ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 428 นักฆ่ำผู้อำฆำตพยำบำท

ณ สถำนที่ลับ

“ให้ตำยเถอะ ท ำไมถึงมีคนมำเยอะขนำดนี้? ผู้เฒ่ำเฟิง คนพวก นั้นมำจำกส ำนักงำนควำมมั่นคง พวกเรำควรเปลี่ยนเวลำปฏิบัติกำร ดีไหม?”

ชำยที่ถูกเรียกว่ำผู้เฒ่ำเฟิงมีสำยตำที่โหดเหี้ยม “คืนนี้แหละ ไอ้ แก่ฮั่วเฉิงกังจะต้องตำย ส่วนคนพวกนั้น จะมำวันอื่นก็ไม่มำ ดันแห่ กันมำวันนี้ ถือว่ำพวกมันโชคร้ำยเอง!”

น ำโดยผู้เฒ่ำเฟิง กลุ่มคนรำวหกคนก ำลังพูดคุยเรื่องแผนกำร ก ำจัดตระกูลฮั่ว ในหมู่พวกเขำมีบอดี้กำร์ดสองคนยืนอยู่ที่ประตู

ผู้เฒ่ำเฟิงหรี่ตำลง “ยึดตำมแผนเดิม รอระหว่ำงที่พวกมันก ำลัง ทำนข้ำว ค่อยให้พี่ไฉ่ไปดูแล เหล่ำเฮ่อไปรอเปิดประตูข้ำง แล้วให้ พวกงี่เง่ำเข้ำไป ทุกคนในตระกูลฮั่วจะต้องตำยในวันนี้ หลังฆ่ำเสร็จ ให้รีบหนีออกจำกเมืองเกำปำเล่อขณะที่ฟ้ำยังมืด”

หนึ่งในบอดี้กำร์ดแสยะยิ้มอย่ำงน่ำกลัว “ตระกูลฮั่วรวมคนแก่และ คนหนุ่มมีหกคน คนงำนอีกแปดคน กำรฆ่ำสิบสี่คนนี้ง่ำยดำยเหมือน ปอกกล้วย ต่อให้ต้องฆ่ำเพิ่มอีกสักสิบคนก็ไม่คณำมือ พี่เฟิง ปล่อย ให้เป็นหน้ำที่ของเรำเอง!”

พวกเขำพยำยำมหำวิธีมำสมัครงำนที่ตระกูลฮั่วก็เพื่อแทรกซึม เข้ำไปในตระกูล หำข้อมูล และสะดวกต่อกำรแก้แค้น

เพรำะระบบรักษำควำมปลอดภัยในย่ำนนี้เข้มงวดมำก พวกเขำ จึงท ำได้แค่วิธีนี้เท่ำนั้น

พี่เฟิงเหลือบมองเขำและพูดด้วยน ้ำเสียงเย็นชำว่ำ

“อย่ำประมำท ฮั่วเฉิงกังมีปืนอยู่ในมือ จัดกำรทุกคนด้วยมีด ห้ำม ใช้ปืน และห้ำมเปิดโอกำสให้มันยิงปืนได้เด็ดขำด ไม่เช่นนั้นต ำรวจ จะแห่กันมำ แล้วพวกเรำจะซวยกันหมด”

ชุมชนที่ตั้งของวิลล่ำตระกูลฮั่วพิเศษมำก คนที่อำศัยอยู่ที่นี่ล้วน ร ่ำรวย ดังนั้นระบบรักษำควำมปลอดภัยจึงเข้มงวดมำก และมีต ำรวจ ประจ ำกำรอยู่ใกล้ ๆ

ดังนั้นพี่เฟิงจึงไม่กล้ำให้ใช้ปืน เพรำะเสียงปืนย่อมดึงดูดควำม สนใจของต ำรวจ

บอดี้กำร์ดพยักหน้ำอย่ำงรวดเร็ว “ครับ ทรำบแล้วครับพี่เฟิง”

“อ้อ พี่ไฉ่เพิ่งบอกว่ำ ในกลุ่มนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งท่ำทำงแปลก ๆ หล่อนเอำแต่จ้องมองเธอ” เขำพูดเสริม

พี่เฟิงไม่ได้จริงจังกับมัน “ก็อีแค่ผู้หญิงคนเดียวจะท ำอะไรได้? คง ไม่เคยเห็นบ้ำนคนรวยขนำดนี้มำก่อน ถึงขนำดมีแม่บ้ำนคอยดูแล เพรำะไม่เคยเจออะไรแบบนี้ เลยมองดูหลำย ๆ รอบนั่นแหละ”

