ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 370 หนีห่ำงจำกผู้ป่วยจิตเภท

หลังจำกกล่ำวลำซินซินและเพื่อน ๆ เซียวหมิงเยวี่ยก็พำซีวั่ง มำถึงเมืองจูหลิงอย่ำงรวดเร็ว ก่อนเกิดภัยพิบัติ เมืองจูหลิงเคยเป็น มหำนครที่เจริญรุ่งเรือง แต่ตอนนี้กลำยเป็นเพียงซำกปรักหักพัง

ใช้เวลำประมำณหนึ่งเดือนหลังจำกผ่ำนเมืองจูหลิง พวกเขำก็จะ ถึงจุดหมำยปลำยทำง

ผู้คนมำกมำยหลั่งไหลเข้ำสู่เมือง เซียวหมิงเยวี่ยและคณะเป็น เพียงส่วนหนึ่งของกลุ่มผู้ลี้ภัยอันมหำศำล

“เมืองจูหลิงเคยโด่งดังมำก เป็นเมืองหลวงของมณฑลด้วยนะ น่ำ เสียดำย ตอนนี้กลำยเป็นซำกปรักหักพังไปแล้ว” เมิ่งหยวนหยวน ถอนหำยใจ

ครั้งหนึ่งเคยเป็นมหำนครที่คึกคัก เต็มไปด้วยตึกรำมบ้ำนช่องสูง เสียดฟ้ำ แต่ตอนนี้กลำยเป็นสภำพที่รกร้ำง ไร้ซึ่งควำมเจริญรุ่งเรือง อำคำรบำงหลังพังทลำยลงมำ บำงหลังยังคงตั้งตระหง่ำน แต่ก ำแพง ด้ำนนอกก็เต็มไปด้วยรอยด่ำงพร้อย

เมื่อมองออกไปโดยรอบ ค ำว่ำ ‘ซึมเศร้ำ’ สำมำรถใช้บรรยำย ภำพที่เห็นได้

ทันใดนั้น เสียงโหวกเหวกโวยวำยขึ้นกะทันหัน

“ไอ้แก่! ฉันก ำลังพูดด้วยอยู่ หูหนวกหรือยังไง?”

ชำยวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งก ำลังรุมล้อมชำยชรำ หัวหน้ำกลุ่มก ำลังพูด พลำงใช้พัดอันเก่ำตีศีรษะของชำยชรำไปด้วย

ชำยชรำคนนั้นแต่งตัวมอมแมม เสื้อตัวนอกเป็นเสื้อโค้ตทหำร เก่ำที่ไม่รู้เก็บมำจำกไหน ชำยเสื้อยังมีส ำลีติดอยู่ กำงเกงขำสั้น รองเท้ำแตะเก่ำ ๆ

ร่ำงกำยของเขำสกปรก เสื้อผ้ำดูไม่ออกเลยว่ำเคยมีสีอะไรมำ ก่อน

ชำยชรำคนนั้นผมรุงรัง ไม่ได้สระผมนำนจนจับตัวกันเป็นก้อน ส่วนหนวดเครำก็ยำวเฟิ้ม

เขำยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยควำมมึนงง ดวงตำกลิ้งกลอกดู หวำดกลัว ท่ำทำงเก้ ๆ กัง ๆ ปำกอ้ำขยับท ำเสียง ‘อำ’

เขำดูเหมือนกับขอทำนเร่ร่อนจริง ๆ

แม้ว่ำที่นี่จะเต็มไปด้วยกลุ่มผู้ลี้ภัย แต่ก็ไม่มีใครร่ำงกำยสกปรก มอมแมมเท่ำเขำเลย

“ฉันคุยกับแกอยู่ เมื่อกี้แกเหยียบเท้ำฉัน ขอโทษไม่เป็นหรือไง?” ชำยหนุ่มพูดด้วยน ้ำเสียงหงุดหงิด

ร่ำงกำยของชำยชรำสั่นเล็กน้อย และเขำก็เงยหน้ำขึ้นมองชำย หนุ่ม ดวงตำแฝงไปด้วยควำมระมัดระวัง

ชำยหนุ่มที่ยืนอยู่ข้ำง ๆ พูดแทรกขึ้นมำว่ำ “พอเถอะหวังเวย แก ดูมันสิ เหมือนคนสติไม่ดี จะไปหำเรื่องคนบ้ำท ำไมวะ”

ชำยหนุ่มที่ถูกเรียกชื่อหวังเวยสบถด่ำ “ช่ำงแม่งก็ได้วะ น่ำเบื่อ ชะมัด!”

