Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 15 : เขามักจะท าอะไรบางอย่าง,เหมือนเจ้า

ฉาวซวนยกม่านและเดินเข้าไปภายในตามด้วยซีซาร์ แต่ซีซาร์ไม่

 

กล้าที่จะผ่อนคลายหรือเดินชนอะไร ครั้งสุดท้ายเมื่อมันดมกลิ่นใน

 

สิ่งที่มันอยากรู้อยากเห็น มันเขี่ยที่จมูกของมัน เมื่อมันบังเอิณไป

 

สัมผัส แม้ด้วยความพยายามทั้งหมดของมัน มันไม่สามารถดึงสิ่ง

 

นั้นออกด้วยอุ้งเท้าของมัน กลับกลายเป็นยิ่งมันพยายามมาก

 

เท่าไหร่ สิ่งนั้นก็ยิ่งรัดแน่นมากขึ้นเท่านั้น แม้ว่าฉาวซวนมา

 

ช่วยชีวิตมันอย่างรวดเร็ว และช่วยมันเอาที่หนีบออก มันเจ็บ

 

เหมือนอยู่ในนรกตลอดทั้งวัน นับตั้งแต่นั้น ซีซาร์มักจะทำตัวดี

 

เมื่อมันตามฉาวซวนมาที่นี่ และมันจะอยู่ติดกับฉาวซวนไม่มีความ

 

อยากรู้อยากเห็นเป็นพิเศษ

 

บ้านของเค่อ ค่อนข้างใหญ่กว่าคนอื่น และมีพื้นที่ประมาณ 100

 

ตารางเมตร ในห้องมีหินหลายชนิด ตั้งแต่ถ้วยหินและชามใน

 

ชีวิตประจำวันไปจนถึงเครื่องมือล่าสัตว์ เช่นมีดหิน และหัวหอก

 

นอกจากนี้ยังมีเครื่องมือที่อยู่ในวัสดุที่แตกต่างกัน บางส่วนของ

 

พวกมันทำจากเขาหรือกระดูกสัตว์ และบางส่วนทำมาจากหิน

 

ธรรมดาเท่านั้น แต่ส่วนใหญ่ของเครื่องมือต่างๆ มีการรวมกันของ

 

วัสดุ2ชนิดดั้งเดิมนำมาประกอบเป็นเครื่องมือชนิดเดียว นักรบใน

 

เผ่าส่วนใหญ่ใช้วัสดุประกอบเป็นเครื่องชนิดเดียว

 

หลังจากเหลือบมองไปที่เครื่องมือที่แขวนอยู่บนผนัง, ฉาวซวน

 

มองออกไปและเดินตรงเข้าไปในห้องเล็ก ๆ ที่เค่อ ใช้ในการขัดหิน

 

ของเขา

 

ผมสีเทาแก่ เค่อ ยังคงนั่งอยู่ที่นั่น เพราะเขาจัดการกับหินตลอดทั้ง

 

วันดังนั้นเสื้อผ้าหนังสัตว์ของเขาถูกปกคลุมด้วยชั้นบางๆของผง

 

หินสีขาว มือของเขาที่ถือหินในขณะนี้ถูกย้อมไปด้วยสีเทา

 

สายตาของเค่อ จ้องมองไปที่เครื่องหิน เขายังคงทำงานอยู่และ

 

ไม่ได้เคลื่อนย้ายสายตาของเขาเพราะการมาของฉาวซวน ราวกับ

 

ว่าโลกทั้งใบได้หายไปเหลือเพียงหินในมือของเขา

 

เมื่อรู้อุปนิสัยของเค่อ, ฉาวซวนได้หยิบถุงหนังสัตว์ออกมาและดึง

 

เอาก้อนหินทั้งสองก้อนออกมาขณะที่เขาส่งพวกมันให้เค่อ

 

“ลุงเค่อ ท่านช่วยกรุณาทำมีดสองเล่มหรือไม่ก็กริชสองเล่มให้ข้า

 

ได้ไหม?”

