ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 44 ส่งเหมิงเหมิงเข้าโรงพยาบาล

[ผกาบานมั่งคั่ง] : พระเจ้าช่วย โชคดีที่ฉันไม่ได้ซื้อ ว่าแล้วว่า ต้องเป็นของปลอม

[บุปผาขาวดอกน้อย] : ฉันละพูดไม่ออกเลย ไม่เข้าใจคนที่คิดจะ เอาเปรียบคนอื่นเลย ฉวยโอกาสเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็นำไปสู่การสูญเสีย ครั้งใหญ่ได้ ไม่เข้าใจเหรอว่าการทำแบบนี้มันเห็นแก่ตัวขนาดไหน กล้าทำร้ายเด็กได้ลงคอ ช่างใจไม้ไส้ระกำจริง ๆ!

[ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] : ตอนนี้เชื้อเพลิงแพงมาก ใครจะมีรถ ขับกัน ทำเรื่องให้วุ่นวายทำไมกัน รีบเรียกรถพยาบาลเร็วเข้าสิ

[ลมพัดเย็นก้น] : เดี๋ยวนี้ไม่มีรถพยาบาลที่ใช้เชื้อเพลิงแล้ว รถ พลังงานทางเลือกกำลังได้รับความนิยม แต่ว่าถ้าไม่มีไฟฟ้าก็ใช้ พลังงานทางเลือกไม่ได้ คนทั่วไปไม่มีปัญญาใช้หรอก เราทำได้แค่ เดินไปเท่านั้น

[พี่หยาง] : จะมาละโมบเพื่อผลประโยชน์ไม่ได้นะ ตอนนี้อับจน หนทางแล้วเหรอ?

[ที่บ้านมีเหมิงเหมิง] : ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว ช่วยฉันหาทางออก หน่อยเถอะ! ถ้าลูกสาวฉันเป็นอะไรไป ฉันก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน

[ที่บ้านมีเหมิงเหมิง] : @ผู้จัดการจางฝ่ายจัดการอสังหาฯ

…

ราคาเชื้อเพลิงในปัจจุบันเรียกได้ว่าแพงหูฉี่ ต่อให้ลดราคาก็ไม่มี ใครมีปัญญามีรถขับ

โรงพยาบาลระดับสามที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไป 6 กิโลเมตร หากต้องเดินเท้าไปคงไม่มีใครทำอยู่แล้ว

ไม่นานหลังจากนั้น ผู้จัดการจางฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์ก็ มาตอบเธอ

[ผู้จัดการจางฝ่ายจัดการอสังหาฯ] : คุณคุยหลังไมค์กับพี่เจี่ยง ฝ่ายอสังหาฯ เธอมีรถพลังงานทางเลือกที่พาคุณไปส่งได้ รีบพาลูก สาวลงมาชั้นล่างด่วนเลยค่ะ

ที่บ้านมีเหมิงเหมิง : ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณจริง ๆ!

ตอนนี้นี่เองที่แม่เซียวรีบวิ่งมาที่บ้าน ค้นหากุญแจรถไปทั่วทุกที่

“หมิงเยวี่ย! เห็นกุญแจรถไหม? มีเด็กหญิงในชุมชนเราที่อาการ สาหัสและต้องพาไปส่งโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”

เซียวหมิงเยวี่หยิบกุญแจรถก่อนบอก “ข้างนอกอันตราย หนูจะ ไปกับแม่เองค่ะ”

ที่โรงพยาบาลมีคนร้อยพ่อพันแม่ เธอเป็นห่วงความปลอดภัย ของพ่อแม่ ไปเป็นเพื่อนอุ่นใจกว่า

หลังลังเลครู่หนึ่งพ่อเซียวก็เห็นด้วย “ได้ ๆ อยู่กันหลายคนจะได้ ช่วยกันดูแล แต่ลูกห้ามไปไหนมาไหนตามลำพัง เข้าใจไหม?”

