Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 330 ยังกล้าดูถูกองค์ชายหยูอีกหรือไม่ ?

เฟิงจินหยวนช่วยประคองคนที่ชนเขา เมื่อมองอย่าง
ระมัดระวังเขาพบว่ามันเป็นเฟิงเฟินได
จากนั้นเขาก็เห็นเฟิงเฟินไดทำหน้าตกใจ นางคว้าแขนของ
เฟิงจินหยวนอย่างหมดหวัง นางพูดด้วยความตกใจ “ท่าน
พ่อ! ท่านพ่อกลับมาทันเวลาพอดี รีบไปหาแม่รองฮันเร็วเจ้า
ค่ะ ! ”
เฟิงจินหยวนขมวดคิ้วเนื่องจากเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขุ่นเคือง
เมื่อคืนเขาดื่มมากเกินไปทำให้เขาถูกลากไปที่เรือนหยู
หลาน สิ่งนี้ทำให้คังอี้อยู่ในห้องหอเพียงลำพัง เมื่อคิดถึงเรื่อง
นี้ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจ ยิ่งไปกว่านั้นมีบางอย่างที่เกิดขึ้นกับ
รุ่ยเจีย แต่เขาไม่ได้อยู่ปลอบคังอี้ สิ่งนี้สามารถปล่อยวางได้
เนื่องจากมันผ่านไปแล้วในอดีต นอกจากนี้เป็นเพราะเขาดื่ม
เขาก็รู้สึกผิดต่อคังอี้เล็กน้อย ต้องขอบคุณสิ่งที่เขาทำอย่าง
ที่ฮันชิต้องการ แต่เฟิงเฟินไดกลับมาอีกครั้งในวันนี้ มารดา
และบุตสาวคู่นี้ไร้เหตุผลมากเกินไป !
“ออกไป ! ” เขาผลักนางออกไปอย่างแรงทำให้เฟิงเฟินได
ถอยไปหลายก้าว “หยุดสร้างปัญหาได้แล้ว ไม่อย่างนั้นอย่า
โทษข้า ข้าจะไม่ไปที่เรือนหยูหลานอีก ! ”
“ท่านพ่อ!” เฟิงเฟินไดตกใจมาก แต่นางก็รู้ทันทีว่าเฟิงจินห
ยวนอาจรู้สึกว่านางมาหลอกเขาให้ไปหาฮันชิ ดังนั้นนางจึง
รีบอธิบายว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นเจ้าค่ะ เฟินไดไม่กล้าโกหกท่าน
พ่อแน่นอน แม่รองฮันมีเลือดออก นางมีเลือดออกเจ้าค่ะ ! ”
“อะไรนะ?” เฟิงจินหยวน และฮูหยินผู้เฒ่าต่างตกใจกัน
มาก ฮูหยินผู้เฒ่ารีบถามอย่างใจจดใจจ่อ “เจ้าพูดจริงหรือไม่”
“มันเป็นความจริงเจ้าค่ะ มันเป็นเรื่องจริง ท่านพ่อ ท่านย่า
รีบไปดูเถิดเจ้าค่ะ ! ”
เมื่อได้ยินว่าฮันชิมีเลือดออก เฟิงจินหยวนไม่สามารถเลือกที่
จะไม่ไปได้ เขาไปที่เรือนหยูหลานพร้อมกับฮูหยินผู้เฒ่า
ก่อนที่จะเข้าห้องนอนของฮันชิ เขาสามารถได้ยินเสียงหญิง
สาวตะโกนจากข้างในด้วยเสียงกระวนกระวายว่า “จะทำ
อย่างไร มีเลือดออกมา ! ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งสองก็ตกใจ และเฟิงจินหยวนพูดเสียง
ดัง “รีบเชิญท่านหมอมา ! ” เมื่อได้รับคำสั่งของเขา บ่าวรับ
ใช้ของเรือนก็รีบไปเชิญหมอ เฟิงจินหยวนและฮูหยินผู้เฒ่า
เข้าไปในห้อง จากนั้นก็เห็นฮันชินอนอยู่บนเตียงพร้อมกับ
ใบหน้าซีด ขาของนางขด สีหน้าของนางเจ็บปวด ผ้าปูที่นอน
ถูกย้อมเป็นสีแดง
หัวใจของฮูหยินผู้เฒ่าตกลงที่ตาตุ่ม ขณะที่นางคิดว่ามันจบ
แล้ว พวกเขาระมัดระวังอย่างยิ่งกับการตั้งครรภ์นี้ แต่พวก
เขาไม่สามารถปกป้องมันได้
เฟิงจินหยวนโกรธมาก “เมื่อวานนี้นางยังสบายดีอยู่ เกิด
อะไรขึ้นกันแน่?”
