ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 424 ใครกันแน่ที่ใช้เส้นสำย?

ฮั่วฟู่ล่ำงดึงเก้ำอี้มำนั่งไขว่ห้ำง พยักพเยิดคำงไปทำงเซียวหมิง เยวี่ย

“ว่ำไง ใช่หรือเปล่ำ? กล้ำยอมรับตรง ๆ ไหม?”

เซียวหมิงเยวี่ยยืนพิงขอบประตู ถำมกลับอย่ำงไม่ใส่ใจ

“ไปได้ยินจำกใครมำ?”

เถำจื่อเซี่ยเหลือบมองเซียวหมิงเยวี่ย เธอเม้มริมฝีปำก ไม่ได้พูด อะไร

ทุกคนในส ำนักงำนต่ำงปิดปำกเงียบกริบ รำวกับรู้ใจกัน

ดวงตำของฮั่วฟู่ล่ำงแสดงแววแปลกประหลำด เขำพูดจำเยำะเย้ย ว่ำ

“ไม่เห็นต้องไปได้ยินจำกใคร แม้แต่คนโง่ยังดูออก พวกเรำเป็น พนักงำนธรรมดำของแผนก R แต่เธอเข้ำมำใหม่ก็ได้เป็นถึงหัวหน้ำ เลขำนุกำร เธออำยุเท่ำไหร่กันเชียว ถึงได้มำเป็นหัวหน้ำเลขำนุกำร? ใครจะเชื่อล่ะว่ำไม่ได้ใช้เส้นสำย!”

สิ้นเสียง เขำกระตุกยิ้มมุมปำกด้วยควำมดูแคลน

“ผมล่ะเกลียดพวกใช้เส้นสำยที่สุด ถึงจะเพิ่งเข้ำมำ แต่ก็พอจะรู้ ว่ำทุกคนที่นี่ล้วนผ่ำนกำรคัดเลือกอย่ำงเข้มงวด ถูกตรวจสอบอย่ำง รอบคอบ และแต่ละคนก็ล้วนมีควำมสำมำรถโดดเด่น”

“ขอแนะน ำตัวนะครับ ผมมำจำกเมืองเยี่ยนหลิน เคยเป็นหัวหน้ำ ทีมชุดใหญ่ของส ำนักงำนควำมมั่นคงในเมืองเยี่ยนหลิน เคยได้รับ รำงวัลชั้นสอง 36 ครั้ง รำงวัลชั้นหนึ่ง 10 ครั้ง เคยช่วยเหลือ ประชำชนจำกภัยพิบัติ กว่ำจะมำถึงที่นี่ได้ไม่ใช่เรื่องง่ำย แล้วเธอล่ะ?”

เซียวหมิงเยวี่ยพูดด้วยท่ำทีไม่สะทกสะท้ำน “คุณพูดด้วยควำม มั่นใจขนำดนี้ มีหลักฐำนหรือเปล่ำ? พูดมั่ว ๆ ต่อหน้ำทุกคน พยำยำมท ำตัวโดดเด่น คงอยำกจะดูเป็นคนพิเศษที่เลิศเลอเหนือใคร สินะ ใช่ไหม?”

ฮั่วฟู่ล่ำงหรี่ตำลง “แล้วผมพูดผิดตรงไหน?”

เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มเย็นชำ “เรื่องที่ฉันเป็นหัวหน้ำเลขำนุกำรได้ ตั้งแต่เข้ำมำ นั่นแสดงให้เห็นแล้วว่ำฉันมีควำมสำมำรถ ไม่จ ำเป็นต้อง อธิบำยอะไรให้พวกคุณฟังเลย ผู้อ ำนวยกำรหร่วนตัดสินใจเชิญฉัน มำท ำงำนที่นี่ และมอบต ำแหน่งหัวหน้ำเลขำนุกำรให้ฉัน เธอย่อมต้อง มีเหตุผลของเธอ หำกใครสงสัย ท ำไมไม่ไปถำมเธอเองล่ะ?”

เซียวหมิงเยวี่ยมองไปรอบ ๆ พวกเขำทั้งหมดต่ำงหลีกเลี่ยง สำยตำของเธอ ใครจะบ้ำไปถำมผู้อ ำนวยกำรหร่วนล่ะ?

