ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 82 หลำนสำวน่ำกลัวเหลือเกิน

เซียวหมิงเยวี่ยดึงชำยคนนั้นลงมำ เธอเตะเขำให้ออกไปไกล ๆ และพูดด้วยควำมรังเกียจว่ำ

“ไสหัวไป!”

กล้ำปีนขึ้นไปบนรถเธอได้ยังไง? เขำไม่มีปัญญำชดใช้ด้วยซ ้ำ หำกมีอะไรพังขึ้นมำ

“รอฉันด้วย”

ชำยคนนั้นใช้เวลำนำนกว่ำจะลุกขึ้นจำกพื้นดิน แต่เขำก็สะดุด ล้มอีกครั้ง

“เร่งมือเร็วเข้ำ”

หลังจำกตวำดใส่คนที่มำหำเรื่องแล้ว เธอก็เร่งให้ลุงใหญ่และ ครอบครัวเร่งมือ โดยไม่มีเวลำเปลี่ยนน ้ำเสียงด้วยซ ้ำ

“ได้ได้ได้ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” ลุงใหญ่และคนอื่น ๆ เร่งมือทันที ไม่ กล้ำรอช้ำแม้แต่วินำทีเดียว

ในที่สุดก็ขนของเสร็จ ขณะที่เซียวหมิงเยวี่ยก ำลังจะขึ้นรถ กลุ่ม อันธพำลก็วิ่งออกมำจำกไหนไม่ทรำบและใกล้เข้ำมำเรื่อย ๆ

มีชำยประมำณ 20 คน แต่ละคนถือมีดยำวและท่อนเหล็ก ก่อน เข้ำมำล้อมรถไว้ด้วยสีหน้ำดุร้ำย

ฝำงเปียวตำมมำด้ำนหลังพร้อมสีหน้ำที่เต็มไปด้วยควำม ภำคภูมิใจ

“คนพวกนั้นแหละ นำงผู้หญิงนั่นเป็นคนขับรถ พวกเขำพยำยำม จะหนี”

ลุงใหญ่ตกใจจนหน้ำซีด ป้ำสะใภ้และลูกสองคนหวำดกลัวจนตัว สั่น ขณะที่เจี่ยงลี่เจียวร้องไห้ออกมำด้วยควำมกลัว

“พวกเขำคือองค์กรที่พูดถึง พวกมันฆ่ำคนไม่เลือกหน้ำ จะท ำ ยังไงดี เรำหนีไม่พ้นแล้ว” ดวงตำลุงใหญ่เต็มไปด้วยควำมสิ้นหวัง

“กล้ำดียังไงถึงหนี? พวกแกมำขออนุญำตจำกฉันหรือยัง ชุมชน นี้ฉันเป็นคนคุม อย่ำคิดว่ำจะเข้ำออกตำมอ ำเภอใจ” หัวหน้ำกลุ่มมี ท่ำทีดุร้ำยมำก

เขำมองเซียวหมิงเยวี่ยด้วยควำมหื่นกระหำย

“โอ้ ผู้หญิงคนนี้หน้ำตำดีไม่เบำ ดูสะอำดกว่ำพวกผู้หญิงในโรง จอดรถใต้ดินมำก คืนนี้มำเป็นของฉันดีกว่ำน่ำสำวน้อย”

มีเสียงหัวเรำะดังมำจำกบริเวณโดยรอบ “พี่เวยโชคดีชะมัด นี่มัน ของดีจริง ๆ”

เวลำนี้ไม่รู้ว่ำลุงใหญ่เอำควำมกล้ำมำจำกไหน เขำออกไปยืน ด้ำนหน้ำเซียวหมิงเยวี่ยและพูดว่ำ

“อย่ำแม้แต่จะคิด ฉันจะสู้กับพวกแกเอง!”

มันคงเป็นกำรโกหกหำกบอกว่ำเซียวหมิงเยวี่ยไม่ประหลำดใจ นี่

ลุงใหญ่เอำตัวมำปกป้องเธอจริง ๆ เหรอ? เขำดูไม่เหมือนลุงใหญ่ที่

เธอรู้จักก่อนหน้ำนี้ ซึ่งเป็นคนเห็นแก่ตัวและชอบเอำเปรียบคนอื่น

ผู้ชำยที่ถูกเรียกว่ำพี่เวยหัวเรำะอย่ำงชั่วร้ำย “เป็นแกอีกแล้วเหรอ ฉันก็แค่อยำกเล่นสนุกกับลูกสำวของแกเอง แล้วนี่คิดว่ำตัวเองสู้ได้ งั้นเหรอ? ที่โดนทุบตีก่อนหน้ำคงไม่เข็ดสินะ พูดได้แค่ว่ำ แกมันโง่ หัดเรียนรู้จำกพี่ฝำงเปียวซะบ้ำงนะ ที่ยกลูกสำวมำให้ฉันอย่ำงว่ำง่ำย แล้วฉันก็ไม่คิดเอำเปรียบพ่อตำอยู่แล้ว จริงไหม?”