คนในห้องไม่รู้จะตอบยังไง เฟิงเฟินไดร้องไห้ด้วยความกลัว
และบ่าวรับใช้ส่วนตัวของนางกล่าวว่า “อนุฮันสบายดีเจ้าค่ะ
แต่หลังจากที่ท่านใต้เท้าไปราชสำนักในเช้าวันนี้ อนุฮัน
อารมณ์ดีมาก อนุฮันอยากทานน้ำแกงปลา แต่… แต่…”
“แต่อะไร?” ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มกังวล “พูดมาเร็ว!”
อาจูคุกเข่าลง “ท่านฮูหยินผู้เฒ่า อนุฮันระวังตัวอยู่เสมอขณะ
ตั้งครรภ์ โดยปกติแล้วอนุฮันจะได้รับการยกเว้นจากคารวะ
ต่อท่านฮูหยินผู้เฒ่า แต่วันนี้อนุฮันนั่งคุกเข่าอยู่ที่ลานหน้า
บ้านเป็นเวลานาน พื้นดินเย็นมาก ข้ากลัวว่าในเวลานั้น…”
“ใช่!” เฟิงเฟินไดคล้อยตาม “เมื่อเช้าองค์ชายเก้าให้เรา
คุกเข่าตลอดเวลา ขาของข้าก็เริ่มเจ็บจากการคุกเข่าและ
ร่างกายของข้ารู้สึกเย็นมาก แม่รองฮันกำลังตั้งครรภ์ ดังนั้น
นางจะทนได้อย่างไร ท่านพ่อ! องค์ชายเก้าเป็นฆาตกร !
พระองค์ และเฟิงหยูเองสมรู้ร่วมคิดกันอย่างแน่นอน พวก
เขาเป็นฆาตกรเจ้าค่ะ ! ”
นางเริ่มกรีดร้องเนื่องจากครั้งหนึ่งนางเคยตกหลุมรักซวน
เทียนหมิงแต่นางถูกปฏิเสธ นางจึงตั้งความหวังอันใหญ่
หลวงสำหรับบุตรในครรภ์ของฮันชิ แม้ว่าคังอี้จะเข้ามาใน
คฤหาสน์ และหลานสาวของฮองเฮาทั้งสองก็เข้ามา ตราบใด
ที่ฮันชิให้กำเนิดบุตรชาย ตำแหน่งของนางในคฤหาสน์เฟิงก็
คงไม่ต่ำลง อย่างไรก็ตามนางไม่คิดว่า …
“หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้ ! ” ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าลงพื้น
และยายจาวก็รีบเดินไปข้างหน้าเพื่อปิดปากของเฟิงเฟิน
ได จากนั้นฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่า “เจ้าพูดถึงใคร ? เจ้าไม่
อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วหรือ ? เจ้าไม่รู้ว่ารุ่ยเจียถูกทำร้าย
อย่างไรหรือ ? ”
คำถาม 3 ข้อนี้ทำให้เฟิงเฟินไดได้สติกลับมา สิ่งที่ตามมาคือ
เหงื่อเย็นเต็มใบหน้าและหลังของนาง
นางเริ่มรู้สึกกลัวขณะที่นางมองไปที่ประตูอย่างไม่รู้ตัว ใน
เวลานี้คังอี้เพิ่งจะพาจุนม่านและจุนเหม่ยเข้ามา เฟิงเฟินได
มองตามพวกนาง จากนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อ
