Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 35 : ไม่เลวใช่ไหม ฮึ

ท่ามกลางเสียงเชียร์ เมื่อทีมล่ากลับมาบน“เส้นทางแห่งความ

 

รุ่งโรจน์” และร่างกายของพวกเขาทอดเงาร่างตามเส้นทางยาม

 

อาทิตย์อัสดง

 

นักรบที่แข็งแกร่งแบกเกมขนาดใหญ่กว่าตัวเอง และพวกเขาดู

 

เหมือนมดที่กำลังแบกไข่นกกระทา บางส่วนของพวกเขาไม่

 

เพียงแต่แบกเกมไว้บนไหล่ พวกเขาจะสะพายเกมไว้บนหลังหรือ

 

ลากพวกมันด้วยเชือกฟาง

 

มันเป็นการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ และนักรบแบกเกมค่อนข้างมาก

 

มันเป็นการบอกว่าระหว่างการปฏิบัติภารกิจนี้ ไม่มีใครถูกฆ่า มี

 

เพียงนักรบสองคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บอยู่ใน

 

สถานที่ของหมอผี และพวกเขาอยู่ในอาการทรงตัว เพราะร่างกาย

 

ของนักรบนั้นแข็งแรงทนทาน พวกเขาจะฟื้นพลังทั้งหมดอีกครั้ง

 

หลังจากได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอ

 

ฉาวซวนยิ่งกว่าเหนื่อยเพราะการลงแรงตลอดในช่วงบ่ายและงาน

 

หัตถกรรมหิน เขาหันกลับไปและมุ่งหน้าไปยังกระท่อมของตัวเอง

 

หลังจากที่เขาได้เห็นแลงกา และเมยในฝูงชน เขาไม่ได้วิ่งไป

 

ข้างหน้าเพื่อเป็นกำลังใจให้กับพวกเขาเหมือนคนอื่น ๆ เขาหมด

 

แรงแล้ว

 

ที่ด้านหน้าของทีม เห็นได้ชัดเจนว่าคนตัวเล็กกำลังแบกหมูป่า

 

ยักษ์สองตัว นั่นคือเหมาและเขาก็ยินดีมากกับตัวเอง เขาให้ความ

 

สนใจเป็นพิเศษกับการยกย่องของผู้คนและปากของเขาไม่

 

สามารถหุบได้มันเป็นเพราะรอยยิ้มของเขา มันให้ความรู้สึก … ดี

 

มาก! เขายืดหลังตรงมากขึ้นและมองไปที่ฝูงชน ขณะที่เขาหัน

 

ศีรษะเพียงแค่นั้นกลับเห็นหลังของฉาวซวนพร้อมกับซีซาร์ที่กำลัง

 

เดินจากไปในสายตาของเขา

 

ฉาวซวนไม่มีชีวิตชีวาเพราะความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า และ

 

ตัดสินใจจากไป มันดูเหมือนว่าเขารู้สึกค่อนข้างพ่ายแพ้

 

เหมาคิดว่าฉาวซวนต้องรู้สึกอับอายขายหน้าที่เขาแบกหมูป่ายักษ์

 

สองตัว นอกจากนี้ เหมาคิดเกี่ยวกับวิธีที่จะบดขยี้ศักดิ์ศรีของเขา

 

อีกครั้งเมื่อฉาวซวนเข้าร่วมภารกิจล่าสัตว์

 

หลังจากที่พักผ่อนในคืนที่ผ่านมา ฉาวซวนรู้สึกว่าเรี่ยวแรงกลับมา

 

อีกครั้ง เต็มไปด้วยพลัง ความอ่อนล้าของกล้ามเนื้อก็หายไป ราว

 

กับว่าเขาไม่ได้ลงมือทำอะไรมากมายเมื่อวานนี้

 

หลังจากที่เขาได้ใช้เวลาช่วงเช้าทั้งเก็บรวบรวมแกนหิน ฉาวซวน

 

ตามปกติได้วางแผนที่จะไปหาชายชราเค่อในช่วงบ่าย

 

แต่เค่อบอกฉาวซวนให้หยุดพักสำหรับวันนี้ เพื่อที่เขาจะได้รับการ

 

พักผ่อนที่เพียงพอ

 