คนกลุ่มนั้นหยุดขวำงทำงชำยชรำขณะบ่นพึมพ ำ ก่อนจะเดิน จำกไป

กลุ่มชำยวัยรุ่นเดินจำกไปแล้ว แต่ชำยชรำคนนั้นยังคงยืนนิ่งอยู่ ที่เดิม เขำโน้มตัวลง ก้มหน้ำ มองไปรอบ ๆ ด้วยหำงตำ จำกนั้นก็นั่ง ลงบนพื้น ยังคงมีท่ำทีเหมือนคนไร้สติ

ผู้คนลี้ภัยต่ำงพำกันหลีกเลี่ยงเขำไป

คุณป้ำโม่แทบทนดูไม่ไหว “ตำยแล้ว นี่ผู้เฒ่ำผู้แก่บ้ำนไหนเนี่ย น่ำสงสำรจริง เรำไม่ได้กินขนมเปี๊ยะด ำแล้ว แบ่งให้เขำสักชิ้นเถอะ”

คุณป้ำโม่หยิบขนมเปี๊ยะด ำออกมำ แล้วท ำท่ำจะเดินไป

แต่เซียวหมิงเยวี่ยคว้ำแขนของเธอไว้ และพูดห้ำม “อย่ำไปเลยค่ะ ป้ำดูสิ ท่ำทำงของเขำดูไม่ค่อยปกติ อย่ำไปยุ่งจะดีกว่ำ”

“ก็เพรำะว่ำเขำดูไม่ค่อยปกติน่ะสิ ป้ำถึงรู้สึกสงสำรเขำ” ป้ำโม่ อธิบำย

เซียวหมิงเยวี่ยส่ำยหน้ำ ยังคงไม่ยอมให้เธอไป

เมื่อเรำอยู่ข้ำงนอก แม้จะอยำกช่วยเหลือผู้อื่น แต่ก็ต้องพิจำรณำ ว่ำ เรำสำมำรถช่วยเขำได้หรือไม่ และควรช่วยหรือไม่

เหตุกำรณ์ที่ช่วยหญิงตั้งครรภ์คลอดบุตรเมื่อสองวันก่อน ถือว่ำ เป็นกำรช่วยเหลือที่สมควร เพรำะเป็นสถำนกำรณ์ฉุกเฉิน เกี่ยวข้อง กับชีวิตสองคน กำรได้ช่วยเหลือพวกเธอ ถือเป็นกำรสะสมบุญกุศล

แต่ส ำหรับกรณีแบบนี้ อีกฝ่ำยเป็นชำยเร่ร่อนที่สติไม่สมประกอบ ทำงที่ดีควรอยู่ห่ำง ๆ แกล้งท ำเป็นมองไม่เห็น

“แม่คะ พวกที่หนีภัยน่ะ น่ำสงสำรทุกคนแหละ แม่ใจดีเกินไปแล้ว ใจดีจนกลำยเป็นนำงฟ้ำนำงสวรรค์ เรำแค่ต้องดูแลตัวเองให้ดีก็ พอแล้ว” เมิ่งหยวนหยวนพูดจำตรงไปตรงมำ ไม่เกรงกลัวใคร

คุณป้ำโม่ยิ้มน้อย ๆ แล้วดุ “นี่ ลูกมันเด็กแสบจริง ๆ กล้ำพูดแบบ นี้กับแม่ได้ยังไง”

ในขณะที่แม่ลูกคู่นี้ก ำลังหยอกล้อกัน กลับมี ‘ผู้มีจิตเมตตำ’ อีก คนปรำกฏตัวขึ้น

หญิงสำววัยประมำณสำมสิบปีคนหนึ่งเดินผ่ำนไป เธอหยิบขนม เปี๊ยะด ำสองก้อนออกมำ

“คุณตำคะ ครอบครัวของคุณไปอยู่ที่ไหน? ท ำไมไม่มีใครดูแล คุณตำเลย? น่ำสงสำรจัง”

สิ้นเสียง หญิงสำวก็พูดเสียดสีว่ำ “สมัยนี้คนเรำต ่ำทรำมลงจริง ๆ เห็นคนต้องกำรควำมช่วยเหลือ ก็ท ำเป็นมองไม่เห็น ใจไม้ไส้ระก ำกัน ไปหมดแล้ว!”

