ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 369 ซีวั่ง จะน ำมำซึ่งควำมหวังหรือไม่?

ในตอนนั้น เด็กในอ้อมแขนของป้ำโม่ก็ร้องไห้จ้ำ

“เด็กร้องไห้ คงจะหิวแล้วสินะ?”

คุณป้ำโม่กล่อมเด็กในอ้อมแขนเบำ ๆ หัวใจรู้สึกหนักอึ้ง ในยุค สมัยนี้ จะไปมีนมให้เด็กกินได้อย่ำงไร

เด็กเกิดมำแล้ว แต่จะเลี้ยงดูอย่ำงไร นั่นกลำยเป็นปัญหำที่

ยำกล ำบำก

ซินซินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธออยำกจะพูดอะไรบำงอย่ำง แต่ก็อ ้ำอึ้ง อยู่หลำยนำที สุดท้ำยจึงพูดด้วยท่ำทีอ่อนแอว่ำ

“ป้ำคะ หนูขอร้องล่ะค่ะ ช่วยหนู… ช่วยหนูโยนเธอทิ้งไปทีค่ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็มองเธอด้วยควำมประหลำดใจ

ซินซินพูดด้วยควำมสิ้นหวังว่ำ “ล ำพังตัวหนูยังกินไม่อิ่ม แล้วจะ เลี้ยงดูเด็กได้ยังไง ไม่นำนเธอก็ต้องตำยอยู่ดี ถึงรอดมำได้ก็คงต้อง ทนทุกข์ทรมำนไปตลอดชีวิต สู้ไม่ต้องเกิดมำเลยเสียดีกว่ำ หำกตำย ก็ถือว่ำได้ปลดปล่อย ขอร้องล่ะค่ะ ช่วยให้เธอตำยอย่ำงสงบด้วย เถอะ”

คุณป้ำโม่ไม่สำมำรถทนดูต่อไปได้ เธอถอนหำยใจยำว

“ป้ำเข้ำใจควำมคิดของหนูนะ แต่ใครจะลงมือท ำได้ เด็กทำรก ช่ำงแสนบริสุทธิ์ ยังไงก็เป็นหนึ่งชีวิตน้อย ๆ”

กำรก ำเนิดของชีวิตน้อย ๆ ในทุกยุคสมัย ล้วนเป็นสิ่งที่ควรเฉลิม ฉลอง ทว่ำในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยภัยพิบัติเช่นนี้ กลับท ำให้ผู้คนรู้สึก ล ำบำกใจ

ซินซินหันไปมองเพื่อนร่วมชั้นชำยหญิงทั้งหลำย ส่งสำยตำขอ ควำมช่วยเหลือจำกพวกเขำ

“พวกเรำเองก็ไม่กล้ำท ำหรอก ท ำไม่ลงจริง ๆ”

“อย่ำฆ่ำเธอเลย พวกเรำเก็บเสบียงไว้ให้เธอทำน เอำส่วนของ ฉันแบ่งให้เด็กก็ได้” ชำยหนุ่มหำงตำตวัดพูดขึ้น

ซินซินส่ำยหน้ำ “เธอเป็นเด็กทำรก ต้องกำรนม ไม่ใช่ขนมเปี๊ยะ ด ำ”

ชำยหนุ่มหำงตำตวัดก้มหน้ำลงด้วยควำมผิดหวัง

เธอกัดฟันแน่น ยื่นมือไปข้ำงหน้ำแล้วพูดว่ำ

“ฉันท ำเองก็ได้ คุณป้ำ ส่งเด็กมำให้หนูเถอะค่ะ”

คุณป้ำโม่ตกใจ “ซินซิน อย่ำคิดท ำอะไรโง่ ๆ นะ มัน…”

ซินซินพูดหนักแน่นว่ำ “จ ำเป็นต้องท ำค่ะ”

