ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 368 โลกช่ำงโหดร้ำย เต็มไปด้วยควำมยำกล ำบำก

“โอ๊ย! หนูเจ็บ!”

ซินซินก ำผ้ำปูที่นอนสีด ำไว้แน่น มืออันบอบบำงของเธอก ำลังสั่น เทำอย่ำงรุนแรง

“อย่ำร้อง อย่ำร้อง เก็บแรงไว้ ป้ำจะช่วยท ำคลอดให้หนูเอง ฟังป้ำ รับรองจะไม่เป็นไร สมัยนี้เด็กส่วนใหญ่ตัวเล็ก ไม่ได้คลอดยำกอะไร อย่ำเบ่งแรงเกินไป ไม่อย่ำงนั้นจะเกิดกำรฉีกขำด แล้วตัวแม่จะทรมำน ที่สุด เอ้ำ หำยใจเข้ำลึก ๆ พร้อมป้ำนะ…”

คุณป้ำโม่รีบแนะน ำซินซินให้เธอรู้วิธีเบ่งแรงและหำยใจ

ซินซินหวำดกลัวมำก พยำยำมหำยใจตำมวิธีของป้ำโม่

“สู้ ๆ นะซินซิน เธอท ำได้”

เพื่อนผู้หญิงของเธอหลำยคนยืนอยู่ข้ำง ๆ คอยให้ก ำลังใจ

เวลำผ่ำนไปทีละนำที ป้ำโม่เหงื่อไหลเต็มหน้ำผำก “ท ำไมยังไม่ ออกมำอีกนะ?”

ซินซินหมดแรง ริมฝีปำกเริ่มซีดเซียว “หนูไม่ไหวแล้ว…”

ป้ำโม่ร้อนรน “อดทนไว้ลูก เร็ว ไปเอำน ้ำให้เธอดื่มหน่อย”

เซียวหมิงเยวี่ยขมวดคิ้ว สัมผัสท้องของซินซินเบำ ๆ

“เด็กติดอยู่”

ก่อนหน้ำนี้ ตอนที่ท ำคลอดให้แม่แกะ เธอก็เคยเจอลูกแกะติดขัด อยู่ครั้งหนึ่ง เธอท ำตำมค ำแนะน ำในหนังสือ และดันลูกแกะออกมำ ไม่อย่ำงนั้นคงตำยทั้งแม่ทั้งลูกแน่ ๆ เพรำะยังมีลูกแกะอยู่ในท้องแม่ อีกหนึ่งตัว

“อดทนหน่อยนะ”

เซียวหมิงเยวี่ยลูบคล ำท้องซินซิน “อยู่ตรงนี้”

เธอออกแรงอย่ำงเต็มที่

ซินซินร้องโหยหวนด้วยควำมเจ็บปวด ร่ำงกำยส่วนบนของเธอ โค้งงอจนคอตั้งตรง เส้นเลือดที่คอปูดโปนขึ้นชัดเจน

ป้ำโม่รู้สึกสงสำร “เสี่ยวเซียว บะ… แบบนี้จะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เธอเคยท ำคลอดให้สวีลี่เพียงครั้งเดียว และกระบวนกำรก็เป็นไป อย่ำงรำบรื่น ตัวเธอคลอดลูกสองคนได้อย่ำงรำบรื่นเช่นกัน แม้จะ ไม่ใช่ผดุงครรภ์มืออำชีพ แต่เธอก็ไม่เคยเจอเด็กติดค้ำงในช่องคลอด มำก่อน

เหตุผลที่เธอสัญญำอะไร ๆ ไปมำกมำยเมื่อครู่นี้ ก็เพื่อต้องกำร ปลอบโยนใจผู้หญิงที่ก ำลังคลอดลูก ไม่เช่นนั้นหญิงสำวก็จะยิ่งกลัว ไปใหญ่ กำรปลอบโยนทำงใจก็มีประโยชน์มำกเหมือนกัน

“ท ำไม่ได้ก็ต้องท ำต่อไป หำกช้ำไปกว่ำนี้ เด็กจะขำดออกซิเจน ตำยในท้องแม่ แล้วอำจต้องตำยทั้งแม่ทั้งลูก”

เซียวหมิงเยวี่ยสีหน้ำเคร่งขรึม ใจเต้นรัวด้วยควำมกังวล เพรำะนี่

เป็นครั้งแรกที่เธอท ำคลอดให้กับคน

เมื่อเห็นว่ำเด็กมีสัญญำณจะคลอดออกมำแล้ว เซียวหมิงเยวี่ยจึง เพิ่มแรง

“เอำน ้ำร้อนมำเร็ว ๆ เด็กจะออกมำแล้ว!”

