Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 16: อดีตของดีวาน
ดีวาน อเล็กซิส เกิดในตระกูลอัศวินที่ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไรนัก ตั้งแต่เยาว์วัยแม่ของเขามักจะพร่ำบอกว่าเขาเป็นคนพิเศษกว่าใคร ตระกูลอเล็กซิสสืบทอดสายเลือดมาจากเทพแห่งการต่อสู้เดวานอส แม้สายเลือดที่เจือจางจะทำให้พวกเขาไม่ได้เหนือมนุษย์ดังเช่นบรรพบุรุษแต่เธอก็ยังเชื่อว่าดีวานจะกลายเป็นนักรบที่เก่งกาจสักวัน
ดีวานไม่ได้สนใจคำพูดนั้นอย่างจริงจัง เขาฝึกฝนวิชาดาบกับครูฝึกเพียงเพราะอยากเอาใจแม่ เขาแค่คิดว่านี่คือเส้นทางที่ต้องเป็นไปตามครรลอง เหมือนกับพ่อของเขาที่ตายไปตั้งแต่ยังหนุ่ม เหมือนกับปู่ ทวด และรุ่นก่อน ๆ หน้านั้นที่อุทิศชีวิตของตนเองรับใช้ราชวงศ์
ในวัยสิบเอ็ดปีความคิดของดีวานเริ่มเปลี่ยนไป เขาได้พบกับทีนาโดยบังเอิญ ทีนาในตอนนั้นเพิ่งรับสืบทอดตำแหน่งพาลาดินศักดิ์สิทธิ์ได้ไม่นาน ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่าเธอเป็นเพียงหญิงและยังไม่ได้เกิดจากตระกูลสูงศักดิ์ ทีนาในวัยสามสิบปีสามารถชิงตำแหน่งที่เธอคู่ควรด้วยความสามารถมาได้สำเร็จ
เช่นเดียวกับหมู่บ้านทั่วไปบนทวีปเอเทเซียนี้ หมู่บ้านของดีวานบางครั้งบางคราวจะมีเดวัลออกมาก่อความเดือดร้อนจนถึงตัวหมู่บ้าน ในวันนั้นเมื่อหลายปีก่อนก็ไม่ต่างกัน เพียงแค่ครั้งนั้นเดวัลที่บุกเข้ามามีระดับความอันตรายไม่ธรรมดา
เดวัลนกตัวใหญ่ที่บินไม่ได้อาละวาดไล่ทำร้ายผู้คนไปทั่ว เดวัลตนนี้เคยกินมนุษย์มาแล้ว เมื่ออาหารในธรรมชาติมีไม่พอ มันจึงกล้าบุกเข้ามาล่ามนุษย์ถึงในหมู่บ้าน
ดีวานในวัยเพียงสิบเอ็ดปียืนหยัดต่อสู้กับเดวัลดุร้ายที่แม้แต่ผู้ใหญ่ยังต้องวิ่งหนี ข้างหลังของเขามีเด็กผู้หญิงกำลังร้องไห้เพราะวิ่งหกล้ม ดีวานตั้งใจแค่ยื้อเวลาไว้เท่านั้น เขาคิดว่าจะมีผู้ใหญ่สักคนที่วิ่งมาช่วยแต่ต่างคนต่างก็วิ่งหนีไปคนละทิศคนละทาง
เขากวัดแกว่งดาบสำหรับฝึกซ้อมไปมา เจ้านกตัวใหญ่พยายามใช้จงอยปากไล่งับแต่ก็ติดดาบเล่มเล็ก ๆ นั่น ดีวานเริ่มรู้สึกเสียใจที่ไม่วิ่งหนีไปในตอนแรก เขาไม่มีความจำเป็นต้องมาช่วยเด็กผู้หญิงที่ไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ
