Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 1003 ทักษะการควบคุมจิตใจ

จางหยวนเข้ามาในพระราชวังในฐานะบ่าวรับใช้ในชีวิตนี้ได้มีการ
พิจารณาแล้วว่าเขาจะจงรักภักดีต่อฮ่องเต้เท่านั้น ในความเป็นจริง
เขาไม่ได้เข้าข้างองค์ชายเก้าเป็นพิเศษและไม่ได้ช่วยพราชายาหยุน
ด้วย โดยสรุปเขาอยู่ในฝ่ายของฮ่องเต้ ไม่ว่าเขาจะพูดหรือทำอะไร
เขาก็จะพิจารณาสิ่งต่าง ๆ จากทัศนะของฮ่องเต้ รวมถึงการหยุด
เกี้ยวของพระสนมหยวนชู เนื่องจากเป็นการอธิบายให้พระสนมหยวน
ชูฟังว่า “ฝ่าบาททรงเริ่มชราแล้ว และสภาพของฝ่าบาทในช่วงสอง
สามวันที่ผ่านมาแย่ลง ถึงแม้ว่าฝ่าบาทจะไม่พูดด้วยตัวเอง แต่ข้าดูแล
ฝ่าบาทมาหลายปีแล้วและสามารถเห็นได้ว่าฝ่าบาทอ่อนล้าทั้งด้าน
ร่างกายและจิตใจ แม้แต่หมอหลวงยังกล่าวว่าการทำเช่นนี้จะไม่ดีต่อ
สุขภาพของฝ่าบาท นั่นเป็นสาเหตุที่ข้ารวบรวมความกล้าหาญที่จะ
พูดกับพระสนมหยวนชู ได้โปรดให้ฝ่าบาทได้พักผ่อนสักเล็กน้อย !
การเสพสุขคืนแล้วคืนเล่าไม่ส่งผลดีต่อสุขภาพขอรับ”
คำพูดเหล่านี้เป็นคำที่พระสนมหยวนชูต้องการได้ยินน้อยที่สุด
ขณะที่นางพูดอย่างเย็นชา “เจ้าหมายถึงว่าข้ายั่วยวนฝ่าบาทและทำ
ให้ฝ่าบาทสิ้นเปลืองพลังชีวิตมากกว่าที่ฝ่าบาทมีหรือ ? จางหยวน
เจ้าช่างหยาบคาย ! เป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้าไม่รู้กฎของพระราชวัง ?
เมื่อใดที่เจ้ามีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยวในเรื่องที่ฮ่องเต้มอบความโปรดปรานแก่
สมาชิกในตำหนักใน ? มันไม่ได้เป็นไปตามความตั้งใจของฝ่าบาท
หรอกหรือ ? เจ้าทำสิ่งนี้ไม่ถูกต้องเลย เป็นไปได้หรือไม่ที่ข้าควรหัน
หลังกลับและปฏิเสธคำสั่งของฝ่าบาท ? ”

จางหยวนรู้สึกไร้ประโยชน์เมื่อได้ยินเช่นนี้แต่เขาก็ยังคงกัดฟัน
และกล่าวว่า “หากท่านสามารถกลับไปได้ ข้าจะอธิบายฝ่าบาทเอง
ขอรับ”
“บังอาจ! ” พระสนมหยวนชูโกรธมาก “เจ้าเป็นเพียงขันที แต่
จริง ๆ แล้วเจ้ากล้าที่จะกลับไปที่แอบอยู่ด้านหลังของฝ่าบาทเพื่อไล่
พระสนมของฝ่าบาทออกไป ? นอกจากนี้มันเป็นคำสั่งของเจ้าหรือ
คำพูดของฝ่าบาทที่มีนํ้าหนักมากกว่ากันในพระราชวังของฮ่องเต้ ? ”
คำพูดตอบโต้ที่รุนแรงดังกล่าวทำได้จางหยวนต้องกลัวอย่าง
ฉับพลันโดยเขากล่าวว่า “ข้าไม่มีเจตนาเช่นนั้น ข้าเป็นห่วงสุขภาพ
ของฝ่าบาท ท่านได้โปรดเข้าใจปัญหาของข้าด้วยขอรับ ! ”
เข้าใจปัญหางั้นหรือ? พระสนมหยวนชูพบว่าจางหยวนเป็นคน
ที่ขัดหูขัดตามาเป็นเวลานาน และนางรู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผลที่
จะรับมือกับขันทีคนนี้ ในเวลานี้นางจำได้และคิดขึ้นมา นํ้าเสียงของ
นางเปลี่ยนไป “ลืมไปเถิด เจ้ากำลังทำเพื่อประโยชน์ของฝ่าบาท ข้า
เข้าใจได้ ข้าหวังว่าฝ่าบาทจะสามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว สุขภาพ
ของฝ่าบาทสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด เนื่องจากเป็นเพราะเรื่องนี้ วันนี้ข้าจะ
กลับไป ! ข้าจะไม่ได้อยู่ร่วมรับประทานอาหารคํ่ากับฝ่าบาท และหวัง
ว่าขันทีจางจะดูแลฝ่าบาท” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็สั่งให้ผู้หามเกี้ยว
“หันกลับไป เราจะกลับไปที่ตำหนักชุนชาน”
ขันทีที่ไปเชิญชวนพระสนมหยวนชูจ้องมองแต่ไม่ได้พูดอะไร
เลยเขาแค่สั่งบ่าวรับใช้ในพระราชวังหันหลังกลับ ในอีกด้านหนึ่งจาง

