ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 398 เสียงในใจของหวงหลี

เซียวหมิงเยวี่ยเดินตามหร่วนซิ่งไห่และคณะไปยังห้องประชุม พร้อมกับฟังเสียงในใจของหวงหลีที่เดินอยู่ข้างหน้า

หวงหลีพยายามเดินนำหน้าทุกคนเสมอ

[ทำท่าทางเหมือนกับว่าตัวเองเป็นคนสำคัญ คิดว่าตัวเองเป็น นางเอกเหรอ? แล้วกล้าดียังไงถึงมาแย่งซีนเด่นไป? เป็นแค่ตัว ประกอบไม่ใช่หรือไง? หรือจะเป็นแบบนางรองที่หลงรักพระเอกแต่อยู่ ด้วยกันไม่ได้? แต่สุดท้ายนางรองก็ไม่ได้สมหวังอยู่ดี ท้ายที่สุด ไม่ใช่ ทุกคนที่สามารถเป็นนางเอกได้หรอกนะ]

หวงหลีนินทาอยู่ในใจ พร้อมกับกลอกตาใส่เซียวหมิงเยวี่ยที่อยู่ ด้านหลัง สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความดูถูก

[แต่ก็ดีที่มีนางตัวประกอบโผล่มา ไม่งั้นฉันคงเดือดร้อนแน่ ๆ แต่ มันก็ไม่ใช่ความผิดของฉันนะ ใครจะไปรู้ได้ว่ามันจะกลายเป็นแบบ นี้?]

[อีก 60 ปีข้างหน้า ไวรัส X ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรืออันตรายเลย มันเหมือนกับไข้หวัดธรรมดา แต่ทำไมย้อนกลับมา 60 ปีก่อนถึง ร้ายแรงขนาดนี้? ทั้งอาเจียนเป็นเลือด ทั้งตาบอด น่ากลัวชะมัด]

[แล้วฉันก็ไม่ได้ตั้งใจนะ แค่เอาผ้าเช็ดหน้าที่เคยใช้ให้จี้เหวินซีใช้ เฉย ๆ เอง ใช้เสร็จก็ทิ้งไปแล้วนี่ ฉันก็แค่อยากให้จี้เหวินซีติดเชื้อ

ไวรัส X เพื่อที่จะได้เข้าหาและใกล้ชิดกับเขา เขาน่ะคือเศรษฐีพันล้าน ในโลกอนาคต ฉันต้องเกาะขาเขาไว้ให้แน่น ๆ!]

[…]

[นางเด็กจี้ซานซาน ชอบมาชักสีหน้าใส่ฉัน ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ เมื่อไหร่ที่ฉันได้เป็นคุณนายจี้ ฉันจะมาเอาคืนให้สาสม พวกนางร้าย ที่ชอบอิจฉาริษยาแบบนี้ ไม่มีทางได้ดีหรอกนะ]

[แล้วก็นางแก่หร่วนซิ่งไห่อีกคน อวดดีอะไรนักหนา ปากร้าย อย่างกับหมาบ้า พยายามจะขู่ใครกันยะ คิดว่าเป็นหัวหน้าแล้วจะทำ อะไรก็ได้เหรอ? ฉันเดินทางมาจากอนาคตนะ กล้ามาด่าฉันได้ยังไง เดี๋ยวได้เห็นดีแน่]

[เมื่อไหร่ที่ฉันมีอำนาจขึ้นมา ฉันจะตบหน้านางพวกขี้ขลาดเรียง ตัวเลย!]

[…]

หวงหลียังคงบ่นไม่หยุด สาปแช่งด่าทอทุกคนอยู่ในใจ

เซียวหมิงเยวี่ยได้ยินเสียงบ่นในใจของอีกฝ่ายทั้งหมด คิ้วทั้งสอง ขมวดรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาของเธอสั่นระริกไปมา เธอรู้สึก ประหลาดใจไม่น้อย

ปรากฏว่าเทพธิดาคนนี้มาจากอนาคตจริง ๆ แต่ทำไมเธอถึงโง่ ขนาดนั้น ถึงได้พูดออกมาอย่างเปิดเผยว่าตัวเองเป็นผู้มาจาก อนาคต?