ไม่นาน นักดาบฝึกหัดอย่างเขาที่วัน ๆ ได้แต่ซ้อม แต่ไม่เคยได้ออกรบจริง ก็ไม่สามารถต้านทานจงอยปากของเดวัลนกได้อีก เขาทำดาบกระเด็นหลุดมือหลังจากตีสวนออกไปจนสุดแรง
ในตอนนั้นดีวานมั่นใจว่าเขาคงไม่รอดแล้ว
“จับดาบให้มั่น แล้วอย่าหลับตาด้วย” เสียงของหญิงคนหนึ่งดังขึ้นพร้อม ๆ กับที่ร่างของเธอปรากฏขึ้นตรงหน้า ร่างในชุดเกราะที่ส่งประกายระยิบระยับเคลื่อนไหวอย่างงดงาม เธอวาดดาบราวกับภาพที่เคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ
…เทพธิดา…
นั่นคือสิ่งที่ดีวานตัวน้อยคิด มันเป็นแค่วีรกรรมเล็ก ๆ ครั้งหนึ่งจากนับพันนับหมื่นครั้ง ผู้หญิงเจ้าของวีรกรรมนั้นอาจจะลืมไปแล้ว แต่ดีวานจำวินาทีนั้นได้ไม่เคยลืมเลือน
ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมาเขาได้ตัดสินใจแล้วว่า การฝึกฝนดาบของเขา ไม่ใช่แค่มีเป้าหมายที่จะได้เป็นอัศวินตามความหวังของแม่ แต่ดีวานตั้งเป้าเป็นหนึ่งในสามพาลาดินศักดิ์สิทธิ์ให้ได้ เขาตั้งใจว่าหากวันหนึ่งเขาได้อยู่ในจุดเดียวกันเขาจะได้บอกว่าเขาคือเด็กน้อยที่ทีนาเคยช่วยชีวิตเอาไว้
แต่คำพูดที่ว่า เขายังไม่เคยได้มีโอกาสบอกออกไป และมันคงไม่มีโอกาสอีกแล้วตลอดกาล
ดีวานยังคงร้องโหยหวนราวกับจะขาดใจตายตามไปด้วย เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมผู้เป็นอาจารย์ถึงได้ทำเรื่องแบบนี้ลงไป
“ทำไมกัน” มีคำถามมากมายเป็นร้อยแต่ดีวานกลับเค้นคำพูดออกมาได้เพียงเท่านั้น
วอลโดคว้าฟเลนนิรัสขึ้นมาแทนคำตอบ ตอนนี้เขามีดาบหายากถึงสามเล่มและถ้ารวมกับฟราคาเรียนของดีวานแล้วเขาก็จะมีถึงสี่เล่มเลยทีเดียว
“เห็นแก่ความเป็นศิษย์อาจารย์ ส่งฟราคาเรียนมา แล้วข้าจะละเว้น” วอลโดพูดไปแบบนั้น เขาตั้งใจจะปิดปากทุกคนที่สามารถเอาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ไปเล่าต่อให้ภาพลักษณ์ของเขาเสียหายได้
“อย่าบอกนะว่าที่ทำทั้งหมดก็เพื่อดาบพว...” เจ้าชายไบรเดนเข้ามาแทรก แต่ยังพูดไม่จบเขาก็ถูกวอลโดฟาดท้ายทอยจนหมอบไป การลงมือแบบไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น มันทำให้คนอื่น ๆ รวมทั้งราชาบาลดริกไม่กล้าสอดปากเข้ามาอีก
