ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 408 สถานการณ์ปัจจุบันของหวงหลี

ณ บ้านครอบครัวเซียว

“ได้ยินว่าเมื่อวานมีผู้ติดเชื้อเพิ่มอีกกว่าห้าพันคน น่ากลัวจัง! เราไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากบ้านนี่นา แล้วทำไมผู้ติดเชื้อถึงยัง เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ?” คุณแม่เซียวพูด

คุณพ่อเซียวถอนหายใจและพูดว่า “จริงอยู่ที่พวกเราอยู่ในบ้าน ตลอด แต่คนอื่นไม่เหมือนกัน คนที่ไม่มีอะไรกินกำลังสติแตก คนจะ อดตายกันอยู่แล้ว พวกเขาจะมัวสนใจกฎเกณฑ์อะไรอีก”

คุณตาพูดสีหน้าเครียด “นี่ก็ผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว ยังไม่มีวัคซีน แอนติบอดีออกมาอีกเหรอ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เมืองเกาปาเล่อคงล่ม สลายแน่ ๆ”

เซียวหมิงเยวี่ยพูดขึ้น “น่าจะเร็ว ๆ นี้แหละค่ะ”

ขอให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทุกนาที ทุกวินาที ล้วนแลกมาด้วย ชีวิตผู้คน

…

ภายในสถาบันวิจัย

ดอกเตอร์หวังในตอนนี้ดูโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด หนวดเครายาว เฟิ้ม ดวงตาแดงก ่ากลายเป็นสีเลือด และมีรอยคล ้าใต้ตาขนาดใหญ่

ร่างกายของเขาดูซูบผอมลงไปมาก

ตั้งแต่ที่เซียวหมิงเยวี่ยบอกใบ้ว่าหวงหลีมีภูมิคุ้มกันต่อไวรัส X ดอกเตอร์หวังก็รีบเร่งให้ทั้งสถาบันเร่งทำการวิจัย แสงไฟสว่างไสวทั้ง กลางวันและกลางคืน

พวกเขาเอาเวลานอน เวลาทานอาหาร เวลาเข้าห้องน ้าไปใช้กับ งานแทบทั้งหมด รีบเร่งจนแทบไม่มีเวลาทำอะไรอื่น ใช้ชีวิตอยู่ใน สถาบันราวกับเป็นบ้านอีกหลัง

แต่ไวรัส X นั้นซับซ้อนมาก วัคซีนแอนติบอดีจากอนาคตก็ไม่ใช่ เรื่องง่ายที่จะพัฒนา พวกเขาจึงยังไม่มีผลลัพธ์ที่ชัดเจน

เมื่อเวลาผ่านไป แรงกดดันจากเบื้องบนก็เพิ่มมากขึ้น พวกเขา รู้สึกกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ

ด้านหลังชายสวมเสื้อกาวน์สองคน ใบหน้าดอกเตอร์หวังไร้ อารมณ์

“ขออภัยด้วยครับคุณหวงหลี วันนี้เราต้องเจาะเลือดคุณ 400 ซี ซี”

ชายสวมเสื้อกาวน์สองคนก้าวไปข้างหน้า แล้วจับแขนของหวง หลีไว้ ก่อนจะแทงเข็มเล่มใหญ่เข้าไปในเส้นเลือดบนแขนของหวงหลี อย่างชำนาญ

บนเรือนแขนที่ขาวซีดและผอมแห้งนั้น เต็มไปด้วยรอยเข็ม มากมาย

ปัจจุบันหวงหลีถูกจับมัดอยู่บนเตียงคนไข้ ขยับเขยื้อนไม่ได้

ถึงแม้จะป้อนสารอาหารทางสายยางอยู่เสมอ แต่เนื่องจาก สูญเสียเลือดไปมาก แก้มของเธอจึงตอบลงทุกวัน ร่างกายอ่อนแรง แม้แต่การยกนิ้วก็ยังยากเย็น

หวงหลีคร ่าครวญเสียงแผ่วเบา เลือดสีแดงสดไหลออกมา เธอ แลดูอ่อนแอลงไปกว่าเดิม

หวงหลีกัดฟันแน่น ดวงตาของเธอฉายแววความเกลียดชังอย่าง รุนแรง

“ไอ้แก่ตายยาก ฉันก็เคยทำคุณประโยชน์ให้กับชาตินะ พวกแก กล้ามาทรมานฉันแบบนี้ได้ยังไง พวกแกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า? ไอ้ พวกคนเนรคุณ ระวังจะตายไม่ดี!”

ดอกเตอร์หวังดูเย็นชา “คุณหวงหลี ผมเคยอธิบายให้คุณฟังแล้ว ว่า บุญก็ส่วนบุญ บาปก็ส่วนบาป คุณเคยทำความดีก็จริง แต่คุณรู้ หรือไม่ว่าตอนนี้จำนวนผู้เสียชีวิตพุ่งสูงถึงเท่าไหร่แล้ว?”

