ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 83 ลุงใหญ่ร้องไห้คร ่ำครวญ

เซียวหมิงเยวี่ยรีบล้มเลิกควำมคิดโง่ ๆ นี้ เธอจะไม่รุกรำนผู้อื่น เว้นแต่พวกเขำจะท ำให้เธอขุ่นเคืองก่อน นอกจำกนี้ผู้คนที่เธอฆ่ำ ล้วนเป็นคนชั่วร้ำยทั้งสิ้น กำรเก็บพวกเขำไว้รังแต่จะเป็นอันตรำยต่อ ชีวิตผู้บริสุทธิ์มำกขึ้นเท่ำนั้น เธอจึงต้องท ำตัวเป็นศำลเตี้ยและลงโทษ คนเหล่ำนั้นเสียเอง

“ถ้ำจ ำเป็นต้องฆ่ำ ก็คงต้องฆ่ำ”

เซียวหมิงเยวี่ยพึมพ ำและโน้มน้ำวตัวเองอย่ำงสมบูรณ์

ลุงใหญ่กลืนน ้ำลำยลงคออย่ำงยำกเย็น เขำพยำยำมเบียดตัวเข้ำ กับประตูรถและนึกเสียใจที่นั่งเบำะผู้โดยสำรข้ำงคนขับ หรือเขำควร จะลงรถและวิ่งกลับบ้ำนเกิดดี?

“อ้ำว ท ำไมไม่คุยกันเลยล่ะ?”

ป้ำสะใภ้มักจะจู้จี้จุกจิกกับเจี่ยงลี่เจียว และเจี่ยงจ้วงเองก็มักส่ง เสียงดังและทะเลำะกับพี่สำวของเขำอยู่เสมอ แต่ท ำไมวันนี้พวกเขำ ถึงนิ่งเงียบไม่พูดคุยเลย

จำกนั้นเซียวหมิงเยวี่ยก็ตอบสนอง “ทุกคนกลัวฉันกันเหรอ?”

“ช่วงนี้ทุกคนคงผ่ำนอะไรมำมำก และเคยเห็นคนตำยแล้วใช่ ไหม? โลกได้เปลี่ยนไปแล้ว ถ้ำคุณไม่ฆ่ำคนอื่น คนอื่นก็จะฆ่ำคุณ ขอแนะน ำให้รีบท ำควำมคุ้นเคยกับมันจะดีกว่ำ”

ลุงใหญ่และคนอื่น ๆ ต่ำงก็จมอยู่ในควำมคิด มีเพียงเจี่ยงจ้วงที่

พูดออกมำเป็นคนแรก

“พี่ครับ ในเกมก็มีกำรฆ่ำคนแบบนี้เหมือนกัน คนที่แข็งแกร่ง ที่สุดคือรำชำ ถ้ำมีใครกล้ำมำยุ่งกับผม ผมสำมำรถจัดกำรมันได้ใช่ ไหมครับพี่?”

เซียวหมิงเยวี่ยส่งเสียงตอบรับเบำ ๆ เป็นกำรอนุมัติ เจี่ยงจ้วงอด ไม่ได้ที่จะมีควำมสุข นี่คือโลกของเด็ก ๆ ที่บูชำผู้ที่แข็งแกร่ง

“นั่นสินะ หลำนพูดถูก กำรฆ่ำคนไม่น่ำกลัวเท่ำกับกำรถูกฆ่ำ” ลุงใหญ่พูดซ ้ำ ๆ

จำกสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมำย สู่สังคมที่กำรฆำตกรรมไม่ได้ รับกำรลงโทษ ผู้คนต้องใช้เวลำในกำรปรับตัวเพื่อเอำชนะควำมกลัว ในใจ คนที่เคยประสบกับมันมำถึงสองชีวิตอย่ำงเซียวหมิงเยวี่ยจึง ไม่ได้ใช้เวลำนำน แต่กับคนอื่น ๆ นั้นแตกต่ำงออกไป