เมื่อได้ยินค ำพูดของเธอ ผู้ลี้ภัยรอบข้ำงต่ำงก็เมินเฉย แกล้งท ำ เป็นไม่ได้ยิน แต่บำงคนก็เบ้ปำกแสดงท่ำทีดูถูก

หญิงสำวเชิดคำงขึ้นเล็กน้อย “รีบรับไปเถอะค่ะ ทำนอะไรเสีย หน่อย โลกนี้ยังมีคนดีอยู่เสมอ พวกเรำต่ำงก็เป็นผู้ลี้ภัย ควร ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน”

ชำยชรำไร้บ้ำนยื่นมือที่สั่นเทำออกไป มองใบหน้ำของหญิงสำว ด้วยควำมระมัดระวัง

“รีบไปสิคะ!” หญิงสำวยื่นมือของเธอไปข้ำงหน้ำอีกครั้ง

ทันใดนั้นดวงตำขุ่นมัวของชำยชรำไร้บ้ำนก็สว่ำงวำบด้วยแสง แห่งควำมใคร่ เขำพลันยิ้มแย้มเผยให้เห็นฟันเหลือง

“ฮี่ ๆ เมียจ๋ำ ให้พี่นอนกับเธอนะ”

จู่ ๆ ชำยชรำคนนั้นก็คว้ำมือของหญิงสำวไว้ แล้วพุ่งตัวไป ข้ำงหน้ำ กดหญิงสำวไว้ใต้ร่ำงพร้อมก้มจูบอย่ำงดูดดื่ม ขณะเดียวกัน มือก็คล ำไปทั่วร่ำงกำยและฉีกเสื้อผ้ำของเธอ

“กรี๊ด!!!” หญิงสำวกรีดร้องลั่น

ผู้ลี้ภัยรอบข้ำงต่ำงตกตะลึงกับเหตุกำรณ์ที่เกิดขึ้นอย่ำง กะทันหัน เกิดอะไรขึ้น?

สมำชิกในครอบครัวของหญิงสำวรีบเร่งเข้ำมำฉุดกระชำกชำย ชรำจรจัดออกไป แต่ชำยชรำกอดรัดคอของหญิงสำวไว้แน่น และยัง จับหน้ำอกของเธอสองครั้งตอนที่ถูกดึงตัวออก

หญิงสำวคนนั้นหอบหำยใจหลำยครั้ง จำกนั้นก็ทรุดตัวลงและ ร้องไห้พร้อมจับหน้ำอกของเธอไว้

“ตีมัน ตีมันให้ตำยไปเลย!” หญิงสำวสำวกัดฟันด้วยควำมโกรธ แค้น

เมื่อกี้เธอรู้สึกสงสำรเขำมำก แต่ตอนนี้เธอเกลียดชังเขำยิ่งกว่ำ คนแก่ชั่วช้ำแบบนี้ ตีให้ตำยถือว่ำท ำบุญ

สำมีของหญิงสำวผู้ถูกกระท ำโกรธจัด เข้ำมำเตะต่อยชำยชรำจร จัดอย่ำงดุเดือด

“ไอ้เวรเอ๊ย มีชีวิตอยู่ไม่ชอบ อยำกตำยนักหรือไง เดี๋ยวฉัน สงเครำะห์ให้เอง”

ชำยชรำทรุดตัวลงบนพื้นตัวสั่นเทำ เขำกลับมำอยู่ในสภำพเดิม ที่ดูมึนงงและหวำดกลัวอีกครั้ง ยกมือทั้งสองกุมศีรษะขณะรับหมัด พร้อมร้องครวญครำงด้วยควำมเจ็บปวด ดูแล้วน่ำสงสำรสุด ๆ

เมื่อเห็นเหตุกำรณ์นี้ ผู้ลี้ภัยบนท้องถนนต่ำงหลบหนีไปไกล ยิ่งขึ้น ตอนนี้ไม่มีใครสงสำรชำยชรำจรจัดคนนี้อีกแล้ว ท ำตัวเองชัด ๆ

คุณป้ำโม่แทบไม่อยำกเชื่อสำยตำตัวเอง “เขำเป็นอะไรไปเนี่ย คนอื่นหยิบยื่นของกินให้ ท ำไมเขำถึงท ำแบบนั้นเล่ำ?”

