Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 342: ก้าวแรกสู่ดีปบลูเฮล
“ส่วนที่เห็นเป็นแค่เหมือนยอดของหอคอยน่ะ พื้นที่เกือบทั้งหมดของดีปบูลเฮลอยู่ใต้ทะเล”
“อยู่ใต้ทะเล… ถ้ารั่วขึ้นมานิดเดียว คงต้องกลายเป็นเรื่องสยองแน่”
“ไม่เป็นแบบนั้นหรอก… ที่นี่ถูกคุ้มกันด้วยอำนาจของคาร์เบลลา ต่อให้ถูกเจาะเข้าไปได้ น้ำทะเลก็จะไม่ทะลักเข้าไปหรอก” ซิกมาอธิบายเสริมขณะที่แต่ละคนกำลังลงจากเรือ
ชายผู้ที่รอต้อนรับซิกมาคือพัศดีของสถานที่นี้ ซิกมาเล่าว่าเขาเคยเป็นอดีตขุนพลฝีมือดีของเอเทเซียก่อนที่จะย้ายสายงานและกลายมาเป็นพัศดีของดีปบลูเฮล
“เจ้าหนุ่มกับสาวสวยคนนี้น่ะเหรอ” พัศดีที่ใบหน้าดูไม่เป็นมิตรมองเรย์และลอเรนซ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ใช่แล้ว สองคนนี้แหละ”
เรย์และลอเรนซ์กำลังจะแนะนำตัวแต่เขาถูกชายตรงหน้าแทรกขึ้นมาก่อน “ท่านน่าจะรู้ว่าที่นี่เป็นสถานที่แบบไหน ข้าจะไม่รับประกันชีวิตของพวกเขานะ”
“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ใช่ไหม?” ซิกมาหันมาถามเรย์และลอเรนซ์
เรย์พยักหน้าในขณะที่ลอเรนซ์ดูลังเลเล็กน้อย เธอเคยได้ยินมาว่าสถานที่แบบนี้มักจะถูกลงอาคมเพื่อป้องกันคาถาเคลื่อนย้ายทุกชนิด ดังนั้นเธอควรคิดเผื่อไว้ได้เลยว่าประตูมิติไม่สามารถเปิดในที่นี่ได้
“ไม่ต้องห่วงนะ ข้าไม่ให้อะไรเกิดขึ้นกับเจ้าแน่” เรย์ให้กำลังใจลอเรนซ์
“ข้าไม่ได้กังวลซะหน่อย ข้าต่างหากที่ต้องคอยมาดูแลเจ้า”
“หยุดจีบกันได้แล้ว” ซิกมากระแอม “หลังจากก้าวข้ามประตูข้างหน้าไป พวกเจ้าจะมีสถานภาพพิเศษ ไม่ใช่นักโทษแต่ก็จะไม่ถูกต้อนรับแบบแขกเช่นกัน”
“เรื่องหลังจากนี้ข้าจะเป็นผู้อธิบายเอง จริงสิ ข้ายังไม่ได้แนะนำตัวนี่นะ ข้าคือเวคเชอร์พัศดีของที่นี่”
ระหว่างเดินทางสู่ชั้นล่างของดีปบลูเฮล เวคเชอร์เริ่มอธิบายเกี่ยวกับส่วนต่าง ๆ และกฎหลักของที่นี่ โดยทั่วไปที่นี่ไม่แตกต่างจากคุกแห่งอื่น นักโทษจะถูกจำกัดอิสรภาพ ต้องถูกบังคับให้ทำทุกอย่างตามตารางที่กำหนดไว้ ทั้งเวลาตื่นเวลานอน เวลารับประทานอาหารทั้งเช้าและกลางวัน
“ที่ว่ามาคือสิ่งที่เหมือนคุกทั่วไป ต่อไปจะเป็นส่วนที่แตกต่าง” เวคเชอร์แสยะยิ้ม
