Advent of the three calamities [นิยายแปล] - บทที่ 22: กิจกรรมนอกหลักสูตร [2]

มันคือวันศุกร์

 

วันสุดท้ายของสัปดาห์

 

และแล้วสัปดาห์แรกในสถาบันก็เกือบจะสิ้นสุดลง วันนี้ถือเป็นสัปดาห์ที่สองแล้วที่ผมหลุดเข้ามาอยู่ในร่างนี้

 

เวลาดูเหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็วในช่วงสองสัปดาห์นั้น ผมยังคงจำทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันแรกได้อย่างแม่นยำราวกับว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

 

พูดตามตรงคือผมเหนื่อย

 

ทั้งทางร่างกายและจิตใจ

 

แต่… ผมก็เริ่มจะปรับตัวเข้ากับโลกใบนี้ได้ทีละนิด อย่างช้าๆ แต่ทว่ามั่นคง ผมกำลังจะไปถึงจุดนั้น

 

ผมแค่ต้องการเวลาอีกสักหน่อยเท่านั้น

 

“นี่ครับ”

 

“…”

 

ผมเหลือบมองจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเงยหน้าขึ้นมอง มันเป็นคาบเรียนสุดท้ายของวัน และผมกำลังจะเก็บของตอนที่จู่ๆ เขาก็โผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

 

“….นี่คืออะไร?”

 

“คำเชิญน่ะ”

 

เลออนตอบสั้นๆ ผมคิดจะให้เขาอธิบายเพิ่มแต่เปลี่ยนใจแล้วเปิดจดหมายออกแทน

 

ยังไงเดี๋ยวผมก็ต้องรู้อยู่ดี

 

===

 

ถึง: จูเลียน แห่งบารอนเอวีนัส

 

พวกเราขอส่งความปรารถนาดีมายังท่าน และขอเรียนเชิญท่านเข้าร่วมงานแลกเปลี่ยนสังสรรค์ของพวกเราด้วยใจจริง

 

การปรากฏตัวของท่านจะช่วยส่งเสริมให้งานในครั้งนี้ยิ่งใหญ่ขึ้น และพวกเราตั้งตารอที่จะได้รับเกียรติจากท่านเคียงข้างเหล่าบุคคลสำคัญและแขกผู้มีเกียรติท่านอื่นๆ งานในครั้งนี้จะเป็นค่ำคืนแห่งการสนทนาที่ลุ่มลึก อาหารรสเลิศ และการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมอันรุ่มรวย

 

. . .

 

ผมกวาดสายตาอ่านเนื้อหาในจดหมายแบบผ่านๆ

 

“สรุปสั้นๆ คือ… งานปาร์ตี้งั้นเหรอ?”

 

“ประมาณนั้นแหละ”

 

ประมาณนั้น…?

 

“…แล้วฉันจำเป็นต้องไปไหม?”

 

ผมคลึงหน้าผากตัวเอง

 

เริ่มจะรู้สึกปวดหัวขึ้นมาตะหงิดๆ แล้ว

 

“ใช่”

 

เลออนพยักหน้าแล้วเสริมว่า

 

“ทุกคนต้องไป”

 

“…อา”

 

ให้ตายเถอะ

 

เลออนมองไปรอบๆ ก่อนจะลดเสียงลง

 

“มันจะดีกว่าถ้านายเข้าร่วมงานนี้นะ สร้างเส้นสายเอาไว้บ้าง มันจะช่วยนายได้ในระยะยาว”

 

“…”

 

ผมเงียบไปพลางจัดระเบียบความคิด

 

จริงอย่างที่เขาว่า เส้นสายเป็นสิ่งสำคัญในสังคมแบบนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อสร้างตัวตนในฐานะ ‘จูเลียน’ ให้มั่นคงขึ้นเท่านั้น แต่ยังเพื่ออนาคตในตอนที่ถึงเวลาที่ผมต้องไปจากที่นี่ด้วย

 

มันจะทำให้ชีวิตผมง่ายขึ้นแน่นอน

 

ด้วยความคิดนั้น ผมจึงเงยหน้ามองเลออนแล้วเลื่อนจดหมายคืนไป

 

