ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 55 กำจัดลู่หนานซาน

หลังทานอาหารเสร็จ ป้าสะใภ้สะกิดลุงเพื่อหวังให้เขาขอแบ่ง อาหารบางส่วน แต่ลุงใหญ่ไม่ต้องการเสียหน้า จึงทำเป็นไม่รู้เรื่อง

ป้าสะใภ้โกรธมากจนหยิกเขาไปหลายครั้ง คราวก่อนที่ไปบ้าน ของน้องรอง พวกเขายังขอมาได้เยอะ น้องชายคนรองและภรรยาเป็น คนคุยง่าย แตกต่างจากบ้านของน้องสี่ เซียวหมิงเยวี่ยเด็กคนนั้น ปากร้ายมาก เธอจึงไม่กล้าเอ่ยขอก่อน

ลุงใหญ่เริ่มรำคาญและหันไปจ้องมองภรรยาตัวเอง ป้าสะใภ้จึง ชักมือกลับด้วยความโกรธและไม่กล้าคะยั้นคะยอเขาอีก

สามีของเธอเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรีมาก และไม่มีทางเอ่ยปากขอ อะไรจากน้องสาวของเขาเป็นอันขาด

เมื่อเห็นว่าค ่าแล้ว และกลัวจะพลาดรถเมล์เที่ยวสุดท้าย ครอบครัวลุงใหญ่และน้าสาวจึงมุ่งหน้ากลับบ้าน น้าสาวมีสีหน้าบึ้งตึง ตลอดเวลา และไม่กล่าวลาคุณยายด้วยซ ้า เธอเพียงพาลู่หนานซาน เดินออกไปทันที

ระหว่างทางไปสถานี ป้าสะใภ้บ่นสามีตัวเองไม่หยุด

“คุณนี่นะ จะหน้าบางไปไหน กับน้องสาวแท้ ๆ จะเกรงใจไป ทำไม? คุณเองก็เห็นใช่ไหม บ้านเธอมีประตูหลายบานปิดอยู่ ข้างใน อาจจะมีอาหารอยู่ก็ได้! ครั้งก่อนพวกเขาแบ่งปันสิ่งของให้บ้านน้อง รองตั้งมากมาย รวมถึงซี่โครงชิ้นหนึ่งด้วย ครั้งนี้เรามาเยี่ยมถึงบ้าน

น้องสี่กลับไม่ให้อะไรเลย คุณนี่ล้มเหลวในการทำตัวเป็นพี่ชายจริง ๆ!”

ลุงใหญ่เดินคอตกพร้อมตอบกลับไปว่า “เงียบเถอะน่า นั่นเป็น ของขวัญสำหรับลูกของเจี่ยงย่วน ถ้าอยากได้นัก คุณก็ลองมีลูกดูสิ”

แม้จะพูดไปแบบนั้น แต่ในใจลุงใหญ่รู้สึกอึดอัดมาก

“แต่ค่าตั๋วรถของเราแพงมากเลยนะ! ตั้งคนละ 160 หยวน แต่ ไม่ได้อะไรติดมือกลับไปเลย ทั้งหมดมันเสียเปล่าไม่ใช่หรือไง!”

“มื้ออาหารมีทั้งเนื้อสัตว์และผัก นั่นมากพอแล้ว! ตอนนี้เงิน 640 หยวนซื้ออะไรได้บ้าง แม้แต่ผักใบเขียวก็ยังซื้อไม่ได้ด้วยซ ้า กะหล ่าปลีหัวเดียวก็ราคา 2,000 หยวนแล้ว”

มันเป็นแค่อาหารมื้อเดียว ป้าสะใภ้จึงยังไม่พอใจ ตอนนี้เธอโกรธ มากและหันไปดุใส่เจี่ยงจ้วง

“แกก็เหมือนกัน! ชอบทำตัวซุกซนไม่เข้าเรื่อง ตอนที่ควรทำตัว ซุกซนกลับเงียบกริบ ก่อนกลับทำไมไม่ขออาหารจากคุณยาย แก เป็นหลานของยายนะ แม่เฒ่าจะไม่ยอมให้สักนิดเลยหรือไง? แต่ดัน เอามาแค่กล่องยากันยุง ไร้ประโยชน์จริง ๆ!”

