ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 427 ส ำแดงฝีมือต่อหน้ำกวนอู

“ใช่ครับ! ผู้อ ำนวยกำรหร่วนรอบรู้จริง ๆ ปลำสำกครีบแดงมี สรรพคุณทำงยำสูงมำก ช่วยฟื้นฟูร่ำงกำย ชะลอวัย และยังช่วยฟอก เลือดอีกด้วย เนื้อปลำ สมองปลำ หรือแม้แต่ก้ำงปลำก็ล้วนมี สรรพคุณทำงยำสูง ทั่วทั้งตัวล้วนเป็นของล ้ำค่ำ”

ฮั่วฟู่ล่ำงพูดอธิบำยให้ทุกคนฟังอย่ำงใจเย็น เขำหยุดพักครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่ำ

“ปลำสำกครีบแดงหนึ่งตัวมีค่ำมหำศำล บ้ำนเรำประมูลกันเริ่มต้น ที่หนึ่งร้อยล้ำน ใครเสนอรำคำสูงสุดก็ได้ไป น่ำทึ่งใช่ไหมครับ?”

ทันทีที่ได้ยินค ำพูดเหล่ำนั้น พลันเกิดควำมโกลำหลขึ้น

“พระเจ้ำ โคตรแพงเลย! ปลำนี้ท ำจำกทองค ำหรือไง?”

“คุณพระคุณเจ้ำ กินแล้วจะบรรลุธรรมขึ้นสวรรค์เลยไหม ถึงได้ ขำยแพงขนำดนี้! แล้วจะช่วยให้อำยุยืนยำวจริงเหรอ? มันรักษำได้ ทุกโรคหรือเปล่ำ?”

“หำกกินเป็นประจ ำ ก็สำมำรถรักษำได้ทุกโรคจริง ๆ ครับ คุณ พ่อของผมป่วยเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจมำโดยตลอด แต่ตอนนี้

หำยขำดแล้ว” ฮั่วฟู่ล่ำงพูดโอ้อวด

ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนยิ่งประหลำดใจมำกกว่ำเดิม

เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มโดยไม่พูดอะไร รักษำได้ทุกโรคเหรอ? ค ำพูดนี้

ฟังดูโอ้อวดเกินไปหน่อยนะ

จริงอยู่ว่ำกำรกินปลำสำกครีบแดงเป็นประจ ำสำมำรถรักษำโรค ได้ แต่ก็ต่อเมื่อเป็นโรคเรื้อรัง หรือทุพพลภำพเล็กน้อยเท่ำนั้น

หำกเป็นโรคร้ำยแรงที่ถึงขั้นเสียชีวิต กำรกินปลำสำกครีบแดงก็ เป็นเพียงบทบำทเสริมเท่ำนั้น จ ำเป็นต้องใช้ควบคู่กับวิธีกำรรักษำอื่น ๆ ถึงจะสำมำรถช่วยชีวิตได้ ท้ำยที่สุดปลำสำกครีบแดงก็เป็นแค่ปลำ ไม่ใช่ยำครอบจักรวำล

คุณปู่จี้ก็ทำนปลำสำกครีบแดงเป็นประจ ำอยู่เหมือนกัน แม้ว่ำ ร่ำงกำยจะแข็งแรงขึ้นมำก แต่ก็ถึงวัยที่ร่ำงกำยเสื่อมโทรมลง อวัยวะ ต่ำง ๆ เริ่มท ำงำนช้ำลง ปลำสำกครีบแดงไม่มีคุณสมบัติที่จะท ำให้คน แก่กลับมำหนุ่มสำวได้ สุดท้ำยก็ต้องพึ่งพำยำยืดขำถลึงตำ

“ของแพงก็มีเหตุผลของมัน อย่ำงแรกคือมีคุณค่ำทำง โภชนำกำร อย่ำงที่สองคือหำยำก และที่ส ำคัญที่สุดคือปลำสำกครีบ แดงนั้นจับยำกมำก มันเป็นปลำกินเนื้อดุร้ำย หำกพลำดตกลงไปใน น ้ำ คุณก็จะกลำยเป็นเหยื่อของมันทันที กำรจับปลำสำกครีบแดงนั้น อันตรำยมำก เสมือนเอำชีวิตไปแลก ดังนั้นรำคำจึงสูง”

ฮั่วฟู่ล่ำงเต็มใจอธิบำยให้ทุกคนฟังเหมือนรำยกำร ‘เกร็ดควำมรู้’

“เป็นแบบนี้นี่เอง มันฟังดูเหมือนปลำปิรันยำเลยนะ”

“ฟังแล้วก็สมเหตุสมผลนะ น่ำกลัวจัง ปลำกินคนได้เลยเหรอ”