มองไปที่งานของเขาทำเสร็จแล้วในวันนี้ ฉาวซวนตัดสินใจที่จะ

 

ออกไปในขณะที่เขาหยิบบางอย่างออกมา เครื่องมือหินที่เค่อนำ

 

ออกมาสำหรับการซื้อขายเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของการผลิตจากฉาว

 

ซวน อีกครึ่งหนึ่ง, ตาแก่เค่อให้ฉาวซวนเก็บไว้กับตัวเอง ดังนั้น

 

ตอนนี้ฉาวซวนยังคงมีเครื่องมือหินอีกเป็นจำนวนมากสำหรับ

 

ตัวเอง

 

เขาเลือกเครื่องมือหินลงในถุงตาข่ายที่ทำจากเชือกฟางทั้งสองใบ

 

และเดินไปยังเขตไหล่เขา

 

ตามเวลาที่ฉาวซวนได้มาถึง แลงกายังคงนอนหลับอยู่ ทุกครั้งเมื่อ

 

เขาไม่ได้อยู่ในหน้าที่ แลงกาจะนอนหลับเป็นเวลาสามหรือสี่วัน

 

เมื่อเขากลับมาจากการปฏิบัติภารกิจล่าสัตว์

 

“ว่าไง?” แลงกาหาว และดวงตาของเขายังคงปิด

 

“โอ้ ข้ามาที่นี่เพื่อให้ของบางอย่างกับท่าน ท่านควรจะกลับไป

 

นอน.” ฉาวซวนวางหนึ่งในถุงตาข่ายบนโต๊ะหินในห้องพัก, และ

 

เตรียมที่จะจากไป เขาต้องการที่จะได้ยินเรื่องราวระหว่างการ

 

ปฏิบัติภารกิจการล่าสัตว์ครั้งแรกในเวลานี้ แต่ขึ้นอยู่กับ

 

สถานการณ์ปัจจุบัน เขาควรจะรออีกไม่กี่วันสำหรับเรื่องราว

 

“สำหรับข้า?” แลงกาอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสิ่งที่ฉาวซวนได้

 

นำมาแม้เขาจะง่วงนอน

 

แลงกาเปิดถุงตาข่ายและเมื่อเขาเห็นหัวธนูหินที่สำเร็จแล้ว ดวงตา

 

ที่เกือบปิดของเขาเบิกกว้างทันที ประกายแสงวาบเข้ามาใน

 

ดวงตาของเขา และเขาก็นำเอาหัวลูกศรอันหนึ่งมาสังเกตอย่าง

 

ใกล้ชิด

 

ขอบทั้งสองบนหัวลูกศรหินถูกสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษตามความ

 

ต้องการปกติของแลงกา ดังนั้นขนาดและรูปร่างจะแตกต่างกว่า

 

ของคนทั่วไปเล็กน้อย และมีเงี่ยงที่ยาวกว่า เพราะแลงกาใช้หิน

 

ประเภทนี้อยู่แล้ว ถ้ามีการเปลี่ยนแปลงตามความต้องการของเขา

 

แลงกาอาจจะไม่พบประโยชน์ของพวกมัน ดังนั้นฉาวซวนไม่ได้

 

เพิ่มเติมความคิดของตัวเองกับพวกมัน

 

แลงกาจ้องมองไปที่หัวลูกศรหินที่เขามีอยู่ในมือ และยิ่งดูมาก

 

เท่าไรก็ยิ่งทำให้เขาประหลาดใจมากขึ้นเท่านั้น

 

หัวลูกศรตรงหน้าของเขาที่ได้ขัดเงาและสิ่งที่สำคัญคือขอบทั้งสอง

 

ข้างสมบูรณ์แบบ! ขอบทั้งสองข้างสามารถรักษาความสมดุลของ

 

หัวลูกศร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันพุ่งตัวออกไป เช่นนั้นมัน

 

อาจจะเข้าถึงตัวเป้าหมายในมุมที่แม่นยำมากขึ้น เมื่อปีกทั้งสอง

 

ข้างคำนวณผิดพลาด มันจะส่งผลต่อการปฏิบัติภารกิจล่าสัตว์

 

ทั้งหมด เพื่อเพิ่มพลังทำร้ายล้างของหัวลูกศร แลงกาจะลงมือ

 

