Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 277: รักษาลาโตร
ลาโตร
เพื่อไม่ให้เกิดความแตกตื่นจนเกินไป กลุ่มอะบีสใช้วิธีเดิม ๆ เหมือนที่แล้วมา พวกเขาไม่ได้เอามิเนอร์วาไปที่เกาะโดยตรงแต่ใช้ยานขนส่งขนาดเล็กและตัวแทนจำนวนหนึ่งในการติดต่อผู้คนที่นั่น ซึ่งเอ็ดวานและเซกันได้รับเลือกให้ไปตามที่ทั้งคู่เสนอตัว เมื่อรวมกับโซนาตาและเวเน กลุ่มนี้จึงมีสี่คน
บ้านและที่ทำงานของชายผู้มีฉายาหมอพิษอยู่ในตำแหน่งลับตาของหมู่บ้านซึ่งทำให้งานของพวกเขาง่ายยิ่งกว่าเดิม และเพราะว่าไม่ค่อยมีคนเดินผ่านแถวนี้ เมื่อทั้งสี่ไปถึง อีกฝ่ายก็รู้ตัวในทันที
“พวกเจ้ามีธุระอะไร” ชายผู้มีดวงตาเหมือนกับงูทักก่อน
“พวกเรามาหาหมอพิษ” โซนาตาตอบ เขาสัมผัสได้ว่าชายหนุ่มผู้นี้มีอะไรไม่ธรรมดา
“อาจารย์ข้างานยุ่ง” เขาตอบห้วนท่าทางยียวนชอบกล
“อาจารย์…” เวเนทวนคำของเขา
“กลิ่นนี่มัน…” ลูกศิษย์ของหมอพิษทำจมูกขยับไปมาเหมือนดมหาบางอย่าง “…พิษ”
ได้ยินแบบนั้นเซกันก็วางไหยักษ์ที่เขาแบกมาด้วยลงกับพื้น โดยไม่ได้ขออนุญาตใด ๆ มนุษย์ผู้มีแววตาเหมือนอสรพิษเดินเข้าไปใกล้ไหนั่นอย่างสนอกสนใจ
“พิษอะไรเนี่ย กลิ่นแปลกมาก...”
เอ็ดวานเผยอปากจะพูดแต่อีกฝ่ายยกมือขึ้นห้าม “คล้ายพิษของพวกสัตว์ทะเลโบราณ มีพิษและคำสาปปนอยู่ด้วยกัน…”
“สุดยอดเลย เดาถูกเผง พิษไฮดราสายพันธุ์โบราณน่ะ” เอ็ดวานตอบด้วยความตื่นเต้น มันทำให้อีกฝ่ายชักสีหน้าทันที
“จะเฉลยทำไม ข้าจะทายถูกอยู่แล้วเชียว” เพราะถูกแย่งความสนุกไปเขาจึงพาลใส่เอ็ดวานทันที
“นี่ชีวิตคนนะ ไม่ใช่เกม” เวเนโวยวายใส่แต่อีกฝ่ายแกล้งทำหูทวนลม
เสียงแปดหลอดของเวเนทำให้คนในบ้านรู้ตัว หนึ่งในนั้นเปิดประตูออกมา เขาเป็นชายวัยกลางคนท่าทางดุดัน ข้างหลังเขาคนที่ตามมาด้วยคือเด็กสาวที่น่าจะอ่อนกว่าเวเนหลายปี
“เกิดอะไรขึ้นวาเลน คนพวกนี้คือใคร” ชายวัยกลางคนถาม
“ท่านอาจารย์… ไม่มีอะไรหรอกครับ ข้าจะไล่พวกมันไปเดี๋ยวนี้แหละ”
“รอก่อนครับ” เซกันร้องเสียงหลง “ท่านจะไม่ดูอาการเขาก่อนเลยเหรอ”
หมอพิษเดินอาด ๆ เข้ามา เช่นเดียวกับวาเลนผู้เป็นลูกศิษย์ ประสาทการรับกลิ่นของเขานั้นไม่ธรรมดา แม้จะยังไม่ได้เห็นกับตาเขาก็บอกได้ทันทีว่ามันคือพิษไฮดราสายพันธุ์โบราณที่เชื่อว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว
