Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 18: ลอบเข้าสู่นครอันเดด
ควินเน ราชินีแฟรี
หลังจากชนะสงคราม แต่ละคนในหมู่ผู้ชนะก็ยุ่งจนหัวหมุนจากหน้าที่การงานมากมายจนแทบจะล้มทั้งยืน โดยเฉพาะเชอรีสที่วุ่นวายอยู่กับการบูรณะบ้านเมืองที่ได้รับความเสียหาย เยียวยาผู้เดือดร้อน จัดการกับกองทัพใหม่ รวมไปถึงเตรียมการสำหรับพิธีปราบดาภิเษกซึ่งกำลังจะถูกจัดขึ้นในเร็ววัน
โซนาตายังคงตึงเครียดจากความกดดันจากอีริธ อีกฝ่ายโกรธจนควันแทบออกหูเมื่อรู้ว่าโซนาตาลักลอบนำกองกำลังออกไปช่วยเชอรีสทำสงครามโดยไม่ได้ปรึกษา ข้ออ้างเรื่องกุญแจและประตูที่อาจเกี่ยวข้องกับเซอร์เรียนทำให้อีริธเย็นลง แต่เขาก็ยังยืนกรานไม่เห็นด้วยที่โซนาตานำเอากองกำลังที่เหลือไปเสี่ยงในสงครามที่เขามองว่าไม่จำเป็นต้องไปมีเอี่ยวด้วย
นอกจากอีริธแล้วโซนาตายังพบว่าบรรดาขุนนางที่หันมาเข้ากับฝ่ายเชอรีสทำเขาปวดหัวได้ไม่แพ้กัน มีจำนวนหนึ่งพยายามกันท่าไม่ให้เขามีโอกาสได้เข้าเฝ้าเชอรีส และมีบางส่วนคอยยุยงองค์ราชินีคนใหม่ไม่ให้ไว้ใจโซนาตาและกองกำลังของเขาจนเกินไป โดยเฉพาะตระกูลใหญ่ที่แปรพักตร์มาเข้ากับเคออสเป็นกลุ่มแรก ๆ พวกเขากลายเป็นตระกูลที่ทรงอิทธิพลยิ่งกว่าเดิม
โซนาตาไม่แยแสวุ่นวายกับการเมือง เขายังคงให้พวกพ้องสนับสนุนเชอรีสต่อไปอย่างเต็มที่ ด็อกมายังคงเป็นกำลังสำคัญที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จเสมอ เชอรีสมอบหมายงานซ่อมแซมให้และเขาก็ทำได้อย่างยอดเยี่ยม ต้องขอบคุณเครื่องพิมพ์สามมิติและหุ่นยนต์ซ่อมแซมที่สามารถทำงานหนักทั้งวันทั้งคืนได้โดยไม่ต้องหยุดพัก ทำให้บ้านเมืองกลับมามีสภาพที่ควรเป็นในเวลาอันสั้น
อัลไคเซอร์ ทาเลซ และเหล่าขุนนางใหม่ เข้ามาจัดการเรื่องต่าง ๆ แทน ไม่ว่าจะเป็นการเจรจากับเมืองที่ยังแข็งข้อ ปราบปรามพวกทหารหนีทัพของเอเทเซียที่กลายเป็นโจร และความวุ่นวายอีกมากมายที่ดูราวกับจะไม่มีทางจบสิ้น
นอกจากรางวัล “กุญแจ” ตามสัญญาแล้ว เชอรีสยังเสนอตำแหน่งให้กับพวกโซนาตาทุกคน แต่โซนาตา อัลโตและเวเนตัดสินใจอยู่ช่วยเธอต่ออีกสักพักโดยไม่ยอมรับตำแหน่งใด ๆ เวเนยืนกรานเรื่องที่เธอแค่ต้องการติดตามโซนาตาไปผจญภัยต่อ ส่วนเจเนวีฟที่ไม่เคยถูกชะตากับเชอรีสก็ปฏิเสธโอกาสนี้เช่นกัน
“พวกท่านแน่ใจแล้วเหรอว่าจะไม่รับรางวัลอื่น” เชอรีสถามย้ำ ไม่ใช่แค่โซนาตา แต่เธอตั้งใจจะตอบแทนทุกคนตามผลงาน ไม่ว่าแต่ละคนจะทำในนามของโซนาตาหรือไม่ก็ตาม
ทุกคนยืนยันที่จะไม่รับของรางวัล และพากันแยกตัวไป จนเหลือแค่โซนาตาและเชอรีสในห้อง
