Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 359: พบฟรีโอนิเอลครั้งแรกอีกครั้ง
หนึ่งในห้าจอมดาบ ฟรีโอนิเอล เลอนอฟ
“หืมมม รึว่าจะเป็นกลุ่มของเรย์ ลีออน” ฟรีโอนิเอลหันมามองหน้าพวกเรย์ที่ขยับเข้าไปใกล้คล้อยหลังสาว ๆ จากปาลอมเมที่เดินจากไป
“ลุงซิกมาบอกไว้แล้วสินะ” คำพูดนี้ไม่ได้ทำให้ฟรีโอนิเอลแปลกใจ แต่มันทำให้คนที่อยู่ข้างหลังของเรย์แปลกใจมากกว่า
“พวกเจ้า…” ฟรีโอนิเอลมองไปยังคนสองคนที่อยู่ด้านหลังของเรย์ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นคนทั้งสอง
“พวกเค้าคือเพื่อนของข้าเอง” เรย์กำลังจะแนะนำตัวลอเรนซ์ เวิร์นและอลิซิลลา
“เวิร์น ลีออน… ใช่ไหม ตาแก่ไม่เห็นบอกเลยว่าแกก็อยู่ในกลุ่มนี้ด้วย”
ฟรีโอนิเอลเลิกสนใจหญิงสาวหรือชาวบ้านที่มุงดูอยู่ มือของเขาข้างหนึ่งกุมปลอกคาบไว้ ส่วนอีกข้างก็ทำท่าเตรียมพร้อมไว้ที่ด้ามจับ ท่าทางคุกคามของเขาเผยชัดเจนว่ากำลังจะมีเรื่อง มันไล่ให้ชาวบ้านถอยหนีออกไป
ที่น่าตลกคือทหารยามเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ถอยหนีไปด้วย ครู่ก่อนพวกเขายังทำงานอย่างขยันขันแข็ง เห็นคนแต่งตัวไม่เรียบร้อยก็ยังเข้าไปทัก แต่พอเห็นคนแผ่จิตสังหารใส่กัน พวกเขากลับเป็นกลุ่มแรกที่ถอยออกไปตั้งหลัก
“เดี๋ยวก่อน จะทำอะไรน่ะ” เรย์ร้องห้ามฟรีโอนิเอล แต่เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเวิร์นเองก็ตั้งท่าจะเอาเรื่องด้วยเช่นกัน
เวิร์นเป็นประเภทที่ไม่ยอมปล่อยใครให้มาหาเรื่องแล้วปล่อยกลับไปได้ง่าย ๆ
“เจ้านี่คือฆาตกรที่ฆ่าคนล้มตายเป็นเบือ เจ้าไม่รู้หรือไง”
“มันเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว เขากำลังปรับปรุงตัวอยู่”
“หลบไปเรย์! หมอนี่ไม่น่าจะคุยกันรู้เรื่องหรอก”
“ใจเย็น ๆ ก่อนทั้งสองฝ่าย” ลอเรนซ์ก็มาช่วยห้ามทัพ เธอพยายามให้เหตุผลกับฟรีโอนิเอล “เวิร์นถูกส่งไปรับผิดที่ดีปบลูเฮลมาแล้ว แต่เขาได้รับอภัยโทษชั่วคราว ตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างทำภารกิจเพื่อไถ่โทษอยู่”