นางไม่เห็นเฟิงหยูเอง ขาของนางหมดแรงจนเกือบทำให้นาง
ล้มลงกับพื้น
นางกลัวจริง ๆ ว่าเฟิงหยูเองจะทำร้ายนางที่ใส่ร้ายองค์ชาย
เก้า ความเจ็บปวดของรุ่ยเจียเมื่อวานนี้เป็นสิ่งที่นางจะไม่
สามารถลืมได้ในชีวิตนี้ องค์หญิงที่สง่างามของอาณาจักรอื่น
ยังถูกเฆี่ยนถึงขนาดนั้น ซึ่งคงน้อยกว่านาง
ในขณะที่นางกำลังตกอยู่ในความคิด กลุ่มสามคนของคังอี้ก็
เดินเข้ามาแล้ว คังอี้พยักหน้าให้เฟิงจินหยวนจากนั้นก็ไปดูฮัน
ชิ จุนม่านและจุนเหม่ยเดินไปที่เฟิงจินหยวนแล้วคุกเข่าพร้อม
กันพูดว่า “อนุคารวะท่านพี่เจ้าค่ะ”
เฟิงจินหยวนถูกฮ่องเต้เรียกเข้าพบในขณะที่อยู่ในราชสำนัก
เพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้ เกี่ยวกับอนุทั้งสองนี้ เขามีความ
เข้าใจ เมื่อหลายปีก่อนเขาเคยได้พบ 2 ครั้ง ในเวลานั้นพวก
นางยังเด็ก เมื่อทักทายเขาแล้ว พวกนางยังเรียกเขาว่าลุง
เฟิง แต่เขาไม่เคยคิดว่าพวกนางจะถูกส่งมาที่คฤหาสน์เฟิงใน
วันนี้เพื่อเป็นอนุของเขา เมื่อเฟิงจินหยวนคิดเรื่องนี้ หน้าผาก
ของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ หลานสาวของฮองเฮาที่มีปูม
หลังที่น่าอึดอัดใจแบบนั้นทำให้เขารู้สึกหมดหนทาง
“ไม่จำเป็นต้องสุภาพมากนัก” เขาโบกมือและให้ทั้งสองยืน
ขึ้น ในขณะที่เขาถอนหายใจ “สิ่งที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์วันนี้
และพวกเจ้าไม่ได้เป็นคนนอกอีกต่อไป เพลิดเพลินไปกับ
ช่วงเวลาหลายปีด้วยกัน”
จากนั้นทั้งสองคนก็เดินไปที่เตียง เมื่อเห็นสถานการณ์ของฮัน
ชิ จุนม่านก็เริ่มทำหน้าบึ้ง
คังอี้ยุ่งถามอาจู “เจ้าเรียกหมอมาหรือยัง ? ”
อาจูตอบพยักหน้า “ตอบกลับไปที่ท่านฮูหยินใหญ่ ข้าส่งคน
ไปตามหมอแล้วเจ้าค่ะ”
คังอี้ยืนขึ้นแล้วมองเฟิงจินหยวน “ท่านพี่จะทำอย่างไรกับ
เรื่องนี้เจ้าคะ ? ”
เฟิงจินหยวนถอนหายใจ “ข้าจะทำอะไรได้ ? เป็นไปได้
หรือไม่ที่เราควรไปหาองค์ชายเก้าเพื่อรายงานกับเรื่องที่
เกิดขึ้น ? พระองค์เคยมีเหตุผลหรือไม่ ? หรือข้าต้องไปที่
พระราชวังเพื่อกราบทูลเรื่องนี้แก่ฮ่องเต้” เมื่อใดก็ตามที่พูด
ถึงองค์ชายเก้า ฮ่องเต้ก็ไม่มีเหตุผล
ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธมากจนน้ำตาคลอด “หลานชายที่ยังไม่เกิด
