ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 411 แซงคิว
ครอบครัวเหยายกโขยงออกมาทั้งครอบครัว
เหยาเชินและภรรยาเข้ามาทักทายครอบครัวเซียวเช่นกัน ทั้งสอง ครอบครัวต่อคิวและพูดคุยกันอย่างสบาย ๆ
“บ้านข้าง ๆ ทางฝั่งตะวันตกของคุณยังสร้างปัญหาให้คุณอยู่ ไหม?” เหยาเจ๋อหย่วนถาม
เซียวหมิงเยวี่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง “เอ่อ ไม่แล้วค่ะ ค่อนข้างเรียบร้อย เสียด้วยซ ้า”
เหยาเจ๋อหย่วนพูดแซว “ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกลัวคุณนะ”
เซียวหมิงเยวี่ยเลิกคิ้วขึ้น “กลัวฉัน? คุณหมายความว่าฉันป่า เถื่อนเกินไปเหรอคะ?”
เหยาเจ๋อหย่วนรู้สึกตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “ไม่ครับ ไม่ใช่ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมหมายถึงคุณเจ๋งมาก พวกเขา สมควรได้รับมันแล้ว”
“คำว่าเจ๋งนี่ถือเป็นคำชมสำหรับผู้หญิงเหรอคะ?” เซียวหมิง เยวี่ยถามอย่างไม่ลดละ
เหยาเจ๋อหย่วนรีบพูดว่า “ใช่ครับ แน่นอนอยู่แล้ว ผมกำลังชม คุณอยู่!”
เมื่อเห็นสายตาแปลก ๆ ของคนรอบข้าง เหยาเจ๋อหย่วนรู้สึกเขิน อาย รีบเกาหัวเพื่อกลบเกลื่อน
เซียวหมิงเยวี่ยยิ้ม “ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ”
ผู้ชายคนนี้หยอกง่ายจริง ๆ แอบน่าเบื่อแฮะ
หูของเหยาเจ๋อหย่วนเปลี่ยนเป็นสีแดง “มะ… ไม่เป็นไรครับ”
จางเถาฮวานึกอะไรขึ้นมาได้ รีบดึงคุณยายมาพูดกระซิบ กระซาบท่าทีมีลับลมคมใน
“พี่กุ้ยเฟิน นี่คุณรู้หรือยังคะ? ผู้หญิงข้างบ้านฝั่งตะวันตกของ คุณ เธอไม่ใช่คนรับใช้จริง ๆ หรอกนะ!”
คุณยายและคุณแม่เซียวหันมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ถามไปว่า
“ไม่ใช่คนรับใช้แล้วเป็นอะไรคะ?”
ดวงตาจางเถาฮวาเป็นประกายเมื่อพูดถึงเรื่องซุบซิบ “ฉันเพิ่งได้ ยินมาจากเพื่อนบ้านคนอื่นเหมือนกัน”
เธอพูดเสียงเบาลง “เห็นว่าเป็นเมียน้อย!”
คุณแม่เซียวตกตะลึง “เมียน้อยหรือคะ แล้วเมียหลวงของเขา ยอมได้อย่างไร สามคนอาศัยอยู่บ้านเดียวกัน เมียหลวงจะดูไม่ออก เลยหรือ?”
จางเถาฮวาโบกมือไปมา “เมียน้อยก็คือเมียน้อยแหละ ฟังมาจาก คนอื่นอีกทีนะ ได้ยินว่าพวกเขาน่ะแปลก ๆ ความคิดก็ล้าหลัง เชื่อว่า ผู้ชายสามารถแต่งงานกับภรรยาหลายคนได้!”
คุณแม่เซียวอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ “โอ้โห จริงหรือ เนี่ย?”
“ความเชื่ออะไรกัน แปลกมากเลย สามารถแต่งงานกับภรรยา หลายคนเนี่ยนะ? แล้วเมียหลวงจะยอมหรือ?”