“รอก่อนเถอะ ฮั่วเฉิงกัง ควำมตำยของแกก ำลังใกล้เข้ำมำ” สี หน้ำของพี่เฟิงดูเหี้ยมโหดน่ำกลัว

…

ภำยในห้องอำหำร

ฮั่วเฉิงกังซึ่งเป็นพ่อของฮั่วฟู่ล่ำงเดินลงจำกบันไดช้ำ ๆ โดยใช้ไม้ เท้ำพยุง ผมบนศีรษะขำวโพลน หน้ำผำกนูนเล็กน้อย ใบหน้ำอ้วน ท้วน เมื่อยิ้มจะเห็นแก้มแดงก ่ำ ดูคล้ำยกับพระศรีอริยเมตไตรย

มือขวำของเขำนั้นลูบลูกประค ำสีด ำสนิท ดวงตำมีประกำยไฟ แจ่มใส ขณะพูดทักทำยทุกคนด้วยรอยยิ้ม

“มำกันแล้วหรือ? ทุกคนคงเป็นเพื่อนร่วมงำนใหม่ของลูกชำยผม สินะ กินดื่มให้เต็มที่เลยนะครับ อยำกกินอะไรก็บอกได้เลย เดี๋ยวให้ เชฟท ำเพิ่มให้ ฟู่ล่ำงเป็นลูกชำยคนเล็กของผม ผมตำมใจเขำมำก จนเริ่มเหลวไหล เพิ่งเข้ำมำท ำงำนใหม่ คงต้องพึ่งพำพวกคุณทุกคน ดูแลเขำด้วยนะครับ!”

เขำพูดคุยทักทำยทุกคนด้วยควำมสุภำพ

จินเจวียนและคนอื่น ๆ รีบลุกขึ้นยืนเพื่อทักทำยฮั่วเฉิงกัง ต่ำง ฝ่ำยต่ำงพูดคุยกันด้วยควำมสุภำพ

“คุณพ่อฮั่ววำงใจได้เลยค่ะ เรำทุกคนเข้ำกันได้ดีมำก เสี่ยวฮั่วยัง เด็ก พวกเรำจะดูแลเขำอย่ำงดีแน่นอน”

“…”

จำกบรรยำกำศที่เห็น ดูเหมือนว่ำพวกเขำทั้งหมดไม่ได้เพิ่งรู้จัก กับฮั่วเฉิงกัง แต่สนิทสนมกันเหมือนเพื่อนเก่ำ

เซียวหมิงเยวี่ยยังสังเกตเห็นด้วยว่ำ ชำยชรำคนนี้คงมีลูกชำย ตอนอำยุมำกแล้ว จึงไม่แปลกใจที่เขำจะตำมใจลูกชำยคนเล็กขนำด นี้

เมื่อมองดูฮั่วเฉิงกัง เขำน่ำจะอำยุน้อยกว่ำคุณตำของเธอไม่มำก แต่ลูกชำยคนเล็กของเขำกลับอำยุแค่ยี่สิบต้น ๆ เท่ำนั้น มันจะเป็น อะไรไปได้นอกจำกได้ลูกชำยตอนแก่?

ฮั่วเฉิงกังพยักหน้ำด้วยควำมพึงพอใจ เขำใช้ไม้เท้ำดึงฮั่วฟู่ล่ำง ไปที่มุมหนึ่ง ก่อนจะถำมตรงประเด็น

“หร่วนซิ่งไห่ล่ะ ท ำไมถึงไม่มำด้วย?”

“ผมชวนเธอแล้ว แต่เธอบอกว่ำมีธุระที่บ้ำน เลยมำไม่ได้” ฮั่วฟู่ ล่ำงยักไหล่

ฮั่วเฉิงกังอยำกจะพูดอะไรบำงอย่ำง แต่สุดท้ำยก็กลืนค ำพูดนั้น กลับไป

“ช่ำงเถอะ พ่อเคยได้ยินชื่อเสียงของหร่วนซิ่งไห่มำบ้ำง เธอเป็น คนหัวแข็ง ไม่ยอมโอนอ่อน ไม่เคยเข้ำร่วมงำนเลี้ยงสังสรรค์ คงยำกที่

จะสร้ำงควำมสนิทสนมกับเธอ”

“พ่อ ด้วยสถำนะของเรำ ท ำไมถึงต้องพยำยำมไปท ำดีกับเธอ ด้วยล่ะ? เมื่อก่อนมีแต่คนคอยมำประจบประแจงเรำตลอด” ฮั่วฟู่ล่ำง ไม่เข้ำใจ

