Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 319: เรื่องชาวบ้านคืองานของเรา
“ข้าชอบลูนาร์” ประโยคนี้ทำให้สาว ๆ หลายคนถึงกับหลุดกรี้ดออกมา
“แต่ว่า” โซนาตาต่อประโยคให้ราวกับรู้ว่าเขายังพูดไม่จบ
“ก่อนหน้านี้ ข้าเข้าใจมาตลอดว่าลูนาร์เป็นผู้ชาย… แล้วก็เพิ่งมารู้ความจริงเอาไม่นานนี้ อ๊ะ ไม่ได้หมายความว่าข้าชอบผู้ชายหรอกนะ ข้าคิดว่าลูนาร์คือคนที่คนที่ข้าประทับใจ”
“ประทับใจ… แล้วมันคือรักรึเปล่า” ฟิลิเซียอดทนกับความอยากรู้ไว้ไม่ได้
“อะไรของเจ้า! จะพูดอะไรก็พูดออกมาให้ชัดเจนสิ” ลามินาเริ่มยัวะ แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเธอสักนิด แต่เธอรำคาญผู้ชายที่มัวแต่อ้ำอึ้ง
“นี่พวกเจ้าอย่าไปเร่งเค้าสิ” เจเนวีฟหยุดทุกคนไว้ แต่เธอดันไม่ยอมหยุดตัวเอง “แล้วตกลงยังไงเหรอ”
เอ็ดวานถอนหายใจอีกครั้งเพื่อรวบรวมความกล้า “ข้าประทับใจในความเก่งกาจของลูนาร์ ขอแค่มีเธออยู่ข้าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องยากลำบากแค่ไหน ลูนาร์ก็จะช่วยให้ฝ่าฟันทุกปัญหาไปได้ มันเป็นความรู้สึกว่าเธอคือสถานที่ที่ปลอดภัย และให้ความรู้สึกผูกพันเหมือนกับครอบครัวคนหนึ่ง”
“พูดซะอย่างกับว่าข้าคือแม่ของเจ้า”
เอ็ดวานมุดหน้าอย่างละอาย มาคิดดูให้ดีเขาไม่แน่ใจว่าที่พรรณนาออกมาเป็นความรู้สึกอย่างชายหญิงจริงหรือไม่ บางทีเขาอาจจะรู้สึกกับลูนาร์แค่พี่น้อง
“พูดให้มันชัดเจนสิ แบบนี้มันค้างคานะ” เวเนเขย่าตัวเอ็ดวาน มาถึงจุดนี้เรื่องราวแทบไม่ได้เกี่ยวกับความสงบสุขในกลุ่มอะบีสแล้ว แต่มันคือความอยากรู้เรื่องของชาวบ้านล้วน ๆ
“ข้าก็อธิบายไม่ได้ชัดหรอก อย่างที่พูดไปจนถึงไม่นานมานี้ ข้ายังเข้าใจว่าลูนาร์เป็นผู้ชายอยู่เลย ถ้าจะให้คำตอบที่ชัดเจนก็คงต้องขอเวลาอีก”
“มีเวลาให้ที่ไหนล่ะ เพราะวันนี้ลูนาร์จะมาเป็นเจ้าสาวของฉันแล้ว”
“ยังจะล้อเล่นแบบนั้นอีกเหรอ พอเถอะน่า นี่เอ็ดวานก็สารภาพออกมาแล้วนะ ถึงจะยังครึ่ง ๆ กลาง ๆ ก็เถอะ” เวเนเข้าใจผิดว่าโซนาตาแกล้งยั่วให้เอ็ดวานสารภาพ
“โซนาตาไม่ได้ล้อเล่น หรือแกล้งหยอกให้เอ็ดวานพูดเพื่อจะช่วยผลักดันนะ เขาน่ะชอบลูนาร์มาตลอด เขาเองที่ชอบลูนาร์ ข้ายืนยัน และครั้งนี้ไม่เหมือนกับกรณีของมินอา เอลลีและแอมเบอร์ เขาอยากได้เธอมาเป็นครอบครัวด้วยจริง ๆ” ซีวีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เจ้าน่าจะเป็นคนที่พยายามหยุดเรื่องบ้า ๆ นี่ไม่ใช่เหรอ” ลูนาร์ถอนหายใจ
