ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 406 คู่สามีภรรยาประหลาด

ใบหน้าของหญิงสาวคนรับใช้ซีดเผือดดูไร้สี ความปวดแสบปวด ร้อนที่แขนทำให้เธอตกใจกลัว หากว่าอิฐเมื่อครู่โดนที่หน้าเธอตรง ๆ เธอจะยังมีชีวิตอยู่ไหม?

นางคนนอกสารเลวตั้งใจจะฆ่าเธอ!

สายตาของเซียวหมิงเยวี่ยต็มไปด้วยความเย็นชา “แกยังกล้า เรียกตัวเองว่าคนอีกเหรอ? ฉันจะฆ่าแกนั่นแหละ อยากให้ฉันขว้างดู อีกสักก้อนไหม?”

เมื่อเห็นสายตาของเซียวหมิงเยวี่ย ร่างกายหญิงคนรับใช้พลัน สั่นสะท้าน ในใจเริ่มรู้สึกหวาดกลัว แต่เธอยังคงแสดงท่าทีแข็งขืน ต่อไป

“นางเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน ้านม ฉันจะแจ้งตำรวจมายิงแกให้ตาย! กะ… แกคอยดูเถอะ!”

เซียวหมิงเยวี่ยตอบโต้คำพูดของอีกฝ่ายด้วยการกระทำ ขว้าง ก้อนหินใส่ทีละก้อน พร้อมกับเสียงกระจกแตกดังเพล้ง

“ก็ดี มาดูกันว่าใครจะเร็วกว่ากัน ระหว่างโทรหาตำรวจ กับก้อน หินในมือฉัน”

“นางเด็กไร้การศึกษา แกคิดว่าตัวเองพูดอยู่กับใคร!”

“ยังกล้าแหกปากเน่า ๆ นั่นอีกเหรอ?”

“ใครกลัวใครกันแน่? เป็นคนท้องถิ่นแล้วเก่งนักเหรอ?”

สามีภรรยาเซียวต่างก็โกรธมาก จึงพากันหยิบก้อนหินขึ้นมา ขว้าง

หญิงคนรับใช้กรีดร้องซ ้าแล้วซ ้าเล่า ยกแขนขึ้นกุมศีรษะวิ่งหนี อย่างน่าสังเวช และเข้าไปแอบข้างในห้อง

ขณะเดียวกันเธอยังคงด่าทอไม่หยุด “ให้ตายเถอะ พวกแกมันบ้า ไปแล้ว คนต่างถิ่นป่าเถื่อนกันหมด…”

เซียวหมิงเยวี่ยมองดูเศษกระจกที่แตกกระจายอยู่บนพื้นข้างบ้าน แล้วยิ้มด้วยความพึงพอใจ

ถ้าเจอคนเย่อหยิ่งและไร้เหตุผลขนาดนี้ ก็ต้องแสดงให้พวกเขา เห็นว่าเราเหนือกว่า พวกเขาจะได้กลัวและไม่กล้ามาหาเรื่องอีก

มิฉะนั้น การยอมแพ้จะยิ่งนำไปสู่การถูกเอารัดเอาเปรียบ และไม่ มีทางอยู่อย่างสงบสุขอีกเลย

เซียวหมิงเยวี่ยโยนก้อนหินในมือทิ้งไป แล้วปัดเศษดินเศษฝุ่น ออกจากมือ ก่อนจะตะโกนไล่หลังไปว่า

“นี่ป้า ฉันเป็นพวกแค้นฝังหุ่นนะ ตอนกลางคืนก็ปิดประตูให้สนิท ล่ะ! ระวังฉันจะปีนกำแพงกลางดึกแล้วขว้างอิฐใส่หน้าป้าอีก!”

เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวหมิงเยวี่ย คุณตาก็กลั้นขำไม่อยู่ เขา แอบยกนิ้วโป้งให้หลานสาวเงียบ ๆ

ภายในห้องชั้นสองของบ้านฝั่งตรงข้าม หญิงรับใช้ซ่อนตัวอยู่ หลังม่าน ขาทั้งสองอ่อนแรง

เธอรู้สึกหายใจไม่ออก ยังคงจมอยู่กับความหวาดกลัวจากอิฐ ก้อนนั้น หัวใจเต้นรัวลั่นไม่หยุด

โชคดีที่เธอหลบได้ทัน จึงรอดชีวิตมาได้

“พวกบ้า พวกมันบ้ากันไปหมด…”

คนต่างถิ่นที่อยู่ข้างบ้านล้วนเป็นพวกวิกลจริตไม่กลัวตาย!

“ควินนี่ ฉันปวดแขนจะตายแล้ว…” หญิงรับใช้ร้องไห้สะอื้น

ถึงแม้เธอจะหลบได้เร็ว แต่ก้อนอิฐก็ยังเฉียดแขนเธอไปอย่างแรง

เธอถอดเสื้อโค้ตออก แขนของเธอทั้งแดงและบวม รู้สึกเจ็บปวด ตื้อ ๆ บนแขนมีรอยถลอกค่อนข้างใหญ่ หนังกำพร้าถูกขูดออกไป พร้อมกับมีเลือดไหลซึมออกมาจากแผล

แผลค่อนข้างลึก และเนื้อถูกถากหายออกไปส่วนหนึ่ง

ถ้าก้อนอิฐเฉียงไปอีกนิด แขนเธอคงหักแน่ ๆ

ชายเจ้าของบ้านชื่อควินนี่ เมื่อครู่นี้เขาหนีไปไหนต่อไหน และ ปล่อยให้หญิงสาวเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายตามลำพัง

เวลานี้สีหน้าท่าทางของเขาดูเป็นทุกข์

“พระเจ้า นัตตี้ รีบถอดเสื้อผ้าออกเร็ว ๆ สิ เส้นใยของเสื้อผ้ามัน หยาบ เดี๋ยวโดนแผลแล้วจะยิ่งเจ็บ เดี๋ยวผมช่วยนะ”

เขาเอื้อมมือไปช่วยนัตตี้ถอดเสื้อผ้า ซึ่งนัตตี้ไม่มีท่าทางขัดขืน เธอถอดทั้งเสื้อโค้ตและเสื้อตัวในออก

ควินนี่พูดสาปแช่งไปด้วย ขณะช่วยนัตตี้ถอดเสื้อผ้าของเธอไป ด้วย

“ไอ้พวกคนต่างถิ่นสารเลว ป่าเถื่อนไร้มนุษยธรรม ต่อไปนี้คุณก็ อยู่ห่าง ๆ พวกมันไว้ พวกมันป่วยจิตกันหมด เดี๋ยวจะมาทำร้ายคุณ อีก”

นัตตี้พูดด้วยน ้าเสียงที่อัดอั้นตันใจว่า “แต่ฉันทนไม่ได้ พวกมัน ไม่ให้เราใช้ไฟฟ้า แล้วเราจะทำยังไง?”

ดวงตาของควินนี่เหลือบมองไปที่หน้าอกของนัตตี้เป็นระยะ ตอนนี้หญิงสาวสวมเพียงเสื้อชั้นใน หน้าอกครึ่งหนึ่งเปลือยเผยให้ เห็นทิวทัศน์ที่ยากจะละสายตา

เขากลืนน ้าลายลงคอ “ผมจะแก้แค้นให้คุณเอง ตอนนี้สิ่งที่

สำคัญที่สุดคือทำแผลก่อน เดี๋ยวผมช่วยทายาให้นะ”

นัตตี้พยักหน้า เธอเหลือบมองไปนอกประตู ก็ต้องตกใจเมื่อเห็น ว่ามีเงาดำนั่งอยู่บนรถเข็นที่ประตู

หญิงผู้เป็นเจ้าของบ้านมองฉากวาบหวามในห้องด้วยสีหน้าเย็น ชา ก่อนจะขยับรถเข็นออกไปเงียบงัน

นัตตี้ดวงตาเป็นประกาย “รีบไปเอายามาทาให้ฉันสิคะ”

