Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 377: เรย์และเรย์ปะทะเทพปีศาจจาเคววา
เรย์แน่ใจว่าทุกอย่างดำเนินมาจนใกล้ถึงบทสรุป เทพปีศาจหกตนถูกผนึกไปแล้วโดยแลกกับลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ทั้งหกลูก ที่รอคอยให้พวกเขาจัดการต่อก็มีเพียงแค่อัลกีโรอาและจาเคววาเท่านั้น
แผนของเฟอร์โรคือการสร้างสิ่งก่อสร้างพิเศษที่มีพลังในการขโมยพลังเวทของเทพปีศาจเพื่อนำมาร่ายเวท ‘เอ็กโซดัส’ เพื่อผนึกตัวของมันเอง
“หน้าที่ของพวกเจ้าคือล่อให้เทพปีศาจเข้ามาในขอบเขตเวทที่ข้าเตรียมไว้ แต่ถึงไม่อธิบายก็คงรู้อยู่ดีแหละนะ” เฟอร์โรยังงอนอยู่ที่พวกเรย์รู้เรื่องทุกอย่างอยู่แล้ว มันทำส่วนที่สนุกที่สุดอย่างการอวดผลงานไม่น่าตื่นเต้นอีกต่อไป
“แล้วก็นะ ในพื้นที่ที่กำหนดไว้ เทพปีศาจจะเรียกอสูรอัญเชิญออกมาไม่ได้ ถ้ากองทัพด้านนอกต้านสาวกเทพปีศาจไว้อยู่ ก็ไม่ต้องห่วงว่าเทพปีศาจจะเรียกกองทัพมาเพิ่ม”
“แบบที่เรียกมาด้วยวงเวททำไม่ได้ก็จริง แต่พวกที่เกิดจากเลือดของเทพปีศาจยังเกิดขึ้นได้นะครับ” เรย์พูดจากประสบการณ์โดยตรง
“อะไรที่เลี่ยงไม่ได้ก็ปล่อยไป หน้าที่ของพวกเราคือเพิ่มโอกาสสำเร็จให้มากที่สุด ใช่ไหมล่ะครับ” ไลท์ที่อยู่ตรงนั้นด้วยเสริมขึ้น ดูเป็นคนเฉียบแหลมที่มองสถานการณ์ออก เป็นอีกครั้งที่เรย์รู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้บุคลิกต่างจากตนเล็กน้อย
…หรือว่าโลกมืดมันจะทำให้สมองเพี้ยนไปนะ… เรย์นินทาตัวเอง
กลุ่มอะบีสก่อนจะมีศึกใหญ่ โซนาตาจะจัดงานเลี้ยงเพื่อเสริมสร้างกำลังใจ หรือไม่ก็ปล่อยให้ทุกคนได้มีเวลาส่วนตัวกันให้เต็มที่ มันกลายเป็นธรรมเนียมคุ้นชินของเรย์
เรย์ครุ่นคิดว่างานเลี้ยงเป็นความคิดที่ดีในเวลานี้
ด้วยพลังของลอเรนซ์ ไลท์ขอกลับไปเตรียมตัวที่สตาร์โรว์จนกว่าสงครามครั้งต่อไปจะเริ่ม เวิร์นไม่ได้ไปไหนไกลเกินกว่าร้านขนมเปิดใหม่ที่ลีโอตาร์ อลิซิลลาถูกเชิญไปกิงคารอนเพื่อดูงานบางอย่างที่เรย์ก็ไม่รู้รายละเอียดมาก เขาให้คนทั้งร้านนอกจากบาบานีที่ไปไหนไม่ได้ไกลหยุดพัก ตอนนี้ทั้งร้านจึงเหลือเพียงแค่เรย์กับลอเรนซ์และบาบานีที่สิงอยู่ที่ชั้นหนึ่งของลีออนทาเวิร์น
ที่ห้องส่วนตัวของลอเรนซ์บนชั้นสอง เรย์ยังไม่ทันได้เคาะประตู ลอเรนซ์ก็เปิดสวนออกมา ก่อนที่ฝ่ายหญิงจะถามว่าเขามีธุระอะไร เรย์ก็คุกเข่าลงพร้อมกับยื่นกล่องใบเล็กให้กับเธอ
