Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 141: ซีวีชุดดำ
หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่นอร์ธบริซาเนีย บรรยากาศในค่ายของกลุ่มพันธมิตรก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด ทุกคนต่างก็เสียขวัญและโศกเศร้ากับความสูญเสีย
แม้จะยังอยู่ในภาวะสงครามแต่พิธีศพของวีรชนทั้งสองก็ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ โดยมีแขกตั้งแต่เหล่ากษัตริย์และบุคคลสำคัญต่าง ๆ ของโลก จนไปถึงเหล่าข้าราชบริพารและประชาชนทั่วไปที่ต่างเสียใจกับการจากไปของพวกเขาพากันมาเข้าร่วม
มันเป็นงานศพที่ไม่มีร่างของผู้เสียชีวิตเพื่อให้ไว้อาลัย
บีชมากัดฟันกรอดด้วยความแค้นใจ น้องชายและกษัตริย์ที่เขาสาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิตต้องมาจากไปก่อนโดยที่เขาทำอะไรไม่ได้เลย เมื่ออยู่ต่อหน้าราชาปีศาจและชายปริศนาที่ชื่อแรปโซดีพลังที่มีเท่าไหร่ก็เหมือนจะไม่เพียงพอ
“ข้าสาบานข้าจะล้างแค้นให้ท่านเอง”
โซนาตาไม่ชอบบรรยากาศอึมครึมแบบนี้ เขาจึงเลือกที่จะหมกตัวอยู่ในห้องทดลองส่วนตัวมาตลอดหลายวัน ร้อนไปถึงจีดัสที่ถูกคนอื่นใช้ให้มาเป็นตัวแทนเพื่อดูว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง แต่จีดัสก็ต้องประหลาดใจว่าโซนาตาไม่ได้ดูเคร่งเครียดเพราะสถานการณ์ที่ดูเหมือนกองทัพมนุษย์เสียเปรียบอย่างที่หลายคนเข้าใจ กลับกันเขายังหมกมุ่นกับการทดลองจนลืมไปแล้วว่าเพิ่งจะเจอเรื่องน่ากลัวแค่ไหนมา
จีดัสเคาะประตูที่เปิดค้างอยู่แล้วพอเป็นสัญญาณ อีกฝ่ายไม่รู้สึกตัวเลยเพราะกำลังใช้สมาธิกับขวดโหลใสที่ถูกบรรจุหัวใจเอาไว้
จีดัสแกล้งกระแอมเพื่อให้เขารู้สึกตัวและก็ได้ผล
“อ้าว จีดัสหรือ ไอ้นี่มันแปลกจริง ๆ นะ” โซนาตายังคงสนใจสิ่งที่อยู่ในขวดโหลนั่นมากกว่าการปรากฏตัวของจีดัส โซนาตาหันขวับมาดูวูบหนึ่งแล้วก็ไม่สนใจมองหน้ากันอีก
“นั่นหัวใจแรปโซดีที่นายฉกมาได้สินะ”
“ประหลาดใช่ไหมล่ะ ผ่านมาหลายวันแล้วแต่หัวใจนี่ก็ยังทำงานได้อยู่” โซนาตามองหัวใจในขวดอย่างสนเท่ห์ หัวใจยังคงเต้นอยู่ทั้งที่ถูกควักออกมาจากร่างหลายวันแล้ว นี่มันสิ่งมีชีวิตแบบไหนกัน
“นายไม่ออกจากห้องหลายวันทุกคนก็เลยเป็นห่วง” จีดัสเปลี่ยนเรื่อง
“ไม่ใช่แค่เซลล์ยังไม่ตายนะ แต่ว่ามันยังตอบสนองต่อคลื่นสมองของฉันด้วย” โซนาตาไม่ได้สนใจประเด็นของจีดัสและลากกลับมาเข้าเรื่องเดิมอีก เขาหยิบเอาหมวกประหลาดที่มีสายระโยงระยางเต็มไปหมดมาสวมและต่อสายบางเส้นเข้ากับขวดโหล
จีดัสรู้สึกอึ้งกับสิ่งที่เห็น หัวใจของแรปโซดีกำลังเปลี่ยนรูปร่างไป มันกลายเป็นรูปร่างของมือมนุษย์แทนจากนั้นก็เปลี่ยนอีกครั้งเป็นปลาสีส้มสวยงามก่อนที่จะกลับคืนเป็นหัวใจอีกครั้ง
“ดูเหมือนว่าคลื่นสมองของฉันกับเจ้านั่นจะคล้ายกัน ก็เลยทำแบบนี้ได้”
จีดัสยอมรับว่าการทดลองของโซนาตาน่าสนใจมาก แต่ตอนนี้เขามีเรื่องหนักใจเรื่องอื่นที่ต้องการความช่วยเหลือมากกว่า นอกจากนี้เขายังถูกรบเร้าให้มาพาโซนาตาออกไปข้างนอกบ้าง
“ซีวีถามถึงนายน่ะ”
“อาฮะ”
“เธอฝากมาถามว่านายจะว่างสอนวิชานั้นได้เมื่อไหร่”
“วิชานั้น อ่อ...”