คนของวอลโดถูกดีวานเล่นงานจนหมดไม่เหลือแม้แต่คนเดียว แต่ทางฝ่ายเขาก็มีสภาพไม่แตกต่าง คนที่สู้ได้ก็ถูกวอลโดฆ่าทิ้งจนหมด ที่ยังมีชีวิตรอดก็มีเพียงขุนนางแก่ ๆ อย่างยารอน ราชาบาลดริก และพวกคนรับใช้ที่ไม่มีทักษะการต่อสู้ อีกฝ่ายคงคิดว่าปล่อยไปก็ไม่ได้เป็นปัญหาแก่ชื่อเสียงของเขา
ใครจะเชื่อคำพูดของพวกหนักแผ่นดินพวกนี้กัน…
เมื่อดีวานไม่ยอมมอบดาบให้ง่าย ๆ ศิษย์ซึ่งขอตัดขาดจากอาจารย์จึงเข้าปะทะกัน เป็นการดวลหนึ่งต่อหนึ่ง ดาบทั้งเก้าเล่มโหมโจมตีดีวานจากทุกมุมแต่เขาก็ตอบโต้ได้อย่างสมน้ำสมเนื้อ สัญชาตญาณในการต่อสู้ของดีวานทำให้เขามองเห็นเส้นของพลังที่เชื่อมระหว่างดาบทั้งเก้าและวอลโด มันทำให้เขาอ่านทิศทางการโจมตีออกได้ในระยะเวลาสั้น ๆ
“พลาดแล้วที่ทำให้ข้าเห็นวิชานี้” ดีวานพูดด้วยอารมณ์คุกรุ่นเต็มที่ เขามองว่าวอลโดประมาทไปถึงได้กล้าเล่นงานทีนาต่อหน้าตน และยังใช้วิชาลับอย่างเปิดเผย ไม่ได้อำพรางมันไว้ให้ดี
ตอนนี้มันคือเวลาที่เขาจะได้เอาคืน
วอลโดได้ฟังก็ยกมุมปากยิ้มเกร็ง เขารู้อยู่แก่ใจว่าดีวานมีพรสวรรค์ที่หาได้ยาก แต่ในฐานะอาจารย์ เขารู้เช่นกันว่าดีวานมีจุดอ่อนร้ายแรงที่ทำให้ถึงฆาตได้ในการต่อสู้แบบดวลตัวต่อตัวเช่นนี้ ซึ่งวอลโดไม่รอช้าเล่นงานเข้าที่จุดอ่อนทันที
ดาบหลายเล่มจากทั้งหมดพุ่งไปในทิศตรงกันข้าม มันปักเข้าที่อกของนางกำนัลรายหนึ่งจนถึงแก่ชีวิต แต่ดาบไม่ได้หยุดแค่นั้น มันถูกถอนออกมาและพุ่งไปยังเป้าหมายใหม่คือเหล่าข้ารับใช้ที่ไร้การป้องกัน
“โฮลีเฟลม” ดีวานใช้เพลิงสีขาวหลอมทำลายดาบเหล่านั้นแต่ระยะของมันไกลเกินไป เขาจึงทำลายได้แค่สามเล่ม ในตอนนั้นเองที่ดาบสีดำพุ่งออกจากเงาของเขาเอง
เคร้ง เคร้ง เสียงฟันดังขึ้นสองครั้งติดกัน ครั้งแรกคือเสียงปะทะของดาบในมือของเขากับชาโดว์เอจ ส่วนครั้งที่สองคือเสียงของกลาเซียสที่แทรกเงาออกมาพร้อมกัน เขาควรจะถูกดาบเล่มนี้แทงอย่างจังแต่ก็ยังสามารถปัดทิ้งไปได้อย่างหวุดหวิด
นั่นคือทั้งหมดที่ดีวานสามารถทำได้แล้ว เขารู้ว่าวอลโดกำลังพุ่งเข้ามาแต่ร่างกายได้ตอบสนองกับการปัดดาบทั้งสองเล่มจนไม่สามารถหันไปตั้งรับจากอดีตอาจารย์ได้ทัน
ฉัวะ
เสียงร้องคำรามราวกับสัตว์ร้ายประสานไปกับเสียงฟ้าร้อง ดวงตาทั้งคู่มืดบอดลงเพราะได้รับการโจมตีที่ไร้ความปราณี สติที่เหลืออยู่บอกให้เขาใช้เวทมนตร์รักษาตัวแต่ร่างกายกลับไม่ทำตามคำสั่งเพราะสายฟ้าที่ถูกฟาดลงมาซ้ำ