ยิ่งกว่านั้น เธอเกือบจะทำให้เกิดภัยพิบัติที่ไม่อาจแก้ไขได้

ความจริงไวรัส X ไม่ควรปรากฏในยุคนี้ แต่เทพธิดาต้องการ เอาชนะใจจี้เหวินซีเพื่อประโยชน์ส่วนตัวของเธอเอง จึงทำให้ไวรัสที่

ควรจะปรากฏในอนาคตแพร่ระบาดก่อนกำหนด

เธอไม่คิดบ้างเหรอว่า ประสิทธิภาพการดูแลรักษาทางการแพทย์ ในอีก 60 ปีข้างหน้าจะเหมือนกับปัจจุบันนี้ได้ยังไง?

เทพธิดาผู้นี้ ช่างมีความโง่เขลาอันใสซื่อผสมกับความเย่อหยิ่ง ในตัวเองอย่างน่าเหลือเชื่อ พูดง่าย ๆ ก็คือ คิดสูงใจต ่า โง่เขลาแต่ไม่ รู้ตัว

เซียวหมิงเยวี่ยเหลือบมองหวงหลีโดยไม่ทิ้งร่องรอย อีกอย่าง เธอ มีปัญหาทางสมองหรือเปล่า พูดเรื่องนางเอกนางร้าย แล้วบอกว่าใคร เป็นตัวละครประกอบไม่ทราบ อ่านนิยายมากไปหรือเปล่า?

เพียงเพราะตัวเองเดินทางข้ามกาลเวลา จึงมั่นใจว่าเหนือกว่า ใคร และคิดว่าตัวเองเป็นผู้ควบคุมโลกงั้นเหรอ? หรือว่าเธอคิดว่าจี้เห วินซีคือพระเอกของเธอ เลือกได้ดีจริง ๆ เลยนะ

หากไม่มีสมอง การเดินทางข้ามกาลเวลาจะมีประโยชน์อะไร

หันมามองดูเธอสิ ไม่เคยกล้าเปิดเผยตัวตนว่าเป็นผู้กลับชาติมา เกิด เธอทำอะไรก็ระมัดระวังอย่างมาก เดินก้าวหนึ่งต้องคิดเผื่อไว้สิบ ก้าว ความลับของมิติก็ไม่กล้าบอกใคร จนผ่านมาหลายปีแล้วเธอถึง กล้าบอกคนในครอบครัว และเป็นคนที่เธอไว้ใจที่สุดเท่านั้น

นอกจากนี้ เซียวหมิงเยวี่ยต้องเผชิญกับอันตรายหลายครั้ง และ ชีวิตของเธอก็แขวนอยู่บนเส้นด้าย

เธอพึมพำบ่นในใจ

อย่างไรก็ตาม เซียวหมิงเยวี่ยพลันนึกถึงประเด็นสำคัญข้อหนึ่ง ขึ้นมาได้ว่า ทำไมไวรัส X จากอีก 60 ปีข้างหน้าถึงมาปรากฏตัวใน ปัจจุบัน ทำไมมันถึงร้ายแรงขนาดนี้ และทำไมอีก 60 ปีข้างหน้าถึงมี อาการเหมือนไข้หวัดธรรมดา?

ไวรัสไม่มีทางเปลี่ยนแปลง ไวรัสก็ยังคงเป็นไวรัสเหมือนเดิม

มนุษย์ก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง เพียงแค่ 60 ปี มนุษย์จะกลายพันธุ์ ได้อย่างไร?