เธอไม่สำมำรถเป็นภำระให้เพื่อน ๆ ได้อีกต่อไป เด็กคนนี้จะ กลำยเป็นภำระของทุกคน เธอเองก็เป็นภำระให้ทุกคนมำมำกพอแล้ว ไม่ควรมีเพิ่มอีก

หำกจะต้องกล่ำวโทษ ก็โทษที่เด็กคนนี้เกิดมำผิดที่ผิดเวลำ

[นำยท่ำน ภำรกิจใหม่มำแล้ว : ดูแลเลี้ยงดูเด็กคนนี้ และให้เธอ เติบโตอย่ำงปลอดภัย ขอนำยท่ำนด ำเนินกำรโดยเร็วที่สุด!]

เซียวหมิงเยวี่ยงุนงง “?”

หญิงสำวตะลึงงันไปชั่วครู่ ระบบที่นิ่งเงียบเหมือนตำยมำโดย ตลอด จู่ ๆ ก็มำพูดเรื่องนี้เนี่ยนะ? มันเป็นภำรกิจ และภำรกิจนี้ก็ไม่ ธรรมดำ

และที่ส ำคัญที่สุดคือ ปกติแล้วระบบจะถำมก่อนเสมอว่ำจะรับ ภำรกิจหรือไม่ แต่ท ำไมครำวนี้ไม่ถำมเลยล่ะ?

ไม่มีเวลำคิดมำก เซียวหมิงเยวี่ยตอบกลับในใจว่ำ

‘ฉันยังไม่ได้พูดเลยว่ำจะรับหรือไม่รับ’

[ค ำเตือน ภำรกิจนี้ไม่สำมำรถปฏิเสธได้ มิฉะนั้นจะถูกลงโทษ!]

เซียวหมิงเยวี่ยถำมต่อ ‘ลงโทษอะไร?’

[รีเซตเป็นค่ำเริ่มต้น] เสียงสังเครำะห์แสนเย็นชำดังขึ้นอีกครั้ง

เซียวหมิงเยวี่ย “!!!”

มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ? รีเซตเป็นค่ำเริ่มต้น นั่นเท่ำกับว่ำย้อน เวลำกลับไปเริ่มต้นใหม่ทั้งหมดเลยใช่ไหม ทุกอย่ำงที่เธอทุ่มเทสร้ำง มำหลำยปีจะหำยไปหมดเลยเหรอ?

สัตว์ที่เธอเลี้ยงดูอย่ำงพิถีพิถัน ผักและผลไม้ที่เธอปลูกไว้ รวมไป ถึงร้ำนค้ำปริศนำ ทุกอย่ำงจะหำยไปทั้งหมด

แม้แต่ฟู่กุ้ยก็จะย้อนกลับไปเป็นลูกเสือตัวเล็กน่ำรักอย่ำงนั้น เหรอ?

รำคำที่ต้องจ่ำยมันสูงเกินไป

‘ระบบ เธอเคยช่วยชีวิตแกไว้หรือไง? ท ำไมถึงต้องให้ฉันช่วยเด็ก คนนี้ด้วย?’ เซียวหมิงเยวี่ยสงสัย

[ชีวิตใหม่คือควำมหวัง หำกควำมหวังสูญสิ้น โลกก็ไร้ซึ่งอนำคต เธอต้องมีชีวิตอยู่ เธอต้องมีชีวิตอยู่…]

ระบบพูดทวนประโยคสุดท้ำยซ ้ำ ๆ

หลังจำกฟังค ำตอบของระบบ เซียวหมิงเยวี่ยใช้เวลำครุ่นคิดอยู่ ชั่วครู่ เธอก็เข้ำใจเหตุผลของระบบ แต่ท ำไมเธอถึงรู้สึกว่ำค ำพูดของ ระบบยังมีควำมหมำยแฝงอยู่?

หำกควำมหวังสูญสิ้น โลกก็ไร้ซึ่งอนำคต?

ประโยคสุดท้ำยก็แปลกมำก ‘เธอต้องมีชีวิตอยู่’ หมำยควำมว่ำ ยังไง?