“ท่านหมอรักษาเขาได้ไหม” เวเนถาม
“พูดอะไรของเจ้าน่ะ ไม่มีพิษอะไรที่พ่อของข้ารักษาไม่ได้หรอก”
“พิวตา… เด็กอย่าเข้ามาสอดตอนผู้ใหญ่เขาคุยกัน” ประโยคของชายวัยกลางคนทำให้เด็กสาวหน้างุ้มงอด้วยความน้อยใจที่ถูกตำหนิ
“ถ้ารักษาได้ฉันยินดีจ่ายให้เต็มที่” โซนาตาบอกในขณะที่เซกันกำลังพาลาโตรออกมาจากไหเพื่อให้เขาตรวจอาการอีกครั้ง
“…เต็มที่เนี่ย ให้เท่าไหร่” วาเลนถาม เขาต้องเบาเสียงลงเมื่อสายตาดุ ๆ ของอาจารย์ส่งไปที่ตน
“เงินน่ะไม่ต้องหรอก แต่มันต้องใช้สมุนไพรหลายชนิดที่ข้าไม่มี พวกเจ้าต้องหามันมาให้ข้า ระหว่างนี้เอาเขากลับเข้าไปในไหนั่นก่อนเถอะ ชายคนนี้โชคดีมากที่ได้มันยื้อชีวิตเอาไว้”
“ขอบคุณที่ยอมช่วยครับ” เอ็ดวานดีใจจนแทบตัวลอย เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกยินดีขนาดนี้ ทั้งที่ตนกับลาโตรก็ไม่เคยคุยกันสักคำ
“พวกเรย์รู้คงจะดีใจแน่” เวเนหันไปพยักหน้ากับเอ็ดวานและเซกัน
“ตัวยาอื่นมีอยู่ที่นี่แล้ว นี่เฉพาะของที่ขาด” หมอพิษเขียนรายชื่อสมุนไพรยาวเหยียดนับสิบรายการส่งให้กับโซนาตา โดยมีสีหน้าไม่ค่อยพอใจของวาเลนและพิวตาเป็นฉากหลัง ทั้งคู่คงคิดว่าคนแปลกหน้าพวกนี้ไม่มีความเกรงใจเอาซะเลย มาถึงก็ขอให้ช่วยเอา ๆ แม้แต่ค่ารักษาก็ไม่ได้พูดถึงอย่างชัดเจน
“พวกเราไม่อยากติดหนี้ใคร คิดซะว่านี่เป็นค่าเสียเวลาก็แล้วกัน” โซนาตายื่นถุงใส่ทองคำให้แบบยัดเยียด พอถูกย้ำว่าไม่อยากติดหนี้หลายครั้งอีกฝ่ายจึงต้องรับมันไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
สีหน้าของวาเลนและพิวตาดูดีขึ้นทันทีที่หมอพิษรับค่ารักษามาอย่างเสียไม่ได้ คนที่เป็นทั้งพ่อและอาจารย์หันไปส่งสายตาดุ ๆ ให้กับทั้งคู่อีกครั้งเพื่อปรามไม่ให้ทำตัวน่าอับอาย
“ขอฝากไหนี่กับผู้ป่วยไว้กับพวกท่านเลยนะครับ พวกเราจะรีบหาตัวยาที่ท่านต้องการมาให้”
ตัวยาที่หมอพิษต้องการส่วนใหญ่คือสมุนไพรพิษ และบางรายการก็เป็นพิษที่ได้มาจากเดวัล โชคดีที่ทุกอย่างที่จำเป็นสามารถหาได้ในเกาะมูนกลาสและเกาะใกล้เคียง เมื่อกลุ่มอะบีสเอาจริงการตามหาวัตถุดิบแค่สิบกว่ารายการไม่ใช่เรื่องยากเย็น