เช่นนั้น จึงมีเพียงความเป็นไปได้เดียว นั่นคือมนุษย์ในอีก 60 ปี ข้างหน้ามีภูมิคุ้มกันในร่างกาย อาจจะมาจากการฉีดวัคซีน ซึ่ง เป็นไปได้สูงว่าเป็นการฉีดวัคซีนให้กับประชาชนทั่วไป

เพราะแบบนั้น เทพธิดาจึงคิดว่าไวรัส X ไม่ร้ายแรง นั่นเพราะเธอ ไม่เคยเห็นไวรัส X แสดงศักยภาพร้ายแรงของมันมาก่อน

เซียวหมิงเยวี่ยเหลือบมองแผ่นหลังของหวงหลีเฉยเมย บางที หล่อนอาจจะมีแอนติบอดีของวัคซีนอยู่ในร่างกายก็ได้

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเซียวหมิงเยวี่ยก็มืดมนลงกว่าเดิม

เมื่อเดินมาถึงมุมหนึ่ง คุณหมอหวู่ยกมือขึ้นเพื่อนำทางเซียวหมิง เยวี่ย

“คุณเซียว เชิญทางนี้ครับ พวกเราไปคุยกันต่อในห้องประชุม ดีกว่า”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” เซียวหมิงเยวี่ยกล่าวอย่างสุภาพ

สมองของเซียวหมิงเยวี่ยทำงานอย่างรวดเร็ว เธอนึกขึ้นได้อีก ประเด็นหนึ่ง เธอยังมีเกมจิ๊กซอว์เป็นตัวช่วยพิเศษ แล้วเทพธิดาจะมี พื้นที่มิติหรือพลังพิเศษอื่น ๆ บ้างหรือไม่นะ?

ขณะกำลังคิดอยู่นั่นเอง เสียงในใจของหวงหลีก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[น่าโมโหจริงเชียว รู้งี้เอาหนังสือประวัติศาสตร์สมัยใหม่ใส่ กระเป๋าเป้มาด้วยก็ดี แต่เราดันโผล่มาที่นี่แบบงง ๆ ไม่ได้เอาของมี ประโยชน์มาเลยสักอย่าง ยารักษาไวรัส X ในกล่องก็เหลือแค่เม็ด เดียว แล้วก็ให้จี้เหวินซีไปแล้วด้วย แต่เขากินไปแล้ว ทำไมถึงไม่หาย ป่วยนะ? งงจริง ๆ]

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวหมิงเยวี่ยก็แอบโล่งใจ ดีแล้วที่ไม่มี

ด้วยมันสมองของเธอ ถ้ามีพลังพิเศษอีกล่ะก็ รับรองว่าแม้แต่ทั้ง ประเทศจีนก็ไม่เพียงพอให้เธอป่วนเล่น

ยารักษาที่เธอพูดถึง น่าจะรักษาได้เฉพาะผู้ติดเชื้อที่มีแอนติบอดี อยู่ในร่างกายอยู่แล้ว เพราะว่ายาจะออกฤทธิ์เฉพาะเจาะจง

ดังนั้น ยารักษาจากอนาคตจึงไม่มีผลกับผู้คนในยุคปัจจุบันสินะ?

เมื่อคิดได้ดังนี้ เซียวหมิงเยวี่ยก็มั่นใจว่าการคาดเดาของเธอ ถูกต้อง เทพธิดาคนนี้น่าจะมีแอนติบอดีอยู่ในร่างกาย

“ถึงแล้วครับ เชิญทางนี้ครับคุณเซียว”

กลุ่มคนเดินเข้าไปในห้องประชุม พวกเขายังคงสวมชุดป้องกัน หนา ๆ จ้องมองเซียวหมิงเยวี่ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง อยากจะพูดคุยเรื่องยาช่วยชีวิตของเธอโดยเร็วที่สุด

