Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 351: ร้านอาหารมายา
“ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะยังรอดถึงป่านนี้ได้” เงาที่กลืนไปกับความมืดเอ่ยกับชายหนุ่ม
“ข้าจะไม่ยอมมาตายที่นี่ ข้ายังมีสิ่งที่ต้องทำอีก…”
“ถูกต้องแล้ว ข้าถึงได้มอบพลังนั่นให้ยังไงล่ะ เจ้าจะต้องรอดต่อไป เพื่อจะได้กลับไปทวงคืนทุกอย่างที่พวกมันแย่งไปยังไงล่ะ ฮี่ฮี่ฮี่”
“ทวงคืน” ชายหนุ่มใช้มือสัมผัสกับหน้ากากของตน เขาแน่ใจว่ามีบางสิ่งที่ตนหลงลืมไป แต่ไม่ว่าจะนึกเท่าไหร่ก็ไม่สามารถนึกถึงมันได้
“ไม่ต้องไปคิดอะไร ปล่อยตัวไปตามความรู้สึกก็พอ ใครหรืออะไรที่มาขวางก็ฆ่ามันซะ” ร่างนั้นพูดจบก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
เรย์เคยตั้งใจว่าเขาจะไม่รับรางวัลในภารกิจปราบปรามก็อดบีสต์อลิซิลลา ลำพังแค่ต้องหลอกคนอื่นว่าเขาสังหารอลิซิลลาไปแล้ว คนที่ไร้ทักษะด้านการโกหกแบบเขาก็ลำบากใจมาก เรื่องลอยหน้าลอยตาไปรับรางวัลที่ไม่ควรได้เรย์คิดว่าตนไม่สามารถทำได้
ทั้งที่ตั้งใจแบบนั้น อลิซิลลากลับเป็นฝ่ายมากล่อมเขาเอง เธอขอให้เขารับรางวัลไว้ ไม่เช่นนั้นเรื่องที่เธอยังไม่ตายอาจจะถูกสงสัย
“คิดซะว่ารับไว้เพื่อช่วยข้าก็แล้วกัน” อลิซิลลาทำหน้าเป็นใส่
“รับ ๆ มาเถอะน่า ต้องอยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้” ลอเรนซ์เองก็เห็นดีเห็นงามไปด้วย
“ไม่ต้องมองมาทางนี้ เจ้าตัดสินใจเองเถอะ” เวิร์นไม่สนใจเรย์ที่หันไปขอความเห็น
“ถ้ามันลำบากนัก เจ้าก็ไม่ต้องพูดอะไร ข้าจะเป็นคนไปรับรางวัลเอง”
“มันจะดีเหรอ” เรย์พึมพำ เขาเห็นลอเรนซ์และอลิซิลลากำลังปรึกษากันก็รู้แล้วว่าตอนนี้ความเห็นของเขาไม่จำเป็นตั้งแต่แรก ทั้งคู่ตัดสินใจกันไปแล้ว
ด้วยเหตุดังกล่าว ลอเรนซ์และอลิซิลลาจึงไปขึ้นเงินรางวัลแทน น่าเสียดายที่หลายประเทศที่เคยตั้งค่าหัวอลิซิลลาได้ยกเลิกค่าหัวไปนานแล้วหลังจากที่ไม่มีใครพบเห็นเธอนับสิบ ๆ ปี รางวัลส่วนที่เป็นเงินจึงไม่ได้มากมายกว่าภารกิจระดับ S งานอื่น
แต่มันไม่ได้มีเพียงแค่เงินเท่านั้น มีผู้ว่าจ้างร่วมหลายรายได้เคยบริจาคสิ่งของเพื่อให้เป็นรางวัลและหนึ่งในนั้นเป็นของที่เรย์เพิ่งสังเกตเห็น
“เฮ้ย ร้านลาพีสส์ทาเวิร์น”
“มีปัญหาอะไรเหรอ”
“มันคือชื่อของร้านอาหารมายา เป็นนิทานที่เด็ก ๆ ในโซดาเรียรู้จักกันดีน่ะ เรื่องเล่าเกี่ยวกับภูตที่ชื่อลาพีส เขามักจะมอบเหรียญวิเศษที่นอกจากจะใช้แลกอาหารอะไรก็ได้ในร้านของตนแล้ว มันยังทำให้ผู้ที่ถือเหรียญวิเศษสามารถมองเห็นร้านมายาที่คนทั่วไปมองไม่เห็น”
“พอเด็กเห็นร้านเมื่อไหร่ก็จะโดนภูตที่ว่าจับกินสินะ” เวิร์นคาดเดาเนื้อเรื่อง
