ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 84 ตีให้ตำย

“ฉันจะบอกอะไรให้นะพี่ต้ำเหอ ในเมื่อบ้ำนพี่มีอำหำรมำกมำย ช่วยเหลือเพื่อนบ้ำนบ้ำงจะเป็นอะไรไป?”

“พี่เองก็ปลูกมันฝรั่ง แถมปลูกไว้สิบกว่ำไร่เลยนะ แสดงว่ำต้องมี มันฝรั่งอยู่ไม่น้อยแน่ ๆ แล้วจะเก็บไว้ให้เสียเปล่ำเพื่ออะไร ท ำไมไม่ แบ่งให้ชำวบ้ำนบ้ำงล่ะ อย่ำตระหนี่ไปหน่อยเลย”

“แต่ก่อนพวกคุณก็ช่วยเพื่อนบ้ำนอยู่บ่อย ๆ นะ ท ำไมตอนนี้ถึง ไม่เต็มใจแล้วล่ะ ในเมื่อเป็นคนบ้ำนใกล้เรือนเคียง ก็ต้องช่วยเหลือกัน ให้ถึงที่สุดสิ”

“ภรรยำต้ำเหอ ท ำไมไม่พูดอะไรหน่อยล่ะ พวกเธอต้องหัดมีน ้ำใจ บ้ำงนะ เป็นเพื่อนบ้ำนแต่ไม่ยอมช่วยเหลือกัน แล้วเป็นเพื่อนบ้ำน ประสำอะไร ระวังคนอื่นเขำไม่คบหำด้วยนะ”

“ต้ำเหอ สมัยเด็ก ๆ นำยเคยกินข้ำวโพดปิ้งครึ่งอันของฉันไป นำยอย่ำลืมเรื่องนั้นล่ะ”

“ใคร ๆ เขำก็พูดว่ำญำติที่ห่ำงไกลย่อมไม่ดีเท่ำเพื่อนบ้ำน หลำนชำยฉันก ำลังจะตำยอยู่แล้ว แต่กลับปฏิเสธที่จะช่วย พวกแกยัง มีควำมเป็นคนอยู่ไหม!”

“ไอ้พวกคนใจร้ำยใจด ำ รีบเอำอำหำรที่เหลือออกมำเดี๋ยวนี้”

“…”

คนเหล่ำนั้นพูดจำไม่หยุดหย่อน พยำยำมบีบบังคับลุงรองและ ภรรยำให้จนมุม

ลุงรองมีสีหน้ำเศร้ำ พูดอย่ำงช่วยไม่ได้

“ลุงป้ำน้ำอำครับ ไม่ใช่ว่ำพวกเรำไม่อยำกช่วยนะ แต่เรำไม่มี อำหำรแล้วจริง ๆ พ่อแม่ของผมอยู่กับน้องสำว ก็เลยให้พวกเขำไป…”

คนเหล่ำนั้นไม่เชื่อ ขัดจังหวะก่อนที่เขำจะพูดจบ หญิงชรำคน หนึ่งที่มีปำกแหลมโหนกแก้มสูงตะโกนว่ำ

“แกคิดว่ำจะหลอกเรำได้เหรอ ฉันเพิ่งเห็นมันฝรั่งอบสองหัวใน ครัวพวกแก แล้วกล้ำบอกว่ำไม่มีได้ไง?”

ป้ำสะใภ้รองถอนหำยใจ “บ้ำนฉันมีเด็กทำรกอยู่ด้วย ยังไงก็ต้อง เก็บอำหำรไว้บำงส่วน”

หญิงชรำเบิกตำกว้ำง “จะเก็บอำหำรไว้คนเดียวได้ยังไง! ชำวบ้ำนก ำลังจะอดตำยอยู่แล้ว พวกแกเห็นแก่ตัวถึงขนำดแอบเก็บ อำหำรไว้ให้ตัวเองคนเดียว แล้วหลำนชำยฉันจะท ำยังไง?”

“เยี่ยมไปเลยพวกแกสองคน ฉันคนนี้คงคิดผิดไป! สมัยก่อนแก สองคนใจกว้ำงนัก แบ่งข้ำวมำให้ชำวบ้ำนมำกมำย หลำยคนต่ำงชม แกสองคน แต่แท้จริงแล้วทั้งหมดล้วนเป็นแค่กำรแสดง!”