ดีปบลูเฮลถูกออกแบบมาให้เดวัลทะเลถูกดึงดูดเข้ามาใกล้ นอกจากนั้นมันยังมีทางเข้าพิเศษที่เฉพาะเดวัลสามารถเข้าออกได้ เดิมทีคาร์เบลลาสร้างสิ่งนี้เอาไว้เพื่อดึงเดวัลเข้ามาในวิหารเพื่อใช้เป็นกำลังรบโดยธรรมชาติ แต่สำหรับดีปบลูเฮลแห่งนี้พวกเดวัลจะมีหน้าที่คือการลดจำนวนนักโทษ
“หมายความนักโทษที่นี่จะถูกเดวัลโจมตีทุกวัน”
“เดวัลหิวโหยที่ผ่านเข้ามา นักโทษด้วยกันเอง และบางครั้งก็เหล่าผู้คุม นักโทษที่อยู่ที่นี่จะถูกสำเร็จโทษไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ที่นี่ไม่มีโทษประหารเพราะทุกวันสามารถกลายเป็นโทษประหารได้ยังไงล่ะ”
“แขกแบบเราเองก็ไม่ได้การละเว้นสินะ”
“พวกเจ้าสองคนจะได้สิทธิในการนำของติดตัวเข้าไปได้ ส่วนนักโทษจะถูกยึดของทั้งหมดไป ในขณะที่นักโทษจะเริ่มต้นทุกอย่างใหม่จากแค่เสื้อผ้าที่ทางคุกมอบให้ พวกเจ้าจะมีข้าวของดีตั้งแต่แรก”
“เริ่มต้นทุกอย่างใหม่” ลอเรนซ์ถาม “พูดอย่างกับว่านักโทษสามารถมีอาวุธได้”
“ใช่แล้ว” เวคเชอร์แสยะยิ้ม “นี่คืออีกจุดที่ดีปบลูเฮลต่างจากคุกอื่น พวกเรามีระบบเงินของเราเอง นักโทษที่ทำงานให้กับเราจะได้เงินจำนวนหนึ่งเพื่อใช้ในการเอาตัวรอดในโลกเล็ก ๆ แห่งนี้”
“แบบนี้นี่เอง ถ้าอยากอยู่สบายขึ้นก็ต้องทำงานหาเงินแม้แต่ในคุกสินะ”
“ไม่ใช่หรอกเรย์… วิธีหาเงินที่คนส่วนใหญ่ในนี้ทำไม่ใช่การทำงานหรอก”
“หึหึหึ ดูท่ายายหนูคนนี้จะฉลาดกว่านะ ใช่แล้วล่ะ วิธีการเงินมีหลายวิธี แต่อะไรจะง่ายไปกว่าแย่งมาจากคนที่อ่อนแอกว่าล่ะ”
เรย์รู้สึกไม่ชอบใจที่นี่เอาซะเลย เขาไม่ได้อ่อนโลกถึงขนาดมองว่าคุกเป็นสถานที่สะดวกสบาย แต่เขาก็ไม่เคยรู้ว่าโลกของเรามีคุกประหลาดแบบนี้ด้วย ดีปบลูเฮลเหมือนสถานที่ที่สร้างขึ้นมาเพื่อให้มนุษย์ได้เข่นฆ่ากัน อย่างที่เวคเชอร์พูดไว้ที่นี่ไม่มีโทษประหาร แต่บางทีการถูกส่งมาที่นี่อาจจะแย่ยิ่งกว่าถูกประหารให้สิ้นเรื่องสิ้นราวเสียอีก
ลอเรนซ์เดาออกว่าเรย์กำลังคิดอะไร เธอเห็นเขากำหมัดแน่นเวลาที่เวคเชอร์พูดถึงการเข่นฆ่าอย่างสนุกสนาน เธอกุมมือเรย์เอาไว้เพื่อให้เขาสงบลง
“มันมีประโยชน์ตรงไหนที่สร้างระบบเงินภายในนี้” ลอเรนซ์ถามเวคเชอร์เป็นคำถามสุดท้ายเพราะประตูถัดไปที่อยู่ข้างหน้าจะเป็นเขตแดนที่ไม่ใช่ของเจ้าหน้าที่อีกแล้ว
“ดีปบลูเฮลไม่ใช่องค์กรของรัฐ พวกเราทำธุรกิจ เราได้ค่าใช้จ่ายเพิ่มจากนักโทษตัวปัญหาที่หลาย ๆ ประเทศไม่อยากรับมือเอง” คำตอบของเวคเชอร์เหมือนไม่ได้ตอบอะไรมาก แต่ลอเรนซ์ก็พอมองเห็นภาพมากขึ้น