ฮั่วฟู่ล่ำงชะงักไปครู่หนึ่ง พูดตะกุกตะกักว่ำ “ใช้เส้นสำยเข้ำมำ แล้วยังกล้ำมำพูดแบบนี้ ปำกดีจังเลยนะ”

เซียวหมิงเยวี่ยมองเขำ “ใครกันแน่ที่ใช้เส้นสำย? รถสปอร์ตสุด หรูที่จอดอยู่หน้ำตึกนั่นเป็นของคุณใช่ไหม? อย่ำมำอ้ำงว่ำซื้อเองนะ เงินเดือนคุณคงซื้อไม่ได้แม้แต่ล้อเดียว ครอบครัวเป็นคนซื้อให้ล่ะสิ?”

“แล้วอีกอย่ำงเรื่องงำนเก่ำของคุณ ทั้ง ๆ ที่เรำสองคนอำยุไล่เลี่ย กัน คุณท ำงำนที่เก่ำคงไม่เกิน 3 ปีหรอก แล้วได้เป็นหัวหน้ำทีมชุด ใหญ่ได้ยังไง? กำรจะได้ต ำแหน่งหัวหน้ำทีมชุดใหญ่ ต้องอำศัยเวลำ และควำมอำวุโส อย่ำคิดว่ำฉันไม่รู้นะ หน่วยงำนของคุณให้ ควำมส ำคัญกับควำมอำวุโสมำกที่สุด”

“โอกำสในกำรสร้ำงผลงำนก็มีบ้ำง แต่ก็ต้องรอคิว ส่วนใหญ่แล้ว โอกำสดี ๆ มักจะได้มำจำกกำรแย่งชิง หรือไม่ก็ใช้เส้นสำย แล้วท ำไม คุณที่ยังอำยุน้อย แต่กลับมีโอกำสสร้ำงผลงำนมำกมำย แถมยังได้ ควำมดีควำมชอบทั้งหมด? หัวหน้ำงำนของคุณคงไม่ได้มีประวัติกำร ท ำงำนที่ยอดเยี่ยมเท่ำคุณด้วยซ ้ำใช่ไหม? ใครเป็นคนเตรียมกำรให้ ล่ะ?”

เซียวหมิงเยวี่ยหัวเรำะเยำะ “โอ้มำยก็อด คุณคงไม่ได้คิดว่ำนั่น เป็นเพรำะควำมสำมำรถของตัวเองหรอกนะ?”

“นี่! เธออย่ำมำใส่ร้ำยป้ำยสีฉันนะ ฉันสร้ำงผลงำนทั้งหมดด้วย ตัวเอง!” ฮั่วฟู่ล่ำงหน้ำซีดเผือด

เซียวหมิงเยวี่ยมองเขำตั้งแต่หัวจรดเท้ำ พูดเสียงเรียบว่ำ

“จริงเหรอ? เห็นคุณพูดจำตรงไปตรงมำ แสดงท่ำทีโผงผำงไม่ เกรงใจใคร ถ้ำไม่มีเส้นใหญ่คอยหนุนหลัง คิดว่ำคุณจะกล้ำพูดแบบ นี้กับเพื่อนร่วมงำนเหรอ? คนปกติเขำไม่กล้ำหรอก เพรำะกลัวจะโดน แกล้ง และกลัวไม่มีใครคบ แต่คุณกล้ำท ำ นั่นเพรำะคุณมั่นใจว่ำ ตัวเองมีเส้นใหญ่พอ จึงไม่กลัวอะไร”

“สรุปแล้วนะ ไม่รู้ว่ำใครกันแน่ที่ใช้เส้นสำยเข้ำมำ?”

มุมปำกของเซียวหมิงเยวี่ยยกขึ้นด้วยควำมเย้ยหยัน

ฮั่วฟู่ล่ำงลุกพรวดขึ้นจำกเก้ำอี้ แล้วตะคอกเสียงเย็นชำ

“เธอแค่พยำยำมเปลี่ยนประเด็น ตอนนี้ก ำลังพูดถึงเรื่องของเธอ อยู่ แล้วท ำไมถึงย้อนมำเรื่องของฉัน? ฉันเข้ำมำที่นี่ด้วย ควำมสำมำรถของตัวเอง ผลงำนทั้งหมดก็ล้วนท ำด้วยตัวเอง ไม่ได้ ขโมยหรือปล้นใครมำ มันไม่มีควำมเท็จผสมอยู่แม้แต่น้อย!”