“ข้าชอบเจ้าเหมือนกันนี่ กลายมาเป็นภรรยาของโซนาตาด้วยกัน ข้าจะได้กอดเจ้าได้ทั้งวันเลย”
“ทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว” กาเรนร้องตะโกน ดังจนทุกคนถึงกับสะดุ้ง “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน พวกเจ้าทุกคนทนฟังเรื่องแบบนี้เข้าไปได้ยังไงเนี่ย”
ดีวานพยายามหยุดเขาเอาไว้ “ใจเย็น ๆ ก่อน ข้าเข้าใจที่เจ้าคับข้องใจ แต่เรื่องแบบนี้ไม่ได้น่ากังวลเท่ากับประเด็นเรื่องของโซลิเนกับไลริคหรือเรื่องของพวกมินอานะ”
“ไม่เลย ดีวาน ท่านเข้าใจผิดแล้ว” ฟรีโอนิเอลยกมือขึ้นปราม ดีวานตกใจเพราะเห็นว่าฟรีโอนิเอลมีน้ำตาไหลพราก
“เกิดอะไรขึ้น”
“ตอนเรื่องของพวกมินอาก็เรื่องนึงแล้ว นี่ยังคิดจะมีตบแต่งภรรยาถึงสองคน กาเรน… ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า เข้าใจจนน้ำตามันหลั่งออกมาเองได้เลย”
“พวกบ้านี่อิจฉาจนคลั่งน่ะ อย่าไปใส่ใจเลย” อลินากุมขมับด้วยความปวดหัว
“งั้นผลสรุปคือยังไง เจ้าจะเป็นภรรยาคนที่สามใช่ไหม ถ้าเป็นเจ้าข้าก็พอจะยอมรับได้นะ” เจเนวีฟหันไปถามลูนาร์ เธอพยายามนับตัวเองเป็นคนที่สองด้วยโดยไม่ถามความสมัครใจโซนาตา
“คนที่สองต่างหาก” ซีวีแก้ไข “อ้อ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ถึงจะมีก่อนมีหลัง แต่ไม่มีเรื่องของภรรยาใหญ่หรือน้อย ข้าตกลงกับโซนาตาไว้แล้วว่าพวกเราจะมีศักดิ์และสิทธิ์เท่ากัน”
“นี่ไม่มีใครคิดจะถามอะไรเอ็ดวานต่ออีกเหรอ” อัลโตสะกิดทุกคนแต่เหมือนว่าตอนนี้เรื่องของเอ็ดวานจะไม่สำคัญแล้ว คำตอบอยู่ที่ลูนาร์
“เธอรู้สึกใช่ไหม” โซนาตายื่นมือออกไป ลูนาร์พยายามปัดมือออกเขาออก แต่กลับถูกจับไว้ได้
“เฮ้ย ปล่อยสิ”
“ไม่ชอบก็ดึงออกไปสิ” คราวนี้ลูนาร์พยายามดึงออก แต่กลับทำไม่ได้ ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายใช้แรงยื้อเอาไว้ เธอแค่ไม่สามารถทำได้อย่างไม่รู้สาเหตุ
“หนอยย เจ้าบ้านี่”
“ถ้าบอกว่าไม่ชอบฉัน ฉันจะปล่อยและจะไม่พูดเรื่องนี้อีกเป็นครั้งที่สอง”
“นายนี่มันหน้าด้านหน้าทนที่สุด” ลูนาร์ยังคงพยายามดึงมือกลับ แต่เหมือนจิตสำนึกของเธอไม่ยอมให้ทำตาม
…ร้อยวิญญาณ…
“หืมมม นายได้ยินเสียงนั่นไหม” ลูนาร์ถาม โซนาตาและซีวีมองหน้ากัน มีแค่พวกเขาสามคนที่ได้ยิน
จนแล้วจนรอดเอ็ดวานก็ไม่สามารถให้คำอธิบายชัด ๆ ถึงความรู้สึกตัวเองได้มากไปกว่านั้น และทั้งเอ็ดวานและลูนาร์กลับโล่งใจที่ความรู้สึกของทั้งคู่หยุดลงอยู่ตรงแค่คนที่ห่วงใยกันเป็นพิเศษแต่ไม่ได้เป็นความรู้สึกฉันชู้สาว เอ็ดวานอวยพรให้กับโซนาตาและขอให้เขาและซีวีช่วยดูแลลูนาร์ให้ตนด้วย
