Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 355: ลอเรนซ์ปะทะไอเลีย
“เปลี่ยนตัวเลยไหมครับ” เรย์ตะโกนขึ้นไปบนเวที เขาสังเกตว่านักดาบวัยสามสิบกว่ากำลังหอบด้วยความเหนื่อยล้า เธอไม่ได้รับบาดแผลร้ายแรงจากการต่อสู้ทั้งสองครั้ง แต่การปะทะกับยอดฝีมือถึงสองรายได้เผาผลาญกำลังกายของเธอไปมาก
“ข้ายังไหว” เบียรากำลังฝืนตัว เธอคิดเพียงแค่ว่าถ้ายอมสลับตัวตอนนี้ชัยชนะที่ได้มาก็จะเสียเปล่า อย่างน้อยที่สุดเธอก็อยากเห็นกับตาว่าศัตรูคนต่อไปทำอะไรได้บ้าง
“อย่าฝืนเกินไปนะครับ”
“นี่ ถึงเจ้าจะเป็นคนที่ท่านคาฟโตแนะนำมา แต่ข้าคือหัวหน้ากิลด์สาขานะ ฟังที่ข้าพูดเถอะน่า” เบียราหันมาส่งยิ้มหวานให้
คู่ต่อสู้คนถัดไปของเบียราขึ้นมารอบนเวทีแล้ว เธอคือหญิงสาวผมชมพูไอเลีย ลาบัสคานั่นเอง ต่างฝ่ายต่างไม่รีรอ ทันทีที่กรรมการให้สัญญาณทั้งคู่ก็จู่โจมเข้าใส่กัน
ไอเลียไม่ได้ใช้อาวุธ แต่ร่างกายของเธอคืออาวุธร้ายแรง ผมของเธอสามารถเคลื่อนไหวได้เหมือนกับอสรพิษ มันขยับโจมตีใส่เบียราด้วยความเร็วที่เหนือกว่า
เบียราเบี่ยงหลบไปได้ เธอเห็นพื้นเวทีที่แหลกยับจากการถูกฟาดด้วยเส้นผม มันรุนแรงยิ่งกว่าดาบของบัสเซลในตอนที่เขาอาละวาดเสียอีก
“ใช้ผมโจมตี” ลอเรนซ์รู้สึกทึ่ง แม้แต่คนที่เคยศึกษาวิชาประหลาดมามากมายแบบเธอก็ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
ไอเลียจู่โจมโดยที่แขนทั้งสองข้างยังกอดอกอยู่ ผมทวินเทลทั้งคู่ไม่ได้เพียงแค่เหวี่ยงฟาดฟันอย่างเดียว มันยังยืดยาวออกไปกว่าเดิม
สิ่งที่ทำให้น่าหนักใจที่สุดคือเบียราไม่สามารถฟันเส้นผมเหล่านั้นขาดได้ ทั้งที่แต่ละเส้นมีความยาวของเส้นผ่านศูนย์กลางเพียงหนึ่งในหมื่นของเมตร แต่มันกลับแข็งและยืดหยุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ ที่ย่ำแย่กว่านั้นคือในตอนนี้ผมของไอเลียกำลังพันเข้ากับดาบของเธอ
สลัดทิ้งไม่ได้ จะตัดก็ตัดไม่ขาด แถมหากมัวแต่ลังเล เส้นผมก็จะไม่หยุดอยู่ที่ดาบเท่านั้น มันกำลังรุกคืบเข้ามาจนถึงมือของเธออยู่แล้ว
แม้แต่แรงสั่นสะเทือนก็ไม่ได้ผล ไอเลียเห็นเทคนิคนี้มาก่อนและหาวิธีรับมือไว้แล้ว เธอสั่นเส้นผมในจังหวะเดียวกันเป็นการสลายพลังทิ้ง
สุดท้ายเบียราก็ต้องยอมปล่อยดาบไปก่อนที่เธอจะเสียมือหรือคอไปด้วย เธอกระโดดถอยออกมาหลายก้าวเพื่อตั้งหลัก พริบตาต่อมาเธอก็พบว่าตัดสินใจฉลาดแล้วที่ไม่ยื้ออยู่ต่อไป เพราะดาบของเธอกำลังถูกผมของไอเลียบีบจนแตกร้าว
“ดาบระดับหก ถูกทำลายง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง”
“ขอโทษด้วย น่าจะของแพงสินะ” ไอเลียขอโทษด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้ดูสำนึกผิดอย่างคำพูด
เบียราชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง แม้จะไม่มีดาบแล้วแต่เธอก็ยังพอมีไม้ตายก้นหีบอยู่อีกสองสามท่า ปัญหาก็คือเธอไม่มั่นใจเลยว่าของแบบนั้นจะจัดการกับไอเลียได้ไหม
ไอเลียยังคงกอดอกอย่างสบายใจ ร่างของเธอถูกยกสูงขึ้นจากเส้นผมที่ขยายออกไปเพิ่ม มันไม่ใช่แค่ผมทวินเทลสองเส้นอีกต่อไป เส้นผมเหล่านั้นถูกเพิ่มจำนวนขึ้นจนดูราวกับว่าเธอมีแขนเพิ่มขึ้นอีกนับสิบข้าง
เบียรามองไม่เห็นทางชนะเลย แต่เธอตัดสินใจฝืนสู้เพื่อที่อย่างน้อยคนที่ต้องมาสู้ต่อจากเธออาจจะได้เห็นจุดอ่อนของไอเลียเพิ่ม
แต่มันก็แทบจบลงในพริบตา ฝ่ามือดาบของเธอไม่เพียงไม่สามารถฟันเส้นผมของไอเลียขาด เธอจะยังพบว่าพลังสั่นสะเทือนที่ถูกถ่ายทอดลงไปในเส้นผมวิ่งย้อนไปที่ปลายทางที่เส้นผมมัดเอาไว้ซึ่งก็คือร่างของเธอนั่นเอง
เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นไปทั้งสนาม มันมีเสียงของกระดูกที่ถูกป่นดังแทรกมาด้วย ร่างที่เคยแข็งแกร่งราวเหล็กกล้าดูอ่อนยวบลงไปในทันที
เบียรามีสภาพเป็นตายเท่ากัน ไอเลียใช้เส้นผมหย่อนเธอทิ้งไว้ข้างสนามทั้งแบบนั้น
“คนต่อไป”
เรย์รู้สึกฉุนขึ้นมา เขารู้ว่านี่คือการประลองและโอกาสบาดเจ็บแบบนี้เกิดขึ้นได้ มันไม่ใช่ความผิดของไอเลีย แต่มันก็ห้ามไม่ได้ที่เขารู้สึกโมโหที่เห็นคนรู้จักถูกเล่นงานสาหัสแบบนั้น
แต่ก่อนที่เรย์จะขึ้นเวทีไป ใครอีกคนแซงหน้าเขาขึ้นไปก่อน
“ข้าสู้ต่อเอง” ลอเรนซ์ต่างจากเรย์ เธอดูใจเย็นเหมือนน้ำแข็ง
เรย์เพิ่งสังเกตว่าลอเรนซ์ต่างออกไปจากเดิม เธอไม่ได้ถือปืนเอาไว้ ที่อยู่ในมือขวาคือดาบที่เขาคุ้นตา มันคือดาบแห่งเรย์ที่ลอเรนซ์ฉกมาโดยที่เขาไม่รู้ตัว
“เฮ้ย นั่นมันดาบข้า” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
“ขอยืมหน่อย เดี๋ยวคืนให้น่า”
“แต่ว่าเจ้าใช้ปืนไม่ใช่เหรอ”
“อย่าลืมสิ… ข้าก็มีอาจารย์เป็นจอมดาบนะ”
ลอเรนซ์พุ่งเข้าไปหา ส่วนไอเลียก็สวนกลับด้วยเส้นผม แต่ต่างจากเบียราที่สู้กับสองศึกก่อนหน้านั้นจนเรี่ยวแรงถดถอย ลอเรนซ์สามารถหลบเส้นผมนับสิบสายได้อย่างไม่เป็นปัญหา
…เร็วมาก…
ดาบแห่งเรย์ถากคอไอเลียไปเพียงนิดเดียว เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ไอเลียปล่อยให้ใครสร้างบาดแผลให้เธอได้ เธอคิดว่ามันเป็นเพราะเธอประมาทไป เส้นผมทั้งหมดถูกเรียกมาเพื่อใช้ป้องกัน
แต่ลอเรนซ์อ่านทางพวกมันได้ เธอบุกกดดันรุกคืบขณะที่ไอเลียต้องถอยอย่างต่อเนื่อง
ฉับบบ
เส้นผมปอยหนึ่งถูกลอเรนซ์จงใจตัดจนขาด นี่คือดาบในตำนานที่สร้างจากโลหะที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกโดยช่างที่ยอดเยี่ยมที่สุด ดาบระดับหกที่ไอเลียทำลายไปก่อนหน้านี้ไม่อาจนำมาเทียบกันได้
สองแขนที่เคยกอดอกไว้อยู่เสมอไม่สามารถอยู่นิ่งได้อีกต่อไป ไอเลียจำเป็นต้องตอบโต้ด้วยสิ่งอื่นที่นอกเหนือจากเส้นผม