“ทำตามสัญญากับเธอเสร็จแล้วก็แวะมาที่ห้องทดลองใหญ่ก็แล้วกัน มีเรื่องที่นายน่าจะสนใจมากกว่านี้อีก”
โซนาตาตาเป็นประกายเมื่อได้ยินว่ามีเรื่องที่เขาน่าจะสนใจและน่าจะเกี่ยวกับการทดลอง เขาลังเลอยู่บ้างแต่สุดท้ายก็รับปากจีดัสเรื่องสอนวิชาให้ซีวีรวมถึงไปช่วยเรื่องที่จีดัสยังเก็บงำรายละเอียดเอาไว้
ในกระโจมหลังหนึ่งที่ถูกจัดไว้ให้สำหรับให้ซีวีฝึกซ้อม
“เธอโตขึ้นรึเปล่าเนี่ย” โซนาตาที่เพิ่งจะเดินเข้ามาจ้องมองเด็กสาวราวกับพวกเขาไม่ได้เจอกันนานแสนนาน
“นายสัญญาว่าจะสอนเรื่องนั้นน่ะ เอ่อ อะไรนะ”
“เลเซอร์”
“ใช่ เลเซอร์นั่นแหละ”
โซนาตายื่นเอกสารให้กับเธอแทนคำอธิบาย ในนั้นมีข้อมูลเรื่องราวของแสง ความยาวคลื่น กลศาสตร์ควอนตัม และอีกสารพัดศัพท์แสงที่เธอไม่เคยพบเห็นและไม่ได้ยินมาก่อนเต็มไปหมด
“ให้ดูเฉย ๆ แหละ รู้ว่าเธอไม่เข้าใจหรอก”
“แล้วจะเอามาให้ข้าดูทำไมเนี่ย” ซีวีประท้วง
“ให้ดูว่าถ้าอธิบายแบบเป็นขั้นเป็นตอน เธอคงจะหัวหมุนตายแน่ ที่สำคัญเธอเคยทำได้มาแล้วด้วยถึงตอนนั้นจะไม่รู้ตัวก็เถอะ”
“หมายถึงเสาแสงนั่นน่ะเหรอ” ซีวีนึกทบทวนเหตุการณ์วันที่เธอบังเอิญใช้เสาแสงยิงใส่ยานของโซนาตาจนทำให้เขาร่วงลงมา ทั้งน่าขำและน่าสงสารจนเธอทำหน้าไม่ถูก
โซนาตาพอจะเดาออกว่าเห็นคิดอะไรอยู่จึงรู้สึกขัดใจนิด ๆ แล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาเคยอยากจะเตะก้นยายตัวแสบนี่สักที
“แสงเลเซอร์คือแสงที่มีความความเข้มข้นสูง มีความยาวคลื่นสม่ำเสมอ โดยมีคุณสมบัติคือ…” เขาหันไปมองเธอที่ทำหน้าเอ๋อแล้วก็ถอนหายใจ “อืมมม ช่างมันเถอะเอาเป็นว่าเรามาทดสอบจริงกันเลยดีกว่านะ” โซนาตาหยิบอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งออกมามันเป็นสิ่งที่เธอเคยเห็นมาก่อน
…เครื่องควบคุมความฝัน…
“เครื่องนี้เป็นต้นแบบของเครื่องสร้างโลกเสมือนจริงแบบพกพา มันจะสร้างแค่โลกเสมือนจริงผ่านความฝันก็เลยมีข้อจำกัดต่างจากเครื่องที่สมบูรณ์” โซนาตาอธิบายในขณะที่กำลังติดตั้งเครื่องที่ว่าบนหัวของซีวีโดยไม่ถามความสมัครใจ
ทุกอย่างดับวูบลง จากนั้นซีวีลืมตาตื่นขึ้นในความฝัน มันอาจจะฟังดูประหลาดที่จะใช้คำว่าตื่นกับความฝันแต่เธอรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ เธอขยี้ตาและบิดขึ้เกียจก่อนจะมองไปรอบ ๆ และพบว่าตัวเองอยู่ในทุ่งหญ้าที่เต็มไปด้วยตัวประหลาดเหมือนในฝันที่เธอเคยเห็นมาก่อน