ของข้า ! ”
คังยี่มองไปที่ฮันชิอีกครั้งจากนั้นจึงสั่งบ่าวรับใช้ “รีบไปที่ห้อง
เก็บของ และนำไม้วอร์มวูดมาเผา เราไม่สามารถหาข้อสรุป
ใด ๆ ได้ในขณะนี้ ไม่ว่าในกรณีใดเราต้องรอให้หมอมาถึงก่อน
รีบไปเอาไม้มาเร็ว ! ”
ความตั้งใจที่แน่วแน่ของคังอี้นั้นทำให้ความหวังของฮูหยินผู้
เฒ่ามีความหวัง แต่ถึงแม้ทุกคนจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อ
รักษาเด็ก แต่หัวใจของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
อย่างแท้จริง
เฟิงเฟินไดเฝ้าดูคังอี้กำกับบ่าวรับใช้ในฐานะฮูหยิน
ใหญ่ ความโกรธที่นางไม่สามารถระบายกับซวนเทียนหมิงนั้น
ได้พุ่งตรงไปหาคังอี้ นางจ้องเขม็งที่คังอี้จากนั้นก็เริ่มกรีดร้อง
เสียงดัง “หยุดทำตัวเป็นคนดีได้แล้ว ! องค์หญิงใหญ่ ท่านไม่
สามารถสั่งสอนบุตรสาวของตัวเองได้ ! ถ้าไม่ใช่เพราะนาง
ทำให้องค์ชายเก้าขุ่นเคือง พระองค์จะมาที่คฤหาสน์หรือ ? ”
ไม่มีสิ่งใดที่คังอี้พูดได้ เรื่องนี้เกิดจากรุ่ยเจียแน่นอน เมื่อเฟิง
เฟินไดตำหนินางตำหนิเช่นนี้ นางก็ไม่สามารถป้องกันตัวเอง
ได้
เฟิงจินหยวนต้องการดุนาง แต่เมื่อเขาเห็นฮันชิเขาก็รู้สึกอึด
อัด คฤหาสน์เฟิงมีบุตรชายเพียงคนเดียว ดังนั้นเขาจึงมี
ความหวังอย่างมากสำหรับบุตรของฮันชิ !
ในห้องนี้ ฮันชิร้องไห้ออกมาอย่างขมขื่น และเฟิงเฟินไดก็
กรีดร้องเป็นบางครั้ง ในขณะที่จุนม่านและจุนเหม่ยกระซิบเบำๆ คังอี้สั่งให้บ่าวรับใช้เผาไม้วอร์มวูดอย่างต่อเนื่อง ฮูหยินผู้
เฒ่าและเฟิงจินหยวนนั่งข้างกันด้วยอย่างโกรธ พวกเขาส่าย
หน้า
ในเวลานี้อันชิและเฟิงเซียงหรูก็มาถึง หลังจากนั้นไม่นานจิน
เฉินและเฟิงเฉินหยูก็รีบมาเช่นกัน จำนวนคนในห้องเพิ่มขึ้น
อย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะดูไม่แออัด แต่บรรยากาศก็อึดอัด
ในที่สุดหมอก็มาถึง
ผู้คนในตระกูลเฟิงมารวมตัวกันรอบ ๆ เพื่อบอกอาการ
ของฮันชิที่คุกเข่าเมื่อเช้า พวกเขาเห็นหมอชรารู้สึกว่าชีพจร
ของฮันชินั้นกลับมาอีกครั้ง จากข้อสงสัยแรกเริ่มจนถึงการ
ยืนยันในที่สุดเขาก็ปล่อย และพูดกับทุกคนในตระกูลเฟิงว่า
“อนุฮันได้สูญเสียบุตรในครรภ์ของนางแล้ว แต่ไม่ใช่เพราะ