หัตถกรรมหินของเขาเอง มีขอบยาวและคมชัด และมีเงี่ยงสองคม

 

แลงการู้สึกเสมอว่ามีเพียงหัวลูกศรที่ทำด้วยมือของเขาเองจะเป็น

 

ประโยชน์สำหรับเขา และเขาไม่ชอบการทำงานของผู้อื่น แม้

 

ในขณะที่หัวลูกศรมาจากปู่ของเขา แต่เห็นหัวลูกศรที่อยู่ในมือ

 

แลงกามีอาการที่มากกว่าคำว่าตกใจ เพราะเขาสามารถบอกได้

 

โดยการชั่งน้าหนักมันในมือ หัวลูกศรเหล่านี้มันสมบูรณ์แบบ

 

สำหรับเขาที่จะใช้มัน

 

หัวลูกศรที่เขามีอยู่ในมือตอนนี้ดูคล้ายกับของที่แลงกาทำด้วย

 

ตัวเอง ไม่ ตามจริงพวกมันไม่เหมือนกัน หัวลูกศรเหล่านี้ตรงหน้า

 

ของเขาใกล้เคียงกับคำว่าสมบูรณ์แบบ

 

โดยปกติเมื่อแลงกาลงมือทำหัวลูกศรของตัวเอง เขาจะไม่รำคาญ

 

กับการขัดเงาเก็บรายละเอียด เพราะสำหรับเขาที่มีการผลาญหัว

 

ลูกศรเป็นจำนวนมาก แต่เจ้าพวกนี้ที่อยู่ตรงหน้าของเขามัน

 

มากกว่าคำว่าปรับแต่ง

 

“เฮ้ ขอบใจเจ้านะ อาซวน! ข้าชอบพวกมันมาก! เออ ใช่ ช่วยไป

 

ขอบคุณชายชราเค่ออสำหรับการทำหัวลูกศรที่ดีเช่นนี้ให้กับข้า!”

 

ในสายตาของแลงกา แน่นอนว่าหัวลูกศรหินเหล่านี้ถูกสร้างขึ้น

 

โดยเค่อ และเป็นธรรมดาที่ฉาวซวนจะขอพวกมันมาจากเค่อ ให้

 

พวกมันกับเขา

 

แลงกาใช้นิ้วหัวแม่มือของเขาสัมผัสไปที่ขอบของหัวลูกศรหิน

 

อ้าาาา, ใบมีดคมกริบจึงไม่น่าแปลกใจว่ามันมาจากผู้เชี่ยวชาญ!

 

ฉาวซวนกำลังจะเดินออกไปแต่เขาหันไปรอบ ๆ และยิ้มให้กับ

 

คำพูดของแลงกา“ข้าจะส่งผ่านคำพูดของท่านให้ แต่เออนี่ หัว

 

ลูกศรเหล่านั้นข้าเป็นคนลงมือเอง ท่านควรจะลองดูว่าพวกมันมี

 

ประโยชน์หรือไม่.”

 

เมื่อฉาวซวนตอบกลับมา แลงกาอึ้ง ขณะที่เขากำลังสัมผัสกับหัว

 

ลูกศรหิน เขาเงยหน้าขึ้นมองฉาวซวน รู้สึกประหลาดใจเหมือนที่

 

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขากระตุกอย่างแรงสองสามครั้ง

 

“รอแป๊บนึง!”

 

แลงกาเดินไม่กี่ก้าวและตรงมาที่ด้านหน้าของฉาวซวน เขาถาม

 

คำถามด้วยคำพูดที่จริงจังในขณะที่เขาจับหัวลูกศรว่า“นี่คือ

 

ผลงานของเจ้า ??”

 

ฉาวซวนพยักหน้า“ใช่ พอจะใช้ได้ไหม ฮึ?”

 

พอจะ…ใช้ได้ไหม?

 

แลงกาจ้องไปที่ฉาวซวนพร้อมกับดวงตาสีแดงก่าและสูดลม

 

หายใจอย่างแรง

 

หากสิ่งเหล่านี้ถูกตัดสินว่า“ พอจะใช้ได้ ” เช่นนั้นแล้วหัวลูกศรที่

 

ทำด้วยมือของตัวเองควรถูกตัดสินอย่างไร? หินขยะ?

