ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 422 เซียวหมิงเยวี่ยวางแผนเปิดมูนฟาร์มอีกครั้ง

คุณพ่อเซียวฟังที่ภรรยาเล่า แล้วพูดด้วยอารมณ์

“พูดถึงเรื่องนี้ เราก็ไม่ได้เจอผู้จัดการซูกับคณะนานแล้วนะ ตั้งแต่ช่วงอากาศหนาวจัดจนถึงตอนนี้ มันก็ผ่านมาเกือบสองปีแล้ว เวลาช่างเดินเร็วเหลือเกิน!”

คุณตาพยักหน้าเบา ๆ “ก็จริงนะ ช่วงนั้นได้กลับไปแค่ครั้งเดียว เพื่อไปใช้สารละลายหิมะที่บ้าน ใครจะรู้ว่าพอหิมะละลายหมด พวก เราก็ไม่ได้กลับไปพักที่ชุมชนหวาฮั่นอีกเลย”

คุณแม่เซียวจิบชาร้อนแล้วพูดว่า “ฉันคิดว่าหลังจัดการเรื่องตั้ง ถิ่นฐานใหม่ให้กับผู้ลี้ภัยเสร็จแล้ว เราหาเวลาไปเยี่ยมพวกเขาทาง ตะวันตกของเมืองกันเถอะ ท้ายที่สุดพวกเขาเป็นเพื่อนเก่าที่ผ่านอะไร มาด้วยกันมากมาย อีกอย่างพวกเขาก็เพิ่งย้ายมาอยู่ที่ใหม่ คงจะยัง ไม่คุ้นเคย และรู้สึกไม่มั่นคง ทุกคนคิดว่ายังไงคะ?”

คุณพ่อเซียวพยักหน้าเห็นด้วย “เป็นมารยาทที่ควรทำ อย่างไรก็ คนคุ้นเคยกันจากเมืองเผิงจิง แม้จะย้ายมาอยู่ที่ใหม่ ก็ไม่ควรลืม ความสัมพันธ์เก่า ผู้จัดการซูนับเป็นผู้มีพระคุณต่อพวกเราเสมอมา พวกเราเดินทางมาถึงเมืองเกาปาเล่อก่อน ก็สมควรที่จะดูแลพวกเขา ที่มาอยู่ใหม่ งั้นเดี๋ยวผมจะไปกับคุณเอง”

สามีภรรยาเซียวตกลงกันว่าจะหาเวลาไปเยี่ยมผู้จัดการซูที่อยู่ ทางตะวันตกของเมือง คุณตาไม่ได้คัดค้านเรื่องนี้ อย่างไรเสียก็ควร ปฏิบัติตามมารยาทที่เหมาะสม เพราะอนาคตยังอีกยาวไกล

เซียวหมิงเยวี่ยที่กำลังแทะปีกไก่อยู่ด้านข้างพูดเบา ๆ

“ผู้เฒ่าหวงยังไม่ตายอีกหรือเนี่ย ทรหดอดทนมากจริง ๆ”

คุณแม่เซียวขมวดคิ้ว “ไม่ขนาดนั้นหรอก ซุนหนานหนานกับ ครอบครัวโม่เอาเขาขึ้นรถสามล้อและดูแลอย่างดี ดูจากสีหน้าเขา แล้ว คงอยู่ได้อีกหลายปีแหละ”

เซียวหมิงเยวี่ยไม่ได้สนใจนัก ก็คงเหมือนกษัตริย์พันปีเต่าแปด หมื่น คนแบบนี้มักจะอายุยืนยาว

“ว่าแต่ ทุกคนยังจำเตียวหรงหรงได้ไหม?” จู่ ๆ คุณแม่เซียวก็นึก ถึงเธอ

คุณยายทำท่าครุ่นคิด “ใช่ผู้หญิงรูปร่างอวบอ้วนคนนั้นไหมนะ ที่

ชอบพ่นคำน่ารังเกียจ และทำงานที่เดียวกับลูก?”