เซียวหมิงเยวี่ยพูดเสียงเรียบ “เขำเป็นผู้ป่วยจิตเภท จะให้เขำคิด เหมือนคนปกติได้อย่ำงไรคะ? ป้ำเชื่อไหม แม้ว่ำเขำจะเป็นผู้ป่วย แต่ ถ้ำเป็นผู้ชำยคนอื่นเดินไปยื่นของกินให้ เขำเองก็คงไม่กล้ำท ำหรอก”

เมิ่งหยวนหยวนไม่อยำกเชื่อเช่นกัน “แม้แต่คนบ้ำก็ยังรังแกคน อ่อนแอ หวำดกลัวคนแข็งแกร่งเหรอ?”

คุณป้ำโม่รู้สึกหวำดกลัวขึ้นมำ เธอพึมพ ำเสียงเบำ

“โชคดีนะที่ป้ำไม่ได้ไป”

“แม่ครับ หลังจำกนี้แม่ต้องห่วงตัวเองเยอะ ๆ นะ” เมิ่งคังพูด

คุณป้ำโม่พยักหน้ำรับ “เข้ำใจแล้วจ้ะ”

ชำยชรำจรจัดยังคงถูกท ำร้ำย ชำยฉกรรจ์หลำยคนรุมท ำร้ำย เขำ ผู้หญิงคนหนึ่งก็เตะเขำด้วยควำมเกลียดชัง แต่ไม่มีใครเข้ำไป ห้ำม ต่ำงก็ยืนดูเฉย ๆ แกล้งท ำเป็นไม่เห็น

“ไปกันเถอะ” เซียวหมิงเยวี่ยพูดเสียงเย็นชำ

มีเหตุผลว่ำท ำไมเซียวหมิงเยวี่ยไม่ต้องกำรช่วยเหลือคนแบบนี้ เพรำะตั้งแต่เด็ก คุณตำสอนเธอว่ำ ไม่ควรสงสำรขอทำนชำยบนท้อง ถนน หรือคนวิกลจริตที่ใช้ชีวิตเร่ร่อน

เพรำะคุณไม่รู้หรอกว่ำพวกเขำจะท ำอะไรในวินำทีต่อไป

โดยเฉพำะผู้หญิง เห็นแล้วต้องรีบหนีไปให้ไกล แกล้งท ำเป็นไม่ เห็นเป็นดีที่สุด

เพื่อให้เซียวหมิงเยวี่ยจดจ ำสิ่งนี้ได้ คุณตำเล่ำเรื่องรำวให้เธอฟัง มันเป็นเรื่องรำวสมัยก่อนในหมู่บ้ำน ตอนนั้นคุณตำยังเป็นแค่เด็ก หนุ่ม ในหมู่บ้ำนมีขอทำนวิกลจริตคนหนึ่ง และมีป้ำคนหนึ่งที่มักจะ สงสำรเขำ คอยให้ข้ำวให้น ้ำประจ ำ

ป้ำคนนั้นขึ้นชื่อเรื่องควำมใจดี ช่วยเหลือใครต่อใครยำม เดือดร้อน

ต่อมำวันหนึ่ง ป้ำคนนั้นหำยตัวไปอย่ำงกะทันหัน หลังโทรแจ้ง ต ำรวจและสืบเสำะหำควำม พบว่ำป้ำใจดีถูกชำยจรจัดฆ่ำแล้วโยน ศพทิ้ง

เมื่อถำมเขำว่ำท ำไมถึงท ำเช่นนั้น ใครจะรู้ว่ำขอทำนจะตอบด้วย ควำมโกรธแค้นว่ำ ไม่มีใครให้ข้ำวเขำกิน แต่ป้ำคนนี้ให้พร้อมกับดู ถูกเหยียดหยำมเขำ ดังนั้นเขำจึงต้องฆ่ำเธอทิ้ง

เหตุกำรณ์นี้แพร่สะพัดไปทั่วท้องถิ่น และก่อให้เกิดควำม โกลำหลมำกมำย ซึ่งท ำให้คุณตำจดจ ำมันได้เป็นพิเศษ

คุณตำสั่งสอนตักเตือนหลำยครั้ง เซียวหมิงเยวี่ยย่อมจ ำมันได้ ขึ้นใจ

เซียวหมิงเยวี่ยนั่งนิ่งพลำงคิดถึงครอบครัวของเธออีกครั้ง