เจี่ยงจ้วงกอดกล่องยากันยุงแน่น นี่คือสิ่งที่เขาขอมาได้ เดิมที เขาต้องการอย่างอื่น แต่เขากลัวเซียวหมิงเยวี่ยมากเกินไป เมื่อเห็น สายตาที่เธอมองมา เด็กชายพลันไม่กล้าพูดขอสิ่งที่ต้องการ

“ทำไมคุณต้องไปดุลูกชายด้วย ได้กล่องยากันยุงก็ดีกว่าไม่ได้ อะไรเลย” ลุงใหญ่พูดกับภรรยาสีหน้าเคร่งขรึม เขาพยายามเกลี้ย กล่อมเธอ ในขณะเดียวกันก็พยายามปลอบใจตัวเองให้รู้สึกดีขึ้น

ป้าสะใภ้หันไปถลึงตาใส่เจี่ยงลี่เจียว “แกเองก็ด้วย เงียบกริบอยู่ คนเดียว ไม่ยอมพูดคำหวาน ๆ ไปอ้อนขออาหารจากน้าสี่! ส่วนไอ้ เรื่องไม่ควรพูด ดันขยันพูดออกมาได้!”

“ตอนนี้อาหารมีราคาแพงมาก ใครจะไปอยากมอบให้คนนอก…” เจี่ยงลี่เจียวพึมพำอย่างไม่พอใจ

คำพูดเหล่านี้เหมือนน ้ามันที่ราดรดกองไฟ ป้าสะใภ้ระเบิดโทสะ ทั้งหมดใส่ลูกสาว

“แล้วทำไมพวกเขาถึงยอมมอบให้ครอบครัวลุงรองล่ะ? ก็เพราะ แกไร้ประโยชน์นั่นแหละ เจี่ยงย่วนเป็นผู้ชาย แต่ยังรู้วิธีเข้าหาเซียวห มิงเยวี่ย แล้วแกล่ะ? แล้วเมื่อกี้แกพูดเรื่องไร้สาระอะไรกับเซียวหมิง เยวี่ย แกไม่รู้จักวิธีเอาใจเธอหรือไง? ไม่รู้จักทำให้เธอมีความสุข เหรอ? วัน ๆ เอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงให้ใครดู! ไม่น่าแปลกใจที่เซียวหมิง เยวี่ยจะไม่ชอบแก!”

เจี่ยงลี่เจียวกัดริมฝีปากแน่นและไม่กล้าพูดอะไรต่อ ยิ่งเธอถูกดุ ด่าเท่าไหร่ ในใจยิ่งแค้นเคืองเซียวหมิงเยวี่ยมากขึ้น ทำไมจะต้องไป เอาใจนางนั่นด้วย?

สมองของลุงใหญ่แทบระเบิดจากเสียงตะโกนของภรรยา “พอ พอได้แล้ว! ไม่กลัวจะกระหายน ้าถ้าพูดเยอะหรือไง ออมแรงไว้หน่อย เถอะ!”

ป้าสะใภ้ทำได้เพียงหุบปาก เพราะเธอเริ่มกระหายน ้าแล้วจริง ๆ

ขณะเดียวกัน น้าสาวและลู่หนานซานได้ขึ้นรถตรงกลับบ้านแล้ว น้าสาวพูดปลอบใจแฟนหนุ่มพลางบ่นว่าแม่ของเธอไม่ควรเสีย มารยาทกับเขาเลย

“หนานซาน ไม่เป็นไรนะ แม่ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ เธอดุด่าฉัน ตลอด เพราะแค่ไม่ชอบฉัน คุณอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ!”

ลู่หนานซานตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ผมไม่เป็นไรครับที่รัก ยังไง เธอก็เป็นแม่ของคุณ อย่าว่าแต่ถูกดุด่าเลย ต่อให้เธอทุบตีผม ผมก็ ไม่มีทางโกรธเคือง”

น้าสาวกอดเอวชายหนุ่ม “ที่รักใจดีที่สุดเลย! เหมือนกับเอาสิ่งที่

ดีที่สุดในโลกทั้งหมดมารวมกันไว้ที่คุณเลย”

ลู่หนานซานลูบหัวของเธอเบา ๆ “คนโง่ คุณต่างหากคือ ของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับผม จริงสิ โครงการครั้งล่าสุดต้องรีบลงทุน แล้ว ไม่งั้นอาจซื้อไม่ทัน”

ถ้อยคำหวาน ๆ ที่พูดออกมาได้ทันที นี่แหละคือความสามารถ ของเขา และก็เป็นความสามารถที่เขาใช้หาเลี้ยงชีพเช่นกัน

“เข้าใจแล้วค่ะ เดี๋ยวกลับถึงบ้านแล้วฉันจะโอนเงินให้”