“มำแล้ว มำแล้ว!” เมิ่งหยวนหยวนเดินเข้ำมำพร้อมกับน ้ำร้อน

เพื่อนผู้หญิงหลำยคนของซินซินตกใจมำก “คุณเป็นผู้ชำย จะ ท ำแบบนี้ได้ยังไง…”

“ผู้หญิง ๆ ๆ ฉันเป็นผู้หญิง!” เมิ่งหยวนหยวนรีบวำงน ้ำร้อนไว้ ข้ำง ๆ

“ไปเอำมีดมำอังบนไฟให้ร้อน ๆ เพื่อฆ่ำเชื้อ” เซียวหมิงเยวี่ยสั่ง ต่อ

เมิ่งหยวนหยวนตอบรับทันที “ได้!”

คุณป้ำโม่มองเซียวหมิงเยวี่ยที่ก ำลังท ำคลอดด้วยสำยตำที่

ซับซ้อน คิดในใจว่ำเสี่ยวเซียวรอบรู้จริง ๆ เธอท ำได้ทุกอย่ำงเลย

เซียวหมิงเยวี่ยไม่มีเวลำสนใจว่ำคุณป้ำโม่ก ำลังคิดอะไร เพรำะ ตอนนี้ ไหล่ของเด็กโผล่ออกมำแล้ว ตรำบใดที่ไหล่โผล่ออกมำได้ ก็ ไม่น่ำจะมีปัญหำใหญ่

ในไม่ช้ำ ทำรกน้อยก็หลุดออกมำ เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ผิว เหี่ยวย่น

ใบหน้ำของเธอซีดม่วง เนื่องมำจำกอยู่ในครรภ์เป็นระยะ เวลำนำน

แต่โชคดีที่เสียงร้องของทำรกผู้หญิงนั้นค่อนข้ำงดัง เมื่อได้สูด อำกำศบริสุทธิ์ สีซีดม่วงบนใบหน้ำของทำรกก็ค่อย ๆ จำงหำยไป กลำยเป็นสีผิวที่สุขภำพดี

เซียวหมิงเยวี่ยถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอก โชคดีจริง ๆ ที่ทำรก สำมำรถหำยใจเองได้ ไม่ได้ส ำลักน ้ำคร ่ำ ไม่อย่ำงนั้นคงเป็นปัญหำ ใหญ่แน่

เมื่อเซียวหมิงเยวี่ยอุ้มทำรกขึ้นมำ ทุกคนต่ำงโล่งใจ ผมของซินซิ นเปียกชุ่มไปหมด ไม่มีแรงพูดอะไรอีกแล้ว เพื่อนร่วมชั้นผู้หญิงหลำย คนถึงกับร้องไห้ด้วยควำมดีใจ

“เยี่ยมเลย คลอดแล้ว ในที่สุดก็คลอดแล้ว!”

กลุ่มเพื่อนผู้ชำยที่ยืนอยู่ไกล ๆ ต่ำงโห่ร้องดีใจ

“ใครเป็นพ่อของเด็ก รีบเข้ำมำดูสิ” คุณป้ำโม่พูดขึ้น

เมื่อได้ยินค ำพูดนั้น สีหน้ำของชำยหนุ่มกลุ่มนั้นแปรเปลี่ยนไปดู แปลกประหลำด พวกเขำไม่รู้จะพูดอะไรดี ไม่มีใครในกลุ่มผู้ชำยที่

เดินเข้ำมำหำ

เมื่อเห็นท่ำทำงนั้น ป้ำโม่ก็รู้ทันทีว่ำพวกเขำมีควำมลับและไม่ สะดวกที่จะพูด จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อพูดว่ำ