ยิ่งนักโทษตายเยอะพวกเขาก็มีค่าใช้จ่ายน้อยลง ยิ่งพวกเขาแก่งยิงชิงดีชิงเด่นในนี้มากเท่าไหร่พวกเขาก็จะยิ่งควบคุมกันเองและลดงานของผู้คุมลง
จากลิฟท์ใหญ่ที่มีแต่ผู้คุมเท่านั้นที่สามารถใช้ได้ เรย์และลอเรนซ์ถูกนำมาปล่อยในชั้นบีหนึ่งร้อย ซึ่งเป็นชั้นล่างสุดสำหรับนักโทษในอาคารใต้ทะเลแห่งนี้
ดีปบลูเฮลมีความสูงจากฐานถึงยอดราวสามร้อยห้าสิบเมตร แต่ละชั้นจะถูกแบ่งออกตามประโยชน์ใช้สอย โดยเฉลี่ยจะมีความสูงชั้นละสามถึงสี่เมตร ชั้นที่เรย์และลอเรนซ์ถูกส่งมาเป็นชั้นล่างสุดสำหรับนักโทษมาใหม่ซึ่งสิ่งเดียวที่อยู่ต่ำกว่าพวกเขาคือชั้นพิเศษที่มีไว้สำหรับดึงแหล่งพลังความร้อนขึ้นมาหล่อเลี้ยงทั้งอาคาร
“ร้อนชะมัด” เรย์แทบผงะตั้งแต่ก้าวแรกที่เขาออกมาจากลิฟท์
“ต่อไปนี้พวกเจ้าจะใช้ลิฟท์นี่ไม่ได้แล้วนะ หากต้องการจะขึ้นไปชั้นต่อไปก็ต้องใช้บันไดเท่านั้น” เจ้าหน้าที่ผู้มาส่งทั้งสองชี้ไปที่บันไดทางขึ้น
“ขึ้นไปได้เฉย ๆ เลยเหรอ”
เจ้าหน้าที่หัวเราะอย่างชั่วร้าย “บางชั้นก็ขึ้นไปได้ ที่นี่เราไม่ได้แบ่งชั้นของนักโทษตามความผิด อยากไปไหนก็ไปได้ แต่บางที่จะผ่านขึ้นไปก็ต้องใช้เงินล่ะนะ”
“เงินคือทุกอย่างของดีปบลูเฮล มีเงินก็มีพวก มีความสะดวกสบาย ไม่มีเงินที่นี่ก็คือนรก” เจ้าหน้าที่อีกคนบอก
“เอ้านี่… ท่านพัศดีท่านใจดีเห็นว่าพวกเจ้าเป็นแขก จึงฝากนี่มาให้” เจ้าหน้าที่คนแรกยื่นถุงใส่เหรียญเงินให้กับเรย์และลอเรนซ์คนละถุง มันคือเงินเริ่มต้นของทั้งคู่
“ทำไมสองถุงมีไม่เท่ากันล่ะ” ลอเรนซ์รู้ได้ทันทีที่จับ ถุงทั้งสองมีน้ำหนักต่างกันเล็กน้อย
“เลิกสนใจเรื่องไม่เป็นเรื่องได้แล้ว” เจ้าหน้าตะคอกใส่ “เรื่องที่เหลือหลังจากนี้ก็ศึกษาเอาเองก็แล้วกัน”
“เจ้าหน้าที่พวกนี้ เม้มเหรียญเงินเราเอาไว้” ลอเรนซ์พูดขึ้นหลังจากที่ประตูลิฟท์ถูกปิดลง ตอนนี้เธอและเรย์ถูกปล่อยทิ้งไว้ที่ชั้นล่างที่มีแต่นักโทษเดนตาย
“เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องน่ากังวลหรอก” เรย์สะกิดลอเรนซ์ให้มองรอบ ๆ ทั้งสองเห็นสายตาไม่เป็นมิตรมาจากเหล่านักโทษนับสิบ พวกเขากำลังจ้องถุงใส่เหรียญเงินของทั้งสองตาเป็นมัน