ในช่วงหลำยปีที่ผ่ำนมำ เซียวหมิงเยวี่ยเผชิญกับควำมสูญเสีย มำกมำย แต่ระบบไม่เคยสั่งให้เธอช่วยชีวิตใครเลย นี่เป็นครั้งแรก

เซียวหมิงเยวี่ยมั่นใจว่ำระบบไม่ใช่ระบบที่ใจดี ดังนั้นเด็กหญิงคน นี้ต้องมีควำมพิเศษบำงอย่ำง บำงอย่ำงที่แตกต่ำงเกี่ยวกับเธอ จนบีบ บังคับให้ระบบต้องพูดแบบนี้?

และที่ระบบบอกให้เธอปกป้องดูแลเด็กหญิงคนนี้ให้เติบโตอย่ำง ปลอดภัย นั่นแปลว่ำระบบก ำลังบอกใบ้ถึงอนำคตบำงอย่ำงหรือ เปล่ำ?

หรือว่ำนี่เป็นสัญญำณว่ำมนุษย์ในอนำคตจะสำมำรถด ำรงชีวิต อยู่ต่อไปได้อย่ำงปกติสุข?

หรือว่ำนี่เป็นสัญญำณว่ำอนำคตจะยังไม่จบสิ้น โลกจะกลับมำดี ขึ้นเรื่อย ๆ ไม่งั้นเด็กหญิงคนนี้จะเติบโตขึ้นมำอย่ำงปลอดภัยได้ ยังไง?

แต่แน่นอนว่ำนี่เป็นเพียงกำรคำดเดำของเธอเท่ำนั้น

เซียวหมิงเยวี่ยยังมีค ำถำมอีกมำกมำย แต่เมื่อเธอถำมระบบอีก ครั้ง ระบบก็กลับมำเป็นเหมือนเดิม นิ่งเฉย ไม่ตอบค ำถำมใด ๆ

เธอจึงตัดสินใจไม่ถำมต่อ ในเมื่อระบบบอกให้เธอท ำ เธอก็จะท ำ ตำม

เซียวหมิงเยวี่ยพูดขึ้นกะทันหันว่ำ “เอำเด็กให้ฉันเถอะ ฉันจะดูแล เธอเอง”

เมิ่งหยวนหยวนหันมองเซียวหมิงเยวี่ยด้วยควำมประหลำดใจ เธอ รู้ดีว่ำเซียวหมิงเยวี่ยเป็นคนดี แต่ไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องชำวบ้ำน

กำรดูแลทำรกแรกเกิดนั้นยุ่งยำกมำก ยิ่งเรื่องกำรเลี้ยงดูยิ่งเป็น ปัญหำใหญ่ แม้แต่ป้ำโม่ยังไม่กล้ำรับเลี้ยง แต่เซียวหมิงเยวี่ยกลับกล้ำ

อย่ำงไรก็ตำม มีเพียงเซียวหมิงเยวี่ยคนเดียวที่มีควำมสำมำรถนี้ เพรำะเสี่ยวฮุยฮุยมักหำอำหำรกลับมำได้เสมอ

“จริงหรือคะ?” ซินซินพูดด้วยควำมประหลำดใจ

เมื่อกี้ถ้ำไม่ใช่เซียวหมิงเยวี่ยช่วยท ำคลอด และกดท้องให้เด็ก ออกมำ เกรงว่ำทั้งแม่ทั้งลูกอำจต้องตำยทั้งคู่

ดังนั้น ซินซินจึงไว้ใจเซียวหมิงเยวี่ยมำก

เซียวหมิงเยวี่ยรับเด็กทำรกมำอุ้ม “อื้ม เธออย่ำห่วงเลย ฉันจะ ดูแลเด็กคนนี้อย่ำงดี และจะให้เติบโตขึ้นมำอย่ำงแข็งแรง”