“โอ้โห เด็กผู้หญิงคนนี้ช่ำงน่ำรักจริง ๆ หน้ำตำน่ำรักจิ้มลิ้ม เหมือนคุณแม่เลย”

ซินซินยิ้มอย่ำงขมขื่น โดยไม่รู้ว่ำเธอก ำลังคิดอะไรอยู่

กระทั่งคุณป้ำโม่จัดกำรกับทำรกเรียบร้อยแล้ว และห่อเด็กด้วย ผ้ำห่ม ทุกคนจึงเริ่มพูดคุยกัน จำกนั้นเซียวหมิงเยวี่ยก็ทรำบข้อมูล คร่ำว ๆ เกี่ยวกับพวกเขำเจ็ดคน

พวกเขำเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมต้นที่เติบโตมำด้วยกัน ในช่วง ภัยพิบัติธรรมชำติไม่กี่ปีที่ผ่ำนมำ บำงคนสูญเสียครอบครัวทั้งหมด บำงคนมีครอบครัว แต่ถูกมองว่ำเป็นภำระ ไร้คนเหลียวแล

ดังนั้น เด็กกลุ่มนี้จึงมำรวมตัวกันเพื่อให้ควำมอบอุ่นแก่กันและ กัน ได้ยินมำว่ำคนอื่น ๆ ต่ำงพำกันไปหลบภัยไปยังเมืองฮุ่ยเหวินซำน พวกเขำเจ็ดคนจึงตัดสินใจออกเดินทำงเพื่อหนีภัยเช่นกัน

ส่วนซินซินญิงตั้งครรภ์คนนั้น สถำนกำรณ์ของเธอพิเศษมำก

ซินซินเป็นลูกสำวคนเดียว เติบโตมำอย่ำงสุขสบำย แต่เนื่องจำก พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตจำกน ้ำท่วม เธอจึงกลำยเป็นเด็กก ำพร้ำ ไร้ที่

พึ่งพำ จำกนั้นเธอถูกน้ำชำยของเธอรับไปเลี้ยงดู และอำศัยอยู่กับ ครอบครัวน้ำชำย

ในครอบครัวนั้นมีพี่ชำยสองคนซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ พวก เขำไม่ใช่คนดี ตั้งแต่ที่ซินซินย้ำยมำอยู่ที่บ้ำน สองพี่น้องก็จับตำดูเธอ อยู่เสมอ

น้ำชำยและน้ำสะใภ้ก็โหดร้ำยกับเธออยู่เสมอ มักจะหำเรื่องกลั่น แกล้งและท ำร้ำยเธอ ซินซินอดทนอยู่กับพวกเขำเป็นเวลำหนึ่งปี กระทั่งทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงตัดสินใจหนีออกมำจำกบ้ำน และไปหำ เพื่อน ๆ

เธอเองก็ไม่รู้ว่ำเด็กในท้องเป็นลูกของพี่ชำยคนไหนกันแน่

นี่คืออดีตอันน่ำอับอำยของเธอ ถ้ำไม่ใช่เพรำะเซียวหมิงเยวี่ยและ คนอื่น ๆ ช่วยเธอไว้ เธอคงไม่มีวันกล้ำพูดถึงเรื่องนี้

ยิ่งไปกว่ำนั้น ผู้เยำว์ทั้งเจ็ดต่ำงมีโศกนำฏกรรมอันน่ำเศร้ำใน ชีวิตของตัวเอง ซึ่งแตกต่ำงกันไป ซินซินเป็นเพียงหนึ่งในนั้นเท่ำนั้น

พ่อแม่เปรียบเสมือนร่มโพธิ์ร่มไทรของลูก เป็นที่พักพิงที่

ปลอดภัยส ำหรับลูก บำงคนพ่อแม่เสียชีวิต บำงคนถูกพ่อแม่แท้ ๆ ทอดทิ้ง

โลกนี้ช่ำงโหดร้ำย เด็กที่พ่อแม่ไม่รัก คนอื่นยิ่งไม่เห็นใจ ไปที่

ไหนก็ถูกกลั่นแกล้ง

นอกจำกนี้ยังมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกพ่อแท้ ๆ ทอดทิ้งไป น่ำ สงสำรจริง ๆ