เมื่อทุกคนนั่งลงแล้ว เซียวหมิงเยวี่ยก็ไม่รีรอ พูดตรงประเด็นว่า

“ฉันรู้ดีค่ะว่าทุกคนกำลังคิดสิ่งใดอยู่ ยาช่วยชีวิตสามารถรักษา โรคติดต่อไวรัส X ได้ ซึ่งฉันดีใจมาก แต่ฉันอยากเรียนกับทุกคนว่า ตอนนี้ฉันเหลือยาเพียงเม็ดเดียวเท่านั้น นอกจากนี้ ยาดังกล่าวได้รับ การสืบทอดมาจากบรรพบุรุษของฉัน และฉันไม่ทราบสูตรยา”

สิ้นเสียง เธอหยิบกล่องไม้ขึ้นมา “แต่ว่า ฉันสามารถมอบยา ช่วยชีวิตที่เหลืออยู่เพียงเม็ดเดียวนี้ให้กับรัฐบาลเพื่อทำการวิจัยได้ ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับพวกคุณแล้วค่ะ”

เมื่อเซียวหมิงเยวี่ยพูดจบ ทุกคนก็เปลี่ยนจากความตื่นเต้นเป็น ความผิดหวัง แต่ยังมีความคาดหวังและเสียดายผสมผสานอยู่ด้วย โดยรวมแล้ว อารมณ์ของทุกคนค่อนข้างซับซ้อน

ยกเว้นดอกเตอร์หวัง เขาตื่นเต้นจนเกือบกัดลิ้นตัวเอง

“คุณแน่ใจว่าจะมอบยาช่วยชีวิตให้จริง ๆ หรือครับ? ไม่ต้องห่วง นะครับ หากคุณมอบยาวิเศษนี้แก่ผม ผมจะทุ่มเทความรู้และ ประสบการณ์ทั้งหมดที่มีเพื่อวิจัยมันอย่างละเอียด และจะไม่ทำให้ คุณค่าของมันต้องสูญเปล่า!”

เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มอย่างสุภาพ “ฉันหวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้น”

ดอกเตอร์หวังจ้องมองไปที่กล่องไม้ในมือเซียวหมิงเยวี่ย รู้สึก ตื่นเต้นอยากจะเริ่มต้นการวิจัยแล้ว

แต่เซียวหมิงเยวี่ยกลับไม่คิดว่าดอกเตอร์หวังจะสามารถไขสูตร ยาของ ‘ยายืดขาถลึงตา’ ได้สำเร็จ เพราะว่ามันเป็นยาจากมิติอื่น ผู้คนในยุคปัจจุบันยังไม่มีความสามารถที่จะไขสูตรยานี้ได้

อย่างไรก็ตาม หากสามารถวิจัยยายืดขาถลึงตานี้ได้ แม้จะเพียง เสี้ยวหนึ่งหรือหนึ่งในร้อย เพื่อนำไปพัฒนายาที่ส่งผลดีต่อมนุษย์ และ ส่งต่อให้ผู้คนในแผ่นดินจีน มันก็คงจะเป็นเรื่องที่ดีงามอย่างยิ่ง

แต่ปัญหาตอนนี้คือ ยายืดขาถลึงตานี้มีเพียงเม็ดเดียว ไม่เพียง พอที่จะช่วยคลี่คลายวิกฤตนี้ได้เลย

แม้จะรอให้ดอกเตอร์หวังวิจัยจนสำเร็จ ผลลัพธ์ก็คงอีกนานแสน นาน ผู้ป่วยโรคระบาดในเมืองเกาปาเล่อรอจนถึงตอนนั้นไม่ได้แน่

หร่วนซิ่งไห่ก็คิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน เธอรู้สึกกังวลและพูดว่า

“เรามียาช่วยชีวิตเพียงเม็ดเดียว และยังไม่มีสูตรยา ขณะนี้

จำนวนผู้ป่วยโรคระบาดเพิ่มขึ้นทุกวัน ฉันเกรงว่าเราจะไม่มีเวลามาก ขนาดนั้น”

“ดอกเตอร์หวัง คุณคิดว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะวิจัยสูตร ยาช่วยชีวิตสำเร็จ พอจะประมาณเวลาคร่าว ๆ ได้ไหมคะ?” เธอถาม