Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 129 : การกลายพันธุ์

มันเป็นคืนที่เงียบสงบ สัตว์ป่าที่ดุร้ายบางตัวเดินผ่านต้นไม้อย่าง

 

เงียบ ๆ พวกมันอาจได้กลิ่นเลือดของซีซาร์ ดังนั้นพวกมันจึงมอง

 

ขึ้นไปบนต้นไม้ จากนั้นพวกมันก็หลบหนีไปโดยไม่ทำอะไรที่เป็น

 

การขู่

 

ในโพลงของลำต้น แมลงไม่ออกมาอีก แม้เมื่อแมลงบินไปที่โพลง

 

ต้นไม้ แต่มันก็ไม่แม้แต่จะยืดตัวเพื่ออ้าปากอีกต่อไป

 

ฉาวซวนเดาว่ามันเป็นงานฝีมือที่ลึกซึ้งที่ไล่สัตว์อื่น ๆ ออกไป

 

เช่นเดียวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับพิธีกรรมของชนเผ่า ตอนนี้

 

แม้ว่าไม่มีเปลวไฟ,ไม่มีสัตว์ป่าที่ดุร้ายหรือสัตว์อื่น ๆ ทำร้ายพวก

 

เขา ซึ่งอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

 

แม้ว่าจะรู้เรื่องนี้แล้ว แต่ ฉาวซวนก็ยังคงระแวดระวังอยู่ตลอดทั้ง

 

คืน

 

ในตอนเช้า พระจันทร์ทั้งสองดวงค่อยๆ หายไปในท้องฟ้า

 

เหล่านกบนต้นไม้ก็มีท่าทางที่กระตือรือร้น

 

เมื่อแสงแดดส่องผ่านใบไม้ เหล่านกที่อยู่บนรังเหนือฉาวซวนได้

 

จากไปแล้ว

 

บาดแผลของซีซาร์เลือดได้หยุดแล้ว สะเก็ดแผลก็ค่อนข้างดูน่า

 

กลัว แต่ในความเป็นจริง บาดแผลได้หายดีขึ้น

 

เมื่อนอนอยู่บนกิ่งไม้ ซีซาร์หายใจอย่างสม่าเสมอและยังไม่ตื่น

 

ขึ้นมา การได้ยินเสียงลมหายใจของมันค่อยๆ ดังขึ้น ฉาวซวนรู้สึก

 

ใจชื้นชั่วคราว นอกจากนี้ เขายังตรวจสอบกระดูกหักในร่างของซี

 

ซาร์ และพบว่าตอนนี้ฟื้นตัวไปโดยไม่มีร่องรอยใด ๆ

 

การเปลี่ยนแปลงที่ดีเหล่านี้เกิดขึ้นมาจากฝีมือแกะสลักที่ลึกซึ้ง

 

หรือไม่?

 

ฉาวซวนยืนนิ่งอยู่บนต้นไม้ และฟังอย่างตั้งใจ เขาได้ยินเสียง

 

นกหวีดไม้ ดังนั้นเขาเดาว่ากลุ่มล่าสัตว์กำลังตามหาพวกเขา เขา

 

รีบหยิบนกหวีดไม้ออกมาและเป่าลมตามจังหวะที่ฟังดูคล้ายนก

 

ในป่า

 

หลังจากนั้นไม่นาน เมยมาพร้อมกับคนอื่น ๆ กำลังมองหาพวก

 

เขา

 

“อาซวน!”

 

เมื่อเมยเห็นฉาวซวนยืนอยู่บนต้นไม้ ในที่สุดเขาก็รู้สึกโล่งใจ

 

สายตาของซีซาร์ทำให้เมยตกตะลึง

 

“มันได้รับบาดเจ็บสาหัสได้อย่างไร … ” เมยไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะ

 

เขากลายเป็นคนใจลอย

 

ไม่รู้!