…

หลังจากสั่งสอนเพื่อนบ้านฝั่งตะวันตก เซียวหมิงเยวี่ยก็ปีนขึ้นไป บนหลังคาเพื่อตรวจสอบแผงโซลาร์เซลล์ว่าได้รับความเสียหาย หรือไม่

ปรากฏว่ามีสองแผงที่มุมแตก แต่โชคดีที่ไม่เสียหายอะไร

เซียวหมิงเยวี่ยหยิบก้อนหินที่อยู่ข้างแผงโซลาร์เซลล์ แล้วขว้าง เข้าไปยังระเบียงชั้นสองของบ้านฝั่งตะวันตก กระจกที่ระเบียงแตกแล้ว มันจึงพุ่งตรงเข้าไปในห้องทันที

“คืนให้จ้า!”

เสียงตะโกนดังมาจากชั้นสอง ทำให้ทั้งสองคนที่กำลังทายาอยู่ใน ห้องตกใจ

“นางบ้า ยังไม่จบอีกเหรอ!”

“ล ้าเส้นเกินไปแล้ว พวกคนต่างถิ่นป่าเถื่อนจริง ๆ!”

ทั้งสองคนกัดฟันแน่น แต่ก็ไม่กล้าออกไปอีก

นับตั้งแต่เมืองเกาปาเล่อกลายเป็นศูนย์กลางที่อยู่อาศัย พวกเขา ก็วางท่าสูงส่งกับคนต่างถิ่น มองคนด้วยสายตาเหยียดหยาม รอคอย

การเอาอกเอาใจและการอิจฉา ท้ายที่สุดพวกเขาคือชนพื้นเมืองผู้สูง ศักดิ์

เมื่อเห็นครอบครัวเซียวไม่สนใจท่าทีของพวกเขา พวกเขาทั้งอับ อายและโกรธแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ และไม่กล้าไปยุ่ง

คนขี้ขลาดมักรังแกคนอ่อนแอ มันเป็นแบบนี้เสมอมา

นัตตี้พูดด้วยความโกรธว่า “แจ้งตำรวจสิ เร็ว พี่ควินนี่ รีบแจ้ง ตำรวจเร็วเข้า! เราต้องสั่งสอนบทเรียนให้พวกมันเสียบ้าง!”

“การต่อสู้และทำร้ายร่างกายเป็นสิ่งต้องห้ามในเมืองเกาปาเล่อ ทางการเอาจริงเอาจังกับเรื่องนี้ การจงใจทำร้ายผู้อื่นเป็น อาชญากรรมร้ายแรง พวกมันจะต้องถูกเพิกถอนสิทธิ์ในการอาศัย อยู่ที่นี่ และถูกขับไล่ออกไป! พวกมันต้องได้รับบทเรียนครั้งนี้ จะได้รู้ ว่าการรุกรานคนท้องถิ่นมีราคาต้องจ่าย!”

ยิ่งนัตตี้พูดเท่าไหร่ ดวงตาของเธอก็ยิ่งเปล่งประกายสดใส เธอ อดใจรอไม่ไหวที่จะได้เห็นครอบครัวเซียวถูกขับไล่ออกจากเมืองเกา ปาเล่อ และเห็นพวกเขาขอโทษเธอทั้งน ้าตา

ผู้หญิงคนนั้นปรากฏตัวที่ประตูอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว เธอพูดด้วย น ้าเสียงเย็นชาว่า

“ห้ามแจ้งตำรวจ ตอนนี้ไวรัส X ระบาดอยู่ทั่วทุกหนแห่ง ห้าม พบปะผู้คนภายนอก ต้องรักษาระยะห่างไว้ ถ้าตำรวจติดเชื้อไวรัส X มาจะทำยังไง? หล่อนอยากฆ่าพวกเราทุกคนเหรอ?”

นัตตี้ตอบกลับด้วยความโกรธ “คุณพี่ จะให้ฉันกลืนเรื่องนี้ลงคอ เหรอ ฉันทำไม่ได้หรอก!”