แม้คุณยายจะอายุมากและผ่านโลกมาเยอะ แต่ก็รู้สึกตกใจกับ ข้อมูลนี้
จางเถาฮวาเบ้ปาก “ทำไมจะไม่ยอมล่ะ ครอบครัวสามคนนั่นก็ดู จะอยู่ด้วยกันได้อย่างสงบสุข!”
จากนั้น เธอก็ลดเสียงลงเล็กน้อย
“มีเมียตั้งสองคน แต่กลับยังไม่มีทายาทสืบสกุล หรือผู้ชายคน นั้นจะเป็นหมันกันนะ”
จางเถาฮวาปิดปากหัวเราะคิกคัก
“ใครจะรู้ล่ะเนอะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนิสัยแปลก ๆ…”
คุณยายพูดคุยกับเธออย่างสนุกสนาน
คุณแม่เซียวมองดูฉากนี้ด้วยความตกตะลึง ดูเหมือนว่าคุณยาย จะเจอพวกเดียวกันแล้ว
กลุ่มเม้าท์มอยประจำหมู่บ้าน
ชอบนินทาเรื่องชาวบ้าน เรื่องของครอบครัวคนอื่น
เซียวหมิงเยวี่ยยืนรอคิวด้วยความเบื่อหน่าย เธอเงยหน้ามองไป ข้างหน้า พยายามคาดเดาจำนวนวัคซีนแห่งชัยชนะที่มีเหลืออยู่
พวกเขามาตั้งแต่เช้า น่าจะได้ฉีดวัคซีนแน่ ๆ
แม้ว่าวัคซีนแห่งชัยชนะจะผลิตออกมาอยู่ตลอด แต่ก็ยังไม่ เพียงพอต่อความต้องการ
วัคซีนแห่งชัยชนะที่ผลิตได้ตอนนี้ มีเฉพาะแจกจ่ายให้กับผู้อยู่ อาศัยในเมืองเกาปาเล่อก่อน
เมื่อการผลิตวัคซีนมีเพียงพอต่อความต้องการ ประชาชนในเขต อยู่อาศัยอื่น ๆ จะได้รับวัคซีนตามลำดับ ทางรัฐบาลได้ออกประกาศ ว่า ประชาชนทุกคนต้องได้รับวัคซีนแห่งชัยชนะ โดยไม่มีข้อยกเว้น
แม้ว่าวัคซีนแห่งชัยชนะจะแจกจ่ายให้กับผู้อยู่อาศัยในเมืองเกา ปาเล่อก่อน แต่ก็ยังไม่เพียงพอ เนื่องจากต้องแจกจ่ายให้กับชุมชน ย่อย ๆ ทั่วทั้งเมือง ทำให้จำนวนวัคซีนที่แต่ละชุมชนได้รับมีจำกัด
ถ้าวันนี้ไม่ได้ฉีด คงต้องรออีกสามวัน
ขณะกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังมา จากแถวหน้า
ทุกคนต่อแถวกันอย่างเรียบร้อย แต่ทันใดนั้นก็มีกลุ่มคนปรากฏ ตัวขึ้น ยืนอยู่หน้าแถวเหมือนจะพยายามแซงคิว
กลุ่มคนนั้นมีประมาณสี่สิบกว่าคน มีทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ดูเหมือน จะเป็นสมาชิกในครอบครัวเดียวกัน
แถวที่เซียวหมิงเยวี่ยรออยู่เป็นแถวเดี่ยว แต่เพราะกลุ่มคนเหล่านี้
พยายามแซงคิว แถวเดี่ยวกำลังจะกลายเป็นแถวคู่
“ทุกคนต่อแถวกันเพื่อฉีดวัคซีน พวกคุณจะมาแซงคิวคนอื่นได้ ยังไง?” เด็กสาวคนหนึ่งบ่น
หญิงชราตะโกนเสียงดัง “ใครแซงคิว? ใครแซงคิวกันฮะ? พวก เราต่อแถวตั้งแต่รอบที่แล้ว แต่เพราะมาช้าเลยไม่ได้ฉีด ครั้งนี้พวกเรา ก็ควรจะได้ฉีดก่อนไม่ใช่หรือไง?”