ดวงตำชรำของฮั่วเฉิงกังมืดลง “ลูกก็รู้ใช่ไหมว่ำนั่นมันเมื่อก่อน? ที่นี่ไม่ใช่เมืองเยี่ยนหลิน ในเมืองเยี่ยนหลินตระกูลของเรำถือว่ำมี อ ำนำจใหญ่โต แต่ที่เมืองเกำปำเล่อ เรำเป็นผู้มำใหม่ หำกต้องกำรจะ ตั้งหลักปักฐำนให้มั่นคง ลูกคิดว่ำมันง่ำยเหรอ? กำรมีมิตรสหำยไว้ มำก ๆ ก็ไม่ได้เสียหำยอะไร”

ฮั่วฟู่ล่ำงไม่สนใจค ำพูดเหล่ำนั้น พูดด้วยน ้ำเสียงเยำะเย้ยว่ำ

“เธอจะมำหรือไม่มำก็ไม่เห็นเป็นไร ผมหิวจะตำยแล้ว ตอนนี้ไม่มี อะไรส ำคัญไปกว่ำกำรกินข้ำว”

ฮั่วเฉิงกังไม่อยำกโต้เถียงกับลูกชำยคนเล็กที่ไร้ควำม ทะเยอทะยำนคนนี้ เขำรู้สึกพอใจแล้วที่ลูกชำยมีงำนท ำที่มั่นคงใน ฐำนะพนักงำนธรรมดำ ๆ ของส ำนักงำนควำมมั่นคง และไม่ได้ คำดหวังให้ชำยหนุ่มมีอนำคตที่ยิ่งใหญ่

ในไม่ช้ำ

อำหำรเลิศรสถูกทยอยน ำมำเสิร์ฟบนโต๊ะทีละจำน ทุกคน พยำยำมวำงท่ำทีให้ดูดี รักษำภำพลักษณ์ แต่ดวงตำที่เปล่งประกำย นั้นก็บ่งบอกถึงควำมอยำกอำหำรของพวกเขำได้เป็นอย่ำงดี

ซี่โครงหมูรำดซอสเปรี้ยวหวำน เนื้อหมูทอดกรอบ เนื้อวัวผัด พริกเสฉวน ซี่โครงแกะย่ำงโรยผงยี่หร่ำ ผัดกุ้งใส่ขึ้นฉ่ำย ไก่ตุ๋น เห็ดหอม หมูตุ๋นผักดอง เนื้อวัวผัดมันฝรั่ง ซุปเห็ดหูหนูขำว…

กลิ่นหอมเย้ำยวนจำกอำหำรต่ำง ๆ บนโต๊ะโชยมำแตะจมูก เสี่ยว เสวียและจินเจวียนถึงกับต้องกลืนน ้ำลำยซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำ เสียงท้องร้อง ประท้วงด้วยควำมหิวโหยดังก้องไปทั่ว

ฮั่วฟู่ล่ำงหยิบตะเกียบขึ้นมำพูดว่ำ “ทำนกันเถอะ ท ำไมไม่ทำน กันล่ะ? ไม่ค่อยถูกใจหรือเปล่ำครับ? ผมนี่หิวจะแย่แล้ว”

“ได้ ๆ ๆ!”

“หอมจังเลย…”

ทุกคนต่ำงหยิบตะเกียบขึ้นมำพร้อมเพรียง ควำมจริงคือรอให้ฮั่ว ฟู่ล่ำงเป็นคนเริ่มทำนก่อนนั่นเอง

แม่บ้ำนเดินเข้ำมำพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณชำยคะ ยังมีปลำสำกครีบ แดงหม้อไฟก ำลังตุ๋นอยู่บนเตำอีกหม้อ ก ำลังจะน ำมำเสิร์ฟค่ะ”

ฮั่วฟู่ล่ำงตอบกลับไปด้วยน ้ำเสียงสบำย ๆ “บอกให้เชฟเร่งท ำ หน่อยนะ”

“รับทรำบค่ะคุณชำย” แม่บ้ำนโค้งค ำนับเล็กน้อยก่อนจะเดิน ออกไป

เซียวหมิงเยวี่ยลอบมองแผ่นหลังของแม่บ้ำนที่ก ำลังจำกไป ท่ำทำงที่เธอพยำยำมซ่อนมือไว้อีกด้ำนนั้น ยิ่งท ำให้เซียวหมิงเยวี่ย รู้สึกสงสัยมำกขึ้น

มีบำงอย่ำงแปลก ๆ เกี่ยวกับแม่บ้ำนคนนี้ เธอจึงตัดสินใจที่จะจับ ตำดู

“หัวหน้ำเลขำฯ เซียว เชิญทำนได้เลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ อำหำร มื้อนี้พอใช้ได้ไหมครับ? ถูกปำกหัวหน้ำเลขำฯ เซียวหรือเปล่ำ?”