“ดีปบลูเฮล? ไถ่โทษ? แม่สาวน้อย… มันไม่ใช่อะไรง่าย ๆ แบบนั้นหรอก ถ้าให้ข้าเดามันก็คงเป็นแค่ข้อตกลงระหว่างเอเทเซียกับเจ้านี่ แต่ผู้ชายคนนี้มีค่าหัวในหลายประเทศ แค่เอเทเซียที่อภัยโทษให้เขาแล้วยังไง มันไม่ได้ทำให้ประเทศอื่นอยากได้หัวเขาน้อยลงหรอก”
“ลองคิดดูให้ดีนะครับ เวิร์นคือคนมีฝีมือ การได้เขาช่วยในการผนึกเทพปีศาจ มีแต่ข้อดีไม่ใช่เหรอ ลดดาบลงเถอะครับ”
ฟรีโอนิเอลหยุดคิดเพียงครู่เดียวก็พูดต่อ “ข้าไม่คิดว่าฆาตกรอย่างเจ้าหมอนี่จะกลับตัวได้หรอก”
“อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่จะดีกว่านะครับ”
“พอแล้ว! อย่าพูดมาก! ปล่อยมาเลย ถ้าอีกฝ่ายอยากสู้นัก ก็มาลองกันสักตั้งจะเป็นไรไป” เวิร์นเองของขึ้น ดวงตาของเขาแฝงความหงุดหงิดจัด
เมื่อเรย์ อลิซิลลา และลอเรนซ์พบว่าไม่สามารถเลี่ยงได้ พวกเขาตัดสินใจถอยออกมาเล็กน้อย แต่ก็ตั้งใจไว้ว่าหากมีสิ่งเหนือความคาดหมายเกิดขึ้นจากเวิร์นหรือฟรีโอนิเอล พวกเขาก็จะลงมือหยุดเอง
เรย์รู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของฟรีโอนิเอลเป็นอย่างดี นอกจากในยุคสมัยที่ตนเกิดและเติบโตมา เขายังต่อสู้ร่วมกับฟรีโอนิเอลในฐานะสมาชิกกลุ่มอะบีสมานับครั้งไม่ถ้วน เขาไม่ได้สงสัยระดับวิชาดาบของชายผู้นี้เลย
จอมดาบวัยใกล้เลขสามโจมตีก่อนด้วยทักษะการฟันยืดระยะ เวิร์นก้มหลบอย่างทันท่วงทีขณะที่ยังวิ่งไถลไปข้างหน้า
เวิร์นไม่ได้แค่พุ่งตรงไป แต่เขายังขยายขอบเขตไอเย็นมรณะออกไปด้วย แต่ฟรีโอนิเอลก็ไม่ยอมให้เขาพุ่งเข้าประชิดได้ง่าย ๆ เขาฟันปล่อยคลื่นดาบออกมาอีกหลายครั้ง ทุกการโจมตีไม่ได้มีเป้าหมายเพียงแค่บังคับให้เวิร์นถอยออกไป แต่ละดาบที่ฟันออกมาแฝงแรงซึ่งมากพอจะบั่นคออีกฝ่ายได้ด้วย
“ฟันเร็วมาก น่าจะเร็วกว่าคุณเรเซอร์อีก” ลอเรนซ์เอ่ยปากชม
“คลื่นดาบระยะไกลและทรงพลังมาก ไม่เคยเห็นใครปล่อยคลื่นดาบออกมาได้สมบูรณ์ขนาดนี้เลย” อลิซิลลาผู้มีอายุยืนยาวพูดแบบนี้ มันก็น่าจะยืนยันได้แล้วว่าเขาร้ายกาจแค่ไหน
“จอมดาบในยุคนี้มีแต่คนเก่ง ๆ ทั้งนั้นเลย”
“แต่ก็เทียบไม่ได้กับจอมดาบยุคก่อน…”
“หืมมม” ลอเรนซ์รู้สึกสนใจขึ้นมา
“เรื่องเก่า ๆ น่ะ อย่าไปสนใจเลย” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
อลิซิลลานึกถึงภาพของสตรีนางหนึ่งที่เคยตามล่าเธอ ผมยาวสลวยสีดำพลิ้วไหวล้อไปกับสายลมท่ามกลางกองเพลิงที่ลุกโชนของซากศพผู้คนที่สุมกันจนกองเท่าภูเขา