 

ก้อนหินที่ฉาวซวนหยิบออกมานั้นสามารถนำมาทำเป็นมีดสั้นหรือ

 

กริช เนื่องจากมีความยาวที่จำกัด

 

เค่อหยุดสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ และยกศีรษะของเขามองไปที่หินที่

 

ฉาวซวนส่งมาให้กับเขาจากนั้นเขาก็เห็นปลาสองตัวที่ฉาวซวน

 

นำมาและกล่าวว่า “ใช่ ปลาหนึ่งตัว.” เขาหมายความว่า เขาจะทำ

 

กริชให้กับฉาวซวนและมันจะทำให้เขาเสียปลาเพียงหนึ่งตัว

 

“ท่านต้องเก็บทั้งสองตัวไว้ ส่วนอีกตัวหนึ่งเป็นของขวัญของข้าเพื่อ

 

เป็นการแสดงความขอบคุณต่อความเมตตาของท่าน ในช่วง 6

 

เดือนที่ผ่านมา! ”

 

ทุกครั้งเมื่อ ฉาวซวนเก็บรวบรวมก้อนหิน เขาจะนำพวกมันไปยัง

 

สถานที่ของเค่อและทำการค้าขาย ตอนแรกฉาวซวนไม่ค่อย

 

คุ้นเคยกับเรื่องนี้และเขาได้นำก้อนหินบางก้อนที่ไม่ดีมาให้เค่อ แต่

 

เค่อยังคงให้อาหารเขาอยู่เสมอ ต่อมาเมื่อ ฉาวซวนรู้วิธีการระบุ

 

หินว่ามีชนิดและระดับที่แตกต่างกัน ดังนั้นแล้วเขาก็ระลึกได้และ

 

ตระหนักถึงความตั้งใจที่จะช่วยเหลือของเค่อ เพราะว่าใครบางคน

 

จะสามารถจัดการกับก้อนหินและเครื่องหินทุกวันได้อย่างไร และ

 

ไม่ทราบความแตกต่างระหว่างหินเนื้อดีและหินปกติ?

 

แม้ว่าเค่อเป็นคนที่มักจะแสดงสีหน้านิ่งเฉย ทำให้คนอื่นรู้สึกถึง

 

ความแปลกแยก เขาได้ช่วยฉาวซวนไว้มาก มีอะไรมากกว่านั้น

 

ฉาวซวนได้เห็นยีที่อยู่ดูแลการจัดส่งอาหารมาเยี่ยมชมเค่อในวัน

 

อื่น ๆ และวิธีที่พวกเขาพูดคุยกัน แสดงให้เห็นว่าพวกเขาค่อนข้าง

 

ใกล้ชิดสนิทสนม ดังนั้น ฉาวซวนเดาว่าบางทีผู้เชี่ยวชาญงาน

 

หัตถกรรมหิน นี่คือเหตุผลที่แท้จริงว่า ยีให้ฉาวซวนดูแลถ้าเด็ก

 

กำพร้าหลังจากกู่ได้จากไป

 

เค่อขมวดคิ้วและก่อนที่เขาจะพูดคุย ฉาวซวนดึงมีดหินขนาดเล็ก

 

และมอบให้เค่อ “ลุงเค่อ โปรดดูที่หินก้อนนี้ที่ตัวข้าเองทำในวันอื่น

 

ๆ .”

 

หินที่ฉาวซวนใช้ทำมีดหินก้อนนี้ไม่ได้เป็นของดีที่มีคุณภาพ ใน

 

สายตาของช่างหัตถกรรมหิน บางทีมันอาจจะได้รับการพิจารณา

 

ว่าเป็นเพียงของที่เฮงซวย แทบจะไม่ได้ดีไปกว่าหินที่อยู่ในลาน

 

กรวด แน่นอนมันไม่ใช่เรื่องยากที่จะขัดหรือใช้ฝีมือหัตถกรรม และ

 

ฉาวซวนใช้เวลาสามวันในการทำมัน

 

เค่อหยิบมีดหินและมองไปที่มัน ในขณะที่เขาปัดมีดด้วยนิ้วมือที่

 

ปกคลุมไปด้วยผงหิน ในที่สุด เขาก็ชี้ไปที่จุดประมาณหนึ่งในสาม

 

ห่างจากที่จับและกล่าวว่า “ส่วนนี้ไม่ดี.”