“…..ก็ได้”

 

---

วิทยาเขตของฮาเวนนั้นกว้างใหญ่มาก

 

มันครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่และมีอาคารหลักถึงเจ็ดหลัง ได้แก่ อาคารเลโอนี, อาคารรอนเดโอ , อาคารดอร์เซต , อาคารเบอร์มิง, อาคารมิลน์ตัน , อาคารคาร์ลสัน และอาคารรอตติงแฮม

 

อาคารแต่ละหลังมีหน้าที่แตกต่างกันไป

 

อาคารรอนเดโอเป็นที่ตั้งของหอพัก อาคารเลโอนีเป็นที่ตั้งของหอประชุม อาคารรอตติงแฮมเป็นที่ตั้งของเหล่าศาสตราจารย์ และอื่นๆ…

 

อาคารแต่ละหลังทำหน้าที่เฉพาะตัว ช่วยให้ผู้ที่มาใหม่ในสถาบันหาทางไปไหนมาไหนได้ง่ายขึ้น

 

อาคารรอตติงแฮม

 

ตึก— ตึก——!

 

เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน

 

เดไลลาห์เดินไปข้างหน้าโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่นิดเดียว

 

“สวัสดีตอนบ่ายครับ ท่านอธิการบดี”

 

“ยินดีที่ได้พบครับ ท่านอธิการบดี”

 

ระหว่างทาง เธอจะถูกทักทายโดยเหล่าเจ้าหน้าที่ที่เดินสวนไปมา เธอทำเพียงปรายตามองและพยักหน้าตอบรับเล็กน้อย

 

เป็นเช่นนี้ไปจนกระทั่งเธอมาถึงห้องทำงาน

 

เอี๊ยด…

 

เมื่อประตูเปิดออก ฝีเท้าของเธอก็ชะงักลง

 

“…..”

 

คิ้วของเธอกระตุกกับภาพที่เห็นตรงหน้า เธอเกาข้างหัวเบาๆ พลางเดินหลบแถวเอกสารที่วางระเกะระกะอยู่เต็มพื้นอย่างคล่องแคล่ว จนกระทั่งถึงโต๊ะทำงานแล้วจึงนั่งลง

 

สายตาของเธอค่อยๆ เลื่อนไปหยุดอยู่ที่เอกสารใหม่สองสามชุดที่วางอยู่ข้างโต๊ะ

 

หัวข้อเขียนไว้ว่า:

 

[การเลือกกิจกรรมนอกหลักสูตรของนักเรียนทหารปีหนึ่ง]

 

‘อ้อ มีเรื่องนั้นด้วยนี่นะ’

 

มันเป็นหน้าที่ของเธอที่ต้องตรวจสอบใบสมัครของพวกเขา

 

พรึบ—

 

เธอพลิกหน้ากระดาษอย่างไม่ใส่ใจพลางประทับตราลงบนใบสมัครของผู้สมัครหลายคน

 

ปึก ปึก—

 

ตราประทับของเธอถูกยกขึ้นและกดลงอย่างต่อเนื่อง

 

จนกระทั่ง…

 

“…”

 

สายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่ใบสมัครใบหนึ่ง มันไม่ใช่ของใครอื่นนอกจากของจูเลียน

 

“ชมรมตลก…?”

 

พอลองคิดดูดีๆ มันก็เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมอยู่

 

คงจะเกี่ยวข้องกับพลังของเขานั่นแหละ

 

ตราประทับลอยค้างอยู่เหนือใบสมัครใบนั้น ก่อนที่…

 

“อาจจะยังไม่ใช่”

 

เธอยั้งมือไว้

 

แม้ข้อสันนิษฐานที่เธอมีต่อเขาจะยังไม่ได้รับการพิสูจน์ แต่เธอก็ยังไม่รู้สึกวางใจพอที่จะปล่อยให้เขาทำอะไรตามใจชอบ

 

เพราะฉะนั้น…..