เห็นได้ชัดว่ำตอนนี้ลุงใหญ่โล่งใจและพูดอย่ำงซำบซึ้ง

“วันนี้… ต้องขอบคุณหลำนมำกจริง ๆ ถ้ำไม่มีหลำนอยู่ ครอบครัวเรำคงเอำชีวิตไม่รอด หลำนช่วยชีวิตเรำทุกคน ลุงจะไม่พูด อะไรอีก และจะจดจ ำบุญคุณครั้งนี้ของหลำนไว้ ไม่ว่ำหลำนจะขอให้ ท ำอะไรในอนำคต ลุงยินดีช่วยเสมอ”

ป้ำสะใภ้พยักหน้ำกล่ำวเสริม “ใช่ ๆ ๆ! ลูกทั้งสองด้วย ท ำไมไม่ ขอบคุณพี่เขำที่ช่วยชีวิตไว้ ไม่มีมำรยำทเอำเสียเลย”

ครั้งนี้เจี่ยงลี่เจียวรู้สึกขอบคุณอย่ำงจริงใจ แทบไม่ต้องพูดถึงเจี่ย งจ้วง ภำพลักษณ์ของเซียวหมิงเยวี่ยในใจของเขำตอนนี้ยิ่งใหญ่ เหมือนผู้กอบกู้โลก

เซียวหมิงเยวี่ยไม่ชอบได้ยินค ำพูดเลี่ยน ๆ เหล่ำนี้ เธอจึงกระแอม ในล ำคอ

“ถ้ำอยำกจะขอบคุณจริง ๆ ก็ไปขอบคุณคุณยำยที่คอยห่วงใย ทุกคนเถอะค่ะ ในกล่องโฟมด้ำนหลังมีซำลำเปำไส้เนื้อที่คุณยำยหลัง ขดหลังแข็งท ำข้ำมคืน”

“ส ำหรับเรำเหรอ?” ป้ำสะใภ้แทบไม่อยำกเชื่อหู

จนถึงเมื่อเซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้ำรับ ป้ำสะใภ้ถึงกล้ำเปิดฝำออก ข้ำงในมีซำลำเปำไส้เนื้อ 20 ลูกวำงซ้อนกัน ไส้ด้ำนในอัดแน่นไป ด้วยเนื้อครึ่งหนึ่ง และอีกครึ่งหนึ่งเป็นผัก

กลิ่นหอมของซำลำเปำไส้เนื้อกระจำยไปทั่วรถ ยกเว้นเซียวหมิง เยวี่ย ทุกคนต่ำงจ้องมองตำค้ำง น ้ำลำยไหลย้อย รำวกับสิ่งที่พวกเขำ เห็นไม่ใช่ซำลำเปำไส้เนื้อ แต่เป็นทองค ำก้อนโต

ลุงใหญ่รับซำลำเปำไส้เนื้อด้วยมือที่สั่นเทำ เขำไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะอ้ำปำกกัดค ำใหญ่

คนอื่นต่ำงหยิบมำกินด้วยควำมหิวโหยจนเศษซำลำเปำตกลง พื้น ป้ำสะใภ้หยิบมันขึ้นมำเอำเข้ำปำกทันที รำวกับเธอพบสมบัติล ้ำ ค่ำพร้อมเลียน ้ำมันที่เปื้อนบนนิ้ว

ช่วงนี้พวกเขำกินขนมไหว้พระจันทร์ด ำเยอะมำกจนเกือบลืมไป แล้วว่ำมื้อปกติรสชำติเป็นยังไง นี่มันช่ำงอร่อยมำกเหลือเกิน

ลุงใหญ่กินจนส ำลัก “แม่ยังคงจ ำได้ดีว่ำฉันชอบกินซำลำเปำไส้ เนื้อมำกที่สุด ตอนที่ยำกจน ฉันได้กินของดี ๆ แค่ในช่วงตรุษจีน ตอนนั้นแม่ท ำซำลำเปำไส้เนื้อให้ฉันกับน้องรอง หลังจำกกินของ ตัวเองเสร็จ ฉันมักจะขู่น้องรองให้เขำแบ่งมำให้ครึ่งหนึ่งเสมอ

เจ้ำน้องรองเด็กขี้ขลำดเชื่อฟังฉันทุกค ำ จำกนั้นทุกครั้งที่ได้กิน ซำลำเปำไส้เนื้อ เขำจะแบ่งซำลำเปำครึ่งหนึ่งทิ้งไว้ให้เสมอ ตอนที่แม่ รู้เรื่องนี้ แม่ตีฉันจนก้นลำย…”