ชำยชรำโกรธจัดและพูดด้วยควำมขุ่นเคือง

“ต้ำเหอ อย่ำมำโทษชำวบ้ำนที่พูดจำหยำบคำย เรื่องนี้พวกแก ท ำเกินไปจริง ๆ ทั้งที่ยังเหลืออำหำรอยู่ ท ำไมถึงไม่เอำออกมำล่ะ”

ลุงรองและภรรยำรู้สึกเหมือนท ำผิดจริง ๆ พวกเขำถอนหำยใจ และไม่กล้ำพูดอะไรสักค ำ ปำกอ้ำขยับไปมำ แต่สุดท้ำยก็คิดไม่ออก ว่ำจะโต้ตอบกับชำวบ้ำนอย่ำงไร

ในเวลำนี้ เจี่ยงย่วนวิ่งออกมำจำกห้องด้ำนในด้วยควำมโกรธ

“พวกแกจิตใจพิกลพิกำรอะไรกัน! ในหมู่บ้ำนนี้ไม่ได้มีแค่บ้ำน เรำที่ปลูกมันฝรั่งเสียหน่อย บ้ำนอำหลิวกับบ้ำนอำวั่งก็ปลูกมันฝรั่ง เหมือนกัน ท ำไมพวกแกไม่ไปขอคนอื่นแต่กลับมำขอเรำแทน นั่น เป็นเพรำะกลัวถูกคนพวกนั้นตีใช่ไหม? พอเห็นว่ำพ่อแม่เรำเป็นคน ใจดีแค่ไหน ก็เลยมำรังแกครอบครัวเรำสินะ?”

ภรรยำของเจี่ยงย่วนอุ้มลูกอยู่ในบ้ำนซึ่งร้องไห้ไม่หยุดเมื่อได้ยิน เสียงเอะอะจำกด้ำนนอก

ป้ำสะใภ้รองรู้สึกว่ำแบบนี้ไม่เหมำะสม จึงหันไปมองด้วยตำแดง ๆ โดยอยำกห้ำมอีกฝ่ำยไว้ ทุกคนต่ำงก็เป็นคนบ้ำนใกล้เรือนเคียงกัน ทั้งนั้น เธอไม่อยำกให้ลูกชำยพูดจำหยำบคำยแบบนั้น

เจี่ยงย่วนปฏิเสธผู้เป็นแม่ “อย่ำมำห้ำมผม! ถ้ำเรำยังขี้ขลำดกัน อยู่แบบนั้น คนอื่นคงท ำตัวเป็นปลิงมำดูดเลือดพวกเรำจนแห้ง ผมพูด ผิดตรงไหน นี่น่ะเหรอเพื่อนบ้ำน? ยังกล้ำมำพูดว่ำญำติห่ำง ๆ ไม่ดี เท่ำเพื่อนบ้ำน? ไอ้พวกคนไร้ยำงอำย พวกแกเคยให้อะไรกับบ้ำนเรำ บ้ำงไหม?”

“ป้ำหวัง อย่ำคิดว่ำผมไม่รู้ว่ำครอบครัวป้ำยังมีห้องเก็บมันเทศอยู่ ท ำไมไม่เอำออกมำแบ่งปันกับทุกคนล่ะ?”

เมื่อได้ยินชื่อตัวเอง ป้ำหวังก็รีบอธิบำยด้วยควำมตื่นตระหนก

“แกพูดเรื่องบ้ำอะไร บ้ำนฉันไม่มีมันเทศเก็บไว้สักหัว”

เจี่ยงย่วนหัวเรำะเยำะ “ลูกหลำนป้ำเอำมำพูดอวดข้ำงนอกทุกวัน แต่กลับบอกว่ำไม่มีเนี่ยนะ? ใครจะเชื่อ”

ป้ำหวังจ้องไปที่เจี่ยงย่วนอย่ำงดุเดือด

“เหลวไหล! แกแค่ไม่อยำกแบ่งอำหำรให้เรำน่ะสิ ถึงพูดเรื่องไร้ สำระไปเรื่อย อย่ำเสียเวลำกับไอ้เด็กนี่เลย พวกมันคงไม่ยอมส่ง อำหำรให้เรำแน่ ๆ งั้นเรำต้องเข้ำไปค้นหำเอง ต้ำเหอกับภรรยำปลูก มันฝรั่งหลำยสิบไร่ มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะไม่มี!”

มีคนพูดเสริมทันที “ค้นเลย ถ้ำพวกแกท ำแบบนี้อีก พวกเรำก็จะ ค้นเอง ครำวนี้ถ้ำเจออะไรขึ้นมำ ก็อย่ำมำโทษชำวบ้ำนว่ำไม่ไว้หน้ำ พวกแก”

“กล้ำดียังไง!” ใบหน้ำเจี่ยงย่วนเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยควำมโกรธ

ชำยวัยกลำงคนผลักเจี่ยงย่วนออกไป “ไอ้เด็กชั่ว แล้วแกล่ะกล้ำ ดียังไง ตอนที่ฉันถือดำบไปตีรันฟันแทง แกยังไม่เกิดเลยด้วยซ ้ำ พวก เรำมีกันตั้งหลำยคน คิดว่ำจะกลัวแกที่มีคนเดียวเหรอ? ไม่ต้องสนใจ ไอ้เด็กนี่แล้ว เข้ำไปค้นเลย!”