เซียวหมิงเยวี่ยอุทำน “อ๋อเหรอ ว่ำแต่พ่อแม่คุณเป็นใครเหรอ? กล้ำพูดไหมว่ำท ำงำนอะไรในหน่วยงำนพวกนั้น? ถ้ำเป็นคนธรรมดำ ฉันถึงจะเชื่อ”

สีหน้ำของฮั่วฟู่ล่ำงแข็งทื่อไปชั่วขณะ จริงอยู่ที่พ่อแม่ของเขำ ไม่ใช่คนธรรมดำ แต่ผลงำนเหล่ำนั้น เขำก็ได้มำด้วยควำมสำมำรถ ของตัวเอง

เขำไม่ได้พึ่งพำบำรมีของใคร!

เซียวหมิงเยวี่ยมองดูสีหน้ำของเขำ มีอะไรที่เธอมองไม่ออกอีก เธอพูดด้วยน ้ำเสียงสบำย ๆ ว่ำ

“ชีวิตรำชกำรของคุณช่ำงรำบรื่นมำก ดูเหมือนว่ำพ่อแม่ของคุณ จะปูทำงไว้ให้คุณแล้ว แม้กระทั่งพอมำถึงเมืองเกำปำเล่อ พวกเขำก็ ยังสำมำรถฝำกฝังคุณเข้ำท ำงำนในส ำนักงำนควำมมั่นคง พ่อหนุ่ม น้อย ตั้งใจท ำงำนนะคะ พ่อแม่ของคุณทุ่มเทให้คุณอย่ำงเต็มที่แล้ว ต่อจำกนี้คุณต้องพึ่งพำตัวเองแล้วนะ~”

สิ้นเสียง เซียวหมิงเยวี่ยก็หันไปมองจินเจวียน “พี่จินขำ ห้อง ท ำงำนของผู้อ ำนวยกำรหร่วนอยู่ไหนคะ ฉันจะไปหำเธอหน่อย”

จินเจวียนใช้เวลำอยู่นำนกว่ำจะตั้งสติได้ “หืม? โอ้ ใช่ ตำมฉัน มำสิ”

จินเจวียนรู้สึกเขินอำยเล็กน้อย เธอเป็นแค่เลขำนุกำรตัวเล็ก ๆ ต ำแหน่งต ่ำกว่ำหัวหน้ำเลขำนุกำรหลำยขั้น แต่เซียวหมิงเยวี่ยเรียก เธอว่ำพี่ ซึ่งท ำให้เธอเขินอำยจริง ๆ

เซียวหมิงเยวี่ยยกยิ้มอย่ำงมีเลศนัย ก่อนเดินจำกไปโดยไม่หัน กลับมำมองอีก

ควำมจริงแล้วยังมีอีกหนึ่งประโยคที่เธอไม่ได้พูด ทั้งอยำกเป็น โสเภณี ทั้งอยำกสร้ำงซุ้มอนุสำวรีย์*[1] แต่ประโยคนี้ฟังดูหยำบคำย มันเป็นกำรพบกันครั้งแรก ไม่จ ำเป็นต้องท ำให้มันน่ำเกลียดขนำด นั้น แค่พูดให้เข้ำใจก็พอ

ฮั่วฟู่ล่ำงก ำหมัดแน่น สีหน้ำซีดเผือดแทบไร้สี เขำเริ่มนึกสงสัย ตัวเอง หรือว่ำควำมส ำเร็จที่แล้ว ๆ มำ ล้วนมำจำกกำรช่วยเหลือของ พ่อแม่เขำ?

แต่เขำไม่ได้ร้องขออะไรเลย เห็นได้ชัดว่ำมันเป็นผลงำนที่เขำ ได้มำด้วยตัวเอง

ฮั่วฟู่ล่ำงนึกถึงตอนที่เขำอยู่เมืองเยี่ยนหลิน เพื่อนร่วมงำนและหัว หน้ำต่ำงก็ยิ้มแย้มแจ่มใสกับเขำ มีอะไรดี ๆ ก็คิดถึงเขำเป็นคนแรก เขำคิดเสมอว่ำมันเป็นเพรำะเขำมีเพื่อนเยอะ…

ตั้งแต่เด็กจนโตมันเป็นแบบนี้เสมอมำ

ฮั่วฟู่ล่ำงขมวดคิ้วแน่น อยำกจะวิ่งตำมไปหักล้ำงค ำพูดของ เซียวหมิงเยวี่ย แต่ก็ไม่รู้ว่ำจะหักล้ำงมันได้อย่ำงไร