 

“ระงับไว้ก่อน”

 

เธอแยกใบสมัครนั้นออกมาไว้ต่างหาก

 

“…”

 

ปึก ปึก—

 

ในช่วงครึ่งชั่วโมงถัดมา เธอจัดการคัดกรองเอกสารตรงหน้าไปเรื่อยๆ

 

พอเสร็จงาน เธอก็รู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมา เมื่อเธอเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชัก เปลือกขนมก็ร่วงกราวลงบนพื้น เธอไม่ได้สนใจมัน แต่ล้วงมือเข้าไปคุ้ยในความยุ่งเหยิงนั้นจนในที่สุดก็เจอสิ่งที่ต้องการ—ช็อกโกแลตแท่งหนึ่ง

 

ส่วนที่แปลกที่สุดของช็อกโกแลตแท่งนี้คือสติกเกอร์ที่แปะไว้ข้างบน

 

มันเขียนว่า ‘สมบัติของเดไลลาห์’

 

ใช่ เพราะนี่คือช็อกโกแลตของเธอ

 

เธอกัดช็อกโกแลตคำใหญ่

 

“ฮ้าาา…”

 

สีหน้าของเธอจึงค่อยผ่อนคลายลง รวมถึงไหล่ที่เคยเกร็งด้วย

 

ในที่สุดเธอก็หันความสนใจกลับไปที่โต๊ะทำงาน ซึ่งมีอุปกรณ์คริสตัลวางอยู่ มันเปล่งแสงจางๆ เธอเคี้ยวช็อกโกแลตตุ่ยๆ พลางแตะลงไปบนอุปกรณ์นั้น

 

ไม่นานนัก เสียงหนึ่งก็ดังก้องไปทั่วห้อง

 

[…เดไลลาห์]

 

มันเป็นเสียงที่ทุ้มลึกและเต็มไปด้วยอำนาจ

 

เดไลลาห์โยนเปลือกขนมทิ้งแล้วตอบกลับเรียบๆ ว่า

 

“ฉันจัดการปัญหาเรียบร้อยแล้วค่ะ”

 

[คราวนี้เป็นตัวอะไรล่ะ?]

 

“ยังพอรับมือได้ค่ะ… ยังไม่มีอะไรมาก แค่ระดับหายนะตัวหนึ่ง”

 

[…..ระดับหายนะงั้นเหรอ?]

 

บรรยากาศในห้องดูหนักอึ้งขึ้นมาทันทีหลังจากคำพูดของเดไลลาห์

 

มีการแบ่งระดับเฉพาะสำหรับสิ่งที่มาจากมิติกระจก

 

มันเป็นข้อตกลงที่ทั้งสี่จักรวรรดิเห็นพ้องกัน

 

ระดับต่างๆ มีดังนี้: ระดับ Infant, ระดับ Junior, ระดับหายนะ, ระดับผู้ทำลายล้าง และระดับปฐมกาล

 

การที่สัตว์ร้าย ‘ระดับหายนะ’ ปรากฏตัวใกล้กับบริเวณสถาบัน เป็นเครื่องเตือนใจอย่างดีว่าสถานการณ์ในตอนนี้ร้ายแรงแค่ไหน

 

[ดูเหมือนพวกมันจะเริ่มอุกอาจขึ้นเรื่อยๆ นะ ครั้งสุดท้ายที่พวกมันส่งตัวที่แข็งแกร่งขนาดนี้มาคือเมื่อไหร่?]

 

“น่าจะสักสองสามปีก่อนมั้งคะ? ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

 

ขณะที่พูด เดไลลาห์ก็เอื้อมมือไปที่ลิ้นชักอีกครั้ง แล้วหยิบช็อกโกแลตออกมาอีกแท่ง

 

“…แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ”

 

ระดับหายนะคือมอนสเตอร์ที่มีพลังเทียบเท่ากับ High Wizard

 

การที่เธอพูดเหมือนมันเป็นเรื่องเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าเธอแข็งแกร่งขนาดไหน

 

[มีปัญหาอื่นอีกไหม…?]