ดอกเตอร์หวังจ้องมองเธอ น ้าเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ

“ยอดผู้เสียชีวิตสะสม 89,654 ราย ยอดผู้ติดเชื้อสะสมอยู่ที่ 123,205 ราย! แม้แต่คนที่รอดชีวิตก็ยังต้องทนทุกข์ทรมานจากไวรัส X พวกเขาไม่สามารถใช้ชีวิตเหมือนคนปกติได้อีกต่อไป! ชีวิตผู้ บริสุทธิ์เหล่านี้ล้วนถูกพรากไปเพราะคุณ แล้วคุณไม่ควรต้อง รับผิดชอบบ้างเหรอ?”

หวงหลีหลบตา “ก็ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น ฉันก็เป็นคน เหมือนกัน คุณเอาเลือดฉันไปมากขนาดนี้ คิดจะดูดเลือดฉันจนตาย หรือไง ยังมีความเป็นมนุษย์อยู่บ้างไหม?”

หญิงสาวหยุดครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนน ้าเสียงเป็นการวิงวอนว่า

“ดอกเตอร์หวัง ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันคงไม่รอดแน่ ฉัน จะต้องตายจริง ๆ ได้โปรดเถอะค่ะ กรุณาให้ฉันตายอย่างสงบ หรือไม่ ก็ปล่อยฉันไปเถอะ อย่าทรมานฉันแบบนี้เลย”

ดอกเตอร์หวังดันกรอบแว่นขึ้นและพูดเสียงหนักแน่น

“คุณจะไม่ตาย เรายังต้องการคุณอยู่”

เขาส่งสัญญาณตาให้ชายในชุดกาวน์คนหนึ่ง ชายคนนั้นหยิบ ขวดน ้าเกลือขึ้นมาแขวนไว้และต่อสายให้น ้าเกลือให้หวงหลี

หวงหลีถาม “แม้จะไม่ตาย แต่การเจาะเลือดบ่อย ๆ แบบนี้ หาก ร่างกายของฉันมีผลข้างเคียงขึ้นมาจะทำยังไง? คุณจะรับผิดชอบได้ เหรอ!”

เธอก้มหน้าลงด้วยความสิ้นหวัง การทรมานที่ไร้จุดสิ้นสุดนี้ จะต้องทนไปอีกนานแค่ไหน?

ทุกวันเธอต้องเผชิญกับความเจ็บปวดที่มองไม่เห็นจุดจบ

“ปล่อยฉันไปนะ ไอ้พวกปีศาจไร้หัวใจ! พวกแกทรมานฉันแบบนี้ สักวันพวกแกจะต้องได้รับผลกรรม!”

หวงหลีกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด พยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด แต่ เธอก็ไม่มีเรี่ยวแรง ชายในชุดกาวน์ขาวสามารถจับเธอเอาไว้ได้อย่าง ง่ายดาย

“อยู่นิ่ง ๆ! ถ้าเข็มเบี้ยวขึ้นมา เดี๋ยวต้องแทงเพิ่มอีก” ชายในชุด กาวน์เตือน

หวงหลีหายใจหอบ หยาดน ้าตาแห่งความสิ้นหวังไหลริน

“ฉันเกลียดพวกแก ฉันเกลียดพวกแก!!”

หวงหลีหมดแรงพร้อมกับพร ่าเพ้อว่า “ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ ฉันคือนางเอกนะ ชีวิตของนางเอกควรจะราบรื่นไม่ใช่หรือไง…”

“ฉันไม่อยากเป็นนางเอกแล้ว ฉันอยากกลับบ้าน ฉันอยาก กลับไปเรียนหนังสือ ฉันเป็นนักศึกษาทุนของคุณจี้เหวินซี ไม่ใช่หนู ทดลองของพวกแก…”

ดอกเตอร์หวังเพิกเฉยต่อคำเพ้อเจ้อของเธอ ช่วงหลายวันที่ผ่าน มา หวงหลีมักจะพร ่าเพ้อเรื่องบ้า ๆ แบบนี้เสมอ

“ดอกเตอร์หวัง เสร็จแล้วครับ”

ชายในชุดกาวน์ขาววางถุงเลือดที่ยังอุ่นร้อนลงในกล่องเก็บเลือด ที่เตรียมไว้

ดอกเตอร์หวังพยักหน้า “ไปกันเถอะ”

หวงหลีมองดูเลือดของตัวเองที่ถูกนำไปอีกครั้ง ดวงตาของเธอ เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

“แกจะต้องชดใช้!” เธอตะโกนไล่หลัง

ดอกเตอร์หวังยักไหล่ ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ทันใดนั้นหวงหลีก็นึกถึงผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา เซียวหมิงเยวี่ย ทุก อย่างเป็นเพราะแก!

