ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 81 ลุงใหญ่ ท ำไมถึงถูกทุบตีแบบนี้

“เซียวหมิงเยวี่ย… เธอจะมำช่วยพวกเรำจริง ๆ เหรอ?”

คนที่พูดก็คือป้ำสะใภ้ที่ไม่ได้เจอกันนำน ตอนนี้เธออยู่ในสภำพ ที่สะบักสะบอมมำก ร่ำงกำยของเธอสกปรก ผิวหนังที่อยู่นอกเสื้อผ้ำ ปรำกฏรอยฟกช ้ำมำกมำย

ลุงใหญ่ก ำโทรศัพท์ไว้แน่น “แม่เพิ่งบอกว่ำหมิงเยวี่ยก ำลังจะออก เดินทำงแล้ว”

แบตเตอรี่ในโทรศัพท์มือถือใกล้หมดแล้ว ลุงใหญ่ไม่กล้ำใช้มัน มำกเกินไป เพรำะกลัวจะสิ้นเปลืองพลังงำน เขำอยำกสงวนแบตเตอรี่

ไว้เพื่อรอสำยช่วยชีวิตจำกหลำนสำว

ลุงใหญ่อยู่ในสภำพที่ย ่ำแย่ยิ่งกว่ำป้ำสะใภ้ แก้มซ้ำยบวมเป่ง ตำ ขวำฟกช ้ำเป็นสีม่วง และมีบำดแผลทั่วตัว

ปรำกฏควำมหวังอันริบหรี่ในดวงตำพร่ำมัวของป้ำสะใภ้ ก่อนจะ จำงหำยไปอย่ำงรวดเร็ว

“เธอจะยอมช่วยฉันจริง ๆ เหรอ? แต่ฉันเคยท ำเรื่อง… ไม่ดีกับ เธอแบบนั้น เธอคงไม่ชอบฉันมำก ๆ แล้วจะยอมพำเรำกลับไปบ้ำน เกิดจริงเหรอ?” ป้ำสะใภ้ยังคงไม่เชื่อ

ลุงใหญ่ตกอยู่ในควำมเงียบงัน ในช่วงเวลำนี้ครอบครัวของพวก เขำประสบกับสิ่งต่ำง ๆ มำกมำยเกินไป จนได้เห็นด้ำนที่แท้จริงและ น่ำกลัวที่สุดของธรรมชำติมนุษย์

คนที่ยิ้มให้และพูดคุยกับคุณอย่ำงเป็นมิตร แต่เพียงหนึ่งวินำทีก็ สำมำรถเปลี่ยนสีหน้ำและขโมยอำหำรของคุณได้

แรกเริ่มพวกเขำยังพอจะป้องกันตัวเองได้ กระทั่งองค์กรนั้น ปรำกฏตัวขึ้น โรงจอดรถใต้ดินที่หลบภัยแห่งนี้ก็กลำยเป็นฝันร้ำย ของทุกคน

ตอนแรกมีแค่องค์กรที่ก่อควำมชั่วร้ำยและสร้ำงควำมเดือดร้อน ให้กับผู้คน ต่อมำเจ้ำของอสังหำริมทรัพย์หลำยหมื่นคนเกิดควำมไม่ พอใจและขัดแย้งกันเองอย่ำงรุนแรง มีกำรทะเลำะวิวำทกันทุกวัน จนถึงขั้นฆ่ำกันตำย

เพื่อปำกท้องของตัวเอง ผู้คนต่ำงแย่งชิงกันแบบเอำเป็นเอำตำย ผู้คนต่ำงหวำดระแวง และคอยระวังคนอื่นอยู่ตลอดเวลำจนแทบจะ นอนไม่หลับ

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่ำงรวดเร็ว ลุงใหญ่ถือโทรศัพท์ และกดปุ่มรับสำยอย่ำงระมัดระวัง

“สวัสดีค่ะ ลุงใหญ่ หนูจะถึงบ้ำนลุงในอีกหนึ่งชั่วโมง พวกลุงเก็บ ข้ำวของเรียบร้อยแล้วหรือยัง? ไม่ว่ำจะผ้ำห่ม เสื้อผ้ำ หรืออะไรก็