นี่ถือเป็นค ำสัญญำ

อนึ่งเพรำะเป็นค ำสั่งของระบบ และเพรำะควำมสงสำรส่วนตัว เซียวหมิงเยวี่ยค่อนข้ำงอยำกรู้ว่ำค ำพูดของระบบนั้นหมำยควำมว่ำ อะไร

เธอรู้สึกว่ำมันไม่เรียบง่ำยอย่ำงที่คิด

เซียวหมิงเยวี่ยมองลงไปที่ทำรกน้อยในอ้อมแขน เด็กน้อยหยุด ร้องไห้แล้ว เธอก ำลังลืมตำและยิ้มหวำนส่งมำให้

เซียวหมิงเยวี่ยใจอ่อนยวบ “ต่อไปเธอชื่อว่ำซีวั่งแล้วกัน”

“ซีวั่ง ควำมหวังงั้นหรือ ชื่อไพเรำะจังเลยค่ะ” ซินซินลังเลไม่อยำก จำกไป ขณะพึมพ ำเบำ ๆ

แต่กำรให้ซีวั่งอยู่กับเซียวหมิงเยวี่ย แน่นอนว่ำจะต้องดีกว่ำอยู่กับ เธอ

ป้ำโม่มองด้วยแววตำสงสำร “พวกเธอดูเด็กทำรกน้อยคนนี้สิ เธอมีวำสนำเกี่ยวพันกับเสี่ยวเซียว เพียงแค่ถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขน เด็ก ก็หยุดร้องไห้ทันทีเลย”

ซินซินหัวเรำะทั้งน ้ำตำ “ขอบคุณค่ะ พี่สำว พี่ช่วยชีวิตหนูไว้ และ ยังช่วยซีวั่งด้วย เธอจะต้องมีชีวิตที่ดีและเติบโตอย่ำงแข็งแรงแน่นอน”

“ไม่เป็นไร เธอดูแลรักษำตัวเองให้ดีเถอะนะ”

สิ้นเสียง เซียวหมิงเยวี่ยอุ้มซีวั่งเดินออกไป เสี่ยวฮุยฮุยรีบเดิน ตำมหลังทันที เมิ่งหยวนหยวนและคุณป้ำโม่ต่ำงรู้ตัวดี จึงไม่ตำมไป ด้วย เพรำะพวกเธอคุ้นเคยกับนิสัยของเซียวหมิงเยวี่ยที่ชอบอยู่ตัวคน เดียวเงียบ ๆ

เซียวหมิงเยวี่ยหำที่เงียบสงบมุมหนึ่ง พยำยำมดูว่ำจะสำมำรถพำ ซีวั่งเข้ำไปในมิติได้หรือไม่

เธอไม่ได้คำดหวังอะไรมำกนัก เพรำะว่ำระบบไม่เคยอนุญำตให้ มนุษย์คนอื่นเข้ำมำ แต่แล้วเธอก็ต้องประหลำดใจ เมื่อพบว่ำเธอ สำมำรถพำซีวั่งเข้ำไปได้อย่ำงรำบรื่น

ดูเหมือนว่ำทำรกน้อยคนนี้จะไม่เหมือนใครจริง ๆ เธอได้รับกำร ยอมรับจำกระบบ เหมือนกับได้ใบเบิกทำงเข้ำมำเลย

เรื่องนี้ท ำให้เซียวหมิงเยวี่ยยิ่งสงสัยเข้ำไปอีกว่ำ อะไรที่ท ำให้ซีวั่ง พิเศษกว่ำคนอื่น ท ำไมระบบถึงเอ็นดูเธอขนำดนี้?

เมื่อเข้ำมำในมิติแล้ว ฟู่กุ้ยก็กระโดดโลดเต้นเข้ำมำหำ พอเห็น เด็กหญิงในอ้อมแขนของเซียวหมิงเยวี่ย ดวงตำสีอ ำพันของมันก็เบิก กว้ำง นี่มันอะไรกัน?