ป้ำสะใภ้รองเอำแต่ร้องไห้ด้วยควำมคับข้องใจ ส่วนลุงรองก ำหมัด แน่น แต่สุดท้ำยก็คลำยมือ

ลุงรองนิ่งเงียบไปนำน ก่อนจะพูดออกมำเพียงประโยคเดียว

“เรำไม่มีเหลือแล้วจริง ๆ ทุกคนต่ำงก็เป็นเพื่อนบ้ำนกัน งั้นช่วย แบ่งอำหำรให้ครอบครัวเรำด้วยได้ไหม? แม่กับน้องสำวเองก็ต้องกิน มันฝรั่งเพื่อประทังชีวิตเหมือนกัน”

พวกคนเหล่ำนั้นท ำเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย พลำงตะโกนให้ค้น ตรงนั้นตรงนี้อยู่ในบ้ำน

ในเวลำนี้ ลุงใหญ่พุ่งตัวเข้ำไปด้วยอำรมณ์ฉุนเฉียว เขำคว้ำไม้ กวำดในลำนบ้ำนและทุบตีทุกคนพร้อมสำปแช่ง

“ไอ้พวกสำรเลว คิดว่ำตัวเองเป็นใครมำจำกไหน ถึงกล้ำมำรังแก ครอบครัวฉันถึงบ้ำน ฉันจะฆ่ำพวกแกให้ตำย ต้องกำรอำหำรเหรอ? พวกแกกินขี้หมำได้ไหม? ฉันถำมว่ำพวกแกกินได้ไหม!”

ลุงใหญ่ไม่สนใจว่ำใครเป็นเพื่อนบ้ำน หรือใครไม่ใช่ ยำมที่เขำ คลั่ง เขำไม่สนว่ำใครเป็นใคร และไล่ตีทุกคนที่เขำตำมทัน

“โอ๊ย!”

“เจ็บจะตำยอยู่แล้ว แกเป็นใครวะ ถึงกล้ำตีคนอื่นแบบนี้?”

ลุงใหญ่เหวี่ยงไม้กวำดตีหน้ำคนแล้วคนเล่ำ ไม้กวำดไม้ไผ่ตีแล้ว เจ็บมำก คนเหล่ำนั้นที่ถูกลุงใหญ่ไล่ตีต่ำงร้องโอดครวญด้วยควำม เจ็บปวดและวิ่งไปรอบ ๆ

“ต้ำไห่ นี่ต้ำไห่เหรอ? ท ำไมไอ้สำรเลวนี่ถึงกลับมำบ้ำนเกิด? โอ๊ย หยุดตีได้แล้ว…” ในที่สุดก็มีคนจ ำลุงใหญ่ได้

แต่ลุงใหญ่ไม่ได้หยุดสิ่งที่ก ำลังท ำ “เป็นฉันเองแหละตำแก่”

ใบหน้ำของคนเหล่ำนั้นเปลี่ยนไป พวกเขำทั้งหมดล้วนอยู่ในวัย กลำงคน และเคยเห็นว่ำเจี่ยงต้ำไห่เกเรแค่ไหนเมื่อเขำยังเด็ก

เขำเป็นพวกกล้ำบ้ำบิ่น และกล้ำต่อสู้กับพ่อที่ทำงเข้ำหมู่บ้ำน เขำไม่เคยกลัวใคร แม้แต่สุนัขในหมู่บ้ำนก็ต้องซ่อนตัวเมื่อเห็นเขำ หลังจำกเจี่ยงต้ำไห่เข้ำไปท ำงำนในเมือง หมู่บ้ำนจึงเงียบสงบ

ต้ำเหอเป็นคนอ่อนแอและมักถูกแกล้งบ่อยครั้ง แต่พี่ชำยของเขำ นั้นตรงกันข้ำมโดยสิ้นเชิง

ชำยคนหนึ่งหลบหลีกไปมำพลำงพูดว่ำ “แล้วแกมำตีเรำท ำไม เรำไม่ได้ขออะไรจำกแกสักหน่อย ก่อนหน้ำนี้แกเองก็เป็นคนที่

แกล้งต้ำเหอมำกที่สุด แล้วแกไปญำติดีกับมันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ลุงใหญ่วิ่งไล่ตำมและตะคอกใส่ “ฉันจะแกล้งใครก็เรื่องของฉัน เรื่องของบ้ำนฉันท ำไมต้องให้แกมำพูดด้วย? ฉันจะตีพวกแกให้ ตำย!”