 

ฉาวซวนรู้ว่าช่างหัตถกรรมหินที่มีประสบการณ์สามารถบอกจุด

 

แข็งและจุดอ่อนเพียงแค่เหลือบมองแว๊บเดียว และเค่อ เป็นเพียง

 

การชี้ให้เห็นและแจ้งฉาวซวนเกี่ยวกับปัญหาที่ใหญ่ที่สุดเกี่ยวกับ

 

มีดของเขา

 

ทำไมเขากล่าวถึงแต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุด?

 

ฉาวซวนหลังจากเพียงเริ่มต้นเมื่อมันมาถึงงานหัตถกรรมหิน และ

 

เขาก็ได้แต่พึ่งพาจินตนาการและความคิดของเขาเท่านั้น ฉาวซวน

 

ไม่มีความรู้เรื่องทักษะการประดิษฐ์ใด ๆ ดังนั้นเป็นธรรมดาที่มีด

 

หินเป็นเพียงบางอย่างที่มีข้อบกพร่องมากมาย ดังนั้นจุดดังกล่าว

 

นับว่าเป็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุดเท่านั้น

 

ยิ่งฉาวซวนติดต่อสื่อสารกับผู้คนในเผ่า เข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับ

 

ชนเผ่าที่เขาได้รับรู้ ไม่มีใครควรประมาทภูมิปัญญาและ

 

ความสามารถของพวกเขา ฉาวซวนต้องการที่จะเรียนรู้ทักษะ

 

บางอย่างในงานหัตถกรรมและขัดหินจากเค่อ โดยการทำออกมา

 

ให้เป็นมีดหิน

 

มีดหินทำด้วยหินมีเพียงรูปทรงมีด และฉาวซวนมักจะใช้มัน

 

สำหรับเวลาปกติ แต่แน่นอนว่ามันแตกต่างกันมากกับมีดที่ใช้ใน

 

การล่าสัตว์ของนักรบ ในสายตาของเค่อ เช่น ผู้เชี่ยวชาญหิน มันก็

 

เต็มไปด้วยข้อบกพร่อง เขาอาจจะบอกได้ว่าส่วนไหนที่ง่ายต่อการ

 

แตกหักและส่วนไหนที่ผ่านการขัดเงาและส่วนไหนที่ยังขัดได้ไม่

 

เพียงพอ เพียงการชำเลืองมอง

 

ตัดสินจากการแสดงออกของเค่อ ก่อนหน้านี้เมื่อเขาเห็นมีดหิน

 

ฉาวซวนตระหนักว่ามันยังห่างไกลจากความพึงพอใจ พิจารณา

 

จากความจริงที่ว่า ฉาวซวนเป็นเพียงเด็กที่ไม่มีประสบการณ์ใน

 

งานหัตถกรรมหิน,เค่อได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับผลงานของ

 

เขา ถ้านักรบคนอื่น ๆ เข้ามาและให้มีดหินนั้นกับเค่อ จะมีเพียงแค่

 

โยนมันออกไปและไม่สนใจมัน

 

“ลุงเค่อ ข้าสามารถเรียนรู้วิธีหัตถกรรมหินจากท่านได้อย่างไร?”

 

ฉาวซวนเอ่ยถาม ตอนนี้เขามีเวลาว่างมากพอและฤดูหนาวที่จะ

 

มาถึง เขาจะอยู่แต่ภายในถ้าและปฏิบัติเกี่ยวกับงานหัตถกรรมหิน

 

เขามีวัสดุหินให้กับตัวเองอยู่แล้ว

 

แต่น่าเสียดายที่เค่อ ส่ายหัวของเขากับคำขอของฉาวซวน “ไม่ใช่

 

ตอนนี้ หลังจากที่เจ้าได้ตื่นจากพลังของเจ้า เช่นนั้นแล้วเราค่อย

 

คุยกัน. ”

 

ทำไมใครบางคนควรมีพลังหากเขาอยากจะฝึกฝนหัตถกรรมและ

 

ขัดหิน? เพื่ออะไร?