ฝำงเปียวพยักหน้ำอย่ำงประจบประแจง “ใช่ครับ ใช่ครับ พี่เวย พูดถูก ผมบอกให้ลูกสำวดูแลพี่เวยและพี่น้องทุกคนอย่ำงดี”

ลุงใหญ่ตัวสั่นด้วยควำมโกรธ “ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉำน อย่ำคิดจะ แตะต้องลูกสำวของฉันแม้แต่ปลำยเล็บ!”

เจี่ยงลี่เจียวเอำแต่ร้องไห้อยู่ด้ำนหลัง ภำพฉำกนี้เกิดขึ้นทุก ๆ สำมวัน พ่อแม่จงใจท ำให้เธอสกปรก และออกมำยืนเสี่ยงชีวิต ด้ำนหน้ำเพื่อปกป้องเธอ

เจี่ยงลี่เจียวคิดเสมอว่ำพ่อแม่ไม่ได้รักเธอเลย พวกเขำรักแค่ น้องชำยเท่ำนั้น โลกในปัจจุบันเหมือนกับนรกบนดิน มีหลำยครั้งที่

พ่อแม่ของเธอแทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไป แต่พวกเขำก็ยังยืนด้ำนหน้ำ เธอเสมอ

ปรำกฏว่ำพ่อแม่รักเธอไม่ต่ำงจำกน้องชำย

พี่เวยใช้ท่อนเหล็กกระทุ้งไหล่ของลุงใหญ่ “ดูสิว่ำลูกสำวของแก สกปรกและเหม็นหึ่งขนำดไหน ฉันไม่อยำกนอนกับเธอแล้วละ สำว น้อยอีกคนดูดีกว่ำเยอะเลย เธอก็เป็นลูกสำวของแกเหมือนกันเหรอ?”

ป้ำสะใภ้ลำกเซียวหมิงเยวี่ยไปทำงด้ำนหลัง โดยขอให้เธอยืน กับเจี่ยงลี่เจียวและเจี่ยงจ้วง เธอตะโกนออกไปขณะที่ยังคงร้องไห้

“แกเองก็เป็นลูกมีพ่อแม่ ท ำไมถึงได้กระท ำเรื่องเลวร้ำยยิ่งกว่ำ สัตว์เดรัจฉำน แม่ของแกก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ท ำไมไม่ไปข่มขืน แม่แกซะล่ะ?”

ในที่สุดเซียวหมิงเยวี่ยก็เข้ำใจแล้วว่ำ ท ำไมครอบครัวลุงใหญ่ถึง ได้รับบำดเจ็บทุกคน

ไม่น่ำแปลกใจที่พวกเขำขอควำมช่วยเหลือและปักหมุด ควำมหวังสุดท้ำยไว้กับเธอ ปรำกฏว่ำพวกเขำไม่สำมำรถอยู่ที่นี่ได้ จริง ๆ

กำรแสดงออกของพี่เวยดุร้ำย เขำรู้สึกหงุดหงิดอย่ำงเห็นได้ชัด

“นำงเฒ่ำ แกคิดว่ำฉันไม่กล้ำฆ่ำแกหรือไง? ที่แกยังมีชีวิตอยู่ จนถึงทุกวันนี้ก็เพรำะฉันเมตตำ แต่แกกลับกล้ำก่นด่ำสำปแช่งฉันงั้น เหรอ?”