ถ้าไม่ใช่เพราะแกปรากฏตัวขึ้นมาพูดจาไร้สาระ คงไม่มีใครรู้ว่า เธอมีแอนติบอดีต่อไวรัส X อยู่ในร่างกาย

ผู้ก่อเหตุทั้งหมดนี้คือนางเซียวหมิงเยวี่ย นางคนชั่ว นางแพศยา ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะแก

ตอนนี้หวงหลีโกรธแค้นจนแทบอยากกัดกินเนื้อ ดื่มเลือด สูบ เลือดของมันให้หมดตัว เพื่อจะได้ระบายความแค้นในใจ

ในที่สุดหวงหลีก็เข้าใจ ทำไมนางร้ายในนิยายถึงทำให้คนจง เกลียดจงชังได้ขนาดนั้น เธอกำลังจะถูกผู้หญิงเลวคนนั้นฆ่าตาย

เมื่อใดที่เธอมีโอกาส เธอจะต้องทำให้เซียวหมิงเยวี่ยได้รับผล กรรม

ใบหน้าหวงหลีมืดมนลง พูดช้า ๆ ทีละคำ

“เซียว หมิง เยวี่ย ฉันจะฆ่าแก!”

ดอกเตอร์หวังไม่รู้ว่าเธอกำลังบ้าคลั่งอะไรขึ้นมาอีก และเขาไม่ อยากสนใจ ขณะที่เขากำลังเดินกลับไปยังห้องทดลอง ก็เห็นนักวิจัย หนุ่มที่สวมแว่นกรอบดำวิ่งมาด้วยความตื่นเต้น

เขาวิ่งพร้อมตะโกนว่า “อาจารย์ครับ ผลออกมาแล้ว ออกมาแล้ว ครับ!”

“ก็ออกมาแล้วไง ตื่นเต้นอะไร ถ้าล้มเหลวก็ค่อย ๆ วิจัยต่อ ดูสิ เพิ่งเจาะเลือดมาอีกถุง กำลังจะเอากลับไป”

นักวิจัยหนุ่มส่ายหน้าอย่างแรง เขาวิ่งมาที่นี่อย่างสุดแรงเกิด จึง หายใจหอบเหนื่อยรุนแรง

เมื่อหายใจได้ปกติ นักวิจัยหนุ่มก็รู้สึกตื่นเต้นจนตัวสั่น

“มะ… ไม่ได้ล้มเหลวครับ อาจารย์ การวิจัยของคุณสำเร็จแล้ว ครับ!”

ดวงตาของดอกเตอร์หวังเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เขา คว้าแขนนักวิจัยหนุ่มอย่างแรง และถามด้วยความไม่เชื่อ

“สำเร็จแล้วเหรอ?”

นักวิจัยหนุ่มพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่ครับ สำเร็จแล้ว”

ใบหน้าของดอกเตอร์หวังเต็มไปด้วยความปีติยินดี

“เมืองเกาปาเล่อรอดแล้ว! เร็ว รีบไปกัน”

เขาตะโกนสั่ง รีบวิ่งไปที่ห้องทดลอง ถึงแม้จะอายุมากแล้ว แต่เขา ก็วิ่งได้รวดเร็วเหมือนลูกศร จนทิ้งห่างนักวิจัยหนุ่ม

“อาจารย์ ช้าลงหน่อยครับ!” นักวิจัยหนุ่มตะโกนไล่ตาม

หวงหลีได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน วัคซีนแอนติบอดีพัฒนา สำเร็จแล้วเหรอ?

นั่นหมายความว่า เธอไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป ไม่ต้อง โดนเจาะเลือดอีกต่อไปแล้ว

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หวงหลีก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง

“ช้าจริง ๆ เลย ทำไมถึงเพิ่งมาวิจัยเสร็จตอนนี้? ไอ้พวกขยะไร้ ประโยชน์” เธอพึมพำด้วยความโกรธ

เมื่อนึกถึงถุงเลือดที่เพิ่งถูกเจาะไป หัวใจหวงหลีก็รู้สึกปวดร้าว

ให้ตายเถอะ ทำไมถึงไม่มาบอกข่าวดีก่อนหน้านี้ล่ะ เลือดฉันถูก เจาะไปแล้ว แต่เพิ่งมาบอกเนี่ยนะ

“พวกแกวิจัยสำเร็จแล้ว แล้วมาเอาเลือดฉันไปทำไม? คืนเลือด ฉันมานะ! เอาเลือดฉันกลับมาใส่ตัวฉันเดี๋ยวนี้!” หวงหลีตะโกนเสียง ดัง

แต่ไม่มีใครสนใจเธอเลย

หวงหลีได้แต่เก็บความขุ่นเคืองไว้คนเดียว

ดวงตาของเธอหรี่ลง เมื่อวัคซีนแอนติบอดีถูกพัฒนาออกมา นั่น หมายความว่าเธอจะพ้นข้อหาและได้รับการไถ่ถอนความผิดใช่ไหม?

เธอได้ชดใช้ด้วยราคาแสนแพง ร่างกายของเธอหายดีเมื่อไหร่ คงถึงเวลาที่จะเอาคืนอย่างสาสม

เธอยังคงเป็นนางเอก นางเอกย่อมไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค แม้ จะต้องเผชิญกับความยากลำบาก เธอก็จะยิ้มได้ในที่สุด

คนที่เคยทำร้ายเธอ เธอจะไม่ปล่อยพวกมันไปสักคนเดียว!