“ใช่ ๆ ๆ คนนั้นแหละ เธอตั้งท้องลูกคนที่สองก่อนหน้านี้ ฉันได้ ยินจากพี่เหยียนว่าเธอเสียชีวิตแล้ว ตั้งแต่ตอนที่มีอากาศหนาวจัด มันอันตรายเกินไปที่หญิงสูงอายุจะคลอดบุตร เห็นว่าตายทั้งแม่ทั้งลูก เลย” คุณแม่เซียวพูดด้วยน ้าเสียงลึกลับ

คุณยายอุทานด้วยความตกใจ “ตายแล้ว!”

คุณแม่เซียวถอนหายใจยาว “อายุสี่สิบกว่าเกือบจะห้าสิบแล้ว ยัง คิดจะมีลูกอีก น่ากลัวจะตาย…”

คุณแม่เซียวและคนอื่น ๆ ยังคงพูดคุยกันต่อ เซียวหมิงเยวี่ยทาน เสร็จแล้ว และกำลังจะขึ้นไปชั้นบน

“หนูทานเสร็จแล้วค่ะ”

คุณแม่เซียวหันไปมองเธอ “เร็วจัง? อีกสองวันลูกก็จะเริ่มทำงาน ที่สำนักงานความมั่นคงแล้ว เตรียมข้าวของอะไรไว้บ้างหรือยัง?”

“ไม่มีอะไรต้องเตรียมหรอกค่ะ มันพร้อมหมดแล้ว”

เซียวหมิงเยวี่ยวิ่งขึ้นไปบนชั้นสอง แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง เธอก็ กลับลงมาพาเสี่ยววั่งจากโซฟาไปด้วย

“ทุกคนกินข้าวไปก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูไปเล่นกับเสี่ยววั่งข้างบน!”

เซียวหมิงเยวี่ยกลับมาที่ห้อง และพาเสี่ยววั่งเข้าไปในมิติส่วนตัว

ช่วงนี้มูนฟาร์มยังไม่ได้เปิดให้บริการ ผลผลิตจึงล้นมือ ผักและ ผลไม้สุกงอมกองสูงเป็นภูเขาขนาดย่อม ไม่ต้องพูดถึงไข่ ปลา และ เนื้อสัตว์ เรียกได้ว่าล้นหลามเลยทีเดียว

โชคดีที่มีห้องเก็บของหยุดเวลา เก็บของได้เยอะมาก และไม่ต้อง กลัวของเสียหายด้วย

เซียวหมิงเยวี่ยฆ่าปลาสากครีบแดงไปแล้วสามชุด รวมได้กว่า ยี่สิบตัว และนำพวกมันไปเก็บไว้ในห้องเก็บของหยุดเวลา

ตอนนี้เธอได้ตั้งรกรากในเมืองเกาปาเล่อแล้ว และปัญหาไวรัส X กำลังจะสิ้นสุดลง แม้แต่ผู้ลี้ภัยจากเมืองเผิงจิงก็เดินทางมาถึงที่นี่แล้ว เช่นกัน

เซียวหมิงเยวี่ยคิดว่า ถึงเวลาที่จะเปิดมูนฟาร์มอีกครั้ง

เหตุผลที่เธอรอกลุ่มผู้ลี้ภัยจากเมืองเผิงจิงมาถึงก่อน แล้วค่อย เปิดให้บริการมูนฟาร์ม นั่นก็เพราะเธอระมัดระวังตัวมากนั่นเอง

เนื่องจากในประเทศจีน มูนฟาร์มเปิดให้บริการแค่ในเมืองเผิงจิง เท่านั้น ตอนแรกเธอคิดว่าผลผลิตมีจำกัด จึงขายเฉพาะในเมืองเผิง จิง

หากเปิดฟาร์มล่วงหน้า เธอกลัวว่าจะสร้างความสงสัยให้ผู้อื่น โดยคิดว่ามูนฟาร์มนี้เปิดโดยชาวเมืองเผิงจิงกลุ่มแรกที่มาถึงหรือ เปล่า?