น้าสาวได้ยินคำหวานเหล่านั้น เธอดีใจมากจนอยากโอนเงินให้ แฟนหนุ่มทันที

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของลู่หนานซานก็ดังขึ้น เขาอ่าน ข้อความบนหน้าจอและแทบไม่สามารถซ่อนอาการดีใจได้เลย

แต่เขากลับแสร้งทำเป็นลำบากใจอย่างรวดเร็ว “ที่รัก ดูเหมือนว่า ไฟแช็กของผมจะหล่นหายไป คงต้องกลับไปหามัน คุณกลับบ้านไป ก่อนนะ เดี๋ยวผมตามไป”

“ฉันจะไปช่วยคุณหาด้วยค่ะ”

ร่องรอยของความตื่นตระหนกแวบขึ้นมาในดวงตาของลู่หนาน ซาน “ไม่ต้อง! คุณนั่งอยู่บนรถแล้ว รถมีเครื่องปรับอากาศ ผมจะทน ให้ที่รักต้องลำบากได้ยังไง เดี๋ยวผมลงรถไปหาเอง คุณไม่ต้องรอผม นะ ผมจะนั่งรถกลับเอง”

น้าสาวลังเลเล็กน้อย “ก็แค่ไฟแช็กอันเดียว อย่าไปเลย มันไม่ สำคัญหรอก”

“ไม่ได้หรอกครับที่รัก นั่นเป็นของขวัญวันเกิดที่คุณมอบให้ผม และสำคัญยิ่งกว่าอะไร”

น ้าเสียงของลู่หนานซานหนักแน่นมาก น้าสาวจึงไม่มีทางเลือก อื่นนอกจากต้องยอมแพ้ “เอางั้นก็ได้ ระวังตัวด้วยนะคะ แล้วรีบ กลับมาล่ะ”

ลู่หนานซานตอบรับด้วยรอยยิ้ม “ครับ!”

เขาลงจากรถแล้ววิ่งไปที่บ้านตระกูลเซียวโดยไม่หันกลับมามอง อีก เซียวหมิงเยวี่ยยังคงมีเขาอยู่ในใจอย่างที่คิดไว้เลย!

ลู่หนานซานยิ้มเยาะ เขาชอบความรู้สึกที่มีผู้หญิงแข่งขันกันเพื่อ แย่งตนเสียจริง

ณ มุมห่างไกลทางด้านซ้ายของวิลลาตระกูลเซียว…

“หมิงเยวี่ยที่รัก ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอยังคิดถึงฉันอยู่ ดีจริง ๆ! พอรู้ ว่าเธอยังรักฉัน ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าต่อให้ตายก็คุ้มค่าแล้ว ที่จริงฉันยัง คิดถึงเธอไม่เคยลืม เธอคือรักแท้ของฉัน เป็นดั่งแสงสว่างแห่งดวง จันทร์นำทาง แต่น้าของเธอนั่นแหละที่ตามตื๊อฉันไม่เลิก อายุมาก ขนาดนั้นแล้ว ฉันจะชอบผู้หญิงคนนั้นได้ยังไง เธอคงไม่โกรธฉันใช่ ไหม?”

เมื่อเห็นเซียวหมิงเยวี่ย ลู่หนานซานก็รีบแสดงความรักที่มีต่อเธอ ทันที

หญิงสาวยืนพิงกำแพง ขณะฟังอดีตแฟนหนุ่มพูดไร้สาระอย่าง เบื่อหน่าย

“นายเจอใครบ้างหรือเปล่าตอนที่กลับเข้ามาในชุมชน?” จู่ ๆ เธอ ก็ถามขึ้น

ลู่หนานซานอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนตอบว่า

“เจอไม่กี่คน พวกเขากำลังไล่จับยุง และไม่มีใครสนใจฉัน อีก อย่างฉันใส่หมวกกันยุงมาด้วย รับรองว่าไม่มีใครเห็นหน้าแน่นอน วางใจเถอะที่รัก!”