 

“มัน … มันเป็น … ”

 

ชี้ไปที่ซีซาร์ที่นอนอยู่ที่นั่น เมยงงพร้อมกับแววตาสงสัยในสายตา

 

ของเขา

 

“มันคือ … ซีซาร์?” แลงกาเดินหน้ามองมันอย่างระมัดระวัง “มัน

 

ไม่ได้ใหญ่กว่าเมื่อวานนี้หรือ ทำไมข้ารู้สึกว่ามันเติบโตขึ้นมาในชั่ว

 

ข้ามคืน? ”

 

คนอื่น ๆ ที่มากับเมยก็พยักหน้าเหลือบมองไปที่ซีซาร์เรื่อยๆ

 

“มันได้รับบาดเจ็บเมื่อวานนี้ และมีประสบการ์ณเปลี่ยนแปลง

 

บางอย่าง” ฉาวซวนกล่าว

 

“แต่มันก็เปลี่ยนไปเยอะเลย” แลงกาพึมพำ

 

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ควรพูดถึงเรื่องนี้ในตอนนี้ ความสำคัญ

 

ของพวกเขาคือการเดินทางออกจากที่นี่และกลับไปที่ถ้า

 

เมยและคนอื่น ๆ ไม่ได้กลับไปและเฝ้าระวังตลอดทั้งคืน ตอนรุ่ง

 

สาง พวกเขายังคงตามหาฉาวซวน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่หลับ

 

มองใบหน้าของพวกเขาที่เหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ฉาวซวนรู้สึก

 

เสียใจมาก

 

“ขอโทษฮะ” ฉาวซวนกล่าว

 

เมยโบกมือให้เขาและพูดว่า “กลับไปก่อน”

 

ถึงแม้เขาอยากจะฟาดฉาวซวนที่นี่ เขารู้ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการ

 

กลับไปที่ถ้า เพราะคนที่รอพวกเขาอยู่ในถ้าก็ยังไม่หลับ

 

ฉาวซวนวางซีซาร์ลงช้าๆ จากต้นไม้พร้อมเปล

 

สำหรับซีซาร์ที่ยังไม่ตื่นขึ้น

 

เมื่อวานนี้ เปลพอดีกับตัวมัน แต่วันนี้ เมื่อซีซาร์นอนลงไปอีกครั้ง

 

เปลก็มีขนาดเล็กมากครึ่งหนึ่งของหัวและหางของมันเกินขอบเปล

 

เมยและคนอื่น ๆ ยกมันขึ้นมาที่ใต้ต้นไม้ หลังจากที่พวกเขาวาง

 

เปลลงแล้ว พวกเขาก็พูดว่า “มันหนักมาก”

 

“มันใหญ่ขึ้นและผอมลง” ชายวัยกลางคนที่อยู่ถัดจากเมยก็กระซิบ

 

ซีซาร์ฟื้นคืนได้เป็นอย่างดี และมันไม่เคยผอม แม้กระทั่งเมื่อมันไป

 

ล่าสัตว์กับกลุ่มล่าสัตว์ ซึ่งต่างจากเหล่าสัตว์ที่หิวโหยในป่า แต่

 

ตอนนี้ ซีซาร์ดูผอมและน่ากลัวมาก

 

ด้วยความช่วยเหลือของเมยและคนอื่น ๆ ฉาวซวนพบว่ามันง่าย

 

มาก

 

แบกเปลที่จะนำซีซาร์ไปที่ถ้า

 

คนที่อยู่ในถ้าแห่งแรกไม่สามารถนอนหลับได้สนิท เฉียวและคน

 

อื่น ๆ รอพวกเขาที่ทางเข้าตลอดทั้งคืน ทุกคนกังวลมาก การ

 

กลับมาของเมยและฉาวซวนพร้อมกับสมาชิกทุกคนทำให้พวกเขา

 

โล่งใจ

 

“เป็นเรื่องดีที่พวกเจ้าทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย” เฉียวมองไปที่

 

เหล่าคนที่เพิ่งกลับมา หลังจากมองอย่างสังเกตุที่ฉาวซวน เธอ

 

พบว่าเขาไม่ได้บาดเจ็บและจากนั้นเธอก็ยิ้ม

 

“ข้าขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องกังวล” ฉาวซวนกล่าว การที่เขา

 

ออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำนั้นเป็นความผิดพลาด

 

“ไม่เป็นไร.” เฉียวตั้งใจจะถามพวกเขาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้

 

ด้วยดวงตาของเธอที่จ้องอยู่บนเปล เธอเดาได้ว่าซีซาร์ได้รับ

 

บาดเจ็บและจากนั้นเธอก็พบสิ่งผิดปกติ

 

