Abyss of Time ห้วงลึกแห่งกาลเวลา - บทที่ 393: เดอะโฮล โดย เค. เค. แอร์กิลด์
พวกตัวประหลาดที่คล้ายตัวนิ่มถูกเมสเซอร์และไอสลินน์จัดการจนหมด หลังจากนั้นมันก็ดูสงบได้อยู่พักใหญ่จนกระทั่งก่อนถึงหลุมยักษ์แค่นิดเดียว การปะทะระลอกใหม่ก็เริ่มขึ้นอีก
“ข้างหน้ารถผ่านไม่ได้ จากนี้ต้องเดินเท้า” เยเลนาตะโกนใส่วิทยุสื่อสาร
เมื่อทุกคนลงจากรถ มันจึงกลายเป็นการปะทะแบบเต็มรูปแบบ กำลังรบหลักยังคงเป็นทหารรับจ้างที่พกพาอาวุธสงครามมาเต็มอัตราศึก
“นี่มันถูกกฎหมายรึเปล่าคะ” โคเลทกระซิบถามรีดัส
รีดัสไม่ได้ตอบแต่ยิ้มเจื่อนกลับมา
“มีเงิน ทุกอย่างก็ถูกกฎหมายได้ทั้งนั้นแหละ” ดันเตตอบให้แทน ปืนในมือของเขายังลั่นไกไม่หยุด
โคเลทไม่ได้มีปืนแบบคนอื่น แต่มันไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ใช่กำลังรบ เธอสวมไชนิงไนท์และเข้าปะทะกับตัวประหลาดที่เหมือนกับหัวหน้าของตัวนิ่มยักษ์
ทั้งกลุ่มสู้พลางถอยพลางอย่างระมัดระวัง แทบทุกคนไม่ได้คาดหวังว่าจะจัดการหัวหน้าตัวนิ่มยักษ์ที่ใหญ่กว่าตัวอื่น แถมยังมีเกราะที่แข็งกว่าหลายเท่าได้ มีแต่โคเลทและไอสลินน์ไม่ยอมถอยไปทั้งแบบนั้น
“เดี๋ยวต้องปีนลงหลุม จะปล่อยให้ตัวแบบนี้ตามไปจนถึงปากหลุมได้ยังไง”
“ไม่ได้จะปล่อยซะหน่อย” เมสเซอร์ร้องอย่างขัดใจ “พวกเราจะไปฆ่ามันตรงนั้นต่างหาก”
“ฆ่ายังไง อย่าบอกนะว่าจะทำให้มันตกลงไปในหลุม” ไอสลินน์ถามดักคอ และเธอพูดถูก เมสเซอร์จึงถึงกับไปต่อไม่ถูก
ใช่แล้ว! เขาตั้งใจจะระเบิดมันให้ร่วงลงไปในหลุมนี่แหละ
“ถ้ามันตกลงไปแล้วไม่ตาย การลงไปด้วยกันจะยิ่งอันตรายกับเรา กำจัดมันที่นี่แหละ” โคเลทสรุป
ที่น่าเหลือเชื่อคือสองสาวทำได้อย่างที่พวกเธอพูด โดยเฉพาะโคเลทเธอใช้เวลาอยู่พักหนึ่งโจมตีจนเกล็ดบริเวณหลังของเจ้าตัวใหญ่หลุดออกมา จากนั้นเพื่อนของเธอก็ระดมยิงใส่ช่องว่างเล็ก ๆ ที่เกล็ดเคยปิดอยู่อีกหลายครั้ง
“ช่วยเธอยิง” ดันเตออกคำสั่งลูกน้อง
เมสเซอร์รู้สึกขัดใจที่ต้องช่วยคนอวดดี แต่เขาขัดคำสั่งลูกพี่ไม่ได้ ทุกคนในกลุ่มดันเตพยายามยิงให้ถูกเป้าเล็ก ๆ กลางหลังของเจ้าตัวยักษ์ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมอยู่นิ่งให้จัดการโดยง่าย
“ผู้หญิงคนนั้น…” เยเลนาพึมพำขึ้น
“เห็นแล้ว” ดันเตเข้าใจสิ่งที่ลูกน้องอยากบอก ทุกคนเห็นสิ่งเดียวกัน โคเลทสู้โดยไม่ได้ระวังว่าจะถูกกระสุนของพวกเดียวกันเอง เธอถูกลูกหลงไปหลายนัด แต่กระสุนไม่ได้ทำให้เธอแม้แต่จะชะงัก
“นี่ก็เกี่ยวกับเดอะเวิลด์งั้นเหรอ” เธอลดเสียงลงพลางแอบเหลือบมองไปทางรีดัส
“ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นอะไรได้ล่ะ”
หลังจากระดมยิงอยู่พักหนึ่ง ความพยายามของพวกเขาก็บรรลุผล เจ้าตัวนิ่มยักษ์ถูกกระสุนซ้ำลงไปที่แผลเดิมจนเจ็บหนัก จากนั้นก็ถูกโคเลทและไอสลินน์โจมตีซ้ำกันอีกคนละครั้ง ต่อให้เป็นสัตว์ประหลาดที่ถึกทนแบบมันก็ไม่สามารถทนต่อไปได้ ร่างใหญ่โตกว่าหมีสองเท่าล้มลงฟาดกับพื้นเสียงดังลั่น