“เอ่อ… นั่นน่าจะเป็นนิทานเรื่องอื่นนะ ลาพีสจะมอบเหรียญให้เฉพาะกับเด็กดีเท่านั้น นิทานเรื่องนี้อยากสอนให้เด็ก ๆ เป็นเด็กดีน่ะ”
“นิทานบ้าอะไรเนี่ย ไม่เห็นมีจุดหักมุมอะไรเลย” ลอเรนซ์บ่นเมื่อเรื่องของเรย์จบแล้ว แถมยังจบดื้อ ๆ เหมือนกับไม่จบ
“นิทานเด็กก็แบบนี้แหละ จุดที่น่าสนใจคือข้าได้ยินมาว่าลาพีสส์ทาวเวิร์นมีอยู่จริง ถ้าร้านที่พวกเราได้มาเป็นของจริงล่ะก็…”
“ร้านอาหารของภูต...” เวิร์นจินตนาการถึงเผ่าปีศาจขนาดเล็กมาช่วยกันทำขนมในร้าน เขาเคยเห็นเผ่าพันธุ์ปีศาจในเนเธอร์เวิลด์มาไม่น้อยและรู้ว่าภูตผีมีอยู่จริง สำหรับโลกมนุษย์ร้านแบบนี้คงเป็นของแปลก แต่ถ้าเป็นเนเธอร์เวิลด์ของแบบนี้เป็นสิ่งที่พบเจอได้อยู่เนือง ๆ
“แค่บังเอิญชื่อเหมือนกัน หรือไม่ก็พยายามตั้งชื่อให้เหมือนแหละ”
“มันก็ใช่นะ” เรย์ยอมรับว่าเขาคิดว่าลอเรนซ์พูดถูก แต่ในฐานะของเด็กที่เติบโตมากับนิทานนี้ เขายังหวังว่าร้านมายานี้จะมีอยู่จริง
“ว่าแต่ร้านมายาที่พูดถึงอยู่ที่ไหนเหรอ” อลิสซิลลาเห็นเรย์ตื่นเต้นก็เริ่มสนใจเล็กน้อย
“เรียกว่าร้านก็อาจไม่ถูก ควรเรียกว่าชิ้นส่วนของร้านที่ถูกรื้อออกมามากกว่า ในเอกสารบอกว่ามันถูกเก็บไว้ที่โกดังแถวท่าเรือ อยากจะไปดูด้วยกันไหมล่ะ” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
ที่โกดังหมายเลขสิบสาม เจ้าหน้าที่พาทุกคนไปดูของที่พวกเขารับฝากไว้ นอกจากเรย์แล้ว ลอเรนซ์ เวิร์นและอลิซิลลามองเห็นมันเป็นแค่กองไม้เก่า ๆ ที่โชคดียังไม่ถูกปลวกกิน ซากเละเทะนี้ไม่มีตรงไหนที่บอกว่ามันเคยเป็นร้านมายาเหมือนกับที่เรย์พูด
“นอกจากส่วนประกอบของร้านที่ถูกแยกส่วนแล้ว มีอีกตู้ที่เก็บตู้ โต๊ะ เครื่องครัวและเครื่องตกแต่งต่าง ๆ ไว้ครับ จะให้ผมพาไปดูเลยไหมครับ”
“รบกวนด้วยนะครับ”
“เอ่อ ข้าขอกลับก่อนได้ใช่ไหม” ลอเรนซ์หมดความสนใจไปแล้ว
“จริงสิ กิลด์มาสเตอร์บอกว่าถ้ามีเวลาก็แวะเข้าไปที่กิลด์หน่อย ข้าแวะไปดูหน่อยดีกว่า” เวิร์นก็กำลังจะหนี
“อย่าเพิ่งทิ้งกันสิ” เรย์โอดครวญ คนอื่นมองว่ารางวัลส่วนนี้ไม่ได้มีราคาค่างวดสมกับเป็นรางวัลจากภารกิจในตำนาน พวกเขาต่างคิดว่านี่มันช่างเสียเวลาเปล่า
ยกเว้นเพียงคนเดียว อลิซิลลาทำจมูดฟุดฟิดมาตั้งแต่ครู่ก่อน เธอหยิบเอาไม้ชิ้นหนึ่งขึ้นมาสำรวจ “มันมีกลิ่นภูตอยู่จริง ๆ นะ”
“เห็นไหมล่ะ”
“ถึงจะเคยมีภูตเป็นเจ้าของ แล้วมันยังไงล่ะ ประกอบมันขึ้นใหม่มันก็ไม่ใช่ร้านของภูตแล้ว”
“อึ้กก จริงด้วย” เรย์รู้สึกจุกกับความจริงที่ฟาดเข้ามาตรงหน้า
“มันน่าจะมีคุณค่าสำหรับนักสะสม หากเอาไปประมูลขายให้คนที่อยากได้ก็คงทำเงินได้มาก แต่ถ้าคิดจะเปิดร้านอาหารด้วยของแบบนี้ก็อย่าเลยดีกว่า” ลอเรนซ์รู้ว่ามันโหดร้าย แต่เธอคิดว่าควรเตือนเรย์ตั้งแต่เนิ่น ๆ