 

โดยไม่คำนึงถึงความอยากรู้อยากเห็น, ฉาวซวนไม่ได้ถามต่อ เมื่อ

 

เห็นปฏิกิริยาของเค่อ เขารู้ว่าเค่อไม่ได้ต้องการที่จะอธิบาย

 

ตั้งแต่เค่อ กล่าวปฏิเสธ เป็นธรรมดาที่เขาจะมีเหตุผลของเขา แต่

 

…

 

ฉาวซวนได้คำนวณบางอย่าง หลังจากที่ฤดูหนาวกำลังจะมานี้

 

เขาจะมีอายุสิบปี จากประสบการณ์ในอดีตของเด็กคนอื่น ๆ ‘คน

 

ที่สามารถปลุกพลังของเขาอยู่ที่อายุสิบเอ็ดหรือสิบสองปี ดังนั้น

 

เขาจึงควรรออย่างน้อยหนึ่งหรือสองปี และ เด็กที่อ่อนแอเช่นกู่

 

เท่านั้น ที่จะปลุกพลังของเขาจนกว่าเขาจะอายุสิบสามหรือสิบสี่ปี

 

ดังนั้นยังคงมีเวลาอีกมากที่จะรอ หากเจ้าจะคิดเกี่ยวกับมัน

 

เช่นนั้น

 

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเรียนรู้ทักษะตอนนี้ เขาก็สามารถดูได้เสมอ

 

ดังนั้น ฉาวซวนนั่งลงที่นั่น ดูเค่อทำหัตถกรรมหิน และขัดเงา

 

การยืนดูจะถือว่ามันเป็นเรื่องง่ายมาก แต่หลังจากที่พวกเขาได้

 

เริ่มต้นอย่างจริงจังกับมัน พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่ามันแตกต่าง

 

จากที่พวกเขาจินตนาการไว้เสียก่อน เห็นมีดสั้นของเค่อ แล้ว

 

ชายตามองมีดสั้น ๆ ที่เขาทำ … อ้าาา เพียงการเปรียบเทียบก็

 

สามารถแสดงให้เห็นถึงความจริง นอกเหนือจากวัสดุหินที่

 

แตกต่างกัน ใครสามารถบอกได้ว่าใครทำได้ดีกว่าขึ้นอยู่กับ

 

มุมมองของพวกเขา ไม่น่าแปลกใจเมื่อเค่อกำลังมองไปที่มีดหินที่

 

ฉาวซวนทำ เขาแสดงให้เห็นถึงความใจกว้าง บางทีในหัวใจของ

 

เขา เขาเคยวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก แต่เขาเก็บไว้ทุกคำติชม

 

ให้กับตัวเขาเองตั้งแต่ฉาวซวนเป็นเพียงเด็กน้อย

 

เมื่อตกกลางคืน ฉาวซวนหยุดดูและช่วยเค่อ ตั้งหม้อหินพร้อมกับ

 

ไฟที่อยู่ข้างใต้ นอกจากนี้ เขาสับปลาก่อนที่เขาจะขอลา แล้วเขาก็

 

กลับไปยังถ้าพร้อมกับซีซาร์

 

ไม่นานหลังจากฉาวซวนจากไป, เค่อวางเครื่องหินที่เสร็จแล้วลง

 

ในกล่องและเช็ดมือของเขาเตรียมที่จะปรุงอาหาร น้าในหม้อหินที่

 

ถูกต้มแล้ว และในช่วงเวลาที่เขาใส่เนื้อปลาลงไปในหม้อ มีเสียง

 

เล็กน้อยมาจากหน้าต่างด้านหลัง ฟิ้ว, ฟิ้ว, ฟิ้ว! จากนั้นเสียงของ

 

ลูกศรก็มา

 

“อ้า!!”!

 

ปึ๊ก!

 

คนที่มาจากหน้าต่างตกลงบนพื้นดิน

 

เค่อไม่ได้เงยหน้าขึ้น ในขณะที่เขาขยับซุปในหม้อหินด้วยช้อน

 

“เฮ้ เค่อ! ทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนกลของเจ้าอีกแล้ว เฮ้อออ … “แขนข้าง

 

เดียว ยี ลูบก้นของเขาในขณะที่เขาบ่น ก่อนหน้านี้เขาตีพื้นดิน

 

ด้วยก้นของเขาเป็นอันดับแรก ดังนั้นเขาจึงล้มลง ระหว่างเท้าของ

 

เขามีเชือกหนังรัดแน่นหรือสิ่งอื่น เขาไม่ได้ร่วงหล่นอย่างง่ายดาย

 

จากเพียงแค่เข้ามาทางหน้าต่าง เขาสูญเสียแขน ไม่ใช่ขา ดังนั้น

 

ภายใต้สถานการณ์ปกติ เขาจะล้มลงได้อย่างไร?