การไต่ลงไปในหลุมยักษ์ค่อนข้างทุลักทุเลกว่าที่โคเลทคิดไว้ หลายคนในนี้ไม่มีประสบการณ์ในการปีนเขาและใช้อุปกรณ์ทั้งหลายที่เตรียมมา โชคดีที่อย่างน้อยระหว่างการปีนลงไปพวกเขาก็ไม่ถูกสัตว์ประหลาดตัวไหนดักโจมตี
ก้นหลุมที่มืดมิดมีสภาพแปลกประหลาด พวกเขาโชคดีเจอกับทางไปต่อแทบจะทันทีที่ลงมาถึงพื้นข้างล่าง จากการตรวจสอบเบื้องต้นมันหมือนกับถ้ำหรือเขาวงกตที่สลับซับซ้อนมากกว่าหลุมที่เกิดจากการยุบตัวตามธรรมชาติ
“เข้าไปกันเถอะครับ” รีดัสเดินจะนำเข้าไปแต่ถูกดันเตคว้าไหล่ไว้ก่อน
“ผมนำเอง คุณน่ะไปอยู่กลางขบวนเถอะ”
“แต่…”
“ถ้าจะให้ผมคุ้มกันทีม ก็ต้องใช้วิธีของผม” ดันเตยืนยันด้วยน้ำเสียงจริงจัง มันทำให้ประธานหนุ่มไม่มีทางเลือก
ดันเต เยเลนาและฮาริช สามคนด้านหน้าสำรวจเส้นทางอย่างระมัดระวังในทุกฝีก้าว รีดัส โอลีฟ ปารีสและเลขาของรีดัส เก็บข้อมูลทุกอย่างระหว่างเดินไปตามทางที่เหมือนกับถ้ำ ส่วนเมสเซอร์และเหวินที่รั้งท้ายสุดก็เดินไปและคอยระวังไม่ให้กลุ่มโดนตลบหลัง (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
มีซากศพของสัตว์และมนุษย์อยู่ประปรายในระหว่างทาง จากความลึกของตัวถ้ำ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ใครจะตกลงมาจากปากหลุมแล้วศพกระเด็นมาถึงตรงนี้ได้ ต่อให้ไม่ต้องเป็นนักชันสูตรหรือพรานผู้มีประสบการณ์ก็สามารถฟันธงได้ว่าร่างเหล่านี้ถูกบางอย่างลากเข้ามาแทะกินข้างในถ้ำ
“อย่าไปมองค่ะ” โคเลทรู้สึกเป็นห่วงอลิสาผู้ที่ดูเป็นคนธรรมดาที่สุดในกลุ่มนี้
“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” เธอยิ้มตอบ “ฉันทำงานเป็นอาสากู้ภัยมา เคยเห็นหนักกว่านี้มาแล้ว”
“ฉันเป็นห่วงเธอมากกว่าอีกโคเลท” ไอสลินน์ทักขึ้น “เห็นแบบนี้แล้วไม่เข่าอ่อนบ้างเลยเหรอ”
“ไม่รู้สิ ตั้งแต่เข้าไปในเดอะเวิลด์ มันก็แยกแยะได้ยากขึ้นว่าอะไรจริงอะไรเป็นจินตนาการ ขนาดเห็นสภาพเละเทะแบบนี้ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่านี่เป็นแค่โลกในนิยายรึเปล่า”
“ตลกดีนะ ฉันก็เป็นเหมือนกันเลย” ไอสลินน์ฝืนยิ้ม
“คิดว่าเป็นตัวอะไรเหรอ” รีดัสที่เร่งเดินตามดันเตให้ทันถาม
“ผมบอกไม่ได้ มันดูไม่เหมือนฝีมือสัตว์ชนิดไหนในโลกเลย ถ้าให้เดาก็คงเหมือนเจ้าพวกตัวประหลาดข้างนอกนั่นล่ะมั้ง”
รีดัสไม่ต้องเก็บความสงสัยไว้นาน ทั้งสิบสองชีวิตเดินต่อไปอีกแค่ราวห้านาที ตัวการของเรื่องก็ปรากฏตัว
มันคือหนอนที่มีขนาดใกล้เคียงกับงู คนแรกที่ถูกเล่นงานคือเยเลนา เจ้าหนอนซ่อนตัวอยู่ในซอกเล็ก ๆ ข้างทางและดีดตัวเข้าใส่เธอ มันมีเรี่ยวแรงมหาศาลผิดกับรูปร่าง ดีที่หญิงสาวมีสัญชาตญาณยอดเยี่ยม แม้จะมองไม่เห็นว่าอะไรกำลังพุ่งเข้ามา แต่เธอก็หันไปตอบโต้ด้วยการใช้ปืนปัดหนอนประหลาดทิ้ง