“พวกคุณไม่ได้ฉีดรอบที่แล้วก็เรื่องของพวกคุณเอง นี่มันรอบ ใหม่ รอบนี้ก็ต้องต่อแถวใหม่สิ” คนในแถวคนอื่น ๆ พูด
มีคนเห็นด้วย “จริงด้วย ฉันก็ไม่ได้ฉีดรอบที่แล้ว ครั้งนี้เลยมารอ เข้าแถวตั้งแต่เช้าตรู่”
“รอบนี้ก็คือรอบนี้ จะเอารอบที่แล้วมาเกี่ยวทำไม แล้วฉันขอบอก เลยว่า ฉันมาตั้งแต่สองรอบก่อนนู้น แล้วทำไมจะต้องไปต่อแถวใหม่ ด้วย?”
คนอื่น ๆ ต่างรู้สึกโกรธเคือง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงจุดสิ้นสุด ของแถว แต่จู่ ๆ ก็มีคนมาแซงคิว ลองคิดดูสิ ถ้าเป็นแค่หนึ่งหรือสอง คนก็คงไม่เท่าไหร่ แต่ดันมากันมากกว่าสี่สิบคน ใครบ้างจะไม่โมโห?
หญิงชราหัวหน้ากลุ่มคนมีริมฝีปากบาง สีหน้าดุร้าย เธอเมินเฉย ต่อคนเหล่านั้น และใช้ศอกกระทุ้งเด็กสาวคนแรกที่กล่าวหาเธอ
“หลีกไป! เด็กสมัยนี้พูดไม่รู้เรื่อง น่ารำคาญ ไม่มีมารยาท! พ่อ แม่สั่งสอนมายังไง ถึงได้โตมาเห็นแก่ตัวแบบนี้”
เด็กสาวถูกหญิงชราชนจนเสียหลัก และเซออกไปยืนอยู่ข้างแถว
เธอร้องด้วยความเจ็บปวด น ้าตาคลอเบ้า
“ทำไมถึงไร้เหตุผลได้ขนาดนี้?”
หญิงชราเชิดคางขึ้น ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา เธอหันไปทาง พยาบาลที่ฉีดยาแล้วสั่งว่า
“ฉีดให้ฉันเร็ว!”
พยาบาลมองไปทางผู้คนที่ต่อแถวด้วยความลำบากใจ ไม่รู้ว่าจะ ทำอย่างไรดี
ท่าทีของหญิงชราสร้างความไม่พอใจให้แก่สาธารณชนอย่าง มาก
“นั่นคิดจะทำอะไร!”
“แซงคิวเหรอวะ? แล้วมีสิทธิ์อะไรไปชนเด็กผู้หญิงคนนั้น?”
“ทุกคนเขาต่อแถวกันตั้งนาน ไม่มีความละอายใจบ้างหรือไง!”
“…”
หญิงชราคนนี้ก็ใช่ว่าจะยอมใครง่าย ๆ แววตาดุร้ายแล่นมองไป รอบ ๆ แล้วด่ากราดทีละคนเหมือนกับมนุษย์ป้า
“ไอ้พวกเด็กเวรไม่มีพ่อแม่สั่งสอนหรือไง ฉันจะแซงคิวแล้วจะ ทำไม มีปัญญาก็แซงคืนเองสิ”
“คิดว่าตัวเองเป็นใคร แน่จริงก็เข้ามาสิวะ!”
