ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 46 เป็นพวกเขานี่เอง

เซียวหมิงเยวี่ยวางกระดูกไก่ในมือลงแล้วพูดว่า “คงจะให้คนนอก รู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าบ้านเรามีที่เก็บพลังงานมากมาย มันรังแต่จะไป กระตุ้นความอิจฉาของคนพวกนั้น ไม่ใช่ว่าเราได้รับบทเรียนจาก เหตุการณ์ของพี่หยางแล้วเหรอคะ?”

แม้ว่าแผงโซลาร์เซลล์ของเธอจะถูกวางไว้ด้านบนและมองเห็นได้ จากตึกสูงโดยรอบ ซึ่งไม่สามารถหลบซ่อนจากสายตาคนอื่นได้ แต่ ก็ไม่ควรทำตัวโดดเด่นเกินไป หากให้คนอื่นยืมรถบ่อย ๆ ทุกคนจะรู้ ว่าบ้านของเธอมีไฟฟ้าเพียงพอ

คุณยายพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ หมิงเยวี่ยพูดถูก ถ้าลูกให้ใครยืม รถ พวกเขาจะไม่ซาบซึ้งถึงน ้าใจหรอก แต่ยังจะต่อว่าลูกลับหลังที่

อวดดีด้วย!”

“งั้นจะปฏิเสธพวกเขาไปทั้งหมด” แม่เซียวตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

เซียวหมิงเยวี่ยเช็ดมือ “ถ้าแม่ปฏิเสธไปแบบนี้แล้วพวกเขายังไม่ เลิกรา แค่บอกไปว่ารถเป็นชื่อของหนู ลูกสาวแม่ไม่ยอมให้ใครยืมรถ เด็ดขาด ถ้ายังมาทำตัววุ่นวาย หนูจะทุบตีพวกเขาให้หนัก เพราะยุค สมัยนี้ หมัดเท่านั้นที่เป็นคำตอบสุดท้าย!”

แม่เซียวยิ้ม “สมกับเป็นลูกสาวแม่ มีไหวพริบดีจริง ๆ!”

เซียวหมิงเยวี่ยพูด “เราอาศัยอยู่ในชุมชนนี้ อีกอย่างแม่ยังทำงาน อยู่ในฝ่ายจัดการอสังหาฯ แน่นอนว่าจะต้องติดต่อกับผู้คน

หลากหลายประเภทจนเป็นเรื่องปกติ ถึงแม้คนส่วนใหญ่จะเข้าใจ แต่ ก็ไม่สามารถไว้ใจใครได้ ครอบครัวเราต้องระวังตัวเสมอ”

“แล้วก็ หนูสั่งทำกับดักจำนวนหนึ่งจากช่างตีเหล็ก ถ้าเขาทำ เสร็จ เราจะวางพวกมันไว้รอบกำแพงลานเพื่อป้องกันคนประสงค์ ร้าย” เธอพูดเสริม

“กับดัก? กับดักแบบไหน?” พ่อเซียวถามด้วยความสงสัย

“ก็แค่ลวดหนามและกับดักหนามค่ะ แต่ถ้าพลั้งเผลอไปโดน ก็ อาจจะพิการหรือไม่ก็ตายได้”

แม่เซียวและคุณยายสูดลมหายใจเข้าลึก ขณะที่ดวงตาพ่อเซียว เป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

“เยี่ยม! ลูกทำดีมาก! โลกเริ่มวุ่นวายมากขึ้นเรื่อย ๆ เราก็ควร ป้องกันไว้”

…

หญิงคนหนึ่งบ่นอย่างไม่พอใจ เธอมีใบหน้าที่งดงาม แต่กลับดู หยิ่งยโสและเอาแต่ใจ ซึ่งนั่นทำลายความสวยงามของเธอ

“ที่รัก อย่าโกรธเลยนะ ไม่ต้องสนใจคนพรรค์นั้นหรอก อย่าทำ ร้ายตัวเองเลย” ผู้ชายที่อยู่ด้านข้างพยายามปลอบใจ

หญิงสาวยังคงโกรธมาก “หมดคำจะพูดจริง ๆ มีคนแบบนี้อยู่บน โลกด้วยเหรอ ในกลุ่มชุมชนมีแต่คนยกย่องเธอว่าเป็นแม่พระที่

ช่วยชีวิตเด็กน้อยคนนั้น ตอนแรกก็นึกว่าเธอเป็นคนใจดี แต่ไม่คิด เลยว่าธาตุแท้จะเป็นคนที่น่ารังเกียจแบบนี้!”

“พี่คะ~ ฉันอับจนหนทางจริง ๆ เพื่อนรักสมัยเรียนมัธยมต้นกำลัง จะแต่งงานวันมะรืนนี้แล้ว แล้วฉันจะเดินทางไปยังไง?”