“เดี๋ยวก่อนสิ ขะ.. ข้ายังไม่ได้เตรียมใจเลยนะ แล้วก็ไม่ใช่ว่าคุยกันแล้วเหรอว่าจะตกลงอีกทีหลังจากจบเรื่องเทพปีศาจ”
“ก็ใช่ แต่เกิดเจ้าเปลี่ยนใจทีหลัง ข้าก็แย่น่ะสิ หมั้นไว้ก่อนนี่ดีที่สุดแล้ว”
“ตาบ้านี่” ลอเรนซ์ต้องเอามือปิดหน้าเอาไว้ เธอไม่อยากให้เรย์เห็นว่าเธอเขินจนฝ้าขึ้นแว่นทั้งสองข้าง
“รับไว้นะ นี่ไม่ใช่แหวนธรรมดาด้วยนะ ข้าไปรบกวนขอให้ท่านเฟอร์โรทำให้ก็เลยโดนบ่นใส่จนหูชาเลย”
“ข้าไม่รู้จะว่าอะไรเจ้าแล้ว” ลอเรนซ์ฮึดฮัดและทำท่าจะเดินกลับห้องแต่เรย์คว้ามือเธอเอาไว้ก่อน
“จะไปก็เอาแหวนไปด้วยสิ”
“ข้าไม่รู้มาก่อนเลยว่าเจ้าจะเป็นคนขี้ตื้อแบบนี้”
เรย์แค่เพียงยิ้มตอบ การที่เขารุกเข้าหา อาจจะเพราะความรู้สึกรุ่มร้อนในใจว่าลอเรนซ์เองก็รอคอยสิ่งนี้มาตลอด
“เอ้า” ลอเรนซ์ยื่นมือออกมาให้ “จะใส่แหวนก็รีบใส่ซะ ชักช้าข้าเปลี่ยนใจนะ”
แผนของเฟอร์โรดำเนินไปอย่างราบรื่นด้วยแรงสนับสนุนจากสหายเก่าอย่างกษัตริย์เรมเนส พื้นที่ที่เคยเป็นเมืองเก่าของนอร์ธบริซาเนียถูกจัดเตรียมไว้สำหรับเวทีสุดท้าย หอคอยที่มีฐานใต้ดินเชื่อมต่อโยงใยถึงกันถูกสร้างขึ้นด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ
ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะแผนผังและการออกแบบที่ยอดเยี่ยมของเฟอร์โร อีกครึ่งที่สมควรจะได้รับการยกย่องคือเหล่าบรรดาช่างฝีมือจำนวนมหาศาลที่ทุกประเทศส่งมาช่วย ไม่นานนักสิ่งก่อสร้างมหึมาตามแผนการที่วางไว้ก็สำเร็จในระยะเวลาสั้น ๆ
ในที่สุดช่วงเวลาแห่งการตัดสินก็มาถึง
สิ่งที่พวกเรย์ต้องทำในช่วงแรกไม่มีอะไรอื่นนอกจากการรอคอย กองทัพพันธมิตรรับหน้าที่หลักในตอนนี้ทำหน้าที่ล่อให้เทพปีศาจมายังจุดที่พวกเขาอยู่ (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
การเป็นตัวล่อไม่ต่างจากการฆ่าตัวตาย เรย์คิดถึงคนจำนวนมากที่ต้องสังเวยชีวิตแล้วนิ่วหน้า
“ข้าคิดว่าจะหยุดความเสียหายได้มากกว่านี้ซะอีก” เรย์พึมพำ
“ลาโตร แอนทิสตา อย่างน้อยสองคนนั้นก็ยังไม่ตายไม่ใช่เหรอ แม้แต่ลุงซิกมา ไกรา ฟรีโอนิเอล รีนา ก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้นะ”
ลอเรนซ์พูดถึงลาโตรที่ยังไม่ได้ตาย และไม่รู้ว่าเธอลืมจริงหรือแกล้งลืมชื่อของจูเดสปาไป
“นอกจากมีหลายคนไม่ต้องตาย ยังมีพวกพ้องที่เชื่อถือได้ รอดมาจนถึงตอนนี้ด้วยกัน” เวิร์นใช้หางตามองไปอีกด้าน ถึงเรย์จะพูดไม่ได้เต็มปากว่าเป็นพวกพ้องจริงหรือไม่ แต่คนกลุ่มนั้นก็อยู่ตรงนี้เช่นกัน