ตำมแต่ เก็บเอำกลับไปให้หมดนะคะ เสื้อผ้ำฤดูหนำวก็เอำไปด้วย อย่ำลืมอะไรไว้ล่ะ”

เสียงของเซียวหมิงเยวี่ยดังมำจำกโทรศัพท์ ลุงใหญ่แทบจะ ร้องไห้ออกมำ เขำตอบรับค ำว่ำได้ติดต่อกันสำมครั้ง

“ได้ได้ได้ ลุงจะรีบกลับบ้ำนไปเก็บข้ำวของทันที ตอนนี้เลย หมิง เยวี่ย ละ… หลำนเดินทำงระวัง ๆ นะ”

เซียวหมิงเยวี่ยตอบรับแล้ววำงสำย เธอไม่ได้ขับรถพลังงำน ไฟฟ้ำของที่บ้ำน แต่กลับขับรถออฟโรดคันหนึ่ง ซึ่งเป็นรถที่เธอซื้อ ไว้ตั้งแต่ก่อนวันสิ้นโลก และเก็บไว้ในโกดังพื้นที่มิติ

เนื่องจำกเมื่อพิจำรณำถึงควำมจ ำเป็นในกำรขนย้ำยข้ำวของ ครอบครัวลุงใหญ่ เธอจึงเลือกขับรถออฟโรด เพรำะมันมีขนำดใหญ่ กว่ำรถพลังงำนไฟฟ้ำ ท ำให้สำมำรถขนย้ำยข้ำวของได้มำก และ ตอนนี้สภำพถนนค่อนข้ำงแย่ รถออฟโรดจึงสะดวกกว่ำมำก

อีกอย่ำงวันนี้ต้องเดินทำงไกล รถยนต์ที่ใช้น ้ำมันสำมำรถวิ่งได้ ไกลกว่ำ แม้จะกินน ้ำมันมำกกว่ำ แต่เธอได้ตุนน ้ำมันไว้ค่อนข้ำงเยอะ เช่นกัน

ลุงใหญ่หันไปจับมือป้ำสะใภ้ด้วยควำมดีใจ เจี่ยงลี่เจียวและเจี่ย งจ้วงต่ำงก็เข้ำมำถำมว่ำเซียวหมิงเยวี่ยพูดอะไรในโทรศัพท์

“เรำรีบขึ้นบันได กลับบ้ำนแล้วเก็บข้ำวของเถอะ เซียวหมิงเยวี่ย ก ำลังจะมำถึงเร็ว ๆ นี้แล้ว” ลุงใหญ่จงใจลดเสียงลง

“พวกเรำรอดแล้ว ในที่สุดพวกเรำก็รอดแล้ว…”

เมื่อป้ำสะใภ้ เจี่ยงลี่เจียว และเจี่ยงจ้วงได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้ำพวกเขำ พลันเต็มไปด้วยควำมสุข มันเป็นควำมรู้สึกเหมือนก ำลังจะหลุดพ้น จำกนรกโลกันตร์

“พวกคุณจะไปไหน ท ำไมต้องเก็บข้ำวของ มีใครมำรับพวกคุณ เหรอ? รถส่งน ้ำและอำหำรก ำลังจะมำถึงแล้ว พวกคุณไม่รับหรือไง?”

คนข้ำง ๆ พูดอย่ำงลองเชิง เขำมีชื่อว่ำฝำงเปียว เป็นทั้งเพื่อน บ้ำนและมำจำกบ้ำนเกิดเดียวกับลุงใหญ่

ลุงใหญ่ปฏิเสธอย่ำงลนลำน “ไม่มี ไม่มี! พำยุทรำยพัดแรงมำก เรำแค่อยำกกลับไปดูว่ำบ้ำนเป็นยังไงบ้ำงเท่ำนั้นแหละ”

พูดจบลุงใหญ่และคนในครอบครัวรีบลุกขึ้นเก็บที่นอนแล้วตรง กลับบ้ำน

ฝำงเปียวรีบยึดที่นั่งของลุงใหญ่ทันที จำกนั้นมองตำมหลัง ครอบครัวลุงใหญ่ด้วยควำมสงสัย เขำรู้สึกได้ว่ำมีบำงอย่ำงไม่ชอบมำ พำกล

เมื่อเซียวหมิงเยวี่ยมำถึง ลุงใหญ่และคนในครอบครัวของเขำ ก ำลังรออยู่หน้ำอำคำรห้องชุด โดยมีกระเป๋ำเดินทำงจ ำนวนมำก

“ใช่รถคันนั้นหรือเปล่ำ?”