 

ในขณะที่เขายังคงพูดพร้อมคำสาปแช่ง เค่อ ยังคงกวนซุปในหม้อ

 

หินของเขา ไม่สนใจยี ที่เพิ่งปีนขึ้นทางหน้าต่างของเขาและเก็บไป

 

บ่น

 

ยีผ่านการแก้เชือกหนังด้วยความยากลำบาก และเขาสูดกลิ่นใน

 

ขณะที่เขาเดินเข้ามาใกล้หม้อหิน “ซุปปลา?”

 

มองไปรอบ ๆ ห้อง เขาเห็นปลาที่มุมห้อง ยียิ้ม “เจ้าเด็กน้อยมาที่นี่

 

แล้ว?”

 

” … “เค่อ ยังคงเงียบ

 

“อาซวนค้าถุงเกลือขนาดใหญ่กับข้าเมื่อวานนี้ พร้อมกับปลาของ

 

เขา ข้าคิดว่าเขาทำได้ดีจริงๆ วันนี้ข้าเดินไปที่ถ้าและเดาสิว่าเกิด

 

อะไร? เจ้าจะคิดไม่ถึงว่ามีปลากี่ตัวที่พวกเขาได้เก็บไว้ที่ด้านบน

 

ของถ้า พวกเขาจะมีฤดูหนาวที่ดีในปีนี้, เจ้าลูกหมาเหล่านั้น ไม่

 

น่าแปลกใจว่าทำไมเจ้าถึงแนะนำอาซวนแทนกู่ อย่างที่เจ้า

 

คาดการณ์ไว้ อีกไม่นานสถานการณ์ภายในถ้าจะมีการ

 

เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก! ตอนนี้ครึ่งหนึ่งของเกลือที่ข้ามีจะไปอยู่

 

ที่อาซวนผ่านการซื้อขาย. ” ยีอ้าปากค้างในคำชื่นชม

 

ในภูเขาที่ชนเผ่าตั้งอยู่ มีบ่อเกลือธรรมชาติเกิดขึ้น ซึ่งเกลือทั้งหมด

 

ถูกเตรียมการไว้สำหรับชนเผ่า แต่มีกฎระเบียบที่เข้มงวดเกี่ยวกับ

 

การใช้เกลือ และจะมีเกลือจำนวนหนึ่งมอบให้กับแต่ละครอบครัว

 

เพื่อตอบสนองความต้องการขั้นพื้นฐานในชีวิตประจำวัน ผู้ใด

 

ต้องการแลกเปลี่ยนซื้อขายเกลือมากขึ้นพร้อมกับสิ่งต่างๆของเขา

 

หากเขาต้องการมากขึ้น ไม่ต้องคิดเกี่ยวกับการขโมย เพราะมี

 

นักรบเฝ้าทุกหนทุกแห่งที่อยู่ใกล้บ่อเกลือ ผู้คนจากยอดเขาจะ

 

รับผิดชอบการแจกจ่ายเกลือ ดังนั้นใครก็ตามที่ต้องการค้าเกลือ

 

มากขึ้นจำเป็นต้องพูดคุยกับคนที่อาศัยอยู่ข้างบน อย่างไรก็ตาม

 

ยีอยู่ดูแลอาหาร เพื่อให้เขาสามารถประหยัดเกลือมากกว่าคนอื่น

 

ๆ ดังนั้น ฉาวซวนจะจับปลาและทำการซื้อขายโดยตรงกับยี

 

เห็นว่าเค่อยังคงเงียบ ยีพบม้านั่งหินและนั่งลงในขณะที่เขายังคง

 

พูดกับตัวเองว่า “วันก่อนข้าเห็นเจ้าเด็กน้อยคนนั้นกำลังหัตถกรรม

 

หินและขัดมีดหิน ดังนั้นข้าคิดว่าเขาต้องการความคิดเห็นของเจ้า

 