เล็บของไอเลียยาวยืดออกมาได้ นอกจากผมแล้วเธอยังควบคุมเล็บให้งอกยาวออกมาได้เช่นกัน เล็บนี้แม้จะขาดความยืดหยุ่นและไม่สามารถควบคุมได้เหมือนกับเส้นผม แต่มันก็มีจุดแข็งที่ความคมและความทนทานที่เหนือกว่า เธอใช้เล็บจากนิ้วทั้งสิบรับดาบแห่งเรย์
พวกมันแตกสะบั้นในทันทีที่ปะทะ เล็บที่เธอภาคภูมิใจว่าทำลายอาวุธชั้นเลิศมาแล้วนักต่อนักมีสภาพไม่ต่างจากกระเบื้องที่ถูกค้อนเหล็กทุบจนแตกกระจาย
นอกเหนือจากอาวุธวิเศษที่เหนือชั้นกว่า ท่วงท่าของลอเรนซ์ก็ไม่เหมือนมือสมัตรเล่นเลยสักนิด วิชาดาบของเธอเป็นเหตุผลหนึ่งที่ไอเลียไม่สามารถจับกุมเธอไว้ได้ เธอใช้เทคนิคลึกลับบางอย่างดูดซับและไหลผ่านพลัง จนเส้นผมสูญเสียพลังทำลายไป พลังตัดที่เหนือกว่า และวิชาประหลาดที่ทำให้สามารถฟันต่อเนื่องได้จนแทบจะไร้ขีดจำกัด
“นั่นมันวิชาดาบของเรเซอร์นี่” เวิร์นเพิ่งนึกออกว่าเขาเคยเห็นที่ไหน เขาหันไปมองเรย์ด้วยสายตาที่อยากเค้นเอาคำตอบ
ไอเลียถูกบีบจนถอยไปจนสุดขอบเวที เธอเสียหลักเพราะเส้นผมที่ประคองร่างถูกลอเรนซ์ตัดขาด ร่างของเธอเกือบจะหล่นลงไปแล้วดีที่เธอเอาผมอีกหลายเส้นยันร่างเอาไว้
“ออกนอกเวที” กรรมการตะโกนพร้อมกับยกธงขึ้นเป็นสัญลักษณ์
“เดี๋ยวสิ ข้ายัง…”
“เส้นผมก็เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย” กรรมการชี้ไปที่เส้นผมของไอเลียที่ดันร่างเธอเอาไว้ แม้ตัวเธอยังลอยอยู่เหนือพื้นแต่เส้นผมเหล่านั้นไม่ใช่
“ชนะแล้ว” เรย์ตะโกนด้วยความดีใจ แต่เขาพบว่าลอเรนซ์มีสีหน้าไม่สู้ดี
“ประมาทไป…” ลอเรนซ์ฝืนยิ้มได้ครู่เดียวเธอก็ล้มฟาดพื้นไปทั้งแบบนั้น
เรย์และเจ้าหน้าที่พยาบาลรีบรุดขึ้นไปดู เรย์แทบผงะเมื่อพบว่าทั่วร่างของลอเรนซ์โดยเฉพาะที่คอของเธอมีเส้นผมสีชมพูรัดอยู่จนแน่น
“เส้นผมที่ถูกตัดไปแล้วยังเคลื่อนไหวได้” ลอเรนซ์ตอบ “ถ้ายายนั่นไม่ตกเวทีไปซะก่อน บางทีคนที่แพ้อาจจะเป็นข้าเอง”
แม้จะชนะแต่ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างจากเสมอ ลอเรนซ์บาดเจ็บจนเรย์ไม่ยอมให้เธอลงแข่งในรอบต่อไป ลอเรนซ์ไม่สามารถปฏิเสธได้เพราะเธอไม่อยากให้เขาห่วงจนเกินไป
รอบต่อไปเวิร์นขอให้เป็นตาของเขา ศัตรูของเวิร์นคือแฮทซ์ผู้มืดมนอย่างที่คาดเอาไว้ นี่คือการต่อสู้ของชายสองคนที่ต่างก็น่ากลัวจนคนส่วนใหญ่ไม่กล้าเฉียดเข้าใกล้
แฮทซ์ขึ้นเวทีพร้อมกับอาวุธประหลาดที่เวิร์นไม่รู้จัก มันคล้ายกับค้อนขนาดใหญ่ที่ด้านหัวปลายแหลม ท้ายของด้านจับขนาดใหญ่ติดโซ่เอาไว้แต่ที่ปลายสุดของโซ่มีสิ่งที่เหมือนกับลูกเหล็กขนาดใหญ่กว่าหัวมนุษย์อยู่ด้วย
“เคนดามะ เรียกแบบนี้ใช่ไหม” เรย์ถามทุกคนแถวนั้น แต่ไม่มีใครตอบได้
YOU MAY ALSO LIKE