“อยู่ในฝันยังจะทำเป็นขี้เซาอีก” เสียงโซนาตาดังขึ้น ซีวีหาที่มาของเสียงและพบว่าเขานั่งอยู่บนเก้าอี้นวมที่ดูไม่เข้ากับท้องทุ่งในความฝันนี้เลย แต่ที่เธอสะดุดตามากที่สุดกลับเป็นหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนที่รองแขนของเขา เด็กสาวในชุดดำที่มีใบหน้าและรูปร่างเหมือนกับเธอไม่ผิดเพี้ยนจะต่างก็เพียงแค่ชุดที่ใส่เป็นสีดำ
ซีวีผลุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ ถึงนี่จะเป็นความฝันก็เถอะ เธอก็ไม่เคยคิดว่าจะเห็นเด็กสาวที่หน้าตาเหมือนตัวเองแถมยังนั่งไม่สำรวมกับผู้ชายอีก
“เธอเป็นใครกัน แล้วทำไม… ทำไม…” ซีวีโวยวายใส่ตัวเองอีกคนที่ทำเป็นไม่สนใจ เอาแต่พูดคุยกระซิบกระซาบหยอกล้อกับโซนาตา
“พูดอะไรแบบนั้น เด็กนี่ก็ตัวเธอไง มาจากจิตใต้สำนึกของเธอ”
ซีวีตกใจกับสิ่งที่ได้ยินจนชะงัก เธอไม่เคยจินตนาการเรื่องแบบนี้เลยด้วยซ้ำ หรือว่านี่จะเป็นด้านมืดที่เธอพยายามซ่อนมาตลอด
“ไม่จริงหรอก!”
“เออ ก็ไม่จริงน่ะสิ” โซนาตายอมรับดื้อ ๆ
“ห๊ะ อะไรนะ”
“ยัยนี้เป็นจินตนาการของฉันน่ะ อย่าบอกนะ ว่าเชื่อจริง ๆ ว่าตัวเองสร้างอะไรแบบนี้ในจินตนาการขึ้นมาได้” โซนาตาหัวเราะที่หลอกเธอได้สำเร็จ ซีวีโกรธจนตัวสั่น ทั้งโกรธที่โดนหลอกและโกรธตัวเองที่หลงเชื่อทุกทีที่โดนเขาอำ เธอน่าจะรู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าคน ๆ นี้ชอบแหย่เธอแค่ไหน
“ซีวีชุดดำเนี่ยฉันสร้างขึ้นโดยประเมินความสามารถที่เธอน่าจะไปถึงได้ในตอนนี้ สรุปก็คือถ้าชนะเด็กคนนี้ได้เธอก็จะเข้าใกล้เป้าหมายแล้วยังไงล่ะ”
“อธิบายไปก็คงไม่เข้าใจหรอกค่ะท่านโซนาตา” ซีวีชุดดำยืนขึ้นและจ้องหน้าซีวีตัวจริงอย่างดูแคลน
“เลเซอร์บีม”
หลังจากโซนาตาให้สัญญาณว่าการต่อสู้เริ่มขึ้น ฝาแฝดชุดดำโจมตีก่อนแทนคำทักทาย การโจมตีนั้นเฉียดหน้าซีวีไปแค่นิดเดียวและทิ้งรอยไหม้เอาไว้ที่ปลายเส้นผมของหญิงสาว
ซีวีไม่ยอมโดนอยู่ฝ่ายเดียวแน่ เธอพุ่งเข้าใส่ในทันทีแต่อีกฝ่ายที่มีความเร็วเหนือกว่าปัดกำปั้นเล็ก ๆ ของเธอได้ทันท่วงที ซีวีในชุดดำใช้ทั้งความเร็วและความยืดหยุ่นรัวต่อยและเตะใส่เธอซึ่งก็ได้ผลไม่มาก
ทั้งคู่ประเคนหมัด เตะ ต่อยกันรัวจนเหมือนเป็นพายุแสงสีขาวและสีดำ การปะทะกันโดยตรงของทั้งคู่สูสีกันมากจนยากที่จะตัดสินได้ว่าใครได้เปรียบเสียเปรียบ แต่ทุกครั้งที่ทั้งสองถอยฉากออกไปตั้งหลักจะมีแต่ซีวีชุดดำเท่านั้นที่ตอบโต้กลับมาด้วยเลเซอร์บีม