ใช่มั้ย? นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเขามาใช่มั้ย? ” ก่อนที่เค่อจะ

 

สามารถตอบ ยีกล่าวต่อว่า “ในความเป็นจริง เด็กน้อยที่ดูท่าทาง

 

จะเป็นเด็กดีใช้ได้และเขาก็เป็นคนกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ใช้สมอง

 

อันปราดเปรื่องของเขา ข้าสามารถบอกได้ว่า เขามักจะทำอะไร

 

บางอย่าง ,เหมือนเจ้า เขาเป็นคนที่เหมาะสมกับการทำงานของ

 

เจ้า นับตั้งแต่ที่เขาเดินเข้ามาใกล้เจ้าและมีความซื่อสัตย์และ

 

ความจริงใจเพียงพอ ทำไมไม่ให้เขามาเป็นเด็กฝึกงาน? ”

 

ยีเตะขาของเขาขึ้นไปบนอากาศ ในขณะที่เขามองเห็นปลาที่สับไว้

 

อยู่บนโต๊ะ นอกจากนี้ เขายังสังเกตเห็นหม้อหิน ซึ่งได้ติดตั้งไว้แล้ว

 

มันไม่ได้เป็นแบบเดียวกับที่เค่อใช้ในการตั้งหม้อหิน และเห็นได้ชัด

 

ว่ามีคนทำให้เขา มันดูไม่มั่นคง และบางทีมันเป็นงานที่เด็กน้อย

 

ทำเช่นกัน

 

เค่อส่ายหัวและในที่สุดก็กล่าวว่า “เขาจะได้รับบาดเจ็บง่ายมาก.”

 

“แน่นอน การไม่มีพลัง มันจะรุนแรงถ้าเขาเกิดอุบัติเหตุ หลังจาก

 

นั้น อะไรที่เจ้าได้รับการติดต่อสัมพันธ์กันมันค่อนข้างที่จะ …

 

อันตราย. ”

 

ยีดึงลูกศรออกจากรักแร้ของเขา ในขณะที่มันแทงทะลุเข้าไปใน

 

เสื้อผ้าหนังสัตว์ของเขา ไม่กี่นาทีก่อน เมื่อเขาเดินเข้ามาทาง

 

หน้าต่าง เขาให้ความสนใจเฉพาะลูกศรเหล่านี้เท่านั้น แต่ไม่ได้

 

สังเกตุเชือกหนังที่อยู่ใกล้กับกรอบหน้าต่าง ดังนั้นเขาจึงถูกตรึงไว้

 

อย่างนั้น

 

มันเป็นเพียงแค่ลูกศรไม้เล็กๆ และสามารถหักได้ง่ายด้วยการกด

 

นิ้วมือ แต่ก่อนหน้านี้ มันแทงเข้าไปในเสื้อผ้าหนังสัตว์ของเขาใน

 

พริบตา เห็นได้ชัดว่า มันเป็นความเร็วที่สูงมาก

 

ยีเล่นอยู่กับลูกศรที่มีความยาวครึ่งฝ่ามือในระหว่างนิ้วมือของเขา

 

ครู่หนึ่ง และแล้วเขาก็ค่อยๆสะบัดนิ้วมือของเขา และลูกธนูไม้ก็

 

บินตรงผ่านปากแคบของกระบองไม้ที่ห้อยอยู่ตรงมุมห้อง

 

เขาไม่แน่ใจว่าลูกศรเล็ก ๆ เหล่านี้มาจากไหน ดังนั้นเขาจึง

 

สามารถวางไว้ในถังไม้สำหรับตอนนี้ ที่จริง ถังบาร์เรลก็เต็มไป

 

ด้วยสิ่งที่เขาโยนลงไป เมื่อมันเริ่มเต็ม เค่อจะทำให้มันว่างเปล่า

 

และจัดการสิ่งของทั้งหมดที่อยู่ภายในได้อย่างถูกต้อง

 

“เค่อ เจ้าจะต้องรอเป็นเวลาสักพักหนึ่ง ขึ้นอยู่กับร่างกายของเด็ก

 

ที่มาจากถ้า เจ้าจะต้องรอเวลาอย่างน้อยอีกสองปีข้างหน้า. ” ยี

 

ถอนหายใจ