 

ฉาวซวนไม่ค่อยเข้าใจมากนักว่าแลงกาหมายถึงอะไร เขาได้รับหัว

 

ลูกศรหินบางส่วนจากแลงกา. ตั้งแต่หัวลูกศรถูกนำมาใช้เพียงครั้ง

 

เดียว แลงกาไม่ได้ตั้งใจที่จะนำพวกมันเข้าร่วมภารกิจล่าสัตว์ใน

 

อนาคต แต่มันอาจจะเป็นขยะที่จะโยนออกไป ดังนั้นเขาจึงให้ฉาว

 

ซวนสำหรับการฝึกฝนของเขา ณ ตอนนั้น แลงกาและคนอื่น ๆ ทุก

 

คนได้ใช้เครื่องมือหินมือสองในการฝึกฝน ซึ่งเป็นเรื่องปกติมากใน

 

เผ่า

 

ฉาวซวนทำหัวลูกศรหินเหล่านี้ขึ้นอยู่กับสิ่งที่แลงกาให้กับเขา มี

 

ข้อบกพร่องมากขึ้นหรือน้อยลงในหัวลูกศรหิน แต่กล่าวโดยทั่วไป

 

มันจะไม่ส่งผลกระทบต่อการใช้งานมากนัก ฉาวซวนเคยคิดว่า

 

ข้อบกพร่องเหล่านั้นเกิดจากการใช้งาน และเค่อยังไม่ได้แสดง

 

ความคิดเห็นกับของเหล่านั้นเมื่อเขาเห็นพวกมัน แต่สำหรับหัว

 

ลูกศรที่สร้างขึ้นโดยฉาวซวน เค่อประเมินพวกมันเป็น“เกือบจะ

 

ใช้ได้” นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมฉาวซวนถึงพูดว่า“พอจะใช้ได้

 

ไหม”

 

แลงกาจ้องไปที่ฉาวซวนด้วยแววตาที่ค่อนข้างซับซ้อน บางทีมัน

 

อาจจะเป็นเพราะว่าเขามีปู่ซึ่งเป็นช่างผู้ชำนาญเครื่องมือหิน เขา

 

คิดว่าเขามีความสามารถในงานหัตถกรรมหิน เขาทำเครื่องมือหิน

 

ด้วยตัวเอง และตอนนี้เขามีความสำเร็จบางอย่างในด้านนี้ แม้ว่า

 

ทักษะของเขาไม่ได้ดีเท่ากับคุณปู่ของเขา เขาก็มั่นใจว่าหลังจากนี้

 

บางทีอาจจะเป็นสิบปี เขาจะดีกว่าปู่ของเขา ยิ่งกว่านั้น ในหมู่

 

เพื่อนของเขา เขามีทักษะที่โดดเด่นในงานหัตถกรรมหินมากกว่า

 

คนส่วนใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อมันมาถึงหัวลูกศรหิน

 

เกือบจะไม่มีใครสามารถทำได้ดีกว่าเขา!

 

แต่ตอนนี้มีเด็กที่เพิ่งตื่นขึ้นจากพลัง ที่อายุเพียงสิบปี และได้รับ

 

การเรียนรู้งานหัตถกรรมหินเพียงแค่สามสิบวัน หัวลูกศรหินทำ

 

โดยฉาวซวนดีกว่าผลงานของเขาเล็กน้อย ขึ้นอยู่กับสายตาที่

 

เฉียบคมของเขา เขาสามารถบอกได้โดยธรรมชาติว่าเครื่องมือหิน

 

นี้ไม่สามารถทำได้เพียงเพราะว่ามีเวลาและมีความพยายามมาก

 

พอ นับประสาอะไรกับความจริงที่ว่าหัวลูกศรหินเหล่านี้มีพื้นผิวที่

 

ค่อนข้างเรียบ และเช่นกันที่ไม่มีจุดสะดุด มีแนวโน้มสูงที่ลูกศรหิน

 

เหล่านี้ลงมือได้อย่างรวดเร็วและไหลลื่น!

 

ทำไมถึงมีความแตกต่างมากนักนับตั้งแต่ที่เขากลับมาจากการ

 

ปฏิบัติภารกิจล่าสัตว์?