หยวนคุกเข่าและกล่าวอย่างซาบซึ้ง “ข้าน้อมส่งพระสนมหยวนชู! ข้า
ขอบคุณท่านที่เข้าใจขอรับ” หลังจากพูดอย่างนี้เขาก็เงยหน้าขึ้น
และหน้าผากของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
การแยกฮ่องเต้ออกจากพระสนมหยวนชูนั้นเป็นเรื่องยากจริงๆ !
เขายืนขึ้นและมุ่งหน้าไปยังห้องโถงจาวเหอ ระหว่างทางเขาสงสัยว่า
เขาควรจะกราบทูลฮ่องเต้อย่างไรดี การไล่สมาชิกในตำหนักในของ
ฮ่องเต้ด้วยตัวเองเป็นข้อห้ามสำคัญในพระราชวัง
สำหรับพระสนมหยวนชูขันทีที่ไปเชิญนางก็ส่งนางกลับไปที่
ตำหนักของนาง ระหว่างทางเขาพูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย “พระ
สนมหยวนชูนิสัยดีจริง ๆ ขันทีจางนั้นกล้ามาก สิ่งนี้ไม่สอดคล้องกับ
กฎ ! ” แม้ว่าเขาจะเป็นขันทีที่ดูแลฮ่องเต้ แต่ฮ่องเต้ก็โปรดปรานจาง
หยวนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยเข้าใกล้คนอื่นมากเกินไป
บุคคลเช่นขันที ร่างกายของพวกเขาไม่ได้ครบถ้วนสมบูรณ์และพวก
เขาส่วนใหญ่มีจิตใจที่ผิดปกติ ถึงแม้ว่าจางหยวนจะไม่ได้เข้มงวดกับ
พวกเขามากนัก แต่พวกเขาก็ยังไม่รู้สึกพอใจ พวกเขาเต็มไปด้วย
ความอิจฉาและความเกลียดชังต่อจางหยวน เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นที่
โปรดปราน นี่ไม่ใช่ทั้งหมด หลังจากพระสนมหยวนชูได้รับความโปรด
ปราน ขันทีเหล่านี้ที่ด้านข้างของฮ่องเต้เปลี่ยนฝ่ายทันที นอกจาก
พระสนมหยวนชูและองค์ชายแปดที่พยายามจะเอาชนะใจพวกเขา
แล้ว ฝ่ายฮ่องเต้ก็มีกลุ่มคนที่ได้รับการสนับสนุนจากพวกเขาด้วย

เมื่อได้ยินขันทีก็พูดพระสนมหยวนชูก็ถอนหายใจ ขณะที่พวก
เขาได้ยินนางพูดว่า “จะทำอย่างไรได้ ? เขาเป็นขันทีคนสนิทของฝ่า
บาท ฝ่าบาทโปรดปรานเขาไม่น้อย แม้ว่าข้าเพิ่งจะได้รับความโปรด
ปรานเมื่อเร็ว ๆ นี้ แต่ทุกขั้นตอนดำเนินไปด้วยความระมัดระวังอย่าง
ยิ่ง ถ้าจางหยวนไม่ไว้หน้า มันเป็นไปได้ที่เขาอาจจะไปพูดอะไร
บางอย่างกับฝ่าบาท และเป็นไปได้มากว่าเขาจะทำให้ข้าสูญเสียความ
โปรดปรานอีกครั้ง เฮ้อ” นางถอนหายใจอีกครั้งและมันทำให้เกิด
ความทุกข์เล็กน้อย
ขันทีข้างนอกกล่าวว่า“ท่านได้รับความโปรดปรานเป็นอย่างมาก
เมื่อไม่นานมานี้ ข้าสังเกตจากข้างเรือนและรู้สึกว่าฝ่าบาทไม่สนใจจาง
หยวน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อท่านเสด็จไปที่นั่น ฝ่าบาทไม่ยอมให้เขา
เข้าใกล้เลย จะเห็นได้ว่าท่านมีอิทธิพลต่อฝ่าบาทมากกว่าจางหยวน
นั่นเป็นเหตุผลที่ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับสิ่งเหล่านั้น แต่ควร
ใส่ใจในสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ หากท่านกลับไปที่ตำหนักชุนชานเช่นนี้
ข้ากลัวว่ามันจะจบลงด้วยการกลายเป็นตัวตลกในพระราชวังขอรับ !
”
หยูซู่ถามขันทีที่มาพร้อมกับเกี้ยว“แล้วท่านขันทีคิดว่าพระสนม
ควรทำอย่างไร ? ”
ขันทีกล่าวว่า“เรื่องนี้สามารถพูดได้ว่าเป็นสิ่งที่ไม่ดี แต่เมื่อ
คิดถึงแง่มุมต่าง ๆ มันอาจจะเป็นเรื่องดี จางหยวนเป็นคนที่น่ารังเกียจ