“แค่กุญแจ กับเสบียงก็พอแล้ว” โซนาตาพูดปัดสิ่งที่เชอรีสพยายามเสนอให้เขา “เอเทเซียในยามนี้คือช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุด พวกเธอเสียทั้งกำลังคนและทรัพยากรไปมากจนไม่สามารถฟื้นตัวได้ในเร็ว ๆ นี้ ฉันเลยคิดว่านอกจากการให้ยืมกำลังคนแล้วก็อยากจะช่วยไปดูลาดเลาพวกเรวาเรนท์ให้ด้วย”
“ข้าดีใจนะที่ท่านอยากช่วย”
“ไม่ได้ช่วยเปล่าหรอก ฉันอยากได้กุญแจดอกสุดท้ายที่อยู่เรวาเรนท์” โซนาตาพูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ส่วนหนึ่งเขาทำเพราะต้องการกำลังรบที่จะไว้ใช้ต่อกรกับกองทัพผีดิบของเรวาเรนท์ แต่อีกส่วนเขารู้ดีอยู่แก่ใจแต่ไม่พูดให้ชัดเจน นั่นคือเขาทำลงไปเพียงเพราะอยากช่วยเชอรีสจากความรู้สึกชอบพอส่วนตัว
เชอรีสลองเกลี้ยกล่อมโซนาตาดูไม่ให้ไปยังเรวาเรนท์ แต่ก็อย่างที่เธอคาดไว้ เขาไม่ได้เกรงกลัวอันตรายจากพวกอันเดดเลยและเขาก็ไม่ได้สนใจเรื่องการได้ช่วยเธอบริหารบ้านเมืองด้วย
“ก่อนหน้านี้ก็เคยสู้กับเฮอร์มิตที่ใช้เวทควบคุมอันเดด น่าจะรับมือได้”
“อย่าประมาท” เชอรีสดูหวั่นวิตก “ข้ารู้ว่าท่านแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ แต่โลกนี้ยังมีเรื่องที่แม้แต่ท่านก็อาจจะรับมือไม่ไหว”
เชอรีสเหลือบมองดาบดำที่โซนาตาพกไว้ เธอหวังว่าดาบน่ากลัวเล่มนี้จะช่วยเตือนให้โซนาตาตระหนักได้ว่าโลกนี้ยังมีสิ่งน่ากลัวที่ไม่สมควรไปแตะต้อง แม้แต่เขาก็ถูกฆ่าได้หากเดินพลาดไปเพียงก้าวเดียว
หลังจากพูดคุยกับเชอรีสจบลง โซนาตาขอแยกตัวกลับมาพักผ่อนในห้องที่ถูกเตรียมไว้ให้การรับรองภายในวัง ระหว่างทางเดินเขารู้สึกได้ถึงสายตาแห่งความไม่ไว้ใจจำนวนมากถูกส่งมาจากทั่วสารทิศแต่เขาก็เมินเฉย
เรื่องที่ทำให้เขาประหลาดใจ คือมีคน ๆ หนึ่งรอเขาอยู่ในห้อง
“เจเนวีฟ”
“ท่านโซนาตาคุยธุระกับคน ๆ นั้นเสร็จแล้วเหรอคะ” เจเนวีฟเห็นสายตาดุที่จ้องกลับมาจึงรีบเปลี่ยนคำ “ข้าหมายถึง… องค์ราชินีน่ะค่ะ”
“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมาดูแลห้องให้ ที่วังนี่มีสาวใช้เยอะแยะ”
“สาวใช้พวกนั้นจะรู้อะไรคะ ข้ามั่นใจว่าข้าดูแลอะไรต่อมิอะไรได้ดีกว่าแน่นอน” เจเนวีฟรุกหนักแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน เธอขยับมาเกาะแขนเขา
ได้ยินมาว่าผู้ชายไม่มีทางทนกับลูกตื้อของหญิงสาวได้
“จะออกไปดี ๆ หรือจะให้โยนออกไป” โซนาตาส่งเสียงเข้มดุ เขามีภูมิคุ้มกันกับพวกผู้หญิง ด้วยเสน่ห์ของเขาไม่ใช่ว่าเธอเป็นคนแรกที่พยายามจะเข้าหา