ด้วยเหตุนี้ ขอบเขตในการกำหนดเป้าหมายจะแคบเกินไป

มันปลอดภัยกว่าถ้ารอให้ชาวเมืองเผิงจิงทั้งหมดมาถึงก่อน แล้ว ค่อยเปิดมูนฟาร์มอีกครั้ง

เซียวหมิงเยวี่ยไม่รู้ว่ามันเป็นการหวาดระแวงเกินไปหรือเปล่าที่มี ความคิดแบบนี้ แต่ถึงแม้ว่าพวกเขาจะตรวจสอบ ก็ไม่น่าจะพบอะไร ผิดปกติ เพราะว่าการดำรงอยู่ของมูนฟาร์มไม่สามารถอธิบายได้ด้วย หลักวิทยาศาสตร์อยู่แล้ว

แต่ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า เธอมีนิสัยระมัดระวังอยู่เสมอ ยอมคิด มากไว้ก่อน ดีกว่าประมาทเกินไป

เซียวหมิงเยวี่ยเริ่มต้นด้วยการโพสต์ประกาศ

[แจ้งให้ทราบ ตั้งแต่วันนี้มูนฟาร์มจะเปิดให้บริการอีกครั้ง ยินดี ต้อนรับลูกค้าเก่าและใหม่ทุกท่าน!]

ประกาศนี้เรียบง่ายและชัดเจน

เธอตั้งค่าให้สามารถสั่งซื้อสินค้าได้ทั่วทั้งมณฑลหลงเจียง ไม่ได้ จำกัดแค่เฉพาะเมืองเกาปาเล่อเท่านั้น การทำเช่นนี้จะยิ่งช่วยลด โอกาสที่จะถูกจับผิด

สมบูรณ์แบบ

ในช่วงแรก แน่นอนว่าลูกค้าหลักจะเป็นคนจากเมืองเผิงจิง แต่ เมื่อเวลาผ่านไป ข่าวลือเกี่ยวกับมูนฟาร์มจะถูกบอกกล่าวปากต่อ ปาก ทำให้มูนฟาร์มค่อย ๆ เป็นที่รู้จักมากขึ้นในมณฑลหลงเจียง

ผลผลิตจากพื้นที่พิเศษย่อมไม่เพียงพอ แต่กลุ่มเป้าหมายของ เธอก็ไม่ใช่ประชาชนทั่วไป แต่เป็นกลุ่มคนที่มองหาสินค้าที่มีความ ประณีตและคุณภาพสูง

จุดประสงค์หลักของเธอที่เปิดมูนฟาร์ม ก็เพื่อนำผลผลิตส่วนเกิน จากมิติมาใช้ให้เกิดประโยชน์

หลังจากที่เซียวหมิงเยวี่ยโพสต์ประกาศเสร็จ เธอก็เริ่มทำงานใน ฟาร์ม เก็บผลไม้ เก็บผัก ตักปลา เก็บเมล็ดบัว เก็บข้าวและแป้ง เก็บ ไข่ไก่ ให้อาหารปศุสัตว์…

เธอทำงานจนตัวเป็นเกลียว

ส่วนฟู่กุ้ยนั้นกำลังเล่นกับเสี่ยววั่ง ตอนนี้ทารกน้อยยังคลานไม่ เป็น แต่สามารถพลิกตัวและเตะขาเพื่อขยับตัวได้แล้ว

เธอไม่กลัวฟู่กุ้ยเลย แถมชอบดึงขนบนท้องของมัน มือเล็ก ๆ คู่ นั้นยังไม่สามารถควบคุมแรง การดึงขนจึงเหมือนการกระชาก