คนเหล่ำนั้นรวมตัวกันและพร้อมที่จะลงมือ

ขำของลุงใหญ่สั่นเทำ แต่เขำยังคงยืนด้ำนหน้ำครอบครัว ไม่ ยอมขยับออกไป

“พอแล้ว”

เซียวหมิงเยวี่ยพูดอย่ำงเย็นชำ เมื่อเข้ำใจเรื่องรำวทั้งหมดแล้ว เธอก็ตัดสินใจแล้วว่ำชำยคนนี้สมควรตำย

ด้วยกำรลำกศูนย์เล็งอย่ำงนุ่มนวล ปืนพกที่บรรจุกระสุนเต็มแม็ก ก็ถูกน ำออกมำ

เซียวหมิงเยวี่ยใช้มือผลักลุงใหญ่และป้ำสะใภ้ให้พ้นจำกแนววิถี กระสุน และเปิดโหมดนักล่ำด้วยสีหน้ำไร้อำรมณ์

ปัง! ปัง! ปัง!…

หนึ่งนัด สองนัด สำมนัด สี่นัด…

ก่อนที่พี่เวยจะทันได้โต้ตอบ เขำถูกยิงแสกหน้ำพร้อมเลือดสีแดง สดสำดกระเซ็นเปรอะเปื้อนผู้คนโดยรอบ ซึ่งท ำให้พวกเขำต่ำงตก ตะลึง

แต่เซียวหมิงเยวี่ยไม่ให้โอกำสพวกเขำได้โต้ตอบ เธอยิงพวกเขำ ทีละคนกระทั่งกระสุนในแม็กกำซีนหมดลง และปรำกฏร่ำงไร้ วิญญำณนอนนิ่งบนพื้น 8 ศพ

สมำชิกที่เหลือขององค์กรต่ำงก็ตกใจกลัวจนฉี่รำด พวกเขำพำ กันวิ่งหนีกระเจิง คนขี้ขลำดบำงคนถึงกับเข่ำอ่อนทรุดตัวลงบนพื้นไม่ สำมำรถลุกขึ้นได้ องค์กรที่เคยโหดเหี้ยมฆ่ำคนไม่เลือกหน้ำ ตอนนี้

กลับวิ่งหนีตำยไปคนละทิศละทำง

เซียวหมิงเยวี่ยเก็บปืนพกอย่ำงใจเย็น เธอมีกระสุนรำว 200 นัด แบ่งให้แม่เซียวเก็บไว้ที่บ้ำนแล้ว 50 นัด ดังนั้นจึงควรใช้อย่ำง ประหยัดจะดีกว่ำ

จำกนั้นเธอก็หยิบมีดพกที่คมกริบออกมำ ซึ่งเปล่งประกำยแสง เย็นเยียบ

คนที่นอนอยู่บนพื้นร้องไห้อ้อนวอนขอให้เธอไว้ชีวิต แต่เซียวห มิงเยวี่ยไม่ได้สนใจ เธอฆ่ำพวกเขำอย่ำงรวดเร็วและเด็ดขำด มือของ คนพวกนี้เปื้อนไปด้วยเลือด หำกปล่อยไป พวกเขำจะก่อ อำชญำกรรมต่อไปเรื่อย ๆ ไม่รู้จบ ดังนั้นเธอจึงต้องก ำจัดพวกเขำทิ้ง

ส่วนพวกที่วิ่งหนีออกไป คนพวกนั้นถือว่ำยังโชคดีอยู่ เพรำะเธอ ไม่มีเวลำไล่ตำม

“อย่ำ อย่ำฆ่ำฉันเลยนะ”

ฝำงเปียวทรุดตัวคุกเข่ำบนพื้น กำงเกงของเขำเปื้อนปัสสำวะและ อุจจำระ เขำอยำกวิ่งหนีใจจะขำด แต่ขำทั้งสองกลับอ่อนแรงจนไม่ สำมำรถลุกขึ้นยืนได้

เซียวหมิงเยวี่ยเดินเข้ำไปหำเขำทีละก้ำว “กำรผลักลูกสำวแท้ ๆ เข้ำไปในถ ้ำเสืออย่ำงไม่ไยดี แกไม่สมควรที่จะเป็นพ่อคนด้วยซ ้ำ แล้ว นับประสำอะไรกับกำรมีชีวิตอยู่”

“ฉันผิด…”

ก่อนที่ฝำงเปียวจะพูดจบ แสงเย็นพลันสำดส่องในพริบตำ ก่อนที่

ร่ำงของเขำจะค่อย ๆ ล้มลงพื้นพร้อมเลือดไหลเจิ่งนอง

เซียวหมิงเยวี่ยเช็ดครำบเลือดบนมีดพกด้วยควำมรังเกียจ เธอ หันกลับไปมองลุงใหญ่และคนอื่น ๆ แล้วพูดอย่ำงใจเย็น

“มัวยืนอึ้งอะไรอยู่ ท ำไมไม่รีบขึ้นรถอีก?”