ทันใดนั้น เขำก็รู้สึกอึดอัดใจ ตั้งแต่เด็กจนโตมำไม่เคยมีใครพูด กับเขำด้วยน ้ำเสียงแบบนี้มำก่อน

ชำยหนุ่มมองดูแผ่นหลังของเซียวหมิงเยวี่ยที่เดินจำกไปด้วย สำยตำที่ซับซ้อน ควำมรู้สึกในใจสับสนวุ่นวำย

“ว้ำว กำรวิเครำะห์ของเธอทั้งกระชับและชัดเจน มันฟังดูมีเหตุผล มำกเลยนะ!”

พนักงำนในส ำนักงำนพำกันแอบกระซิบกระซำบเงียบ ๆ

“อันที่จริงเรื่องที่เธอพูดออกมำก็ฟังดูสมเหตุสมผลมำกทีเดียว ลองดูรองเท้ำของผู้ชำยคนนั้นสิ สมัยก่อนมีเงินเป็นหมื่นก็หำซื้อไม่ได้ แถมทั่วทั้งตัวเขำยังใช้ของแบรนด์เนมหมดเลย” อีกคนกระซิบตอบ

ดวงตำของเสี่ยวเสวี่ยเต็มไปด้วยควำมชื่นชม “นี่ขนำดเพิ่งเจอ กันครั้งแรก ยังสำมำรถวิเครำะห์อะไรได้ตั้งเยอะ แยกแยะประเด็น คิด อย่ำงมีระบบ ควำมสำมำรถในกำรคิดวิเครำะห์สุดยอดไปเลย ไม่ แปลกใจที่ผู้อ ำนวยกำรหร่วนเลือกผู้หญิงคนนี้เข้ำมำ โคตรเก่งเลย”

พนักงำนอีกคนพยักหน้ำรัว ๆ “หัวหน้ำเลขำฯ เซียวมีไหวพริบดี เยี่ยม ไม่ตื่นตระหนกเลย ควบคุมอำรมณ์ได้ดี ฉันนี่แอบปลื้มสุด ๆ”

“แล้วสรุปว่ำหัวหน้ำเลขำฯ เซียวมีเส้นสำยใหญ่โตจริง ๆ หรือ เปล่ำ?” ชำยหนุ่มด้ำนข้ำงถำมขึ้น

เสี่ยวเสวี่ยยกย่องเขำว่ำ “ค ำถำมนี้น่ำสนใจมำก แต่ฉันยัง วิเครำะห์เรื่องนี้ไม่ได้”

หญิงสำวคนหนึ่งถือแก้วน ้ำในมือพลำงกระซิบเบำ ๆ

“พวกเธอว่ำไหม หัวหน้ำเลขำฯ เซียวนี่ดูเท่มำก สง่ำงำมสุด ๆ โดยเฉพำะตอนที่เธอจ้องมองเมื่อกี้ ดูน่ำเกรงขำมจนฉันไม่กล้ำสบตำ เลย ฉันรู้สึกเหมือนว่ำเธอเป็นผู้อ ำนวยกำรหร่วนเวอร์ชั่นยังสำว อย่ำงไรอย่ำงนั้น!”

“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ไม่น่ำแปลกใจเลยที่ได้เป็นหัวหน้ำ เลขำนุกำรตั้งแต่เข้ำมำ…”

เสียงซุบซิบนินทำดังระงม ทุกคนต่ำงพำกันพูดถึงเซียวหมิงเยวี่ย

ฮั่วฟู่ล่ำงนั่งอยู่ที่โต๊ะท ำงำนของเขำ สีหน้ำบิดเบี้ยวเหมือนคน ก ำลังท้องผูก

เขำคุ้นเคยกับกำรเป็นจุดสนใจ คุ้นเคยกับกำรได้รับค ำชมและ กำรยกย่อง เขำคิดว่ำทุกคนควรจะให้ควำมส ำคัญกับเขำ โลกทั้งใบ ควรหมุนรอบตัวเขำ

[1] ทั้งอยำกเป็นโสเภณี ทั้งอยำกสร้ำงซุ้มอนุสำวรีย์ หมำยถึง อยำกท ำทั้งดีทั้งชั่วในครำวเดียวกัน