“นี่ ๆ ฉันบอกแล้วว่ำหัวหน้ำเลขำฯ เซียวพูดถูก ฮั่วฟู่ล่ำงมีเส้น สำยใหญ่โตหนุนหลัง ขนำดปลำรำคำแพงขนำดนี้ยังสำมำรถหำมำ กินได้บ่อย ๆ พ่อแม่ของเขำจะต้องไม่ธรรมดำแน่ ๆ เลย…” มีคน พึมพ ำเสียงเบำ

“…”

ฮั่วฟู่ล่ำงมองไปทำงเซียวหมิงเยวี่ย แววตำเต็มไปด้วยควำม เย่อหยิ่ง

“ได้ยินว่ำคุณมำจำกเมืองเผิงจิง และควำมลับของปลำสำกครีบ แดงนั้นแพร่กระจำยครั้งแรกจำกที่นั่น หัวหน้ำเลขำฯ เซียวเคยได้ยิน เกี่ยวกับปลำสำกครีบแดงในเมืองเผิงจิงไหมครับ?”

เซียวหมิงเยวี่ยพูดด้วยน ้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันเคยจับมันมำก่อน”

ฮั่วฟู่ล่ำงส ำลัก “จะ… จับมัน?”

“ว้ำว หัวหน้ำเลขำฯ เซียวตกปลำเป็นด้วยหรือคะ? คุณตกปลำมี ค่ำขนำดนี้มำได้ โคตรเก่งเลยค่ะ” เสี่ยวเสวี่ยพูดด้วยท่ำทำงชื่นชม

ฮั่วฟู่ล่ำงพลั้งปำกพูดออกไปว่ำ

“เป็นแค่ผู้หญิงจะตกปลำได้ยังไง? นี่มันปลำสำกครีบแดงนะ คง คุยโม้ไปอย่ำงนั้น แม้แต่ฉันยังไม่กล้ำไปริมน ้ำด้วยซ ้ำ…”

เขำกระแอมแล้วหยุดพูดต่อ

เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้ำเล็กน้อย จงใจพูดว่ำ

“ถูกต้อง หรือว่ำคุณตกปลำไม่เป็น?”

มุมปำกของฮั่วฟู่ล่ำงกระตุก สีหน้ำแข็งทื่อไม่เป็นธรรมชำติ

“ในเมื่อหำซื้อได้ ท ำไมต้องเสี่ยงไปตกปลำด้วยตัวเอง?”

เขำเคยได้ยินมำหลำยต่อหลำยครั้งว่ำ มีคนพลำดตกน ้ำและ กลำยเป็นอำหำรปลำ ถูกปลำกัดกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก

มีแค่คนโง่เท่ำนั้นที่จะไปตกปลำ ยังไงเขำก็ไม่ไป แทบไม่ต้องพูด ถึงปลำสำกครีบแดง แค่แมลงทั้งสำมชนิดก็น่ำขยะแขยงมำกแล้ว

ใต้น ้ำเต็มไปด้วยแมลงทั้งสำมชนิด ฮั่วฟู่ล่ำงไม่มีทำงไปเด็ดขำด

“ฉันตกปลำเองได้ ท ำไมต้องเสียเงินซื้อด้วย?” เซียวหมิงเยวี่ยถำ มกลับ

ฮั่วฟู่ล่ำง “…”

ผู้หญิงคนนี้จงใจหำเรื่องเขำชัด ๆ

“เอำล่ะ ๆ มีอะไรให้เถียงกันนักหนำ เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้” ผู้อ ำนวยกำรหร่วนท ำท่ำจะเดินจำกไป

ฮั่วฟู่ล่ำงพยำยำมเกลี้ยกล่อม “ผู้อ ำนวยกำรหร่วนจะไม่ไปจริง ๆ เหรอครับ? รถก ำลังจะมำถึงแล้วนะครับ”

ผู้อ ำนวยกำรหร่วนตอบกลับโดยไม่ได้แสดงเจตนำที่แท้จริง “ฉัน มีธุระที่บ้ำน คงไปไม่ได้หรอก พวกเธอคนหนุ่มสำวไปกันเถอะ”

แม้กระทั่งปลำที่หำยำกขนำดนี้ยังน ำออกมำเลี้ยงรับรอง แสดงว่ำ พ่อของฮั่วฟู่ล่ำงเชิญเธอด้วยเจตนำแฝงแน่ ๆ

ไม่ส ำคัญว่ำเธอจะไปหรือไม่ไป ลักษณะของมื้อค ้ำนี้ได้เปลี่ยนไป แล้ว เธอไม่อยำกเข้ำร่วมงำนเลี้ยงแบบนี้ และไม่อยำกให้ใครมำตี สนิทด้วย