ซีวีตัวจริงไม่ได้นิ่งนอนใจ เธอรู้ว่าอีกฝ่ายได้เปรียบในเรื่องนี้จึงพยายามงัดเอาเวทมนตร์ต่าง ๆ เอาออกมาใช้เพื่อหวังว่าจะลดระยะห่างตรงนี้ แต่เวทมนตร์ทั่วไปที่เธอเรียนรู้มามีประสิทธิภาพไม่เพียงพอ
ยิ่งการต่อสู้ผ่านไปนานแค่ไหนความแตกต่างเพียงเล็กน้อยในตอนแรกก็ยิ่งส่งผลชัด ซีวียิ่งพะวงกับสิ่งที่เธอไม่มีก็ยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวของเธอขาดความเฉียบคม ไม่นานนักเธอก็กลายเป็นฝ่ายถูกกดดันโดยสมบูรณ์
หลังจากผ่านไปร่วมชั่วโมง ตัวจริงก็ใกล้ถึงขีดจำกัด แม้จะเป็นแค่ความฝันแต่เธอก็รู้สึกเหนื่อยเสียจนหัวใจแทบจะทะลุออกมา ยังไม่นับความเจ็บปวดที่เหมือนจริงนี้อีกด้วย
“หึ ทำได้แค่นี้เองเหรอ” แฝดชุดดำเยาะเย้ยเมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนแทบจะไม่อยู่แล้ว
ซีวีไม่ได้ตอบโต้เพราะเธอกำลังใช้สมาธิรวบรวมพลังอีกครั้ง เธอยื่นมือข้างหนึ่งไปข้างหน้าส่วนอีกข้างจับเหมือนประคองมือข้างแรกเอาไว้มันเป็นท่าที่เธอเห็นจากซีวีชุดดำทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“เลเซอร์บีมมมม”
เด็กสาวตะโกนแต่มีเพียงลำแสงวูบวาบส่องไปมาจากฝ่ามือของเธอ มันไม่ได้ใกล้เคียงกับเลเซอร์เลยแม้แต่น้อย
เธอพยายามอีกหลายครั้งแต่ก็ยังไม่เข้าเค้า ซีวีอีกคนเห็นแบบนั้นก็นึกสนุกจึงกอดอกยืนดูว่าอีกฝ่ายจะทำได้จริงหรือไม่ ลำแสงที่พุ่งอย่างไร้ระเบียบค่อย ๆ ดูเสถียรขึ้น จากแสงที่กระจัดกระจายเริ่มถูกบีบลงเป็นเส้นตรง
และในครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ ซีวีก็ทำสำเร็จได้เป็นครั้งแรก ถ้าไม่ใช่เพราะอีกคนไหวตัวทันเบี่ยงตัวหลบก่อนที่จะยิง หน้าอกของซีวีชุดดำคงจะเป็นรูไปแล้ว
“ฮึ บังเอิญทำได้สินะ”
“บังเอิญที่ไหนล่ะ เห็นเธอทำให้ดูทั้งไม่รู้กี่สิบกี่ร้อยครั้ง มันก็ต้องจับทางอะไรได้บ้างแหละ”
“เอาเถอะ ใช้ได้ก็ดีแล้ว ต่อไปก็พยายามใช้ให้ชินก็แล้วกัน” โซนาตาแทรก “ถือว่าฝึกขั้นต้นผ่านก็แล้วกันนะ”
“ขั้นต้น? ยังมีอีกเหรอ” ซีวีร้องโวยวาย
“แน่สิ บอกแล้วไงว่าซีวีชุดดำคนนี้คือจินตนาการของฉันว่าเธอทำอะไรได้บ้าง แล้วที่เห็นเนี่ยเป็นแค่จุดเริ่มต้นที่เธอจะต้องผ่านไปให้ได้”
YOU MAY ALSO LIKE