“ข้ารู้ว่าลูนาร์จะมีความสุขเมื่ออยู่กับเจ้า”
“อย่าพูดเหมือนกับมีสิทธิ์ยกข้าให้คนนั้นคนนี้สิฟะ”
“เอาน่า เจ้าก็เหมือนแม่ข้านี่แหละ คิดซะว่าเหมือนยกแม่ที่แก่ชราแล้วให้คนอื่นดูแลก็แล้วกัน”
ลูนาร์พยายามกระโดดถีบเอ็ดวานแต่เธอทำไม่สำเร็จเพราะมือของตัวเองยังกุมมือของโซนาตาไว้จนปล่อยไม่ได้ ส่วนโซนาตาก็ฉวยจังหวะที่เธอกำลังเท้าไม่ติดพื้นจับรวบขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าหญิง
“เฮ้ย ทำบ้าอะไรของเจ้าเนี่ย ปล่อยนะโว้ย”
“หนวกหูชะมัดเลย ยังต้องอธิบายอีกเหรอว่าจะทำอะไร ก็จะพาเจ้าสาวขึ้นเรือนหอยังไงล่ะ”
“ปล่อยยย” ลูนาร์พยายามดิ้นแต่ไม่สำเร็จ การอะละวาดของเธอทำให้วงแตกไปเรียบร้อย ไม่เหลือใครสักคนที่อยู่รอดูผล แม้ว่าสุดท้ายมันไม่ต่างจากตอนที่ถูกเขาจับมือ เธอไม่ได้แผลงฤทธิ์มาก เพราะแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงขัดขืนอะไร
“คืนแรกให้อยู่กันสองต่อสองไปก่อนใช่ไหม” เอลลียังไม่ได้แยกย้ายตามสมาชิกคนอื่นไป
“แน่นอนสิ จะไปเป็นก้างขวางคอทำไม” มินอาถอนหายใจ ครึ่งหนึ่งเสียดายที่ไม่ได้อยู่ร่วมเป็นพยานด้วย อีกครึ่งก็รู้สึกโล่งใจที่ได้มีส่วนร่วมให้ความปรารถนาของโซนาตาเป็นจริงไปอีกเรื่อง
“นี่พวกเจ้าจะไปไหนน่ะ” ซีวีหยุดสามสาวเอาไว้ “จะไม่ช่วยกันจัดเรือนหอเหรอ”
“เอ๋ ก็…” มินอายิ้มเจ้าเล่ห์ เธอรู้ว่าซีวีไม่ได้แค่ต้องการคนช่วยจัดห้องหรอก
“ได้เวลาเอาคืนแล้วสินะ เตรียมใจไว้เถอะค่ะ” แอมเบอร์ฉีกยิ้มและหันไปพยักหน้าให้เอลลี ทั้งสี่หันไปมองโซนาตาที่กำลังอุ้มลูนาร์ที่ยังคงดิ้นรนไม่เลิก
เวลาแห่งการพักของพวกเขาในโรงแรมของมินอายืดยาวต่อจากนั้นได้อีกไม่นานนัก
ในที่สุดเรื่องที่ทุกคนในวิหารแห่งกาลเวลารอคอยอยู่ก็มาถึง
เอ็กซิคิวชันเนอร์ทั้งห้าปรากฏตัวขึ้นใกล้กับทางเข้าวงแหวนรอบนอก แต่ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้มากันแค่นั้น เบื้องหลังของพวกเขามีกลุ่มชายหญิงในชุดเครื่องแบบคล้ายกันอีกนับพัน
กองทัพฟอร์ชาโดเวอร์จากอัลเทอร์เนทซีนไม่ใช่ฝันร้ายเพียงอย่างเดียวที่เกิดขึ้นที่นี่ ก่อนที่ทัพของสองฝ่ายจะปะทะกันถึงจุดแตกหัก ฝันร้ายที่สองก็เกิดซ้อนขึ้น ที่ขอบฟ้าของกิงคารอนเงาขนาดใหญ่ที่สามารถบดบังทั้งเมืองได้กำลังพุ่งตรงมาด้วยความเร็วสูง
YOU MAY ALSO LIKE