“ไปข้างในก่อน” เมยยกเปลเข้าไปในถ้า

 

ฉาวซวนวางซีซาร์ลงและขอยาบางอย่างเพื่อรักษาบาดแผลของซี

 

ซาร์

 

เมื่อให้ยากับซีซาร์ ฉาวซวนเล่าให้ทุกคนฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

 

หลังจากที่เขาทิ้งทุกคนไป

 

คนรอบข้างตกใจกับคำพูดของฉาวซวน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แลง

 

กา

 

กลืนน้าลายของเขา แลงกาคิดว่ามันไม่น่าเชื่อและถามว่า “เขตกับ

 

ดัก? ซีซาร์นำหมาป่าไปที่เขตกับดัก! ”

 

เขาไม่รู้สึกว่าน่าเสียดายที่กับดักของเขาถูกทำลาย แต่รู้สึกตกใจที่

 

ซีซาร์สามารถหลอกลวงฝ่ายตรงข้ามเข้าไปที่เขตกับดักได้

 

“นอกจากนี้ มันยังนำพวกหมาป่าไปที่หลุมน้ามันดิบ” ฉาวซวน

 

กล่าว ยืนอยู่ข้างๆ มัน แลงกาได้แต่เกาแขนและรู้สึกหวาดกลัว

 

มากขึ้น

 

ตั้งแต่พวกเขาไปล่าสัตว์ พวกเขาก็คิดว่ามนุษย์เพียงคนเดียว

 

เท่านั้นที่สามารถใช้กับดักเพื่อเอาชนะพวกสัตว์ร้ายและสัตว์ที่

 

โหดเหี้ยมได้ เป็นที่คาดไม่ถึงว่าสัตว์เหล่านี้สามารถทำเช่นนี้ได้ ใน

 

อดีต นี้มันยากที่จะจินตนาการจริงๆ

 

“ทำไมซีซาร์ดู … ”

 

“มันกลายพันธุ์” ฉาวซวนกล่าว

 

ในระดับหนึ่ง การเปลี่ยนแปลงของซีซาร์คือการกลายพันธุ์

 

“กลายพันธุ์?” แลงกาไม่เข้าใจคำนี้

 

“อาจกล่าวได้ว่า ซีซาร์อาจใกล้เคียงกับสัตว์ป่าที่ร้ายกาจ หรือ

 

แม้แต่สัตว์ร้ายที่ดุร้าย” ฉาวซวนอธิบายสั้น ๆ และตรงๆ

 

ทุกคนประหลาดใจ

 

สัตว์ตัวนี้ในกลุ่มได้ถกเถียงกันมากจากพวกเขา และตอนนี้ ฉาว

 

ซวนบอกพวกเขาว่าสัตว์ป่าตัวนี้เปลี่ยนเป็นสัตว์ป่าที่ดุร้าย

 

สัตว์ร้ายที่ดุร้าย!

 

นั่นมันเป็นการก้าวกระโดดอย่างใหญ่ยักษ์

 

พวกเขากำลังจะไปล่าสัตว์พร้อมกับสัตว์ร้าย?

 

ที่ฟังดู…ทำให้อึกอักแต่น่าตื่นเต้นเช่นกัน

 

“มันขึ้นอยู่กับ… มาดูกันเมื่อซีซาร์ตื่นขึ้นมา ” ฉาวซวนกล่าว

 

“เยี่ยม ตั้งแต่ที่ไม่มีใครในพวกเราได้นอนหลับดีเลยเมื่อวาน ให้

 

พักผ่อนวันนี้แล้วไปล่าสัตว์วันพรุ่งนี้” เมยกล่าว

 

ฉาวซวนนอนติดกำแพง ใกล้ซีซาร์ เขาหยิบผลึกเพลิงออกมาที่ได้

 

จากหมอผีในถุงหนังสัตว์เมื่อทุกคนไม่สนใจเขา

 

เขาใช้พลังสัญลักษณ์ไปมากในงานฝีมือที่ลึกซึ้งเมื่อคืนนี้ เขาจด

 

จ่ออยู่กับการแกะสลักและการสร้างตราประทับ และหลังจากเสร็จ

 

สิ้นแล้ วเขาก็ต้องระมัดระวังตัว ฉาวซวนเหนื่อยเกินกว่าที่เขาจะ

 