หร่วนซิ่งไห่เกลียดวัฒนธรรมกำรกินเลี้ยงมำกที่สุด นอกจำกนี้

เธอไม่ค่อยชอบฮั่วฟู่ล่ำงสักเท่ำไหร่ แต่บำงเรื่องก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอ สำมำรถควบคุมได้ ตรำบใดที่เขำท ำงำนได้ดี หร่วนซิ่งไห่ก็จะไม่พูด อะไรมำก

หลังจำกที่หร่วนซิ่งไห่จำกไป เซียวหมิงเยวี่ยก็หำเก้ำอี้มำนั่งลง

“หัวหน้ำเลขำฯ คุณตกปลำสำกครีบแดงได้ยังไงคะ บอกพวกเรำ หน่อยได้ไหม” เสี่ยวเสวี่ยถำมด้วยควำมอยำกรู้อยำกเห็น

เซียวหมิงเยวี่ยไม่มีอะไรท ำ เธอจึงเริ่มเล่ำให้ฟัง “เรื่องนี้ต้อง เริ่มต้นจำกปัญหำแมลงสำมชนิดที่ระบำดอยู่…”

เซียวหมิงเยวี่ยเล่ำถึงหนอนฟัน หนอนเน่ำด ำ และปลิง ผู้คนใน ส ำนักงำนต่ำงก็ตกตะลึง

โดยเฉพำะตอนเล่ำถึงเหตุกำรณ์ที่ชำยสองคนตกลงไปในน ้ำ ดึงดูดฝูงปลำสำกครีบแดงเข้ำมำ และทุกคนแย่งกันจับ ท ำให้ พนักงำนในส ำนักงำนอุทำนครั้งแล้วครั้งเล่ำ

“น่ำกลัวมำก!”

“น่ำกลัวจริงด้วย พวกเรำที่เมืองเกำปำเล่อไม่เคยได้ยินเรื่อง หนอนฟันหรือหนอนเน่ำด ำเลย”

“เมืองใกล้แม่น ้ำของคุณนี่น่ำตื่นเต้นจริง ๆ ประสบพบเจอกับ อะไรเยอะแยะเลย”

“หัวหน้ำเลขำฯ เซียวเก่งมำกเลย ตกปลำสำกครีบแดงด้วยไส้ไก่ สุดยอด!”

“จริงด้วย จริงด้วย ถ้ำเป็นฉันนะ ไม่ต้องพูดถึงกำรตกปลำหรอก แค่ขึ้นเรือยังไม่กล้ำเลย สัตว์ใต้น ้ำน่ำกลัวเกินไป มีทั้งปลำสำกครีบ แดง ทั้งแมลงสำมชนิด แค่คิดก็ขนลุกซู่!”

“ไม่ใช่แค่คุณหรอกนะ ผมเองก็ไม่ค่อยกล้ำเหมือนกัน ผมกลัว แมลงที่มีล ำตัวนิ่ม ๆ มำกที่สุด…” กู้เชำจำกแผนกเลขำนุกำรพูดด้วย ควำมเขินอำย

“หัวหน้ำเลขำฯ เซียวกล้ำหำญมำกจริง ๆ…”

เซียวหมิงเยวี่ยไม่คิดว่ำแค่กำรแบ่งปันประสบกำรณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอ จะท ำให้เธอมีแฟนคลับทั้งชำยและหญิงมำกมำย

เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยในส ำนักงำน สีหน้ำของฮั่วฟู่ล่ำงก็ด ำมืด เหมือนกับก้นหม้อ

ท ำไมผู้หญิงคนนี้ถึงดึงดูดควำมสนใจไปหมดทุกครั้งที่เธอ ปรำกฏตัว?

เซียวหมิงเยวี่ยสังเกตเห็นสีหน้ำของฮั่วฟู่ล่ำง เหมือนว่ำหนุ่มน้อย คนนี้จะไม่พอใจอีกแล้วสินะ

เธอเคยเห็นนิสัยแบบนี้ในตัวเจี่ยงจ้วงเมื่อตอนเด็ก ๆ คิดว่ำตัวเอง เป็นศูนย์กลำง จ้องจะให้คนรอบข้ำงสนใจเขำ หัวข้อสนทนำต้อง วนเวียนอยู่ที่เขำเท่ำนั้น ไม่เช่นนั้นเขำจะไม่พอใจ และต้องสร้ำงควำม วุ่นวำยเพื่อดึงดูดควำมสนใจจำกทุกคน

ตอนนี้เจี่ยงจ้วงไม่ได้มีนิสัยเด็กน้อยแบบนั้นอีกแล้ว แต่ท ำไมฮั่วฟู่ ล่ำงถึงยังมีทัศนคติแบบเด็ก ๆ แม้ตัวเองจะกลำยเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว? บำงทีอำจจะเป็นเพรำะเขำถูกพ่อแม่ตำมใจมำตั้งแต่เด็ก