หมอพิษเคยคิดว่าอย่างเก่งกลุ่มคนแปลกหน้าต้องใช้เวลาสักเดือนหรือสองเดือนถึงจะจัดการกับรายการที่ให้ไปได้ แต่เพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นพวกเขาก็ย้อนกลับมา
“ลืมอะไรเหรอ” เสียงของวาเลนเปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่เจอ เขาเพิ่งรู้ว่าถุงที่เป็นค่ารักษาไม่ได้ใส่เหรียญเงินอย่างที่เข้าใจ แต่เป็นทองคำเต็มถุง
“พวกเราได้ของมาครบแล้วครับ” เซกันเปิดถุงย่ามให้วาเลนตรวจสอบ ตาเรียวเล็กของเขาเบิกโตขึ้นเมื่อเห็นว่ามันครบถ้วนตามรายการที่อาจารย์ของตนให้ไป
“พวกเจ้ามีตั้งแต่แรกหรือเพิ่งรวบรวมมาได้กัน… ช่างเถอะ อาจารย์ข้ากำลังตรวจอาการคนป่วยพอดี เข้าไปหาท่านกันเถอะ”
ลาโตรไม่ได้อยู่ในไหแล้ว หมอพิษเริ่มการรักษาขั้นต้นไปส่วนหนึ่ง เขาถ่ายเลือดพิษของลาโตรออกและให้เลือดใหม่แทนเรียบร้อย ขณะที่กำลังนำร่างของลาโตรกลับไปพักในไหอีกครั้ง พวกโซนาตาก็มาถึงพอดี เมื่อหมอพิษรู้ว่ากลุ่มอะบีสนำตัวยาที่ต้องการมาครบ เขาจึงให้วาเลนและพิวตาลงมือปรุงยาทันที
วิชาของหมอพิษอัศจรรย์ราวเวทมนตร์หรืออาจจะเพราะครึ่งหนึ่งของวิชาที่ใช้คือเวทมนตร์จริง ๆ ก็เป็นได้
หลังจากได้ยาชุดแรกไปสีหน้าของลาโตรก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน
“พิษส่วนใหญ่ถูกขับออกไปแล้ว แต่ยังต้องดื่มยาต่อไปจนกว่าจะขจัดออกไปได้หมด ให้เขาพักอยู่ที่นี่สักสี่ห้าวันก็จะหายดี”
“ขอบคุณ แต่พวกเราอยากพาเขากลับทันทีที่ทำได้”
“ข้าทำเรื่องที่ต้องทำแล้ว พวกเจ้าอยากทำอะไรก็ทำเถอะ” หมอพิษตอบกลับเสียงดัง ดูเหมือนเขาจะหงุดหงิดที่โซนาตาดึงดันจะพาลาโตรกลับแม้เขาจะอนุญาตให้พักต่อ
เซกันพาลาโตรกลับในแบบเดียวกับตอนที่พามา เขานำลาโตรใส่ไหและยกกลับ โซนาตาพยายามจะมอบเงินอีกส่วนให้เพิ่มเติม แต่กลับถูกอีกฝ่ายไล่ออกมา
“ข้าบอกแล้วไงว่าไม่ต้องการ จะดูถูกกันหรือไง ถ้าคิดจะพากลับก็รีบไสหัวกลับไปได้แล้ว” พูดจบก็ปิดประตูอัดใส่หน้า
“โมโหอะไรกันเนี่ย” เอ็ดวานบ่นอุบอิบ เขาไม่เข้าใจความคิดของหมอพิษคนนี้ เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย เดี๋ยวยอมช่วยมากมาย แต่เดี๋ยวก็ไล่พวกตนอย่างกับตัวอะไรก็ไม่รู้
“วันนี้กลับก่อนเถอะ”