“ข้าแค่คิดว่าถ้าเราเช่าที่สักแห่งเอาไว้ แล้วก็สร้างร้านขึ้นจากของพวกนี้ เราก็จะมีฐานทัพเล็ก ๆ ของพวกเราเอง”
เรย์อธิบายสิ่งที่เขาเคยหวังเอาไว้ เขาอยากมีฐานทัพที่สามารถแบ่งส่วนหนึ่งมาทำเป็นร้านอาหารขนาดเล็กได้ เนื่องจากพ่อครัวมีเพียงเขาคนเดียว มันจึงต้องรับจองเท่านั้น โต๊ะในร้านมีแค่สองหรือสามโต๊ะก็เพียงพอ หากวันไหนไม่มีลูกค้าพวกเขาก็สามารถใช้พื้นที่ส่วนนี้ในการประชุมหรือสังสรรค์ได้
“ที่กิลด์อุสทรินาก็ทำได้ ครัวน่ะ ถ้าเจ้าจะยืมใช้เขาก็คงไม่ว่าหรอก”
เรย์เถียงเวิร์นไม่ออก ได้แต่นิ่งอึ้งคอตกอยู่แบบนั้น
“ถ้าสนใจไปดูของที่เหลือเมื่อไหร่ก็บอกผมได้นะครับ” เจ้าหน้าที่ดูแลโกดังบอกกับเรย์ก่อนที่จะขอตัวกลับไปทำงานที่ค้างอยู่ ทิ้งให้เรย์ยืนเหม่ออยู่ตรงนั้นอย่างเสียดาย
“เอาเถอะ ถ้าอยากเปิดร้านจริง ๆ ก็ลองดูก็ได้ เรื่องสถานที่ กับการประกอบร้านขึ้นมาใหม่และงานเอกสาร ข้าจะดูแลให้เอง”
“ลอเรนซ์” เรย์ดีใจจนเกือบเผลอตัวเข้าไปกอดอีกฝ่าย
“เรื่องสร้างร้านขึ้นมาใหม่หรือเรื่องในครัวคงช่วยไม่ได้มาก แต่ถ้างานต้อนรับนี่ของถนัดข้าเลย” ทุกคนไม่รู้ว่าเวิร์นเล่นมุกตลกหรือเปล่า พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะขำหรือซึ้งใจดี
“ฝากเวิร์นดูแลเรื่องห้องเย็นด้วยก็แล้วกัน ส่วนข้าจะช่วยดูเรื่องการจัดหาวัตถุดิบให้” อลิซิลลาฉีกยิ้ม
“อย่าใช้ไอ้นั่นนะ” ลอเรนซ์เตือนอลิซิลลาเกี่ยวกับวิชาลึกลับของเธอ ถ้าเป็นอลิซิลลาล่ะก็ เธอมีวิธีการหาเนื้อของสัตว์หายากมาได้อย่างไม่ยากเย็น แต่วิธีนั้นลูกค้าอาจจะต้องเตลิดหนีไปก็ได้
“พอเจ้าพูดขึ้นมาแล้วก็อยากลองเลยแฮะ” อสูรร้ายในร่างของสาวงามแสยะยิ้ม
เรย์เคยเห็นมันมาแล้ว วิชาลับที่ในยุคนี้มีเพียงอลิซิลลาคนเดียวที่ทำได้ ร่างของสัตว์ร้ายลึกลับที่อลิซิลลามอบให้ก็เป็นหนึ่งในผลงานจากเวทมนตร์นั้น อลิซิลลาสามารถรวมร่างสัตว์หรือเดวัลต่างชนิดเข้าด้วยกัน
ในยุคสมัยก่อน ผู้ที่ทำอาชีพเทมเมอร์จะคุ้นเคยกับสถานที่ที่สามารถนำเอาเดวัลที่จับได้มาผสมกันเพื่อให้เป็นเดวัลสายพันธุ์ใหม่ มันถึงขั้นที่มีตารางและสูตรผสมอย่างชัดเจนว่าตัวอะไรผสมอะไรจะได้อะไรด้วยซ้ำ มีคนไม่น้อยมองว่าการกระทำแบบนี้เป็นเรื่องผิดศีลธรรมเพราะต้องสละมากกว่าสองชีวิตเพื่อให้ได้ชีวิตใหม่ตนเดียว นอกจากนั้นก็ยังทำอาจให้เกิดเดวัลที่อันตรายจนยากที่จะควบคุมได้ สถานที่ที่รับผสมเดวัลจึงถูกยกเลิกหายไปในที่สุด
แต่เวทมนตร์โบราณนั้นยังเหลืออยู่ ในยุคสมัยนี้อลิซิลลาคือผู้เดียวในโลกที่ครอบครองมันไว้
YOU MAY ALSO LIKE
![จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活]](https://novel-lucky.com/wp-content/uploads/2022/10/dsa5d15sa1ds-75x106.jpeg)