 

ข้าออกมานานเพียงแค่ยี่สิบวัน, ไม่ใช่สองปี!

 

ใบหน้าของแลงกาพลันเปลี่ยนเป็นสีแดง ในขณะที่เขาคิดว่าจะให้

 

ลูกศรหินมือสองที่มีข้อบกพร่องมากมายแก่ฉาวซวนก่อนภารกิจ

 

การล่าสัตว์ เขาต้องการที่จะมุดลงรูอยู่ใต้พื้นดิน แม้ว่าเขาจะหนัง

 

หนาเป็นปกติ เขามีมาตรฐานที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงเมื่อมัน

 

มาถึงเครื่องมือหิน บางทีเขาอาจจะได้รับผลกระทบจากปู่ของเขา

 

หายใจลึก ๆ!

 

แล้วก็อีกครั้ง!

 

แลงกายื่นนิ้วมือที่สั่นออกมาสามนิ้วและชี้ไปที่ข้างนอก“เจ้าห้าม

 

โผล่หน้ามาให้ข้าเห็นเป็นเวลาสามวัน!”

 

ในขณะที่เขาพูดจบประโยค แลงกาปลดม่านลง และเขาไม่

 

สามารถนอนหลับได้อีกต่อไป เขาก้าวไปที่ห้องเล็ก ๆ ที่เขาใช้

 

สำหรับงานหัตถกรรมหินและเริ่มที่จะลงมือทำ

 

ขณะที่จากบ้านหลังอื่นที่อยู่ใกล้กับห้องของแลงกา ชายชราคน

 

หนึ่งที่มีผมสีเทาเดินออกมา เขามองดูกระชุ่มกระชวยแม้เขาจะ

 

อายุเยอะแล้ว ดูเหมือนว่าเขายังคงสามารถแบกหินที่มีน้าหนัก

 

ร้อยกิโลกรัมได้อย่างง่ายดาย

 

นั้นเป็นปู่ของแลงกา ชายชราเพิ่งตื่นจากการพักผ่อนของเขา และ

 

ตอนนี้เขาตั้งใจที่จะลงจากภูเขากับเพื่อนบางคน ในขณะที่เขา

 

เคี้ยวเนื้อตากแห้งในปากของเขา เขาคิดว่าอาจจะเป็นหนึ่งใน

 

บุตรชายของเขาที่กำลังลงมือทำหัตถกรรมหินเพื่อเตรียมความ

 

พร้อมสำหรับภารกิจล่าสัตว์ต่อไป เมื่อเขาได้ยินเสียงบดหิน แต่

 

ด้วยการเหลียวมองผ่านหน้าต่าง เขาพบว่ามันเป็นหลานชายของ

 

เขา ที่ควรจะนอนหลับอยู่ในห้องพักของตัวเอง ตอนนี้เขากำลังลง

 

มืออยู่ในห้องหัตถกรรมหิน!

 

ชายชราเกือบสำลักเนื้อตากแห้ง เนื่องจากอาการช็อค ดวงตาของ

 

เขาเบิกกว้างเหมือนลูกหิน และเขาจ้องไปที่แลงกาในลักษณะ

 

เดียวกับการจ้องมองไปที่สัตว์ดุร้ายในป่าที่มีอยู่ตัวเดียวในรอบสิบ

 

ปี

 

อะไรวะ ?!

 

ไอ้แสบตัวน้อยนี่ใช้เวลาในการนอนหลับ 3-4 วันหลังจากจบ

 

ภารกิจล่าสัตว์ทุกครั้ง และแม้แต่การทุบตีเขาก็ไม่สามารถลากเขา

 

ออกมาจากเตียงได้! มันเกิดอะไรขึ้น?

 

ในขณะที่กลับกัน , ฉาวซวนค่อนข้างสับสนเมื่อแลงกาบอกว่า

 

“อย่าโผล่หน้าไปให้เขาเห็นเป็นเวลาสามวัน” มีอะไรผิดปกติกับ

 

แลงกา? ความดันโลหิตต่าเพราะง่วงนอน?

 

ฉาวซวนส่ายหัวในขณะที่เขาถือถุงใบอื่น และยังคงปีนขึ้นไปบน

 

เขาเพราะเมยอาศัยอยู่ที่สูงขึ้นไปบนภูเขา