ลุงใหญ่และคนอื่น ๆ ตกตะลึงเป็นเวลำนำน พวกเขำทั้งหมดมอง ไปที่เซียวหมิงเยวี่ยด้วยควำมหวำดกลัวเกินกว่ำจะหำยใจ

“หลำน… พวกเขำ… ฆ่ำ… มีปืน… ฆ่ำพวกเขำหมด ท ำได้ ยังไง…” ลุงใหญ่พูดตะกุกตะกักจนไม่เป็นประโยค

เซียวหมิงเยวี่ยเผยยิ้มบำง ๆ “ที่จริงแล้วหนูไม่ได้คิดจะมำรับพวก ลุงหรอก แต่ไม่อยำกให้คุณยำยเป็นห่วง พอเห็นท่ำทีของลุงกับป้ำ เมื่อกี้ ก็ถือว่ำไม่เสียเที่ยวที่มำในวันนี้”

ถ้ำหำกลุงใหญ่และป้ำสะใภ้ทอดทิ้งเธออย่ำงไม่ไยดี เซียวหมิง เยวี่ยตั้งใจจะท ำให้พวกเขำทุกข์ทรมำนยิ่งกว่ำตำย

ดูเหมือนว่ำแม่เซียวจะพูดถูก แม้พี่ชำยของเธอจะนิสัยไม่ดี ชอบ วำงท่ำใหญ่โต และชอบเอำเปรียบคนอื่น แต่ก็ยังมีขีดจ ำกัดในฐำนะ มนุษย์ แตกต่ำงกับพี่ชำยของพ่อโดยสิ้นเชิง จึงไม่ถึงกับเป็นคนไร้ มนุษยธรรม

เซียวหมิงเยวี่ยไม่เชื่อในตอนแรก แต่ตอนนี้เธอได้เห็นกับตำแล้ว

ดวงตำของเจี่ยงจ้วงเต็มไปด้วยควำมตื่นเต้นและชื่นชม

“พี่ครับ เมื่อกี้โคตรเจ๋งเลย เหมือนกับฉำกในเกมไม่มีผิด! นี่พี่

เคยเล่นเกมฆ่ำคนด้วยเหรอ?”

“ไม่เคย ถ้ำยังไม่ยอมขึ้นรถอีก ฉันจะทิ้งนำยไว้ที่นี่แหละ”

เจี่ยงจ้วงรีบเปิดประตูรถและเข้ำไปนั่งด้ำนใน เขำมองไปทำง เซียวหมิงเยวี่ยอย่ำงเชื่อฟัง

ตลอดกำรเดินทำง ครอบครัวลุงใหญ่หำยใจไม่ทั่วท้อง แม้จะ อยำกถำมว่ำเธอเอำปืนมำจำกไหน แต่พวกเขำก็ไม่มีควำมกล้ำพอ และมองเธอรำวกับมองยมบำล

เซียวหมิงเยวี่ยก ำลังไตร่ตรองกับตัวเองว่ำ เธอฆ่ำคนมำกเกินไป หรือเปล่ำ จนเริ่มจะชินชำแล้ว

“ช่วงนี้ดูเหมือนจะฆ่ำคนเยอะไปหน่อย ฆ่ำจนชินชำแบบนี้คงไม่ดี สินะ?”

ภำยในรถที่เงียบสงบ ค ำถำมที่เซียวหมิงเยวี่ยถำมขึ้นอย่ำง กะทันหัน ท ำให้ครอบครัวลุงใหญ่ทั้งสี่คนตัวสั่นเทำด้วยควำมกลัว

รำวกับว่ำได้ตกลงค ำตอบกันไว้แล้ว พวกเขำต่ำงก็ส่ำยหัวพร้อม กันทันที โดยไม่กล้ำชักช้ำแม้แต่วินำทีเดียว

ป้ำสะใภ้ไม่กล้ำมองไปทำงเซียวหมิงเยวี่ย ช่วงนี้เธอฆ่ำคนบ่อยงั้น เหรอ? เธอพูดแบบนั้นเพื่อเตือนหรือเปล่ำ ถ้ำกล้ำท ำให้เธอโกรธอีก เธออำจจะฆ่ำพวกเขำทั้งครอบครัว?

ป้ำสะใภ้จับล ำคอที่เย็นเยียบ บำงทีอำจเป็นเพรำะแอร์ในรถ ที่ท ำ ให้เธอรู้สึกหนำวสั่นไปทั้งตัว