ในด้านของฮ่องเต้ ท่านต้องการกำจัดเขาหรือไม่ขอรับ ? ”.ไอลีนโน
เวล.
หยูซู่เหลือบมองที่ขันทีและรอยยิ้มที่พุ่งเข้ามาบนใบหน้าของ
นาง“แล้วขันทีมีความคิดอย่างไร ! ” นับตั้งแต่ได้ยินว่าพระสนมหยวน
ชูจะหันกลับไป นางก็คิดว่าเจ้านายของนางจะมีความคิดเช่นนั้น การ
หันหลังกลับไม่ใช่การตัดสินใจทำตามคำขอแบบเรียบง่าย และเป็นไป
ไม่ได้ที่นางจะหันกลับมาโดยไม่มีวัตถุประสงค์ คราวนี้เป็นไปได้ที่จาง
หยวนจะต้องทนทุกข์ทรมาน
ในช่วงเย็นวันนี้ฮ่องเต้รู้สึกไม่สบายใจมากเขาทิ้งชามและตะเกียบ
ไว้กลางห้อง ไม่ว่าจางหยวนจะพูดอะไร เขาก็ปฏิเสธที่จะกินต่อไป
จางหยวนระมัดระวังและให้คำแนะนำซํ้าๆ ว่า “ฝ่าบาทเสวยอีก
หน่อยพะยะค่ะ วันนี้ฝ่าบาทเสวยน้อยเกินไป ระวังจะรู้สึกหิวในเวลา
กลางคืนขอรับ”
“เราจะกินอะไรลง! ” ฮ่องเต้จ้องมองเขา “จางหยวน ! เราจะถาม
เจ้าว่าทำไมพระสนมหยวนชูไม่สนใจคำสั่งแล้วมาหาข้า ? เจ้ารู้หรือไม่
ว่าถ้าพระสนมหยวนชูไม่อยู่ที่นี่ เรากินไม่ลง”
จางหยวนบ่นในใจ: ฝ่าบาทไม่เคยมีปัญหานี้ในอดีต ! แต่เปลือก
นอก เขากล่าวว่า “พระสนมหยวนชูรู้สึกไม่ดีนัก นอกจากนี้พระสนม
หยวนชูเป็นห่วงเกี่ยวกับสุขภาพของฝ่าบาท ฝ่าบาทร่วมเตียงกับนาง
เจ็ดคืนติดต่อกัน แต่ร่างกายของคนเราทำมาจากเลือดเนื้อไม่อาจทน
รับได้ ! ฝ่าบาทควรพิจารณาถึงความห่วงใยของนาง ฝ่าบาทต้องดูแล