ฟู่กุ้ยไม่กล้าคำรามใส่เธอ จึงเพียงใช้อุ้งเท้าเขี่ยเธอไปด้านข้าง เบา ๆ

จากนั้นเจ้าเสือยักษ์ก็เฝ้ามองอยู่เงียบ ๆ ขณะที่เสี่ยววั่งเตะขาสั้น ๆ พยายามพลิกตัวอย่างยากลำบาก

ฟู่กุ้ยพบว่ามันดูน่าสนใจ ก่อนที่ทั้งสองจะเล่นกันอย่างสนุกสนาน

…

ไม่นานก็มีคนค้นพบว่ามูนฟาร์มกลับมาเปิดให้บริการอีกครั้ง

“มูนฟาร์มกลับมาขายของแล้วเหรอ? ดีจัง ฉันต้องไปเติมพลัง ให้กับท้องด้วยของอร่อย ๆ เสียบ้าง”

“รีบสั่งซื้อตอนที่เพิ่งเปิดใหม่ ๆ นี่แหละ เดี๋ยวคนรู้เยอะจะแย่งของ จนซื้อไม่ทัน ฉันล่ะอยากกินลิ้นจี่จากร้านนี้จริง ๆ แล้วก็สตรอว์เบอร์รี เชอร์รี่ก็เยี่ยม…”

ลูกค้าประจำจากเมืองเผิงจิงต่างก็รู้สึกดีใจกันมาก

“มูนฟาร์มคืออะไรเหรอ?” คนจากเมืองอื่นไม่รู้ว่ามูนฟาร์มที่พวก เขาพูดถึงคืออะไร

ลูกค้าประจำจากเมืองเผิงจิงตอบด้วยน ้าเสียงภาคภูมิใจ

“พวกคุณไม่รู้จักเหรอ? มูนฟาร์มคือแอปพลิเคชันหนึ่ง มัน เหมือนกับตลาดสดที่สามารถซื้อของได้แทบทุกอย่าง ไม่ว่าจะ ข้าวสาร อาหารแห้ง ผัก ผลไม้ ไก่ ปลา หมู และเนื้อวัว มีของให้เลือก ซื้อมากมาย และส่งถึงไวด้วย”

“พูดจริงเหรอ ขนาดมีภัยพิบัติเกิดขึ้นแบบนั้น พวกคุณยังสั่งซื้อ ของออนไลน์ในเมืองเผิงจิงได้เหรอเนี่ย!” คนต่างถิ่นอ้าปากค้างด้วย ความประหลาดใจ

“ก็จริงน่ะสิ พวกคุณทำไม่ได้เหรอ? งั้นที่นั่นคงล้าหลังน่าดูนะ ตอนแรกที่เดินทางออกจากเมืองเผิงจิง ยังนึกเสียดายอยู่เลย คิดว่า คงไม่มีโอกาสได้ใช้บริการมูนฟาร์มอีกแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้ใช้ อีกครั้งที่เมืองเกาปาเล่อ โคตรทึ่ง! หรือว่ามูนฟาร์มจะย้ายมาที่เมือง เกาปาเล่อด้วยเหมือนกัน?”

“สินค้าจากมูนฟาร์มมีคุณภาพดีมากเลยนะ ลองซื้อไปทานดูสิ ของที่นี่ปลอดสารเคมี ธรรมชาติ 100% ดีต่อสุขภาพแน่นอน”

คนต่างถิ่นเริ่มสนใจ “มันดีอย่างที่คุณพูดจริง ๆ เหรอ? งั้นต้อง ลองซื้อดูบ้างแล้ว…”

เซียวหมิงเยวี่ยกำลังทำงานในไร่ได้เพียงแค่ครึ่งเดียว จู่ ๆ ก็พบว่า มีคำสั่งซื้อเข้ามาเป็นจำนวนมาก มีคนสั่งซื้อเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

เอาล่ะ ไปส่งของกันเถอะ!