หญิงชราและกลุ่มของเธออาศัยความได้เปรียบที่มีจำนวนคน มากกว่า ครอบครัวของเธอมีผู้ชายวัยกลางคนสิบกว่าคน ทุกคน หน้าตาโหดร้าย ท่าทางดูน่ากลัว
ลูกชายของหญิงชราตะโกนว่า “ฉันมีธุระด่วน แล้วจะให้ไป เสียเวลาต่อแถวทำไม? ไม่ใช่ว่าวัคซีนไม่มี พวกแกก็รอกันหน่อยสิวะ จะรีบไปผูกคอตายหรือไง!”
คนในแถวทนไม่ได้กับพฤติกรรมของพวกเขา จึงโต้เถียงด้วย วาจา แต่ก็สู้พวกเขาไม่ได้
เพราะว่าพวกเขามีจำนวนคนมากกว่า และต่างก็พับแขนเสื้อขึ้น แสดงท่าทีว่าจะใช้กำลัง
คนในแถวกลัวจะสร้างปัญหา และกลัวถูกทำร้าย จึงไม่มีใครกล้า พูดอะไรอีกต่อไป
ทุกคนรู้สึกอึดอัด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะไม่มีทางสู้พวกเขาได้ เลย
พวกเขาทำได้เพียงปลอบใจตัวเอง โชคดีที่มาถึงก่อนเวลา แม้ว่า จะโดนแซงคิ้วไปมากกว่าสี่สิบคน แต่พวกเขาก็ยังมีสิทธิ์ฉีดวัคซีน เพียงแค่ต้องรอคิวนานขึ้นเท่านั้น
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีกต่อไป หญิงชราก็เชิดหน้าขึ้น ภูมิใจ หันไปพูดเร่งรัดว่า
“รีบฉีดยาให้ฉันเร็ว ๆ สิ”
พยาบาลแกะซองเข็มฉีดยาอันใหม่โดยไม่พูดอะไร เธอไม่อยาก มีเรื่องมีราว ฉีดให้ใครก็ได้ สุดท้ายก็เป็นคนในชุมชนเหมือนกัน
เมื่อเห็นว่าพยาบาลยอมรับพฤติกรรมแซงคิวของคนเหล่านั้น คนในแถวก็ยิ่งโกรธมากขึ้น ต่างจ้องมองด้วยสายตาโกรธแค้น รู้สึก ไม่พอใจ
เซียวหมิงเยวี่ยเห็นท่าไม่ดี กลัวว่าจะไม่ได้ฉีดยาเพราะโดนพวกนี้
แซงคิว คนที่อยู่หน้าแถวอาจจะได้ฉีด แต่พวกเขาอาจจะไม่ได้
คนเหล่านั้นมีสี่สิบกว่าคน วัคซีนมีทั้งหมดแค่ห้าร้อยโดส ต้อง แบ่งให้สามแถวอย่างเท่าเทียมกัน
แล้วดันมาแซงคิวในแถวของครอบครัวเธออีก นี่ไม่ต่างอะไรกับ การมาแย่งสิทธิ์ของพวกเธอเลยไม่ใช่เหรอ?
ไม่ได้ วันนี้ครอบครัวเธอจะต้องไม่กลับบ้านมือเปล่า
“แห่กันมาแซงคิวเยอะขนาดนี้ จนหนึ่งแถวกลายเป็นสองแถว คนพวกนี้ไร้ยางอายจริง ๆ!” คุณพ่อเซียวโกรธจนหน้าดำ
จางเถาฮวาพับแขนเสื้อขึ้นแล้วพูดด้วยความโกรธ
“ทั้งครอบครัวมีแต่คนไม่เอาไหน ฉันจะไปหาพวกเขาเพื่อเอา เรื่อง เรื่องทะเลาะวิวาทฉันไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว”
เซียวหมิงเยวี่ยพูดอย่างใจเย็น “หนูไปเอง”
สิ้นเสียงกล่าว เธอก็เดินตรงไปหน้าแถวทันที
YOU MAY ALSO LIKE