 

เดไลลาห์ครุ่นคิดก่อนจะพูดอย่างระมัดระวังว่า

 

“…ดูเหมือนพวกมันกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่ แต่ฉันก็ยังไม่แน่ใจนักว่าคืออะไร ฉันได้เพิ่มระดับการรักษาความปลอดภัยของสถาบันแล้ว ดังนั้นเราไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่ของแบบนี้มันก็ไม่แน่หรอกค่ะ”

 

[อืม… ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะ หลายปีที่ผ่านมาเราขัดขวางความพยายามของพวกมันมาได้ตลอด แต่เราไม่มีทางรู้เลยว่าพวกมันจะเจาะทะลวงเข้ามาได้เมื่อไหร่]

 

“รับทราบค่ะ”

 

ดูเหมือนการติดต่อจะจบลงเพียงแค่นั้น แต่ก่อนที่เดไลลาห์จะได้ตัดสาย เธอก็ได้ยินเสียงของเขาอีกครั้ง

 

[…..โอ้ คืนนี้มีงานรวมตัวกันนี่นา เธอจะไปเข้าร่วมไหม?]

 

“งานรวมตัวเหรอคะ?”

 

[เธอลืมไปแล้วเหรอ?]

 

“…”

 

[ลืมจริงๆ ด้วยสินะ…]

 

“เปล่าสักหน่อยค่ะ”

 

เดไลลาห์รู้สึกอยากจะปฏิเสธขึ้นมาดื้อๆ ด้วยเหตุผลบางอย่าง

 

ความภาคภูมิใจของเธอไม่ยอมให้เธอยอมรับว่าเธอลืมไปแล้วจริงๆ

 

เพราะว่า…

 

เธอลืมไปแล้วจริงๆ นั่นแหละ

 

[อ้อ ก็ดีแล้ว งั้นเจอกันที่นั่นนะ ฉันไปล่ะ และ… เช็ดปากด้วย]

 

“….เอ๊ะ?”

 

การสื่อสารจบลงเพียงแค่นั้น

 

เดไลลาห์ที่กำลังอึ้งเอื้อมมือไปแตะริมฝีปากตัวเอง ซึ่งยังมีรอยช็อกโกแลตหลงเหลืออยู่

 

คิ้วของเธอค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน

 

“เขารู้ได้ยังไงกัน…?”

 

---

 

มันเป็นช่วงดึกมากแล้วตอนที่ผมเดินทางมาถึงจุดหมาย

 

เนื่องจากมันอยู่ไม่ไกล พวกเราจึงเดินตามถนนในวิทยาเขตมาจนถึงที่นี่

 

สถานที่จัดงานตั้งอยู่บริเวณชายขอบของสถาบัน ท่ามกลางกลุ่มอาคารวิลล่ามากมาย จุดนัดพบที่เลือกไว้นั้นดูโดดเด่นออกมาได้อย่างง่ายดาย

 

วิลล่าหลังนี้ตั้งตระหง่านเหนือบ้านหลังอื่นๆ ไม่เพียงแต่จะมีขนาดที่น่าประทับใจเท่านั้น แต่ยังประดับประดาด้วยลวดลายที่ซับซ้อน แสงไฟสว่างไสวที่จัดวางอย่างมีกลยุทธ์ยิ่งขับให้มันดูเด่นชัดและแตกต่างจากหลังอื่น

 

“ถึงแล้ว”

 

หลังจากซักซ้อมสถานการณ์กันมาก่อน เลออนก็เดินนำหน้าผมไปส่งจดหมายเชิญให้พนักงานต้อนรับที่ดูแลอยู่

 

เขาเป็นชายหนุ่มผมดำ อายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม

 

“ยินดีที่ได้พบครับ ท่านดาวดำ”

 

พนักงานต้อนรับทักทายผมหลังจากตรวจดูคำเชิญอย่างรวดเร็ว

 

รอยยิ้มต้อนรับของเขาทำให้ผมรู้สึกเป็นภาระอย่างบอกไม่ถูก ขณะที่เขายื่นมือไปทางประตูวิลล่าแล้วเปิดมันออก

 

[บุตรชายของผู้นำลำดับที่สามแห่งบารอนเอวีนัส นักเรียฯปีหนึ่งและเจ้าของตำแหน่งดาวดำ จูเลียน ดาเคอร์ เอวีนัส]

 

เนื่องจากได้รับการเตรียมตัวมาจากเลออนก่อนแล้ว ผมจึงไม่ตกใจกับการประกาศชื่อที่จู่ๆ ก็ดังขึ้น

 

อย่างไรก็ตาม ผมกำลังพยายามอย่างหนักที่จะรักษาใบหน้าให้ดูนิ่งเฉยที่สุด

 

‘รู้หรอกนะว่านี่คือสิ่งที่พวกขุนนางเขาทำกัน… แต่มันต้องเว่อร์ขนาดนี้เลยเหรอ?’