สุขภาพของฝ่าบาทเองด้วยพะยะค่ะ ฝ่าบาทสามารถใช้เวลาของฝ่า
บาทอย่างมีความสุขกับพระสนมได้อีกนาน มันไม่ถูกต้องหรือพะยะค่ะ
? ”
“บ้า! ” ฮ่องเต้พลิกโต๊ะด้วยความโกรธ “พวกเราสุขภาพดีมาก !
ถึงมันจะเจ็ดวันติดต่อกันแล้วจะเป็นอะไร ? แม้แต่ 70 วันก็ไม่เป็นไร !
ไปเรียกพระสนมหยวนชูมาอย่างรวดเร็ว ไปเรียกนางมาหาข้า ! ”
“ฝ่าบาท! ” จางหยวนคุกเข่าบนพื้นนํ้าตาคลอ “ฝ่าบาท เกิด
อะไรขึ้นกับฝ่าบาท ? เมื่อก่อนฝ่าบาทไม่ได้เป็นแบบนี้ ! ฝ่าบาทอย่า
ทำให้กระหม่อมกลัวพะยะค่ะ กระหม่อมดูแลฝ่าบาทมาหลายปีแล้ว
แต่กระหม่อมไม่เคยเห็นฝ่าบาทเป็นแบบนี้เลย คิดถึงอาณาจักรให้
มากขึ้น ถ้าฝ่าบาทไม่สามารถกินอะไรอย่างอื่นได้แล้ว เช่นนั้นฝ่าบาท
ไปเดินเล่นที่ตำหนักศศิเหมันต์ดีหรือไม่พะยะค่ะ ? ”
“ตำหนักศศิเหมันต์หรือ? ” เมื่อได้ยินคำสามคำนี้โดยไม่คาดคิด
ฮ่องเต้ได้ถามโดยไม่รู้ตัวว่า “ตำหนักศศิเหมันต์คือสถานที่แบบไหน ?
ทำไมฟังถึงคุ้นหู ? ”
จางหยวนรู้สึกว่าใจสั่นและเขากล่าวอย่างรวดเร็ว“ฝ่าบาท เกิด
อะไรขึ้นกับฝ่าบาท ? ฝ่าบาทลืมเรื่องตำหนักศศิเหมันต์ได้อย่างไรพะ
ยะค่ะ ? ตำหนักศศิเหมันต์เป็นที่ซึ่งพราชายาหยุนประทับอยู่ ! พระ
ชายาหยุนเป็นคนสำคัญที่สุด เป็นคนที่ฝ่าบาทรักมากที่สุด และเป็น
มารดาขององค์ชายเก้าด้วยพะยะค่ะ ! ”

จางหยวนเห็นฮ่องเต้ทำท่าวิงเวียนโดยไม่มีเหตุผลที่ชัดเจนและ
ฮ่องเต้รู้สึกว่ามีบางสิ่งในหัวของเขาถูกกัดทำให้ความเจ็บปวดกลับมา
อีกครั้ง เขาประคองศีรษะด้วยมือทั้งสองและเริ่มสั่นเทา ในขณะที่พูด
พึมพำ “พราชายาหยุน ? พราชายาหยุน” ดูเหมือนว่าเขาต้องการ
ระลึกถึงบางสิ่ง และมีความจำบางส่วนแวบขึ้นมาในหัวของเขา พวก
มันเข้ามาในพริบตาเพราะบางคนดูชัดเจนและบางคนก็เหมือนมี
หมอกมากางกั้น พวกมันสั้นมากและไม่สามารถรวมกันเพื่อสร้าง
ภาพที่ต่อเนื่องกัน เรื่องนี้ทำให้ฮ่องเต้ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมาก
ทุกวันนี้เมื่อใดก็ตามที่เขาอยู่คนเดียวเขามักจะรู้สึกมึนงง
เล็กน้อย เขามักจะรู้สึกราวกับว่าเขาลืมบางสิ่งบางอย่าง เมื่อใดก็
ตามที่เขาอยู่ในราชสำนักและเผชิญหน้ากับบุตรโดยเฉพาะองค์ชาย
เก้า เขาจะรู้สึกว่าหัวใจของเขาเริ่มเจ็บปวด แต่ทั้งหมดนี้จะหายไปใน
ช่วงเวลาที่พระสนมหยวนชูปรากฏตัว สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกว่าตราบใดที่
เขามีพระสนมหยวนชูอยู่ข้าง เขาก็สบายดี เขารู้สึกสบายใจและจิตใจ
ของเขาชัดเจน เขาคิดกับตัวเองเพราะมีคนให้เขารู้สึกดี ทำไมเขาไม่
ใช้เวลากับคนผู้นั้นมากกว่านี้ ? อะไรคือจุดที่คิดเกี่ยวกับสิ่งที่เขาทำ
?
ดังนั้นเขาจึงชื่นชอบพระสนมหยวนชูมากยิ่งขึ้นมันถึงจุดที่เขา
ไม่ต้องการเห็นองค์ชายเก้าอีกต่อไปแล้ว
วันนี้จู่ๆ จางหยวนก็หยิบเรื่องตำหนักศศิเหมันต์ขึ้นมา ซึ่ง
ความรู้สึกเจ็บปวดกลับมาอีกครั้ง มันแข็งแกร่งกว่าที่เคยเป็นมา มัน