พ่อเซียวไม่รู้ถึงพละกำลังของลูกสาวและต้องการปกป้องเธอ แต่ แท้จริงแล้วเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกปกป้อง

“เร็วเข้า อย่าชักช้า แม่เหมิงเหมิงรออยู่ด้านล่างตึกสามแล้ว” แม่ เซียวเร่ง

แม่เซียวทำงานเพียงไม่กี่วัน ผู้จัดการจางก็วางใจให้ทำงาน สำคัญ หากเธอช่วยเหมิงเหมิงสำเร็จ ต่อไปก็จะมีชื่อในชุมชน ทำให้ ตำแหน่งในฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์มั่นคงมากขึ้น

มีแค่ครอบครัวเธอที่มีรถพลังงานทางเลือก ตอนนั้นเซียวหมิง เยวี่ยยืนกรานจะซื้อให้ได้ เรื่องนี้ต้องยกให้เธอจัดการ

แม่เซียวโชคดีมากที่ตอนนี้เธอมีรถพลังงานทางเลือกและแผง โซลาร์เซลล์ที่บ้าน จึงไม่ต้องกังวลเรื่องการชาร์จ ต้องขอบคุณลูก สาวคนโตของเธอ

“ขอบคุณมาก ๆ นะคะ!”

แม่เหมิงเหมิงร้องไห้น ้าตานองหน้าพลางกล่าวขอบคุณหลัง ขึ้นมาบนรถ

แม่เซียวนั่งอยู่ข้างคนขับและบอก “ไม่เป็นไรค่ะ คนชุมชน เดียวกัน ไปกัน เร่งเครื่องหน่อย”

“ได้” พ่อเซียวเหยียบคันเร่งแล้วขับมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล

เซียวหมิงเยวี่ยที่นั่งอยู่ด้านหลังบอก “ให้น้องนอนลงเถอะค่ะ จะ ได้สบายตัว”

เหมิงเหมิงอายุสี่ขวบแล้ว เซียวหมิงเยวี่ยให้อีกฝ่ายนอนพาดเข่า ตนเอง และยื่นขาวางไว้บนตักมารดาเจ้าตัวซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ

“ฉันขอโทษด้วยจริง ๆ ขอบคุณมากนะ”

เธอตื่นตระหนกมาก เมื่อได้มานั่งในรถก็รู้สึกราวกับฝันไป

แม่เหมิงเหมิงเพิ่งได้มีเวลาสำรวจภายในรถและสมาชิกครอบครัว

รถสะอาดเรียบร้อย ไม่สกปรกแม้แต่น้อย มีกลิ่นน ้าอบกันยุงลอย ฟุ้ง หอมอบอวลมากทีเดียว

สำคัญไปกว่านั้นคือมีเครื่องปรับอากาศในรถ เธอไม่ได้รู้สึกเย็น สบายแบบนี้มานานแล้ว

สมาชิกครอบครัวสามคนแต่งตัวเรียบร้อย ผมเผ้าเนี้ยบและ สะอาด ผิวพรรณสดใส

เมื่อก้มมองตนเองก็พบว่าเสื้อผ้าห่มกายมองไม่เห็นสีเดิมอีก ต่อไปแล้ว เล็บมีขี้เล็บติดในซอกจนดำไปหมด ผมส่งกลิ่นเหม็น กลิ่น ตัวโชยออกมา ริมฝีปากแห้งผาก เนื้อตัวเต็มไปด้วยเซลล์ผิวที่ตาย แล้ว

แม่เหมิงเหมิงหดตัวด้วยความน้อยเนื้อต ่าใจ เธอแม้กระทั่งได้ กลิ่นตัวของตนเองด้วยซ ้า

“ลูกฉันสกปรก เดี๋ยวฉันอุ้มเองค่ะ” แม่เหมิงเหมิงบอกอย่าง กระอักกระอ่วน

เธอเห็นเสื้อยืดขาวของเซียวหมิงเยวี่ยเปรอะเปื้อนเพราะลูกสาว

เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มแล้วบอก “ไม่เป็นไรค่ะ”

เธอซาบซึ้งใจจนอดน ้าตาไหลไม่ได้ รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก หากย้อนกลับไปได้ ให้ตายอย่างไรก็จะไม่ซื้อน ้าอบกันยุงนั่นมาให้ลูก สาวใช้เด็ดขาด!