เขาคิดว่าเซียวหมิงเยวี่ยคงรู้สึกเขินอาย โดยกลัวว่าคนนอกจะ เปิดเผยความสัมพันธ์ของพวกเขา

เซียวหมิงเยวี่ยยกยิ้มมุมปาก “ตามมาสิ ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง”

เธอเดินนำลู่หนานซานเข้าไปยังพื้นที่รกร้างด้านหลัง ซึ่งเป็น บริเวณภูเขา

ลู่หนานซานติดตามไปด้วยความกระตือรือร้น คิดว่าอดีตแฟน สาวคงเตรียมเรื่องน่าตื่นเต้นไว้รอเขา

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เซียวหมิงเยวี่ยเดินกลับมาจากพื้นที่รกร้าง เพียงลำพัง เธอฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี หลังจากฝังศพแล้ว เธอก็ กำจัดมูลสัตว์ที่สะสมอยู่ในมิติด้วย

ตอนแรกเธอไม่ได้มีความตั้งใจจะกำจัดเขาเร็วนัก แต่เขายืน กรานที่จะเดินลอยหน้าลอยตาไปรอบ ๆ หญิงสาวจึงไม่คิดปรานีอีก ต่อไป

ผู้ใดทำผิดก็ต้องชดใช้ นี่เป็นคุณธรรมประจำใจของเซียวหมิง เยวี่ย

[ติ๊ง~]

มีข้อความใหม่เข้ามาในโทรศัพท์จากร้านมูนฟาร์ม

[8397420 : มะเขือม่วงและลูกแพร์อร่อยมาก ช่วยบอกที่อยู่ ฟาร์มของคุณหน่อยได้ไหม? ทำไมถึงไม่มีที่อยู่จัดส่งล่ะ?]

[มูนฟาร์ม : ไม่ได้ค่ะ]

[8397420 : งั้นไม่เป็นไร]

[นายท่าน มีคำสั่งซื้อใหม่เข้ามา โปรดดำเนินการทันที 8397420 ซื้อผักชีหนึ่งกล่อง ผักโขมหนึ่งกล่อง ผักกวางตุ้งหนึ่ง กล่อง ผักกาดขาวปลีหนึ่งกล่อง ฟักเขียวหนึ่งกล่อง มะเขือเทศเชอร์รี หนึ่งกล่อง บวบหอมหนึ่งกล่อง สตรอว์เบอร์รีหนึ่งกล่อง ลิ้นจี่หนึ่ง กล่อง แอปเปิลหนึ่งกล่อง องุ่นหนึ่งกล่อง มะม่วงหนึ่งกล่อง ลูกท้อหนึ่ง กล่อง แตงโมหนึ่งกล่อง เชอร์รีหนึ่งกล่อง…]

เสียงจักรกลดังขึ้นอยู่นานเกือบ 5 นาที ตอนนี้ในจิตใจเซียวหมิง เยวี่ยเต็มไปด้วยกล่องแล้วกล่องเล่า…

ชุดตัวเลขนี้เป็นสินค้าทั้งหมดที่มูนฟาร์มมีขายใช่หรือเปล่า?

เซียวหมิงเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพร้อมเท้าสะเอว ดู เหมือนว่าเธอจะต้องทำงานหนักอีกครั้ง จึงรีบกลับบ้าน ปิดประตู เข้า พื้นที่มิติ แล้วเริ่มแพ็กของทันที!

[900,000 หยวนถูกโอนเข้าบัญชีเรียบร้อย และถูกแปลงเป็น เหรียญปริศนา 900 เหรียญโดยอัตโนมัติ]

หลังจากทุกอย่างถูกบรรจุและจัดส่งแล้ว เซียวหมิงเยวี่ยบีบนวด ไหล่ที่รู้สึกระบม ลูกค้า 8397420 ซื้อของทั้งหมดมากกว่า 100 ชนิด และมีค่าใช้จ่าย 900,000 หยวน เธอต้องเดินกลับไปกลับมาหลาย ครั้งเพื่อเตรียมของทั้งหมด แม้ว่าจะเหนื่อยมาก แต่พอเห็นเงินถูก แปลงเป็นเหรียญปริศนาเข้าบัญชีก็หายเหนื่อยทันที

แทบรอไม่ไหวที่จะเปิดร้านปริศนาและดูว่ามีอะไรอยู่ข้างใน

ตอนนี้เธอมีเหรียญปริศนาทั้งหมด 907 เหรียญ แต่ไอคอนร้าน ปริศนายังคงเป็นสีเทาและไม่สามารถเปิดได้

ดูเหมือนว่าระดับจะยังไม่เพียงพอ มีอะไรอยู่ข้างในกันแน่ เธอ อยากรู้ใจจะขาดแล้ว!

หลังจากให้อาหารสัตว์น้อยใหญ่ตามปกติ เซียวหมิงเยวี่ยก็ออก จากพื้นที่มิติ แต่ทันทีที่กลับมาถึงห้อง เธอก็ได้รับข้อความจาก 8397420 แสดงขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