ส ำหรับเถำจื่อเซี่ยที่อยู่มุมห้อง รู้สึกเหมือนถูกกีดกันออกไป เธอ ไม่เข้ำใจว่ำท ำไมทุกคนถึงอยำกคุยกับเซียวหมิงเยวี่ย ทั้ง ๆ ที่ฝ่ำยนั้น ก็ไม่ได้ท ำอะไรเป็นพิเศษ ไม่ได้เลี้ยงขนมหรือท ำอะไรเพื่อเอำใจใคร

แต่กลับเป็นเธอที่ถูกเมินเฉย

ฮั่วฟู่ล่ำงดูโทรศัพท์มือถือของเขำแล้วพูดเสียงดัง

“รถมำรอที่ประตูแล้ว พวกเรำไปกันเถอะครับ”

“ตกลง ไปกินข้ำวกันเถอะ!”

ทุกคนจึงหยุดพูดคุยเกี่ยวกับปลำสำกครีบแดง จำกนั้นกลุ่มคนก็ ขึ้นรถที่ตระกูลฮั่วส่งมำด้วยควำมตื่นเต้น

…

“ถึงแล้วครับ ยินดีต้อนรับสู่บ้ำนของผม!”

ฮั่วฟู่ล่ำงลงจำกรถก่อนเป็นคนแรก แล้วกำงแขนเพื่อเชิญชวน

ทุกคนตะลึงงันเมื่อมองไปที่วิลล่ำตรงหน้ำ รู้สึกทึ่งกับควำม หรูหรำของบ้ำนตระกูลฮั่ว

แถมยังมีบอดี้กำร์ดคอยยืนประจ ำกำรอยู่หน้ำประตู

ในตอนนั้น ผู้หญิงแต่งตัวเหมือนแม่บ้ำนคนหนึ่งเดินออกมำ มองดูพวกเขำคร่ำว ๆ แล้วพูดกับฮั่วฟู่ล่ำงว่ำ

“คุณชำย อำหำรเตรียมพร้อมแล้วค่ะ”

ฮั่วฟู่ล่ำงพยักหน้ำตอบรับ แล้วหันมำพูดแนะน ำเซียวหมิงเยวี่ย และกับคนอื่น ๆ ว่ำ

“นี่คือแม่บ้ำนคนใหม่ของบ้ำนเรำครับ พวกเรำเข้ำไปกันเถอะ”

แม่บ้ำนสบตำกับบอดี้กำร์ดที่ประตู จำกนั้นก้มหน้ำลงแสดงควำม เคำรพ

ด้วยเหตุผลบำงอย่ำง เซียวหมิงเยวี่ยถึงกับเอ่ยถำมขึ้นมำว่ำ

“พวกบอดี้กำร์ดที่บ้ำนคุณท ำงำนมำนำนแค่ไหนแล้วคะ?”

“เพิ่งมำเหมือนกัน ฝีมือดีพอใช้ได้ มีอะไรเหรอ?” ฮั่วฟู่ล่ำงถำม กลับ

“ไม่มีอะไรหรอก” เซียวหมิงเยวี่ยพูดเบำ ๆ

เซียวหมิงเยวี่ยขมวดคิ้วมุ่น เธอจ้องมองแม่บ้ำนตั้งแต่หัวจรดเท้ำ แล้วหันไปมองบอดี้กำร์ดอีกครั้ง รู้สึกว่ำมีอะไรบำงอย่ำงไม่ชอบมำพำ กล

สัญชำตญำณของเซียวหมิงเยวี่ยบอกเธอว่ำ แม่บ้ำนรู้จักกับ บอดี้กำร์ด และสนิทกันมำกด้วย

เธอจ้องมองอย่ำงตั้งใจ มองไปที่ฝ่ำมือของแม่บ้ำน ทันใดนั้นเธอ ก็สังเกตเห็นรอยด้ำนบนฝ่ำมือ มันเป็นรอยด้ำนที่เกิดจำกกำรจับปืน ไม่ใช่เหรอ?

รอยด้ำนแบบนี้ เธอเคยเห็นบนมือของผู้บังคับกำรซ่ง และบนมือ ของว่ำนถงก็มีเช่นกัน

แต่คนระดับนี้ ท ำไมถึงยอมมำเป็นแม่บ้ำนได้ล่ะ?

แม่บ้ำนสังเกตเห็นสำยตำที่พินิจพิเครำะห์ของเซียวหมิงเยวี่ย เธอ ยิ้มแย้มแจ่มใสและท่ำทำงเชิญชวน ขณะเดียวกันก็หลีกเลี่ยงสำยตำ ของเซียวหมิงเยวี่ยได้อย่ำงแนบเนียน

“ทุกท่ำนเชิญเข้ำมำด้ำนในค่ะ”