“รถของน้องสี่เป็นรถพลังงำนไฟฟ้ำ แต่คันนี้เป็นรถออฟโรด ไม่ใช่ของเธอแน่นอน”

“นั่นเธอ ดูสิ เป็นเธอจริงด้วย พี่เขำมำแล้ว!”

ขณะที่รถเคลื่อนตัวเข้ำมำใกล้ เจี่ยงจ้วงก็มองเห็นคนขับที่อยู่ ด้ำนในอย่ำงชัดเจน ตอนนี้เจี่ยงจ้วงเปลี่ยนจำกเด็กอวบอ้วนเป็นเด็ก ผอมแห้งแล้ว ดูเหมือนว่ำเขำจะมีภำวะขำดสำรอำหำรอย่ำงรุนแรง

ทันทีที่เซียวหมิงเยวี่ยลงจำกรถ ลุงใหญ่แทบจะกลั้นน ้ำตำไว้ไม่ ไหว เขำวิ่งกะเผลก ๆ ไปหำเซียวหมิงเยวี่ยเพื่อจะกอด

“หลำนรักจ๋ำ หลำนรักมำรับลุงแล้ว ฮือ ๆ ๆ… ตอนนี้ลุงเข้ำใจ แล้วว่ำไม่มีใครในโลกนี้ที่เชื่อใจได้ แม้กระทั่งต ำรวจ มีเพียงญำติ เท่ำนั้นที่สำมำรถไว้ใจได้ ฮือ ๆ ๆ… หลำนรักของลุง หลำนสำวที่แสน ดีของลุง!”

เซียวหมิงเยวี่ยผลักเขำออกไปอย่ำงรังเกียจ เพรำะตัวเขำเหม็น มำกจำกกำรไม่ได้อำบน ้ำมำหลำยเดือน

“ลุงใหญ่ ท ำไมถึงถูกทุบตีแบบนี้ล่ะ?”

ไม่เพียงแต่ลุงใหญ่เท่ำนั้น ป้ำสะใภ้และพี่น้องตระกูลเจี่ยงต่ำงก็มี สภำพย ่ำแย่ไม่แพ้กัน พวกเขำต่ำงก็ได้รับบำดเจ็บไม่มำกก็น้อยทั่ว ร่ำงกำย

สำยตำของเซียวหมิงเยวี่ยหยุดลงที่ตัวเจี่ยงลี่เจียว เธอดูสกปรก กว่ำคนอื่นอย่ำงชัดเจน ใบหน้ำของเธอเหมือนกับถูกทำด้วยถ่ำนหิน อย่ำงจงใจ และผมของเธอก็ยุ่งเหยิงมำก นี่แตกต่ำงจำกพฤติกรรมที่

รักสวยรักงำมของเธออย่ำงสิ้นเชิง

ป้ำสะใภ้ไม่กล้ำเดินเข้ำไปหำ เธอรวบรวมควำมกล้ำและพูดขึ้น ว่ำ

“มะ… หมิงเยวี่ย เธอจะพำพวกเรำกลับบ้ำนเกิดจริง ๆ เหรอ ธะ… เธอจะพำฉันไปด้วยไหม?”