ตัวเล็ก ๆ ดูนุ่มนิ่ม ขยับได้ด้วยเหรอ?

เซียวหมิงเยวี่ยอำบน ้ำให้เด็กน้อยอย่ำงดี จำกนั้นก็เปลี่ยน ผ้ำอ้อมให้ เธอไม่มีเสื้อผ้ำเด็กในมิติ จึงต้องใช้ผ้ำห่มห่อตัวทำรกไว้

“ฟู่กุ้ย ไปพำแม่วัวมำที่นี่หน่อย”

เธอจ ำได้ว่ำ ในมิติมีแม่วัวสองตัวที่ก ำลังให้นมลูกอยู่

ฟู่กุ้ยมองเด็กทำรกด้วยควำมอยำกรู้อยำกเห็นอีกครั้ง ก่อนจะ ออกไปต้อนวัวมำให้

ขณะที่ฟู่กุ้ยออกไปแล้ว เซียวหมิงเยวี่ยก็หำถ้วยและช้อนมำ เตรียมไว้ เนื่องจำกไม่มีขวดนมในมิติ งั้นก็ใช้ช้อนตักนมให้กินแล้ว กัน

ฟู่กุ้ยต้อนแม่วัวมำหนึ่งตัว วัวตัวนั้นดูหวำดกลัวอย่ำงมำก เพรำะ กลัวจะถูกเจ้ำเสือยักษ์ตะปบกรงเล็บใส่ มันจึงวิ่งมำอย่ำงรวดเร็ว

เซียวหมิงเยวี่ยพยำยำมอยู่นำนกว่ำจะบีบน ้ำนมวัวออกมำ เอำมำ ต้มให้สุก แล้วพักไว้จนเย็น จึงจะน ำมำป้อนให้ซีวั่ง

ซีวั่งดื่มนมจนอิ่มหน ำและนอนหลับไป ก ำปั้นน้อย ๆ สีชมพูทั้ง สองข้ำงยังคงก ำแน่น

เซียวหมิงเยวี่ยหำตะกร้ำมำหนึ่งใบ รองด้วยฟูกผ้ำฝ้ำยนุ่ม ๆ แล้ว วำงซีวั่งลง ฟู่กุ้ยและเสี่ยวฮุยฮุยก ำลังเอียงคอมองเด็กทำรกด้วยควำม อยำกรู้อยำกเห็นที่เพิ่มมำกขึ้นเรื่อย ๆ

เซียวหมิงเยวี่ยมองดูอยู่ข้ำง ๆ ไม่รู้ว่ำเธอก ำลังคิดอะไรอยู่

“ฟู่กุ้ย เสี่ยวฮุยฮุย นี่คือสมำชิกใหม่ของครอบครัวเรำ พวกแก ต้องดูแลเธอให้ดีนะ เข้ำใจไหม?”

ฟู่กุ้ยคิดในใจ ตอนที่เสี่ยวฮุยฮุยมำใหม่ ๆ ก็เป็นแบบนี้ แต่ว่ำ เสี่ยวฮุยฮุยสำมำรถดื่มนมเองและเดินเตำะแตะได้สองสำมก้ำว แล้ว ท ำไมเด็กคนนี้ถึงท ำไม่ได้ล่ะ?

ฟู่กุ้ยเหยียดอุ้งเท้ำจะไปแตะซีวั่ง แต่เมื่อผ่ำนไปได้ครึ่งทำง มันก็ ชักกลับไป เพรำะกลัวว่ำจะควบคุมแรงไม่ดีจนท ำเธอตำย

ฟู่กุ้ยยังไม่รู้ตัวว่ำ ในอนำคตอันใกล้นี้ มันจะต้องเผชิญกับเสียง ร้องไห้ที่แสบแก้วหูขนำดไหน เด็กน้อยตัวเล็ก ๆ นุ่มนิ่มคนนี้ เมื่อถึง เวลำร้องไห้ เธอสำมำรถฆ่ำเสือได้เลยทีเดียว