ดังนั้น พวกเขำเหล่ำนี้ที่ไม่มีสำยเลือดที่เกี่ยวข้องกัน จึงได้มำ รวมตัวกัน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เป็นที่พึ่งพำอำศัยของกันและกัน

บำงครั้ง สำยสัมพันธ์ทำงสำยเลือด ก็ยังสู้มิตรภำพของเพื่อนที่

ไม่มีสำยเลือดเกี่ยวข้องไม่ได้

หลังจำกฟังเรื่องรำวของพวกเขำ คุณป้ำโม่อดไม่ได้ที่จะหลั่ง น ้ำตำ เธอไม่อำจจินตนำกำรได้ว่ำเด็กเหล่ำนี้ต้องเผชิญกับควำม ทุกข์ทรมำนมำกเพียงใด

“น่ำสงสำรจัง ภัยพิบัติทำงธรรมชำติช่ำงโหดร้ำย ท ำให้เด็ก ๆ บริสุทธิ์ต้องพบเจอกับเรื่องแบบนี้ พวกเธอล้วนเป็นเด็กดี ช่ำงน่ำ สงสำรจริง ๆ เด็ก ๆ เอ๋ย พวกเธอล ำบำกกันมำก…”

คุณป้ำโม่มีลูกเช่นกัน เพียงแค่คิดว่ำลูกของตัวเองที่อำยุเพียงสิบ กว่ำปีต้องเผชิญกับเหตุกำรณ์แบบนี้ หัวใจของเธอก็แทบจะแตก สลำย

เมื่อได้ยินค ำพูดของป้ำโม่ กลุ่มเด็กหนุ่มสำวอดไม่ได้ที่จะตำแดง ก ่ำ พำกันร้องไห้สะอึกสะอื้น และเด็กหนุ่มคนหนึ่งถึงกับร้องไห้เสียง ดัง

ตั้งแต่ครอบครัวจำกไปจนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครสงสำรพวกเขำ เลย และไม่มีใครเลยที่กล่ำวค ำพูดแสนอบอุ่นแบบนี้กับพวกเขำ

เซียวหมิงเยวี่ยและเมิ่งหยวนหยวนรับฟังสิ่งนี้ พวกเธอก็รู้สึก สะเทือนใจอย่ำงมำก

ปีนี้เข้ำสู่ปีที่ 4 ของภัยพิบัติทำงธรรมชำติ กี่ครอบครัวแล้วที่ต้อง ถูกท ำลำยจนบ้ำนแตกสำแหรกขำด เด็กกี่คนแล้วที่ควรเติบโตอย่ำง มีควำมสุข แต่กลับถูกบังคับให้เผชิญกับควำมยำกล ำบำกที่ไม่เคย จินตนำกำรมำก่อน คนชรำกี่คนแล้วที่ควรจะได้ใช้ชีวิตอย่ำงสงบสุข แต่กลับต้องเผชิญกับภัยพิบัติโดยไม่คำดคิด และต้องเผชิญกับควำม ทุกข์ทรมำนอีกครั้งในช่วงสุดท้ำยของชีวิต…

อนิจจำ… ไม่มีอะไรมั่นคงถำวร

ไม่ใช่แค่พวกเขำเท่ำนั้น แต่ในช่วงหลำยปีที่ผ่ำนมำ มีผู้คนที่ต้อง ทุกข์ทรมำนแสนสำหัสมำกกว่ำพันล้ำนคน

สิ่งที่น่ำกลัวคือ นี่ไม่ใช่แค่กรณีตัวอย่ำง แต่เป็นภำพสะท้อนของ ผู้คนนับไม่ถ้วน

เซียวหมิงเยวี่ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสนมึนงง ภัยพิบัติทำง ธรรมชำติช่ำงโหดร้ำยและไร้ปรำนี ไม่มีใครล่วงรู้ได้เลยว่ำมันจะ สิ้นสุดลงเมื่อไหร่?