คว้าผลึกเพลิงเพื่อฟื้นพลังของเขา

 

ผลึกเพลิงจากเดิมสีแดงเหมือนเปลวไฟ แต่สีกลายเป็นแสงซึ่งไม่

 

ชัดเจน แต่ฉาวซวนพบมันว่า

 

การเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้ชัดเจน แต่พลังที่ปล่อยออกมาจากผลึก

 

เพลิงก็เพียงพอสำหรับนักรบอย่างน้อยสามคน

 

เป็นที่คาดไม่ถึงว่าพลังงานของมันถูกบริโภคไปโดยไม่รู้ตัวเป็น

 

จำนวนมาก

 

งานฝีมือที่ลึกซึ้งใช้พลังงานมาก เขาควรระมัดระวังให้มากในการ

 

ใช้มัน

 

เมื่อฉาวซวนและคนอื่น ๆ พากันพักผ่อนในถ้า เมยพาคนไม่กี่คน

 

ไปยังเขตกับดัก

 

ในเขตกับดักสัตว์ มีหมาป่าตายหลายตัวซึ่งถูกกัดโดยสัตว์อื่น ๆ

 

และสัตว์กินซาก เพียงเลือดติดกระดูกที่เหลืออยู่ เพราะกลิ่นเลือด

 

ดึงดูดสัตว์บางตัว

 

“นี่เป็นความจริง … ” เมยกล่าวพร้อมกับเบิกตากว้างหลังจากที่เขา

 

ได้มองเข้าไปใกล้กับดักอีกสักหน่อย

 

“อาชวนไม่ได้โกหก”

 

“เยี่ยม ซีซาร์ … จริงๆ ก็รู้วิธีที่จะดักจับสัตว์อื่น ๆ ”

 

ไม่เพียงแต่เมยและภรรยาของเขาเฉียว แต่ยังคนอื่น ๆ ที่มากับ

 

พวกเขาคิดว่าถ้าลูกสัตว์ในเผ่าเปลี่ยนไปเหมือนซีซาร์ พวกเขาจะ

 

…

 

“เมย นี้จะช่วยเราได้มาก!” เฉียวกล่าว

 

“ความช่วยเหลือของพวกมันอาจเปลี่ยนแปลงกลุ่มล่าสัตว์!”

 

พวกเขายังมีข้อกังวลบางอย่าง ถ้าลูกเหล่านี้โตขึ้น พวกมันจะ

 

ทรยศต่อกลุ่มนี้หรือไม่? อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่หมอผีได้เห็นด้วย

 

มันก็ต้องเป็นสิ่งที่ดี

 

สมาชิกในกลุ่มล่าสัตว์มีความคิดที่เรียบง่าย แม้ว่าพวกเขามี

 

ความคิดอื่น ๆ อีกมากมาย แต่พวกเขาเชื่อว่ามันถูกต้องตราบ

 

เท่าที่หมอผีเห็นด้วย

 

ใช่ สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็คือทำตามคำพูดของหมอผี!

 

หลังจากที่คิดออกแล้ว เมยและคนอื่นก็รู้สึกโล่งใจมากขึ้น คนอื่น

 

ๆ อีกหลายคนได้คิดที่จะชักชวนให้เมยจับลูกสัตว์ให้ฝาแฝดของ

 

เขาและขอให้ฉาวซวนฝึกฝนพวกเขา

 

เมยไม่ได้บอกว่าดีหรือไม่

 

ในตอนเย็น ทุกคนอยู่รอบกองไฟกล่าวถึงการฝึกฝนลูกๆ สัตว์ใน

 

เผ่าในอนาคต

 

ทันใดนั้น ที่นอนอยู่ข้างๆ ฉาวซวน ซีซ่าร์ก็เริ่มเคลื่อนไหว

 

แลงกาที่อยู่ใกล้ฉาวซวน ก็พบว่าซีซาร์เคลื่อนไหว เขารีบไปดูทันที

 

“อา ซีซาร์กำลังตื่นขึ้น?”