 

แถมยังมีปัญหาเรื่องที่แขกทุกคนในงานตอนนี้ต่างพากันหันมามองผมเป็นตาเดียวอีก

 

“ขอให้เป็นค่ำคืนที่รื่นรมย์นะครับ”

 

พนักงานต้อนรับเสริมขึ้น ราวกับพยายามจะตอกย้ำความอึดอัดของผมเข้าไปอีก

 

“ฮู่ววว…”

 

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวเดินต่อไปในห้องโถง

 

ผมย้ำกับตัวเองอีกครั้งถึงตัวตนที่ผมเป็น

 

‘ฉันคือ จูเลียน ดาเคอร์ เอวีนัส’

 

‘ดาวดำและนักเรียนอันดับหนึ่งของชั้นปีหนึ่ง’

 

‘เวลาคนมองมาที่ฉัน พวกเขาต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายประหม่า’

 

‘ไม่ใช่ฉัน’

 

ด้วยความคิดนั้น ผมจึงเดินลึกเข้าไปในงาน

 

มีใบหน้าที่คุ้นเคยหลายคนปรากฏขึ้นขณะที่ผมเดินผ่าน ตั้งแต่เพื่อนร่วมชั้นไปจนถึงเจ้าหน้าที่และศาสตราจารย์บางคนที่ผมได้เจอในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา นอกจากนี้ยังมีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยอีกมาก ทั้งคนแก่และคนหนุ่มสาว

 

แต่มีคนคนหนึ่งที่ดูโดดเด่นที่สุดในบรรดาทุกคน

 

ดูเหมือนเธอจะเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจ

 

เป็นคนที่ทุกคนต่างก็ต้องหันไปมอง

 

อีฟา เคล เมเกรล

 

เจ้าหญิงเพียงพระองค์เดียวแห่งจักรวรรดิ

 

ในชุดเดรสสีแดงชิ้นเดียวที่ขับเน้นเส้นผมสีแดงอันโดดเด่นของเธอ เธอช่างดูสง่างาม ความงามของเธอข่มทุกคนในที่แห่งนั้นให้มัวหมอง

 

ท่วงท่าที่สง่างามและการวางตัวที่ดูดีช่วยเสริมภาพลักษณ์ของเธอ ขณะที่เธอกำลังสนทนาอย่างคล่องแคล่วกับผู้คนที่เข้ามาทักทาย

 

“…”

 

ทันทีที่ผมสังเกตเห็นเธอ เธอก็สังเกตเห็นผมเช่นกัน ผมไม่ได้คิดอะไรและเตรียมจะเบือนหน้าหนี แต่ทว่าจู่ๆ เธอกลับยิ้มออกมา

 

ยิ้มงั้นเหรอ…?

 

ผมชะงักไปชั่วครู่

 

เช่นเดียวกับคนอื่นๆ อีกหลายคนที่กำลังมองเธออยู่

 

กว่าผมจะรู้สึกตัว เธอก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผมแล้ว ผมรู้สึกถึงสายตาทุกคู่ในห้องที่จับจ้องมา

 

…และในขณะที่ผมก้มลงมองด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ริมฝีปากมันวาวของเธอก็เผยอออก และน้ำเสียงที่สดใสของเธอก็ดังก้องเข้าหูผมอย่างแผ่วเบา

 

“ฉันรอนายอยู่เลยล่ะ”

 

เธอยื่นมือออกมา

 

“…..จะให้เกียรติฉันหน่อยได้ไหม?”

 

เวรเอ้—