เซียวหมิงเยวี่ยตอบกลับด้วยสีหน้ำเรียบเฉย “อย่ำมัวยืนเงอะงะ อยู่เลย รีบขนของขึ้นรถกันเถอะค่ะ ไม่อยำกกลับบ้ำนกันหรือไง? ตอนนี้ควำมแรงลมต ่ำลง อีกสักพักยุงคงกลับมำกันแล้ว รีบ ๆ หน่อย”

ภำยใต้มำตรกำรไล่จับยุงและกำรเกิดพำยุทรำยอย่ำงต่อเนื่อง จ ำนวนยุงในปัจจุบันลดลงอย่ำงมำก แต่ก็ยังมีอยู่บ้ำง พวกมันจะกัด คุณโดยไม่ทันตั้งตัวและทิ้งรอยบวมใหญ่ไว้

“ได้ได้ได้!” ป้ำสะใภ้พยักหน้ำรัวเหมือนคนโง่ โดยกลัวว่ำเซียวห มิงเยวี่ยจะเปลี่ยนใจ เธอหันกลับไปตะโกน

“ลูกสองคนมำช่วยแม่ขนของเร็วเข้ำ”

เจี่ยงลี่เจียวและเจี่ยงจ้วงตอบสนองในทันที รีบเข้ำไปขนของขึ้น รถ พวกเขำทั้งสองถือว่ำได้ผ่ำนควำมโหดร้ำยของโลกควำมเป็นจริง มำบ้ำงแล้ว

ตอนนี้จึงเหมือนกลำยเป็นคนละคน อยำกจะคุยกับเซียวหมิง เยวี่ย แต่ก็กล้ำ ๆ กลัว ๆ

หลังคำรถออฟโรดสำมำรถวำงสิ่งของได้เยอะมำก ด้ำนบนยังมี ตำข่ำยที่มีควำมยืดหยุ่นสูง และสำมำรถคลุมสัมภำระป้องกันไม่ให้ หล่น

ขณะที่ลุงใหญ่และครอบครัวก ำลังขนของอยู่นั้น เซียวหมิงเยวี่ย สังเกตเห็นว่ำมีเงำร่ำงหนึ่งที่แอบมองพวกเขำอยู่ไม่ไกล

เซียวหมิงเยวี่ยสบสำยตำกับเขำ ชำยคนนั้นจึงเดินเข้ำมำอย่ำง กระตือรือร้น ขณะที่ยังคงหันรีหันขวำงคอยมองรอบ ๆ

“พวกคุณจะกลับเผิงหยำงใช่ไหม ช่วยพำผมไปด้วยได้รึเปล่ำ ผมก็อยำกกลับบ้ำนเหมือนกัน พำผมไปด้วยนะ”

ชำยคนนั้นก็คือฝำงเปียว ก่อนหน้ำนี้ที่อยู่ในโรงจอดรถใต้ดิน เขำได้รู้ว่ำลุงใหญ่และตนเองเป็นคนบ้ำนเกิดเดียวกัน นั่นคืออ ำเภอ เผิงหยำง จำกนั้นพวกเขำก็เริ่มคุ้นเคยกัน

“ไม่ได้ค่ะ อย่ำงที่คุณเห็น เรำมีกันตั้งหลำยคน แต่มีรถคันเดียว ที่นั่งไม่พอหรอกค่ะ” เซียวหมิงเยวี่ยปฏิเสธ

ฝำงเปียวเห็นเซียวหมิงเยวี่ยไม่เต็มใจ จึงหันไปมองลุงใหญ่ โดย หวังว่ำเขำจะเป็นคนตัดสินใจ

สีหน้ำลุงใหญ่เคร่งขรึม เขำพูดขณะยังขนของขึ้นรถ

“เมื่อวำนนำยแย่งขนมไหว้พระจันทร์ลูกชำยฉัน แล้วยังถีบฉันที หนึ่ง ตอนนี้ยังระบมอยู่เลย ท ำไมถึงกล้ำมำอ้อนวอนให้เรำพำนำยไป ด้วย ไป ๆ ๆ อย่ำมำเกะกะ”

“ทีนำยยังพยำยำมขโมยน ้ำฉันเลย เรำเป็นทั้งเพื่อนบ้ำน และคน บ้ำนเดียวกัน เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังไม่เต็มใจช่วยเลยเหรอ?” สีหน้ำ ฝำงเปียวเปลี่ยนเป็นน่ำเกลียด

เขำวิ่งไปด้ำนหน้ำรถและพยำยำมปีนขึ้นไป แล้วพูดอย่ำงไร้ ยำงอำยว่ำ

“ถ้ำไม่พำฉันไปด้วย ฉันก็จะไม่ให้พวกแกไป!”