เซฟิลเห็นเรย์มองมาก็พยักหน้าให้ กลุ่มของเขาขาดแค่แฮทซ์ที่ถูกควบคุมตัวแค่คนเดียว เรย์รู้สึกอุ่นใจขึ้นที่มีคนทั้งหกเป็นกำลังเสริม
“มาแล้ว” ชายหนุ่มที่ใบหน้าเป็นพิมพ์เดียวกันกับเรย์ตะโกนบอกทุกคน
ร่างมหึมาสีทองสัมผัสถึงอันตรายจากพวกเรย์ได้ มันกำลังเคลื่อนที่ตรงมาทางเขา เรย์เห็นแบบนั้นก็ตั้งใจจะเรียกขวัญกำลังใจอีกสักครั้ง เขาชูดาบขึ้น
“เพื่อซีนของเรา!!” ไลท์ตะโกนตัดหน้าเรย์ไปนิดเดียว
“อลิซิลลา”
“เอ๋! เพิ่งเริ่มก็จะเอาเลยเหรอ” ฝ่ายที่ถูกเรียกประหลาดใจ
“ไม่ลุยให้เต็มที่ตั้งแต่แรก ก็อาจจะไม่มีโอกาสทีหลังนะครับ” ไลท์เองก็เห็นด้วยกับเรย์
“ใช้ได้ใช้ดีเลยน้า” อลิซิลลาปากบ่นแต่มือเคลื่อนไหว เธอขยับมือสร้างเวทซิงโครซิสเสร็จแล้วเรียบร้อย
ลอเรนซ์หวั่นใจทุกครั้งที่เห็นเวทมนตร์นี้ แต่จะพูดมากก็ไม่ได้เพราะเธอประจักษ์แก่สายตามาแล้วว่าไซอาร์นั้นแข็งแกร่งเพียงใด
ดาบแห่งเรย์ที่ตอบสนองต่อเวทมนตร์ธาตุสายฟ้า โล่แห่งเรย์ที่สะท้อนเวทได้และยังดูดซับเวทมาใช้ได้อีก สุดยอดดาบและโล่ยิ่งเสริมให้ไซอาร์ไร้เทียมทาน เขากระโดดเข้าใส่ร่างยักษ์สีทองราวกับว่ามองมันเป็นเดวัลตัวหนึ่ง
เปรี้ยง
สายฟ้าระดับยอตตะที่สามารถลบเกาะทั้งเกาะหายไปได้ถูกจาเคววาร่ายออกมาอย่างไม่ยากเย็น แต่เรย์รอรับมันไว้แล้ว เพราะมันเป็นสายฟ้าเขาไม่จำเป็นต้องใช้โล่ช่วยด้วยซ้ำ สายฟ้าทั้งหมดถูกเปลี่ยนกลายเป็นคมดาบใหญ่ยักษ์สูงเสียดฟ้า
“ระวังหอคอยด้วย” ลอเรนซ์สังหรณ์ใจว่าเรย์ลืมไปแล้วว่ารอบ ๆ บริเวณนี้มีหอคอยที่เขาต้องปกป้อง
คลื่นดาบสายฟ้าสร้างความเสียหายไม่ใช่กับจาเคววาเท่านั้น มันเป็นอย่างที่ลอเรนซ์กลัวไว้ก่อน คือหอคอยจำนวนหนึ่งพังทลายลงไปพร้อมกับการโจมตีเมื่อครู่
“ชิ” เรย์เดาะลิ้นอย่างขัดใจ นึกโกรธที่ตนเองควบคุมพลังไว้ได้ไม่ดีพอ
บริเวณหน้าอกของจาเคววามีปากขนาดยักษ์อยู่ การโจมตีเมื่อครู่ของเรย์ได้สร้างบาดแผลขนาดใหญ่ไว้ที่ปากนั่น มันทำให้เลือดจำนวนมากหยดลงสู่พื้น
“เลือดหยดลงมาแล้ว เตรียมรับมือ” พวกเซฟิลที่รอจังหวะอยู่ลงมือตอบโต้ทันควัน หลังจากที่เลือดของเทพปีศาจตกสู่พื้นไม่นานนักมันก็จะเกิดเป็นสาวกเทพปีศาจที่อันตรายผิดปกติ
พลังพิเศษของจาเคววานั้นเกี่ยวข้องกับความเจ็บปวด ไม่เกี่ยวกับว่าจะอีกฝ่ายจะมีประสาทรับรู้ด้านชาแค่ไหน ไม่เกี่ยวกับว่าสมองของคน ๆ นั้นจะทำงานไม่สมบูรณ์หรือไม่ พลังพิเศษนี้จะสร้างผลลัพธ์แห่งความเจ็บปวดโดยตรงโดยแทบจะไม่มีวิธีการไหนลดทอดมันได้
YOU MAY ALSO LIKE