ช่วงนี้ลุงใหญ่อึดอัดใจมำกขณะที่อยู่ในเมือง เขำถูกอันธพำล กลั่นแกล้งทุกวี่ทุกวันและสู้กลับไม่ได้ เขำท ำได้แค่ปล่อยให้โดนตีอยู่

ฝ่ำยเดียว ตอนนี้เขำเอำอำรมณ์โกรธทั้งหมดมำลงกับคนพวกนี้ ได้ตี คนระบำยอำรมณ์รู้สึกดีชะมัด

แม้จะไม่สำมำรถเอำชนะพวกฆำตกรในเมืองได้ แต่เขำจะไม่ สำมำรถเอำชนะพวกไร้ยำงอำยในชนบทได้เชียวหรือ?

พวกหญิงชรำเหล่ำนั้นไม่มีควำมสำมำรถในกำรต่อสู้ แต่ ปำกร้ำย พวกเธอพูดจำหยำบคำยไม่รู้จบ

ป้ำสะใภ้ใหญ่เท้ำสะเอวเดินเข้ำมำอย่ำงมั่นใจ โดยไม่เกรงกลัว ใคร เรื่องกำรด่ำทอแบบชำวบ้ำน ใครก็สู้เธอไม่ได้

ทั้งสองฝ่ำยเริ่มสงครำมน ้ำลำยอันดุเดือด ทว่ำควำมจริงป้ำสะใภ้ ใหญ่เอำแต่ด่ำทอพวกนั้นเพียงฝ่ำยเดียว โดยไม่เสียเปรียบเลยแม้แต่ น้อย

หลังจำกที่ป้ำสะใภ้ใหญ่กล่ำวค ำทักทำยบรรพบุรุษของอีกฝ่ำย ถึงสิบแปดชั่วโคตร สำมีของเธอก็เหนื่อยล้ำจนแทบจะสู้ต่อไม่ไหว แล้ว

“จ ำใส่กะโหลกไว้ซะไอ้พวกชั่วทั้งหลำย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันเจี่ยงต้ำไห่จะกลับมำอำศัยอยู่ในหมู่บ้ำนนี้แล้ว บอกพวกแกตำม ตรงนะว่ำ ฉันฆ่ำคนในเมืองไปไม่น้อย ถ้ำใครกล้ำมำรังแกครอบครัว ฉัน ฉันจะฆ่ำมันให้ตำย ใครไม่เชื่อก็ลองดู!”

เมื่อพวกเขำได้ยินเช่นนั้น ดวงตำก็ปรำกฏควำมหวำดกลัว เขำ กล้ำฆ่ำคนจริง ๆ เหรอ? แต่หำกนึกถึงนิสัยคนพำลของเขำในอดีต หำกเขำบอกว่ำกล้ำฆ่ำคน คนอื่น ๆ ก็เชื่อโดยไร้ข้อกังขำ

คนที่ถูกทุบตีหนักที่สุดกล่ำวว่ำ “เรำทุกคนต่ำงเป็นเพื่อนบ้ำนกัน แล้วแกทุบตีคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง ต้ำไห่ ฉันเคยอุ้มแกตอนที่เป็นเด็ก ทำรก…”

“ยำยเฒ่ำนี่เป็นแม่ใคร พำออกไปซะ ถ้ำกล้ำพูดเรื่องไร้สำระอีก ฉันจะสับพวกแกเป็นชิ้น ๆ” ลุงใหญ่ไม่สนใจค ำพูดของหญิงชรำ

คนเหล่ำนั้นหวำดกลัวมำก จึงอดกลั้นควำมเจ็บและวิ่งหนีออกไป โดยไม่หันกลับมำมองอีก

เซียวหมิงเยวี่ยก ำลังเอำมือล้วงกระเป๋ำยืนพิงรถ เธอรับชมภำพ ฉำกดังกล่ำวและอดไม่ได้ที่จะหัวเรำะออกมำ คนขี้ขลำดกลัวคนใช้ ควำมรุนแรง และคนใช้ควำมรุนแรงกลัวตำย

ดูท่ำว่ำกำรกลับมำของลุงใหญ่ครั้งนี้ คงท ำให้ชีวิตของครอบครัว ลุงรองง่ำยขึ้น

หลังจำกที่ผู้คนวิ่งหนีออกไป ลำนบ้ำนอันกว้ำงใหญ่ก็ว่ำงเปล่ำ ลุงรองและภรรยำยืนตัวแข็งทื่อ พวกเขำไปหมดแล้วเหรอ? เพื่อนบ้ำน ที่ก ำลังค้นบ้ำนเพื่อแย่งอำหำรเมื่อกี้หนีไปง่ำย ๆ เลยเหรอ?

ลุงใหญ่โยนไม้กวำดทิ้งและหันกลับมำหำลุงรอง ก่อนจะตบหัว เขำเสียงดัง

ผัวะ!

“แกนี่มันขี้ขลำดตำขำว แค่มองหน้ำแกก็ท ำให้ฉันโมโหแล้ว”