เธอพิงไหล่ชายคนนั้นพลางร้องไห้

“ที่รักอย่าร้องไห้เลยนะ ผมจะทวงความยุติธรรมให้คุณ คนพวก นั้นทำเกินไปแล้ว!”

ชายคนนั้นรู้สึกปวดใจและต้องการทวงความยุติธรรมให้เธอ เขา หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและแท็กชื่อพี่เจี่ยงฝ่ายจัดการอสังหาฯ ในกลุ่มสนทนาชุมชน

[ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] : @พี่เจี่ยงฝ่ายจัดการอสังหาฯ รถ ของคุณแพงขนาดนั้นเลยหรือไง? คนอื่นก็บอกอยู่ว่ามีเรื่องเร่งด่วน ต้องใช้ ทำไมใจร้ายขนาดนี้?

[ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] : มีความสุขที่เห็นคนอื่นร้องไห้ใช่ ไหม? ทำไมต้องแกล้งทำเป็นคนดีในกลุ่มด้วย?

[ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] : @พี่เจี่ยงฝ่ายจัดการอสังหาฯ ออกมาชี้แจ้งสิ อย่ามัวแกล้งตาย!

พ่อเซียวโกรธมากจนอยากทุบอีกฝ่ายให้ตาย เซียวหมิงเยวี่

ยต้องรั้งพ่อตนไว้และเตือนเขาว่าอย่าหุนหันพลันแล่น

เมื่ออ่านบทสนทนาระหว่างทั้งสอง เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกว่าวิธีพูด ของผู้หญิงคนนั้นดูคุ้นเคยมาก หล่อนมักจะพูดว่า ‘พูดไม่ออก’ หรือ ‘ฉันละหมดคำจะพูด’ อยู่เสมอ

กระทั่งลูกอมคิวคิวแสนประณีตออกหน้ามาพูดในกลุ่มแชต เซียวหมิงเยวี่ยก็ทำการยืนยันตัวตนของคนทั้งสองได้ทันที

หญิงสาว ‘หมดคำจะพูด’ ก็คือ [บุปผาขาวดอกน้อย] ดูเหมือน เจ้าสุนัขผู้ซื่อสัตย์ [ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] จะสมหวังแล้วสินะ?

น่าสนใจดีนี่

เซียวหมิงเยวี่ยหรี่ตาเพื่อดูว่าจะมีข่าวใหม่ในกลุ่มหรือไม่ เธอ อยากรู้ว่าคนในกลุ่มจะพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้

[เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ] : ถ้าเป็นเรื่องเร่งด่วนจริง ๆ ก็ควรให้คนอื่น ยืมรถนะ

[ครอบครัวสุขสันต์] : ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรบีบบังคับคนด้วย ศีลธรรมนะ นั่นเป็นรถของคนอื่น จะให้ยืมหรือไม่ก็เรื่องของเขา เด็ก หนุ่มพูดจาก็หยาบคายเกินไป มีอะไรเร่งด่วนนักเหรอ?

[คุณแม่หันหัน] : นั่นสิ มีเรื่องเร่งด่วนอะไร?

[ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] : เพื่อนสนิทแต่งงานไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน หรือไง แฟนผมกำลังร้องไห้อยู่ ผมสงสารเธอมาก ทั้งหมดเป็นเพราะ ผู้หญิงคนนั้น ผมไม่เคยเห็นใครเห็นแก่ตัวขนาดนี้มาก่อน!

[ปล่อยให้ฉันโบยบิน] : ฉันขำแทบตาย ก็นึกว่าเป็นเรื่องด่วนที่

เกี่ยวกับชีวิตคน การแต่งงานของเพื่อนสนิทนับเป็นเรื่องด่วนด้วยสินะ

[ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] : คนข้างบนไม่มีเพื่อนคบหรือไง?

[คนโง่ไม่จำเป็นต้องฉลาด] : ในเมื่อเธอมีรถ จะให้คนอื่นยืมใช้ หน่อยไม่ได้หรือไง ฉันเองก็ถูกปฏิเสธตอนที่ทักไปขอยืม วางมาด ใหญ่โต พนักงานฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์เป็นบ้ากันไปหมดแล้ว หรือไง?

[พี่หยาง] : จริงด้วย ถ้ายืมคนอื่นได้คงยืมไปแล้ว

[ข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก] : ไปฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์เพื่อ ร้องเรียนเธอกันเถอะ!

[ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] : ขอบคุณทุกคนที่ช่วยพูดนะครับ ผม หวังว่าพี่เจี่ยงจะตระหนักข้อผิดพลาดและแก้ไขมัน! @พี่เจี่ยงฝ่าย จัดการอสังหาฯ

[ปล่อยให้ฉันโบยบิน] : ฉันจะมีเพื่อนหรือไม่มี มันก็ไม่ได้เกี่ยว อะไรกับคุณ ฉันคิดว่าคุณแค่อยากยืมรถคนอื่นเพื่อไปขับอวดเพื่อน ใช่ไหมล่ะ?

[ที่บ้านมีเหมิงเหมิง] : พี่เจี่ยงเป็นคนดีมาก ถ้าเป็นเหตุฉุกเฉิน จริง ๆ ฉันเชื่อว่าเธอจะไม่ละเลยการช่วยเหลือ แต่บางคนแค่อยากเอา เปรียบ พอถูกปฏิเสธก็โกรธเคืองกัน

[นักเลงคีย์บอร์ด] : โดยส่วนตัวฉันเห็นด้วยกับคนข้างบน พี่เจี่ยง เป็นคนดีมากจริง ๆ ครั้งก่อนที่ฉันมีไข้และเป็นลมบนถนน ก็เป็นพี่

เจี่ยงนี่แหละที่ให้ยาลดไข้กับน ้าหนึ่งแก้วให้ฉัน สมัยนี้น ้ามีค่ามาก ใครจะอยากมอบให้คนแปลกหน้าดื่ม?

[คนโง่ไม่จำเป็นต้องฉลาด] : ถ้าเธอเป็นคนดีจริง ทำไมถึงไม่ ยอมให้ฉันยืมรถล่ะ? ผู้หญิงคนนั้นมันจอมปลอม พวกคุณกำลังถูก เธอหลอกแล้ว!

[ข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก] : ฉันเห็นด้วย ก็ในเมื่อเธอมีรถ ทำไม ถึงไม่ให้พวกเรายืม เธอไม่ควรเลือกปฏิบัตินะ! เธอเคยให้ยืมรถแล้ว ครั้งหนึ่ง ก็ควรให้ทุกคนยืมได้เหมือนกัน!

[เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ] : ผมคิดว่าเจ้าหน้าที่ฝ่ายจัดการ อสังหาริมทรัพย์ควรให้บริการลูกบ้านอย่างเท่าเทียม พี่เจี่ยงเป็นคนดี ผมหวังว่าเธอจะพยายามอย่างเต็มที่และไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง

[คนโง่ไม่จำเป็นต้องฉลาด] : ใช่ ในเมื่อยังเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่าย จัดการอสังหาฯ ก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธลูกบ้าน! ถ้ายังไม่ปรับปรุง ก็คงต้อง รายงานและทำให้เธอตกงานไปเลย!

[ข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก] : เห็นด้วย! ดูสิว่าเธอยังจะกล้าเลือก ปฏิบัติอีกไหม

[ชายเขี่ยเท้าผู้ยิ่งใหญ่] : พวกคุณเรียกตัวเองว่าลูกบ้านใช่ไหม? พี่เจี่ยงเองก็เป็นลูกบ้าน แล้วยังอาศัยอยู่ในวิลลา! ไปไล่ตบยุงแค่ครู่ เดียว ไม่คิดว่ากลุ่มจะคึกคักขนาดนี้ นี่หัวเราะจนแทบกรามค้างเลย

[เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ] : พวกเราแค่กำลังพูดคุยกันเท่านั้น ไม่ได้คิด อะไรอย่างอื่นสักหน่อย

[ข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก] : อีกอย่างเธอเป็นถึงเจ้าหน้าที่ฝ่าย จัดการอสังหาฯ เชียวนะ!

[ชายเขี่ยเท้าผู้ยิ่งใหญ่] : เธอติดหนี้คุณเหรอ?

[ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] : คุณนี่พูดไร้สาระ เราทุกคนอยู่ใน ชุมชนเดียวกัน ก็ควรช่วยเหลือกันและกันสิ!

ทั้งกลุ่มทะเลาะกันไม่รู้จบ

ใบหน้าของ [ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “บ้าชะมัด! ไอ้พวกคนไร้ยางอายในกลุ่ม ไปตายกันให้หมด!”

[ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] กอดเอวของ [บุปผาขาวดอกน้อย]

“ที่รัก ผมได้ถามเธอในกลุ่มแล้ว แม้เธอจะยังไม่ยอมออกมาพูด แต่ก็มีคนอยู่ข้างเรา ถ้าเธอยังคงนิ่งเงียบ เดี๋ยวเราไปหาเธอที่ฝ่าย จัดการอสังหาฯ ด้วยกัน!”

[บุปผาขาวดอกน้อย] ปาดน ้าตาและตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “พี่ใจ ดีกับฉันมาก โชคดีจริง ๆ ที่ฉันมีพี่อยู่”