นักโทษในดีปบลูเฮลมีหลากหลายระดับ อดีตโจรสลัดชื่อดัง ฆาตกรต่อเนื่อง นักฆ่า อาชญากร พวกคนจากธุรกิจมืดที่ไม่มีประเทศไหนอยากรับผิดชอบ ซึ่งก็มีตั้งแต่คนที่มีฝีมือแทบไม่ต่างจากคนทั่วไปไปจนถึงพวกที่แม้แต่เรย์ หากประมาทก็สามารถเลือดตกยางออกได้
ความน่ากลัวเริ่มขึ้นตั้งแต่คืนแรกของการพักที่นั่น มันยิ่งกว่าป่าอันตรายแห่งไหน ๆ ไม่เพียงแค่เดวัลอาจจะโผล่ออกมาได้ทุกเมื่อ พวกเขาต้องคอยระวังตัวจากมนุษย์ด้วยกันตลอดเวลา เรย์ถูกคนเข้ามาตีสนิทและเคยเกือบถูกหลอกให้กินยาพิษตั้งแต่วันแรก โชคดีที่เขามีลอเรนซ์ คนหูตาไวและไม่เคยเชื่อใจใครง่าย ๆ คอยประกบอยู่ไม่ห่าง
การมีกันสองคนช่วยทั้งคู่ได้เปรียบในหลายเรื่อง ทั้งกำลังรบที่ต่างคนต่างก็แกร่งเท่ากับคนนับพัน ทั้งการที่ต่างมีคนคอยช่วยระวังหลังให้กันอยู่ตลอด เรย์และลอเรนซ์มักจะผลัดกันเฝ้ายามไม่ว่าจะเป็นเวลานอนหรือเวลาที่อีกฝ่ายจะต้องจัดการกับธุระส่วนตัว ใครก็ตามที่คิดจะเล่นงานทั้งคู่ จะรู้ว่าพวกเขาไม่เคยเปิดช่องว่าง
ลอเรนซ์ถูกทาบทามจากกลุ่มที่เรียกตนเองว่า ‘ซิสเตอร์ฮูดออฟยูนิตี’ หรือที่เรียกย่อ ๆ กันแค่ ‘ซิสเตอร์ฮูด’ พวกเขาคือกลุ่มของนักโทษที่มีแต่ผู้หญิงล้วน กลุ่มนี้คือหนึ่งในสี่กลุ่มใหญ่ที่มีอิทธิพลในหมู่นักโทษ นักโทษหญิงในดีปบลูเฮลกว่าเจ็ดในสิบล้วนแต่เป็นคนของแก๊งนี้
ผู้หญิงเอาชีวิตรอดตามลำพังในดีปบลูเฮลนั้นยากลำบาก ยิ่งเป็นสาวสวยระดับสมบัติของชาติอย่างลอเรนซ์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เธอถูกแก๊งทุกแก๊งในคุกหมายตาเอาไว้จนแทบจะเกิดสงครามระหว่างแก๊ง
“ไม่ไปอยู่กับพวกเราจริง ๆ เหรอ” กลุ่มนักสู้จากซิสเตอร์ฮูดมาชวนลอเรนซ์ไปอยู่ด้วยเป็นครั้งที่สอง
“ขอบคุณที่ชวนนะคะ แต่ถ้าเรย์ไปอยู่ด้วยไม่ได้ ข้าก็ไปไม่ได้ค่ะ” ลอเรนซ์ปฏิเสธทั้งที่เกรงใจ ถึงอีกฝ่ายจะเป็นนักโทษคดีร้ายแรง แต่ลอเรนซ์สัมผัสได้ว่าพวกเธอมาคุยด้วยเพราะความเป็นห่วง
“ข้าเข้าใจว่าเจ้าอยากอยู่กับสามี แต่ถ้าเขาคุ้มครองเจ้าไม่ไหวเมื่อไหร่ก็มาอยู่กับพวกเราได้เสมอ”
“สะ สามี”
“ไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลนางอย่างดี” เรย์ตอบพวกสาว ๆ ที่มารับตัวลอเรนซ์ แต่พวกเธอดูไม่ค่อยอยากสนทนากับเขานัก
“หุบปากไปซะ พวกข้าไม่ได้พูดกับเจ้า ผู้ชายมันก็แค่ขยะ”
YOU MAY ALSO LIKE