 

พร้อมที่จะมองไปที่มันอย่างระมัดระวัง แลงกาก้มศีรษะลง เมื่อ

 

เขาเห็นดวงตาของมัน เขาก็ตะลึง

 

แลงการู้สึกราวกับว่าเขาตกลงไปในสระน้าที่มีน้าแข็งเย็นและ

 

หนาวจัดวิ่งผ่านหนังศีรษะของเขา กล้ามเนื้อของเขาค่อยๆ เกร็ง

 

แน่นและรอยยิ้มของเขาก็บูดเบี้ยว เส้นเลือดของเขาอยู่ในแขนผุด

 

ออกมา เขาต่อสู้กับแรงกระตุ้นให้ลงมือแทงมันด้วยดาบหินของ

 

เขา

 

ดวงตาของซีซาร์กลายเป็นดุร้าย,โหดเหี้ยมและหนาวเย็น แลงกา

 

ได้เห็นดวงตาเช่นนี้ในป่าทุกวัน

 

“ว่าไง?” คนอื่น ๆ ถามออกมา

 

แลงกาเปิดปากของเขา ตั้งใจจะบอกให้ทุกคนอย่าเข้ามาใกล้ แต่

 

ในไม่ช้าเขาก็พบว่าดวงตาคู่นั้นนุ่มนวลขึ้น เมื่อเขามองมันอีกครั้ง

 

เขาเชื่อว่ามันยังเป็นหมาป่าที่คุ้นเคยกับเขา

 

มันเป็นซีซาร์ ไม่ใช่สัตว์ที่ดุร้ายจากป่า

 

เมื่อฉาวซวนมาตรวจสอบบาดแผลของซีซาร์ แลงกาก็ขยับมือที่

 

เย็นเฉียบของเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและกล่าวว่า “ไม่มี

 

อะไรพิเศษ เป็นเรื่องที่ดีที่ซีซาร์ตื่นขึ้นมา ”

 

หลังจากตื่นขึ้น ซีซาร์ก็ลุกขึ้นยืนและเดินไปรอบๆ ในถ้า

 

“ทำไมข้าถึงรู้สึกกระวนกระวายทุกครั้งที่ซีซาร์เข้ามาใกล้?” ตูพูด

 

กับทุกคนที่อยู่รอบๆ เขา

 

“ข้า … ข้าด้วย … ” บาก็เช่นกัน

 

ฉาวซวนตัดเนื้อบางส่วนที่เหลืออยู่ในถ้าสำหรับซีซาร์

 

ความอยากอาหารของซีซาร์กลายเป็นมากขึ้น มันยังคงหิว

 

กระหายหลังจากกินกวางไปครึ่งตัวราวกับว่ามันยังไม่อิ่ม แต่ในถ้า

 

มีอาหารไม่มากนัก ดังนั้นมันจึงไม่กินอาหารต่อ

 

วันรุ่งขึ้น กลุ่มล่าสัตว์ก็พร้อมจะเดินหน้าต่อไป ซีซาร์ที่รูปร่างผอม

 

ติดตามพวกเขา

 

“ทำไมไม่ปล่อยให้มันพักผ่อนสักสองสามวัน?” เมยถามฉาวซวน

 

“ไม่ฮะ มันสบายดี”

 

ซีซาร์กำลังเคลื่อนไหวโดยไม่มีอาการลังเลเลย ดูเหมือนมันจะมอง

 

ไปข้างหน้าและได้แต่วิ่งเข้าไปในป่า ภาพนี้ทำให้เมยไม่ปฏิเสธอีก

 

ต่อไป

 

ฝูงหมาป่าไม่เห็นเข้าใกล้กวาดต้อนฝูงกวางยักษ์ ดังนั้น

 

กลุ่มล่าสัตว์วางแผนที่จะได้กวางมากขึ้น

 

พวกเขาพุ่งตัวไปที่ฝูงกวางและเล็งไปที่กวางแตกฝูง

 

“นั่นไง ตัวนึง!” แลงกาตะโกน เขาตั้งใจที่จะปล่อยให้ซีซาร์พุ่งไปที่

 

กวางของเขา เพียงเพื่อให้เห็นร่างสีเทาเข้มข้ามและวิ่งไปที่กวาง

 

ปัง!

 

กวางและรูปร่างสีเทาเข้มตกลงมาด้วยกัน

 

เมื่อแลงกามองพวกมันอีกครั้ง เขาก็พบว่ากวางล้มลงกับพื้นและซี

 

ซาร์กำลังกัดคอของมัน