ลุงใหญ่เปลี่ยนจำกกำรพึมพ ำเป็นคร ่ำครวญ เขำร้องไห้ออกมำ และเอำแต่เรียกหำแม่

อำจเป็นเพรำะได้รับอิทธิพลจำกลุงใหญ่ หรืออำจเป็นเพรำะนึก ถึงควำมทุกข์ทรมำนที่พวกเขำได้รับในช่วงไม่กี่วันที่ผ่ำนมำ ป้ำสะใภ้ และสองพี่น้องเจี่ยงก็ร้องไห้ออกมำ เม็ดน ้ำตำไหลหยดลงบน ซำลำเปำไส้เนื้อ ขณะที่พวกเขำกินไปร้องไห้ไป

คิ้วของเซียวหมิงเยวี่ยกระตุก ในเวลำนี้เธอควรจะปลอบโยนพวก เขำใช่ไหม? ช่ำงเถอะ มันคงดูแปลก ๆ และเธอก็ไม่เก่งเรื่องกำร ปลอบโยนคนอื่นเอำเสียเลย

เมื่อเห็นว่ำทุกคนร้องไห้จนเหนื่อยแล้ว เซียวหมิงเยวี่ยก็พูดว่ำ

“ข้ำงหลังมีน ้ำอยู่ 2-3 ขวด คุณยำยบอกให้เอำมำด้วย”

พอได้ยินค ำพูดนี้ ลุงใหญ่ที่เดิมทีสงบสติอำรมณ์ได้แล้วก็เริ่ม ร้องไห้คร ่ำครวญเรียกแม่อีกครั้ง

เซียวหมิงเยวี่ย “…”

“หยุดร้องเถอะค่ะ หนวกหูจะแย่แล้ว” ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว

กำรร้องไห้ในรถหยุดกะทันหัน และมีเพียงเสียงสะอื้นเล็ก ๆ ที่เกิด จำกกำรพยำยำมกลั้นไว้อย่ำงหนัก

เซียวหมิงเยวี่ยเหลือบมองกระจกมองหลัง แล้วเห็นเจี่ยงจ้วงดื่ม น ้ำทั้งขวดและอยำกกินซำลำเปำไส้เนื้ออีกลูก

“ให้กินคนละลูกก็พอ”

ซำลำเปำไส้เนื้อของคุณยำยใส่ไส้ค่อนข้ำงเยอะ และลูกใหญ่ มำก แทบไม่ต้องพูดถึงกระเพำะของเด็ก ๆ แม้แต่ผู้ใหญ่ที่หิวโหยมำ นำนก็สำมำรถอิ่มท้องได้ด้วยกำรกินเพียงลูกเดียว

ท้องอิ่มแต่สมองยังไม่อิ่ม แถมดื่มน ้ำทั้งขวด หำกกินต่อไป ท้อง ของเขำต้องป่องแน่ ๆ

ตอนนี้รถก ำลังวิ่งบนถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อ จึงมีโอกำสจะอ้วก ออกมำได้ง่ำย หำกเขำอ้วกบนรถ เซียวหมิงเยวี่ยกลัวว่ำเธอจะหมด ควำมอดทนจนโยนพวกเขำทิ้งข้ำงถนน

เจี่ยงจ้วงรีบหดมือกลับ เขำไม่กล้ำตั้งค ำถำมกับค ำพูดของ เซียวหมิงเยวี่ย ก่อนเลื่อนสำยตำไปมองซำลำเปำไส้เนื้อของป้ำสะใภ้ และเจี่ยงลี่เจียว

เจี่ยงลี่เจียวแกล้งท ำเป็นไม่เห็นและเร่งควำมเร็วในกำรกิน ไม่เช่นนั้นพ่อกับแม่คงมำขอให้เธอแบ่งซำลำเปำที่เหลือให้น้องชำย

“แม่ ผมยังอยำกกินอีก”

ป้ำสะใภ้ตอบกลับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ำขึ้น “ลองถำมพี่สำวดูสิ”