“ยอดเยี่ยม สมกับเป็นดาบที่ถูกสร้างโดยช่างในตำนาน” วอลโดน้ำเสียงเริงร่ากับดาบใหม่ที่เพิ่งได้มา เขาเรียกสายฟ้าผ่าซ้ำที่ดีวาน
เปรี้ยงงง เปรี้ยงง
ซ้ำแล้วซ้ำอีก สายฟ้าระดับที่สามารถฆ่าคนได้นับสิบถูกฟาดลงใส่ร่างที่ไม่มีทางดิ้นรน มันส่งผลไปถึงคนรอบ ๆ ที่อยู่ห่างออกไปด้วย จนในที่สุดคนที่ยังยืนอยู่ได้ก็มีเพียงวอลโดเท่านั้น
“ด้วยดาบเล่มนี้ และดาบที่ข้ากำลังจะชิงมาจากเจ้า วอลโดผู้นี้จะไม่มีทางแพ้ใครหน้าไหนอีก”
ขณะที่กำลังก้มลงหยิบฟราคาเรียน ร่างที่ไหม้เกรียมของดีวานได้คว้าจับมือของเขาไว้ เขาเผยอปากพึมพำเสียงค่อย ถึงวอลโดจะไม่ได้ยินแต่เขาก็เดาได้ว่ามันคงเป็นคำพูดด่าทอไม่ก็คำสาปแช่งเขาอย่างแน่นอน
“ยังไม่ตายอีกเรอะ” ชายคนชั่วสะบัดข้อมือออก มองร่างไม่สมประกอบด้วยสายตาเย้ยหยัน
แทนที่จะลงดาบซ้ำอีกครั้งเพื่อจบทุกอย่าง วอลโดตัดสินใจจากไปพร้อมกับดาบเล่มสุดท้ายที่หวังจะครอบครองและได้มาแล้วสาสมใจ เขามั่นใจว่าดีวานไม่มีทางรอดไปได้ หรือถ้ารอดไป ถึงจะไม่ตาย พาลาดินหนุ่มคงสูญเสียบางสิ่งที่ยากจะกู้สภาพกลับมาได้ดังเดิม
หลายชั่วโมงผ่านไป ดีวานได้สติอีกครั้งพร้อมความเจ็บปวดที่ถาโถมพุ่งเข้ามา เขาพยายามตะโกนเรียกทุกคนและคลำหาซากศพแต่ดูเหมือนว่าเจ้าชาย ราชาและเสนาธิการไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว เขาถูกทิ้งไว้ให้ตายเหมือนกับซากศพมากมายที่กองอยู่ที่นั่น
เวทมนตร์รักษาของดีวานช่วยให้เขารอดมาได้ แผลจากสายฟ้าฟาดทุเลาลงด้วยผลของเมกะฮีล แต่ดวงตาของเขายังคงมองไม่เห็น คาถาระดับนี้ไม่สามารถทำให้อวัยวะที่เสียไปกลับมาเหมือนเดิมได้ และต่อให้เขามีพรสวรรค์จนสามารถรักษาได้อย่างน่าอัศจรรย์ด้วยพลังระดับนี้ แต่เวลาที่ผ่านมาเนิ่นนานทำลายโอกาสในการรักษาสำเร็จให้เหลือต่ำเตี้ยจนแทบเป็นไปไม่ได้
เขารู้ตัวว่าจะไม่มีทางกลับมามองเห็นได้อีก แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความคิดอยากแก้แค้นหายไป ในตอนนี้จิตใจของเขาไม่หลงเหลือแสงสว่างใด ๆ อีกแล้ว มันเต็มไปด้วยความคลั่งแค้น
…ไอ้สารเลวนั่น ฆ่าทีนาและผู้คนมากมายเพียงเพราะดาบ…
YOU MAY ALSO LIKE