“แล้วใครใช้ให้หล่อนไปยุ่งกับครอบครัวคนต่างถิ่นพวกนั้นก่อน สมควรแล้ว!”

นัตตี้เบิกตากว้าง “นี่! ฉันคิดถึงครอบครัวเรานะ ถ้าไม่มีไฟฟ้าใช้ แล้วเราจะอยู่กันได้ยังไง?”

ผู้หญิงคนนั้นยังคงมีสีหน้าเย็นชา “ไฟฟ้ามีหรือไม่มีก็อยู่ได้ คน สมัยก่อนไม่มีไฟฟ้าใช้ พวกเขาก็อยู่กันได้ไม่ใช่เหรอ?”

เธอเหลือบมองท้องของนัตตี้แล้วพูดจิกกัดว่า

“ถ้าหล่อนคิดถึงครอบครัวจริง ๆ ก็ควรรีบตั้งท้องเพื่อสืบทอดวงศ์ ตระกูล ถ้ายังไม่มีวี่แววว่าจะท้องอีก ฉันคงต้องหาเมียใหม่ให้คุณเขา เสีย”

“ทุกวันนี้มีเด็กผู้หญิงในเมืองเกาปาเล่อเพิ่มขึ้นมาก ทั้งยังสาว และสวย ถ้าเลือกคนที่สะโพกใหญ่หน่อย ก็น่าจะมีลูกง่ายกว่า”

สิ้นเสียง เธอก็หมุนรถเข็นกลับไปอีกทาง ทิ้งให้นัตตี้หญิงรับใช้ ของบ้านจมอยู่กับความแค้นเคือง

นัตตี้กัดริมฝีปากแน่น แล้วบ่นกับสามีว่า

“คุณพี่เองก็มีลูกไม่ได้ ทำไมถึงชอบมาพูดจาแดกดันฉันแบบนี้

ด้วย?”

กฎของครอบครัวนี้คือ ภรรยารองต้องมีสถานะต ่ากว่าภรรยา หลวง ภรรยาหลวงสามารถตำหนิภรรยารอง และสั่งสอนลูกของ ภรรยารองได้

ภรรยารองไม่สามารถขัดแย้งกับภรรยาหลวง ไม่เช่นนั้นจะถือว่า เป็นการกระทำที่ไม่สามารถให้อภัย

ควินนี่ไม่แปลกใจเลยที่ภรรยาทั้งสองของเขาจะทะเลาะกันอยู่ เสมอ

“เมอิชาเคยตั้งท้องมาก่อน แต่หลังจากประสบอุบัติเหตุทาง รถยนต์ เธอก็ไม่สามารถมีลูกได้ ตอนนี้ผมเริ่มแก่แล้ว อายุห้าสิบกว่า แต่กลับยังไม่มีลูกหลานสืบสกุล ออกไปข้างนอกก็ถูกหัวเราะเยาะ เธอก็แค่คิดถึงความรู้สึกผม”

ได้ยินเช่นนั้น นัตตี้ก็มีสีหน้าที่ซับซ้อน เธอลูบท้องโดยไม่รู้ตัว ทำไมถึงยังไม่มีวี่แววว่าจะท้องเลยนะ?

ความคิดของควินนี่นึกถึงคำพูดของเมอิชาเมื่อครู่ ดวงตาของ เขาหรี่เล็กลง จะให้แต่งงานใหม่กับหญิงสาวอายุน้อยงั้นหรือ?

ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้เสียหน่อย

เขาคิดทบทวนถึงหญิงสาวในชุมชนอย่างรอบคอบ ตัดคนที่

หน้าตาไม่ดีและผอมแห้งออกไป เขายังคงมีตัวเลือกที่น่าสนใจอยู่บ้าง

หลังจากคิดอยู่นาน ก็พบว่าหญิงสาวที่สวยที่สุดคือ เด็กสาวจาก บ้านข้าง ๆ ที่เพิ่งทะเลาะกันเมื่อกี้…

ควินนี่อึ้งไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาเริ่มร้อนขึ้น