“วันนี้… พวกเราต้องกลับมาอีกเหรอครับ” เซกันถาม
“พวกเจ้าสองคนเป็นนักดาบ ไม่ได้สังเกตเห็นเจ้าสิ่งนั้นเลยเหรอ” เวเนถามเอ็ดวานและเซกัน เธอเองก็เห็นสิ่งนั้นเช่นเดียวกับโซนาตา
“สิ่งนั้น…” เซกันและเอ็ดวานทำหน้าเหลอหลา
“ดาบแห่งซิลเวอร์… มันอยู่ในบ้านหลังนั้น” โซนาตายิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย
ห้องพยาบาลบนมิเนอร์วา มินอากำลังเก็บตัวอย่างยาและพิษจากร่างลาโตรเป็นครั้งสุดท้ายในขณะที่ดอนนาตรวจสอบร่างกายเขาอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว
ดอนนาอยากให้ลาโตรพักให้เต็มที่ เอ็ดวาน เรย์ ไกราและแอนทิสตาที่มารออยู่ข้างนอกจึงทำได้เพียงแค่มองดูอีกฝ่ายจากจอมอนิเตอร์ที่อยู่ข้างนอก
“น่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะ” เรย์ถอนหายใจเบา ๆ
“ดีจังเลยนะคะ” แอนทิสตาเองก็โล่งอก
“ลาโตรนี่อึดจังเลย เป็นพัน ๆ ปีมาแล้วยังไม่ตายอีก” ไกราเสียงดังจนแอนทิสตาต้องยกนิ้วขึ้นทำสัญญาณบอกให้เขาลดเสียงลง
เอ็ดวานเคยคิดว่าเขาเป็นห่วงลาโตรเพราะชะตาบางอย่างที่ผูกพันกันมา แต่ดูเหมือนความรู้สึกของเขาจะเทียบไม่ได้กับสามคนตรงนี้ พวกเขาเคยฝ่าฟันอะไรด้วยกันมามากมาย มากจนหากหลังจากนี้ลาโตรตื่นขึ้นแล้วตัดสินใจติดตามพวกเรย์ไปเขาก็ไม่ประหลาดใจ
“โซนาตาเล่าเรื่องดาบแห่งซิลเวอร์ให้ฟังรึยัง” เอ็ดวานเปลี่ยนเรื่อง
“หืมม ดาบแห่งซิลเวอร์” เรย์ขมวดคิ้ว ชื่อนี้พวกเขารู้จักดี ตัวเขา ไกรา แอนทิสตา รวมทั้งลาโตรที่ยังไม่ตื่นเคยมีความหลังที่เกี่ยวข้องกับดาบเล่มนี้
“มันเคยเป็นดาบของหมู่บ้านของข้าค่ะ โซนาตาเจอดาบเล่มนั้นแล้วเหรอ”
เอ็ดวานเหล่มองเรย์อย่างไม่ไว้ใจ “พวกเจ้ารู้ประวัติศาสตร์ ไม่ใช่ว่ารู้อยู่แล้วเหรอว่าดาบนั่นอยู่กับหมอที่ช่วยรักษาลาโตร”
เรย์ส่ายหน้าดิก “ข้าไม่รู้เลย เจ้ารู้นี่ว่าข้อมูลของยุคนี้สูญหายไป พวกเราไม่รู้ทุกเรื่องหรอก”
“แต่เรื่องนี้โซนาตาอาจจะรู้ก็ได้นะ” ไกราเปรย
“เจ้ารู้อะไรมาเรอะ” เอ็ดวานหันไปคาดคั้น
“ไม่รู้หรอก” ไกราตอบเสียงสูง “ไกราแค่เดาเอา โซนาตาฉลาดจะตาย ต่อให้เขารู้เขาอาจจะไม่บอกเราหรอกถ้าคิดว่าไม่มีประโยชน์”
ไกราแค่เดามั่ว แต่เอ็ดวานคิดว่ามันฟังดูน่าเชื่อถือจนน่ากลัว
YOU MAY ALSO LIKE