ฮั่วฟู่ล่ำงพูดด้วยน ้ำเสียงที่แฝงไปด้วยควำมภำคภูมิใจเล็กน้อย เขำจงใจถำมแบบนี้

เซียวหมิงเยวี่ยหัวเรำะ “ดีค่ะ อลังกำรมำก”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้ำของฮั่วฟู่ล่ำงดูรำวกับว่ำเขำได้รับชัย ชนะ

“หัวหน้ำเลขำฯ เซียวคงไม่เคยทำนอำหำรดี ๆ แบบนี้มำก่อนใช่ ไหมครับ งั้นทำนเยอะ ๆ เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจผม”

เซียวหมิงเยวี่ยเลิกคิ้วเล็กน้อย “งั้นขอบคุณส ำหรับกำรต้อนรับ นะคะ คุณเสี่ยวฮั่วใจดีจริง ๆ ฉันโชคดีที่ได้ทำนอำหำรอร่อยแบบนี้”

ก็ในเมื่ออยำกถูกชม งั้นชมเขำหน่อยแล้วกัน น่ำจะชอบนะ

“แน่นอนสิครับ แน่นอน!” ฮั่วฟู่ล่ำงยิ้มอย่ำงมีควำมสุข

เขำเหมือนจะลืมเรื่องควำมขุ่นเคืองที่เกิดขึ้นระหว่ำงทั้งสองไป ในทันที

ขนำดคนอย่ำงเซียวหมิงเยวี่ยยังชมเขำ คนอื่น ๆ ย่อมมีวิสัยทัศน์ ที่ดีกว่ำ แน่นอนว่ำค ำชมเหล่ำนั้นสุดแสนจะรื่นหู

ฮั่วฟู่ล่ำงฟังแล้วรู้สึกสบำยใจเป็นพิเศษ

เซียวหมิงเยวี่ยค่อย ๆ เคี้ยวซี่โครงแกะในปำก เนื้อกรอบนอกนุ่ม ใน ก ำลังพอดี

จำกนั้นจึงมองฮั่วฟู่ล่ำง ลูกชำยผู้โง่เขลำของเจ้ำบ้ำนอีกครั้ง

ทุกคนทำนอำหำรไป พูดคุยกันไป แชร์เรื่องรำวสนุก ๆ กันคนละ นิดละหน่อย ระยะห่ำงระหว่ำงกันก็ใกล้ชิดขึ้นมำก

ทุกคนอำยุใกล้เคียงกัน อยู่ในช่วงวัย 20 ปลำย ๆ ถึง 30 ต้น ๆ มี เรื่องรำวที่คล้ำยคลึงกัน พูดคุยกันอย่ำงสนุกสนำน เสียงหัวเรำะดัง ก้องไปทั่ว มื้ออำหำรนี้ช่ำงมีควำมสุขเหลือเกิน

แม้แต่เซียวหมิงเยวี่ยยังถูกบรรยำกำศสนุกสนำนดึงดูดเข้ำไป และพูดคุยมำกขึ้น

ในเวลำนี้ แม่บ้ำนคนก่อนหน้ำพำผู้ชำยแปลกหน้ำหกคนเดินเข้ำ มำ เธอพูดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

“โอ้โห สนุกสนำนกันใหญ่เลยนะ อำหำรมื้อสุดท้ำยคงอร่อยมำก ใช่ไหม?”

ทุกคนงงไปหมด หมำยควำมว่ำอย่ำงไร พวกเขำมองไปที่แม่บ้ำน แล้วมองไปที่ฮั่วฟู่ล่ำงอีกครั้ง

ฮั่วฟู่ล่ำงคำบตะเกียบไว้ในปำก สีหน้ำแสดงควำมสับสน งงเป็น ไก่ตำแตก

“ป้ำเมิ่ง ก ำลังพูดถึงอะไรครับ หม้อไฟปลำยังไม่เสร็จเหรอ? รีบ เอำออกมำเสิร์ฟเร็ว ๆ สิ”