หญิงนางนั้นเผยรอยยิ้มบางที่แทบจะสังเกตไม่เห็น มือของเธอมีดาบในตำนานที่ชุ่มไปด้วยเลือด ชุดสีดำที่ดูรุ่มร่ามเล็กน้อยของเธอไม่เป็นอุปสรรคต่อการเคลื่อนไหว นักรบมากฝีมือเกินกว่าร้อยชีวิตหมายเอาชีวิตเธอ ทุกคนทุ่มสุดชีวิตเพื่อโค่นเธอให้ได้ แต่ไม่มีคมดาบแม้แต่หนึ่งเดียวที่ทำได้สำเร็จ การสังหารผู้คนที่รุมเข้ามาพร้อมกันในกระบวนท่าเดียว หญิงสาวไม่ได้ออกแรงเลยด้วยซ้ำ
บางครั้งอลิซิลลายังสงสัยด้วยว่าเธอผู้นั้นเป็นสิ่งมีชีวิตจริงหรือไม่ เพราะเธอร้ายกาจเสียยิ่งกว่าพวกเดวัลซะอีก
“อลิส” ลอเรนซ์เรียกเมื่อเห็นว่าก๊อดบีสต์ในร่างหญิงสาวเหม่อไป
ทั้งเวิร์นและฟรีโอนิเอลต่างระวังไม่ให้ผู้คนหรืออาคารบ้านเรือนถูกลูกหลงจากการต่อสู้ แต่พวกเขาแข็งแกร่งจนยากที่จะจำกัดความเสียหายเอาไว้ แม้แต่ยามที่ดาบของทั้งสองฝ่ายกระทบกัน จิตต่อสู้อันรุนแรงของพวกเขาก็ปะทะกันจนเกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอัลกราด
“ลมหายใจน้ำแข็ง” เวิร์นพ่นลมหายใจโดยพยายามควบคุมรัศมีของมัน
“อย่าได้หวัง” ฟรีโอนิเอลสะบัดดาบและเปลี่ยนวิถีของลมหายใจทิ้ง
ทั้งคู่เคลื่อนวนไปรอบ ๆ พร้อมกับฟาดฟันอาวุธเข้าใส่กัน เวิร์นที่มีออรามังกรมีพลังเหนือกว่าแต่เขาถูกเทคนิคดาบขั้นสูงของฟรีโอนิเอลทำให้พลังไม่สามารถใช้ได้อย่างเต็มที่
ส่วนฟรีโอนิเอลก็กำลังมีปัญหากับความเย็นของเวิร์น ฟรีโอนิเอลใช้การเสียดสีของดาบทำให้เกิดประกายไฟลุกไหม้ร้านค้าขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ มันช่วยให้เขาไม่ต้องแข็งตายอยู่กลางเมืองศักดิ์สิทธิ์
“นี่มันไม่เกินไปเหรอเนี่ย” เรย์มองร้านที่กำลังลุกไหม้ โชคดีเหลือเกินที่มันเป็นแค่แผงลอยขนาดเล็กที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว
“จะถูกจับส่งดีปบลูเฮลอีกรอบไหมเนี่ย” ลอเรนซ์เองก็เริ่มอยู่เฉยไม่ไหว เธอกำลังคิดว่าถ้าท่าไม่ดีเธอจะเปิดประตูมิติแล้วพาทุกคนหนีไปที่เมืองใกล้ ๆ นี้
“ดีปบูลเฮล... คุกที่พวกเจ้าสองคนเคยเล่าให้ฟังใช่ไหม น่าสนุกดีเหมือนกันนะ จะไปด้วยกันหมดห้าคนนี่เลยใช่รึเปล่า”