เป็นเช่นนั้นทันทีที่เขามีความต้องการที่จะตรวจสอบสิ่งที่เกิดขึ้น และ
เพื่อให้ได้ความเข้าใจที่ชัดเจนว่าภาพที่กระพริบในใจของเขาหมายถึง
อะไร ? เขาลืมอะไรไปแน่ ๆ
จางหยวนมองดูฮ่องเต้เป็นเช่นนี้เขารู้สึกทั้งกังวลและคาดหวัง
เขากังวลว่าอาการปวดหัวอาจจะแรงขึ้นและทำให้บางอย่างผิดปกติ
เขาคาดหวังเพราะถ้าฮ่องเต้จำอะไรได้ เช่นนั้นฮ่องเต้อาจกลับไปเป็น
เหมือนอย่างที่เคยเป็นมาก่อน ? เช่นนั้นบรรยากาศที่แปลกประหลาด
ในพระราชวังฮ่องเต้อาจถูกขับไล่ ?
น่าเสียดายที่สิ่งต่างๆ ไม่เป็นไปตามที่เขาคาดหวัง เมื่อถึงช่วงหัว
เลี้ยวหัวต่อ นางกำนัลก็รีบเข้ามารายงาน “ฝ่าบาท มีเรื่องเกิดขึ้น
ตำหนักชุนชานเพค่ะ ! พระสนมหยวนชู นาง… นางแขวนคอตัวเอง
เพคะ ! ”
”อะไรนะ? ” คำพูดเหล่านี้ลากฮ่องเต้กลับสู่ความเป็นจริงทันที
ราวกับว่าคำว่า “พระสนมหยวนชู” มีเวทมนต์บางอย่าง และทำให้เขา
กลับมาเป็นตัวของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว
ฮ่องเต้ก็คลั่งพระสนมหยวนชูแขวนคอตัวเองหรือ ? ไม่ดี ! เขา
ไม่สามารถเสียพระสนมหยวนชูได้แน่นอน นั่นจะหมายถึงการคงอยู่
ในความทุกข์นี้ตลอดไป ยิ่งกว่านั้นในเวลานี้ความคิดของเขาได้รับ
สัญญาณ และสัญญาณนั้นบอกเขาว่า : พระสนมหยวนชูเป็นคนที่
เขารักมากที่สุด องค์ชายแปดเป็นบุตรชายสุดที่รักของเขา พระสนม

หยวนชูเป็นชีวิตของเขา และเขาไม่สามารถยอมให้ตัวเองเสียชีวิต
อย่างแน่นอน
“เตรียมเกี้ยว! มุ่งหน้าไปที่ตำหนักชุนชาน ! ” ทันใดนั้นฮ่องเต้ก็
หายจากโรค และทิ้งทุกคนไปยังตำหนักชุนชาน
จางหยวนเห็นทั้งหมดนี้และถอนหายใจอย่างขมขื่นเขาคิดกับ
ตัวเองว่าในที่สุดสิ่งต่าง ๆ ก็ล้มเหลวในที่สุด เขาไม่สามารถดึงฮ่องเต้
กลับจากความผิดปกติ ดูเหมือนว่าคำว่าตำหนักศศิเหมันต์จะมีค่า
น้อยกว่าพระสนมหยวนชู เขาไม่รู้ว่าฮ่องเต้จะดีขึ้นเพียงใดถ้าพระ
ชายาหยุนยืนต่อหน้าเขา ? ในขณะที่ติดตามพวกเขาไปที่ตำหนัก
ชุนชาน เขาคิดว่าจะหาโอกาสไปที่ตำหนักศศิเหมันต์และเชิญพระ
ชายาหยุนมาปรากฎตัว
ตำหนักชุนชานเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้และมีบางคนตะโกน “พระ
สนม ! พระสนม ! ”
เมื่อฮ่องเต้มาถึงและได้ยินเสียงร้องต่างๆ เหล่านี้ เขาลงจาก
เกี้ยวและพุ่งเข้าหาห้องโถงใหญ่ จนกระทั่งเขามาถึงตรงหน้าพระสนม
หยวนชู เมื่อเห็นว่าคนบนเตียงลืมตาและอยู่ในสภาพอ่อนแอเท่านั้น
เขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“สนมรักของข้า! ทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้ ? ” เขาก้าวไปข้างหน้า
และนั่งข้างเตียงของพระสนมหยวนชู “ทำไมเจ้าไม่ไปหาข้า แต่เจ้า
พยายามที่จะฆ่าตัวตายในตำหนักเช่นนี้ ? บอกเราว่าใครรังแกเจ้า”

พระสนมหยวนชูเห็นฮ่องเต้และนํ้าตาก็ไหลออกมานางคว้ามือ
ของฮ่องเต้และมองจางหยวนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น…