เซียวหมิงเยวี่ยก้มหน้ามองเด็กหญิงที่หลับตาอยู่ เหตุที่เธอให้ เด็กน้อยนอนพาดช่วงบนมาก็เพื่อควบคุมน ้าในมิติและล้างแผลให้ เหมิงเหมิง

น ้าอบกันยุงคุณภาพต ่าปนเปื้อนสารเคมีและทำลายผิว ต้องล้าง ให้สะอาดด้วยน ้าจำนวนมาก

ปัจจุบันอุณหภูมิพุ่งสูงและเกิดภาวะขาดแคลนน ้าไปทั่วหัวระแหง คาดว่าโรงพยาบาลก็ไม่น่าจะมีน ้าเหลือเยอะเช่นกัน เธอล้างแผลให้ ก่อนค่อยให้หมอรักษาคงดีกว่า

เซียวหมิงเยวี่ยยกแขนเปิดเสื้อของเหมิงเหมิง แสร้งทำเป็นพัดให้ ทว่าแท้จริงตั้งใจควบคุมน ้าเพื่อล้างแผลบนหลังให้ซ ้าไปซ ้ามา

น ้าที่ใช้ปนเปื้อนสารเคมีไปแล้ว เธอไม่มีทางเอากลับมาใช้อีก

เซียวหมิงเยวี่ยเก็บน ้าที่ใช้แล้วเอาไว้ในมิติก่อน จากนั้นก็เทลง ข้างถนนนอกรถ มีแค่ของในมิติที่ควบคุมจุดลงได้ เธอจึงต้องนำมัน กลับมิติเสียก่อน

แบบนี้น ้าสกปรกก็จะไม่ปนเปื้อนกับน ้าในมิติ

เนื่องจากพ่อเซียวขับรถเร็วมาก จึงไม่มีใครสังเกตเห็นความผิด ปกตินี้แต่อย่างใด

บนถนนแทบไม่มีรถ ผิวถนนราบเรียบ นอกจากนี้พ่อเซียวยังขับ รถเร็วมาก เขามาถึงโรงพยาบาลภายในเวลาไม่กี่นาที

โรงพยาบาลคลาคล ่าไปด้วยคนไข้ หมอและพยาบาลวิ่งวุ่นจนไม่ มีเวลาว่าง

“คุณก็ใช้น ้าอบกันยุงคุณภาพต ่ามาเหรอคะ? ช่วงนี้โรงพยาบาล มีคนไข้แบบนี้เยอะมาก ทุกคนใช้น ้าอบกันยุงคุณภาพต ่ามา ดูพวก เขาสิ อยู่ที่นี่กันหมดเลย”

หมอรู้สาเหตุของอาการเหมิงเหมิงในทันที

แม่เหมิงเหมิงแทบคุกเข่าลงกับพื้นก่อนบอก “คุณหมอ ช่วยลูก สาวฉันด้วยนะคะ!”

หมอถอนหายใจก่อนบอก “น ้าเกลือล้างแผลของโรงพยาบาล หมดแล้ว ถ้ามีน ้าสะอาดก็ใช้ล้างได้ แต่ว่าตอนนี้ทางโรงพยาบาลก็

ต้องใช้น ้าเหมือนกัน แม้ทางการจะรองรับให้โรงพยาบาลใช้น ้าหลาย คันรถ แต่ตอนนี้มีคนไข้เยอะมาก น ้ายังไม่พอใช้เลยค่ะ”

“แล้วจะทำยังไงดีล่ะคะ…” แม่เหมิงเหมิงสิ้นหวัง

“หือ?”