“ไม่เอาเฟ้ย” เรย์ส่ายหน้าดิก ครั้งก่อนเข้าไปในฐานะแขกยังอยู่กันลำบากแทบแย่ คราวนี้ขืนถูกส่งไปในฐานะนักโทษ เขาคงขำไม่ออก
“ถ้าโดนจับติดคุกก็อดอาหารของเรย์ด้วยนะ” ลอเรนซ์บอกอลิซซิลลาเผื่อว่าเธอจะรู้สึกเดือดร้อนไปด้วยกัน
ดูท่ามันได้ผล อลิซิลลาพึมพำ “อดกินอาหารเรย์เหรอ แบบนั้นก็แย่เหมือนกันแฮะ”
เรย์รวบรวมไฟฟ้าลงดาบ ก่อนที่อัลกราดจะแหว่งหายไป เรย์คิดจะหยุดทั้งคู่แม้ว่าอาจจะทำให้ต้องมีบาดเจ็บกันบ้าง
แต่อลิซิลลารวดเร็วกว่า เธอกระโดดเข้าขวางอย่างไม่กลัวเกรงคมดาบที่กำลังฟาดฟันใส่กันดุเดือด ไม่เพียงแค่นั้น เธอยังใช้มือเปล่าทั้งสองข้างในการรับมือ ข้างหนึ่งคว้าดาบแห่งซิลเวอร์เอาไว้ ส่วนอีกข้างก็คว้าดาบเลื่องชื่อที่ฟรีโอนิเอลสะบัดออกจากฝัก
“ขอโทษนะ แต่ข้ายังไม่อยากเข้าคุกตามไปด้วย”
…ไม่ขยับเลย… เวิร์นพยายามดึงดาบกลับแต่ไม่สำเร็จ
…รับดาบของเราด้วยมือเปล่า ที่สำคัญสวยจังเลยแฮะ… ฟรีโอนิเอลเพิ่งสังเกตว่าคนที่เข้ามาขวางนั้นงดงามยิ่งกว่าสตรีนางไหนที่เคยพบเห็น และนอกจากสวยจนน่าตกใจแล้ว เธอยังมีหูเหมือนแมวประดับอยู่บนหัวอีกด้วย
“อย่ามาขวางได้ไหม” เวิร์นตะโกนใส่ขณะที่พยายามดึงดาบกลับ แต่มันกลับค้างติดอยู่บนมือของอลิซิลลา
“คะ… คุ… คุณผู้หญิงผู้งดงามท่านนี้คือ…” ในระยะประชิด ฟรีโอนิเอลตกตะลึงในความงามจนลืมไปหมดสิ้นว่าตนกำลังอยู่ระหว่างการต่อสู้
“อยู่ดี ๆ ก็กลับมาเป็นนักดาบลามกเหมือนเดิมแล้ว”
เวิร์นเองเห็นท่าทีของฟรีโอนิเอล เขาหมดอารมณ์จะสู้ต่อ มองจากสีหน้าของคนทั้งคู่ คนหนึ่งมองสาวตาไม่กะพริบ อีกคนทำหน้าเบื่อหน่าย เรย์อาศัยจังหวะนั้นเดินตรงไปที่เวิร์นแยกพวกเขาออกจากกัน
“ฝากยื้อหมอนี่ไว้ก่อน ข้าจะพาเวิร์นออกไป” เรย์พูดเสียงเบาจนเกือบไม่ได้ยิน โชคดีที่อลิซิลลามีหูที่ดีกว่าหูของมนุษย์มากเธอให้สัญญาณมือกลับสื่อได้ความว่า “ทางนี้ข้าจัดการเอง รีบไปเถอะ”
เรื่องเหมือนจะจบลง แต่เรย์สังหรณ์ว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นอีกจุดเปลี่ยนก็ได้ เรย์กังวลว่าฟรีโอนิเอลจะไม่ยอมรวมกลุ่มที่มีเวิร์นอยู่ด้วย
“มีอะไรไม่เหมือนในประวัติศาสตร์อีกแล้วสินะ” ลอเรนซ์เดาทาง
“อื้อ แต่คงไม่เป็นไรหรอก… มั้งนะ”
YOU MAY ALSO LIKE