เจี่ยงลี่เจียวยัดซำลำเปำค ำสุดท้ำยเข้ำปำกและตอบกลับเสียง เรียบ

“กินหมดแล้ว”

หลังจำกครอบครัวลุงกินซำลำเปำไส้เนื้อและดื่มน ้ำแล้ว พวกเขำ ก็ฟื้นพลังกำยและพลังใจขึ้นมำก

เมื่อกินอิ่มดื่มน ้ำหน ำใจแล้ว ลุงใหญ่ก็อดไม่ได้ที่จะระบำยควำม ทุกข์ออกมำ “หลำนสำวเอ๋ย หลำนไม่รู้หรอกว่ำเรำใช้ชีวิตช่วงนี้ยังไง เรำทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว…”

เซียวหมิงเยวี่ยก ำลังจะตอบกลับ แต่เมื่อเห็นถนนด้ำนหน้ำ เธอจึง เหยียบเบรกทันที

ถนนด้ำนหน้ำถูกปิดกั้นด้วยกองขยะขนำดใหญ่ มี เครื่องใช้ไฟฟ้ำ โซฟำ เศษเหล็กและสิ่งอื่น ๆ ปะปนกันอยู่ กองขยะสูง

มำกจนรถไม่สำมำรถผ่ำนได้ และจ ำเป็นต้องเคลียร์ทำงก่อนจึงจะ สำมำรถเดินทำงต่อไปได้

ป้ำสะใภ้เป็นคนฉลำดและช่ำงสังเกต เมื่อเห็นสถำนกำรณ์บน ถนน เธอจึงพูดว่ำ

“หมิงเยวี่ยไม่ต้องลงจำกรถนะ เธอแต่งตัวสะอำดสะอ้ำน อย่ำท ำ ให้ตัวเองสกปรกเลย เดี๋ยวพวกเรำไปช่วยเคลียร์ทำงกันดีกว่ำ เพิ่งกิน จนท้องอิ่มก็เริ่มมีแรงบ้ำงแล้ว ไปกันเถอะ”

ได้ยินเช่นนั้น ลุงใหญ่จึงตอบตกลง “งั้นเรำไปย้ำยสิ่งกีดขวำงกัน เถอะ”

เซียวหมิงเยวี่ยคิดอยู่พักหนึ่ง และเห็นว่ำคงไม่เป็นไร เธอจึง ปล่อยพวกเขำลงไป กำรช่วยเหลือควรผลัดกันให้ผลัดกันรับ

ครอบครัวลุงใหญ่ทั้งสี่ก ำลังยุ่งอยู่กับกำรเก็บกวำดกองขยะ พวก เขำช่วยกันโยนสิ่งของบนถนนไปยังด้ำนข้ำง เพื่อเปิดทำงให้รถผ่ำน ไปได้

เซียวหมิงเยวี่ยไม่ได้รอเฉย เธอคอยสังเกตว่ำรอบ ๆ มีผู้คน หรือไม่ ไม่แปลกที่เธอจะระมัดระวัง เพรำะกำรปล้นบนท้องถนนเป็น เหตุกำรณ์ที่เกิดขึ้นในยุคหลังวันสิ้นโลก

กระทั่งพวกเขำเก็บกวำดสิ่งกีดขวำงเสร็จสิ้น ก็ยังไม่มีโจรร้ำย ออกมำ เซียวหมิงเยวี่ยจึงรู้สึกสบำยใจขึ้น โดยบอกตัวเองว่ำเธอคิด มำกไปเอง สิ่งของเหล่ำนี้น่ำจะถูกลมพัดขึ้นมำบนถนน

บนถนนยังมีเสื้อผ้ำ วัชพืช และสิ่งของอื่น ๆ อยู่บ้ำง แต่ไม่ได้เป็น อุปสรรคต่อกำรขับขี่ตำมปกติ

ครึ่งชั่วโมงต่อมำ เซียวหมิงเยวี่ยและคนอื่น ๆ เดินทำงมำถึงบ้ำน เกิดในที่สุด แต่ก่อนที่รถจะมำถึงประตูบ้ำนของลุงรอง พวกเขำก็ได้ ยินเสียงดังจำกในบ้ำน