หนอนไม่ได้กระเด็นไปอย่างที่คิด มันเกาะติดหนึบกับปืนของเยเลนา
“ทิ้งปืนไป” ดันเตตัดสินใจแบบนั้นด้วยสัญชาตญาณเช่นกัน และเขาคิดถูกพริบตาต่อมาปืนที่ทำจากวัสดุที่แข็งแรงถูกหนอนประหลาดรัดจนบิดหักเหมือนกับแค่กิ่งไม้
โชคดีที่เยเลนาทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว ปืนไรเฟิลถูกทิ้งพร้อมกับที่เธอชักปืนสั้นออกมาในอึดใจ จากนั้นเธอก็ลั่นไกใส่เจ้าหนอนประหลาดอย่างแม่นยำ
“มันมีแรงบีบมหาศาลเลย อย่าให้มัน… ฮาริช” เยเลนากรีดร้อง
ชายร่างใหญ่พยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากหนอนที่ผุดขึ้นมาจากพื้น เขายิงใส่หนอนหลายตัวโดยไม่สนใจว่ากระสุนจะถูกตัวเองด้วย แต่ทั้งที่พยายามอย่างถึงที่สุดไม่กี่วินาทีต่อมาร่างของเขาก็ถูกบีบรัดจนแหลกเหลว
“ไอ้หนอนนรก!!” เมื่อแน่ใจว่าลูกน้องหมดทางรอดแล้ว ดันเตจึงไม่ต้องเกรงใจอีกต่อไป เขาและเยเลนากระหน่ำกระสุนใส่หนอนที่เหลืออยู่จนมั่นใจว่าไม่มีตัวอะไรขยับได้อีก
แต่ฝันร้ายเพิ่งเริ่มขึ้น ตรงบริเวณห้องใหญ่ที่เหมือนกับโถงเชื่อมต่อเส้นทางจำนวนมากเอาไว้ หนอนแบบเดียวกับที่เพิ่งถูกล้างบางกำลังปรากฏขึ้นจากเส้นทางที่มีอยู่นับไม่ถ้วน พวกมันมีพฤติกรรมประหลาดที่ต่างจากกลุ่มแรก เพราะแทนที่จะดีดตัวเข้าใส่เหยื่อ มันกลับเกาะกลุ่มรวมกันกลายเป็นก้อนขนาดเท่าตัวมนุษย์
“เป็นไปไม่ได้” ดันเตอ้าปากค้าง เขาตกใจจนตาแทบถลนออกมานอกเบ้า
กลุ่มก้อนที่รวมตัวเริ่มมีรูปร่างชัดเจน ใบหน้ายื่นยาวมีฟันแหลมเรียงกันเป็นชั้น ๆ สองแขนมีกรงเล็บคบกริบ สองขาดูแข็งแรงและมีกระดูกงอกยื่นออกมา หางขนาดใหญ่ช่วยพยุงร่างและรักษาสมดุลกับส่วนหัวและกรามที่ใหญ่โต
“บ้าจริง! เดอะโฮล” ดันเตตะโกนออกมา ไม่มีใครสักคนในนั้นที่รู้ความหมายสิ่งที่เขาสื่อ
ตอนนี้พวกเขาอยู่ในชัยภูมิที่เลวร้ายที่สุด ถึงห้องโถงกว้างอาจจะทำให้พวกเขาเคลื่อนไหวได้สะดวกขึ้น แต่ในทางกลับกันศัตรูเองก็สามารถโจมตีได้จากทุกทิศทางเช่นกัน
“เดอะโฮลคืออะไรเหรอคะ” โคเลทยังมีแก่ใจถามหาข้อมูลเพิ่มระหว่างที่เธอสะบัดดาบไม่หยุด
“พวกเธอไม่รู้จักเดอะโฮลที่เขียนโดย เค. เค. แอร์กิลด์เหรอ”
โคเลทและไอสลินน์ปฏิเสธ แม้แต่โอลีฟและปารีสที่เป็นหนอนหนังสือก็ไม่คุ้นกับชื่อหนังสือหรือชื่อนักเขียน
เป็นการต่อสู้อย่างดุเดือด ตัวประหลาดที่เกิดจากการรวมร่างของหนอนมองผิวเผินแล้วอันตรายกว่า แต่จุดอ่อนของมันก็ชัดเจนขึ้นเช่นกัน มันเคลื่อนไหวช้ากว่าตอนเป็นหนอนมาก และเพราะขนาดที่ใหญ่กว่ามนุษย์มันถึงเป็นเป้าของกระสุนอย่างดี
ในตอนนี้ทุกคนต่างตอบโต้อย่างเต็มที่ อาวุธถูกแจกจ่ายกับทุกคนอย่างพร้อมหน้า ไม่น่าเชื่อที่ทั้งรีดัสและลูกน้องของเขาทุกคนต่างก็สามารถใช้ปืนได้ดีในระดับหนึ่งเลย
YOU MAY ALSO LIKE
