Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 248 : บทส่งท้าย - Abyss of Time X: False Codex
เอเวอลินรู้ว่าเวลาของเธอมีเหลืออีกไม่มาก ตั้งแต่มีตัวตนในโลกความเป็นจริง พลังเทพเจ้าที่เกิดจากหนังสือก็เริ่มเสื่อมลงด้วยความเร็วสูง หากเธอต้องการที่จะแก้ตัวเธอก็ต้องลงมือให้เร็วที่สุด
หนังสืออะบีสออฟไทม์เล่มที่สิบถูกประกอบขึ้นใหม่จากพลังเทพ กระดาษที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นค่อย ๆ กลับมารวมกับปกในมือของจีดัส หน้ากระดาษที่เสียหายกำลังผสานเข้าเล่ม แม้แต่รอยยับก็กำลังเลือนหายไป
เอเวอลินกลับเข้าไปในโลกนิยายเพื่อซ่อมแซมที่เหลือจากภายในนั้น ตึกรามบ้านช่อง ท้องฟ้า ผืนดิน และสิ่งมีชีวิตทุกชนิดกำลังถูกประกอบขึ้นใหม่อีกครั้ง โลกทั้งโลกกำลังกลับมาเหมือนก่อนที่จะเกิดการต่อสู้ ในขณะที่พลังของเอเวอลินก็ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน
สิ่งสุดท้ายที่เอเวอลินลงมือทำ เธอตัดสินใจแก้ไขความทรงจำของผู้คนทั้งหมดเพื่อให้ลืมเหตุการณ์เลวร้ายทุกอย่างที่เธอก่อขึ้น แต่ที่ทำไปเอเวอลินไม่ได้ทำเพื่อตนเองเลย เธอไม่ต้องการให้คนทั้งโลกต้องอยู่กับความทรงจำที่ว่าโลกใบนี้เป็นเพียงนิยาย และมันอาจจะแตกดับไปอีกครั้งเมื่อใดก็ได้
พลังของเอเวอลินหมดลงหลังจากที่ภารกิจของเธอเสร็จสิ้นพอดี เธอพบว่าเธอยืนอยู่ใจกลางเมืองที่มีผู้คนคราคร่ำ ทุกคนต่างก็ทำหน้าที่ของตนเอง บางคนกำลังเดินเลือกดูสินค้าข้างทาง บางคนกำลังจะขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อไปทำงานกะเย็น วัยรุ่นกลุ่มใหญ่ที่เพิ่งเลิกจากเรียนพิเศษนัดรวมตัวกันเพื่อจะไปเที่ยวกันต่อ
มีบางคนจำเธอได้ แต่ไม่ใช่ในฐานะของเทพเจ้าผู้เคยทำลายโลกใบนี้ ชายหญิงกลุ่มหนึ่งเข้ามาทักเพื่อขอลายเซ็นจากนักเขียนชื่อดัง มันทำให้เอเวอลินมั่นใจว่าโลกได้กลับมาเหมือนเดิมอย่างสมบูรณ์แล้ว
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ” โคเลททักทายเมื่อเห็นเธอเปิดประตูเข้ามา
“กลับมาแล้ว” เอเวอลินพยายามอย่างมากที่จะไม่ร้องไห้เมื่อเห็นหน้าของลูกทั้งสอง
“วันนี้คุณแม่ดูเหนื่อย ๆ นะคะ” จิบริลที่นั่งเล่นเกมอยู่ทักโดยไม่ได้หันมาจากจอของโทรศัพท์ (<a href=”https://novel-lucky.com/”>อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky</a>)
“ใช่ วันนี้มีอะไรเกิดขึ้นมากมายเลย แต่มันจบแล้วล่ะ”
โคเลทและจิบริลหันมาสบตากัน
“คุณแม่มีพวกเราอยู่เสมอนะคะ”
เอเวอลินรู้สึกแปลกใจ เธอสัมผัสได้ว่าประโยคของโคเลทมีความนัยบางอย่างแฝงอยู่ เธออาจจะคิดมากไปเองก็ได้แต่มันทำให้ชวนคิดว่าลูก ๆ ทั้งสองคนอาจจะยังมีความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายที่ผ่านมา
“เดี๋ยวหนูล้างจานเอง แม่ไปพักเถอะ” โคเลทไล่เอเวอลินไปพัก พอแม่ของเธอพ้นสายตาไปเธอจึงเริ่มลงมือกับจานที่กองพะเนินสูง
“นี่ล้าง ๆ ดีสิพี่”
“ก็ล้างอยู่นี่ไง” โคเลทใช้วัตถุบางอย่างคนในอ่างล้างมือ จิบริลเห็นชัด ๆ ว่ามันคือดาบ
“เดี๋ยวหนูล้างต่อให้เอง หยุดใช้ไชน์นิงไนน์ฆ่าเชื้อได้แล้ว!”
YOU MAY ALSO LIKE