หมอจ้องแผลบนหลังเหมิงเหมิงด้วยความแปลกใจ “ดูเหมือนจะ ไม่มีน ้าอบกันยุงตกค้างบนหลังเธอแล้วนะ แผลดูสะอาดมาก คุณล้าง ให้เธอมาเหรอ?”

เซียวหมิงเยวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ แตะจมูก ก็ต้องสะอาดอยู่แล้วสิ เธอ ล้างให้ตั้งเก้ารอบจนสะอาดหมดจน ไม่หลงเหลือสารตกค้างแม้สัก หยดเดียว

แม่เหมิงเหมิงส่ายหน้าก่อนบอก “เปล่านะคะ น ้าที่ได้รับเมื่อวาน ถูกใช้หมดแล้ว ฉันยังไม่ได้รับของวันนี้เลย ที่บ้านไม่มีน ้าเหลือแล้ว ค่ะ”

“แปลกจัง” หมอมองดูอยู่หลายครั้ง

พ่อเซียวครุ่นคิดก่อนบอก “ในรถเรามีน ้าเหลือจากที่ดื่มไปคราว ก่อนอยู่ครึ่งขวด ผมจะเอามาล้างแผลให้เด็กแล้วกัน”

“รีบไปเอามาเร็ว” แม่เซียวบอก

“ครึ่งขวดไม่พอหรอกค่ะ แต่ตอนนี้ก็พอจะทำได้อยู่อย่าง ฉันจะ สั่งยาให้สองขวด เอาไว้ทาให้เด็กวันละสามครั้งหลังกลับบ้านไปนะคะ

เธอไม่ได้โดนสารเคมีไปเยอะ แต่ว่าก็ยังเด็กอยู่ ถ้าฟื้นขึ้นมาแล้วก็ไม่ น่าจะอันตรายถึงชีวิตแล้วละค่ะ” หมอบอก

แม่เหมิงเหมิงคุกเข่าแล้วเอ่ย “ขอบคุณในความเมตตาของ ครอบครัวคุณมากนะคะ! ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี ตอนนี้น ้ามีค่ามากแต่ คุณก็ยังยินดีจะเอามาล้างแผลให้ลูกฉัน ขอบคุณมากนะคะ! ขอบคุณค่ะ! ต่อไปฉันจะยอมเป็นวัวเป็นม้า ทำทุกอย่างตามที่คุณ ต้องการเลย”

แม่เซียวรีบประคองเธอขึ้นแล้วบอก “ทำอะไรเนี่ย ชีวิตคนทั้งคน ไม่ว่ายังไงก็ต้องช่วยอยู่แล้วสิ รีบลุกขึ้นเร็วเข้า เดี๋ยวเราดูเหมิงเหมิง ให้ คุณไปเอายาก่อนเถอะ ฉันจัดการทางนี้ให้เอง”

แม่เซียวร้องไห้เมื่อเห็นแบบนี้ เธอเองก็มีลูก ย่อมเข้าใจหัวอก ของแม่เหมิงเหมิง

“ขอบคุณนะคะ พี่เจี่ยง” แม่เหมิงเหมิงวิ่งไปรับยา

เซียวหมิงเยวี่ยอุ้มเด็กหญิง แอบป้อนน ้าสะอาดในบ่อให้ระหว่าง คนอื่นไม่เห็น เหมิงเหมิงกลืนลงไปตามสัญชาตญาณ บ่งบอกว่าเจ้า ตัวกระหายน ้ามาก

พ่อเซียวรีบกลับมา ใช้น ้าครึ่งขวดที่เหลือล้างแผลให้เหมิงเหมิง ก่อนจะทายา

“แม่…” เหมิงเหมิงลืมตามองด้วยความงุนงง