เจเนวีฟไม่ท้อถอยต่อสิ่งที่ตนมุ่งมั่น เธอกลับแกล้งทำหูทวนลมต่อท่าทีผลักไสของเขา และขยับไปปัดกวาดเช็ดถูเครื่องเรือนต่อเหมือนกับไม่ได้ยินคำไล่ ถ้าเป็นปกติโซนาตาคงจะจับเธอโยนออกไปแล้ว แต่เขาเองก็รู้สึกผิดที่มีส่วนทำให้ย่าของเธอต้องจากไป ภาพตอนเธอร้องไห้น้ำตานองบอกลาอาลัยย่าที่อัลโตและเวเนช่วยฝังยังอยู่ในใจเขา เขาจึงยังไม่อยากทำอะไรรุนแรงทำร้ายจิตใจเธอ
โซนาตาคิดจะปล่อยให้เจเนวีฟทำตามใจอีกพักหนึ่งเพราะอีกไม่นานเขาก็จะออกเดินทางแล้ว แต่เมื่อเธอรู้ว่าเขากำลังจะไปสืบข่าวเรวาเรนท์ด้วยตนเอง เจเนวีฟก็รบเร้าขอไปด้วย
“ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำตัวเป็นภาระของท่าน”
“เธอป้องกันตัวยังไม่ได้เลย แล้วมั่นใจได้ยังไงว่าจะไม่เป็นภาระ”
“ถ้าเห็นว่าข้าจะถูกจับหรือถูกฆ่าก็ทิ้งข้าไว้ได้เลย” เธอจ้องเขาด้วยแววตาร้องขอ
โซนาตารู้สึกเหนื่อยใจ กับศัตรูยังไม่น่าเป็นหนักใจเท่านี้ การรับมือกับมิตรที่ดื้อรั้นเป็นอะไรที่ยุ่งยากกว่าเยอะ แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจว่าจะพาเจเนวีฟไปด้วย
…เอาเถอะ แค่พาผู้หญิงไปเพิ่มอีกคนคงไม่เป็นอะไรมั้ง…
หลายร้อยปีก่อนเอเทเซียถูกกองทัพผีดิบที่เรียกตนเองว่า “เรวาเรนท์” รุกราน แรกเริ่มเดิมทีผู้ที่ก่อตั้งอาณาจักรที่ชั่วร้ายนี้คือชายผู้แสวงหาชีวิตอมตะ เขาได้ศึกษาวิชาเล่นแร่แปรธาตุและศาสตร์ลึกลับอีกหลายแขนงจนสามารถเปลี่ยนตนเองให้กลายเป็นแวมไพร์ตนแรกสุดและทรงอำนาจที่สุดเท่าที่เคยมีมา
แวมไพร์ตนนั้นไม่ได้หยุดความต้องการของตัวเองแค่มีชีวิตอมตะ เขาแสวงหาอำนาจต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง เขาสร้างประเทศของอันเดดขึ้นและแผ่ขยายอิทธิพลไปทั่วจนมาถึงทวีปเอเทเซียแห่งนี้
ไม่มีใครทราบว่าเกิดอะไรขึ้น แวมไพร์ตนแรกที่กลายมาเป็นจักรพรรดิได้หายตัวไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน ทิ้ง “มาร์เคล” ให้เป็นผู้นำคนใหม่
โซนาตาได้ยินมาว่ามาร์เคลเดิมเป็นจอมเวทฝีมือดีจากหมู่บ้านเล็ก ๆ หลังจากที่หมู่บ้านของเขาถูกยึดครองโดยพวกเรวาเรนท์ มาร์เคลก็ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นแวมไพร์ พรสวรรค์ที่มีมาแต่ดั้งเดิมถูกปลุกขึ้นหลังได้รับชีวิตต้องสาป แล้วตั้งแต่นั้นมาร์เคลก็กลายเป็นฝันร้ายสำหรับทุกชีวิตบนทวีปนี้
โซนาตาเริ่มออกเดินทางจากเรฟลินตันเมืองใหญ่ที่สุดที่ติดกับชายแดนของเรวาเรนท์ หลังจากสงครามจบลงและเชอรีสได้เป็นราชินีองค์ใหม่ โซนาตาย้ายกำลังรบในการบังคับบัญชาทั้งหมดของเขาจากหมู่บ้านพรีวูดมาที่นี่แทน ด็อกมาเองหลังจากมอบหน้าที่ซ่อมแซมเมืองหลวงให้หุ่นก่อสร้างเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบมาพบโซนาตาก่อนจะออกเดินทาง
YOU MAY ALSO LIKE