คุกเข่านานเกินไป มันมาจากการถูกวางยาพิษ”
“ยาพิษหรือ ? ” ทุกคนตกใจมาก เฟิงจินหยวนถามอย่าง
รวดเร็ว “พิษแบบไหน ? นางถูกวางยาพิษได้อย่างไร ? ”
หมอลุกยืนขึ้นและคำนับเฟิงจินหยวน “ได้โปรดยกโทษให้
หมอชราผู้นี้ด้วย อนุฮันใช้ยาจำนวนมากเพื่อส่งเสริมการ
ไหลเวียนโลหิต แต่…” เขาคิดเล็กน้อยแล้วพูดว่า “อนุฮันยัง
ไม่ได้สูญเสียทารกในครรภ์ไปเสียทีเดียว ข้าสามารถนำหมอที่
เก่งมาได้ภายใน 1 ชั่วยาม มันจะเป็นการดีที่สุดที่จะเชิญหมอ
หลวงมา บางทีทารกในครรภ์อาจจะรอดได้”
“จริงหรือ?” ฮูหยินผู้เฒ่าดีใจทันทีที่ได้ยินเรื่องนี้ “เฟิงจินห
ยวนรีบเชิญหมอหลวงมาเร็ว ! ”
เฟิงจินหยวนขมวดคิ้ว และกล่าวว่า “หมอหลวงต้องเข้าวังใน
วันนี้ ตอนนี้ประตูพระราชวังก็ปิดประตูแล้ว ไม่มีใครสามารถ
เรียกหมอออกมาได้!” เขาพูดอย่างนี้ในขณะที่คิด ในท้ายที่สุด
เขาก็เหยียบเท้าของเขาแล้วพูดเสียงดัง “ไปเร็ว ! ไปเชิญ
คุณหนูรองมา ! ”
ด้วยความกลัวว่าเฟิงหยูเองจะไม่มา เฟิงจินหยวนจึงส่งอันชิ
ไปเชิญนาง อันชิเป็นคนตรงไปตรงมาและนางไม่มีความ
ปรารถนาที่จะต่อสู้เพื่อความโปรดปราน เมื่อเห็นว่าฮันชิเสีย
เลือดมาก นางก็รู้สึกกังวลเช่นกัน นางเดินไปยังเรือนตงเซิง
เพื่อเชิญเฟิงหยูเองมา
เมื่อเฟิงหยูเองได้ยินข่าวนี้นางก็สงสัย นางรู้สึกชีพจรของฮัน
ชิโดยเฉพาะในตอนเช้าขณะที่นางยังคุกเข่า นางสบายดี
ทารกในครรภ์ของนางทรงตัว ดังนั้นนางจะตกเลือดในเวลา
กลางคืนได้อย่างไร
ในขณะที่เดิน อันชิพูดกับนางว่า “โชคดีหมอคนนั้นตรวจดู
แล้วพบว่านางถูกวางยาพิษ ไม่เช่นนั้นอาจจะเป็นคุณหนูรอง
และองค์ชายเก้าที่ถูกตำหนิ”
เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว “พวกเขาช่างโง่เขลา พวกเขาไม่มี
ความคิดเป็นอื่น คนที่บังคับให้ฮันชิต้องคุกเข่าคือองค์ชาย
เก้า แม้ว่าทารกในครรภ์ตายไปเพราะสิ่งนี้ แล้วจะสามารถ
ทำอะไรได้ ? เป็นไปได้หรือว่าตระกูลเฟิงจะไปที่ตำหนักหยู
เพื่อเรียกร้อง ? น่าขันมาก พวกเขาทำได้แค่ทนทุกข์ทรมาน
และร้องไห้เงียบ ๆ เท่านั้น”
อันชิคิดและรู้สึกว่าเฟิงหยูเองพูดถูกต้อง ไม่ต้องพูดถึงว่านี่
เป็นบุตรที่ยังไม่เกิด ถึงแม้ว่าจะเป็นเฟิงเฟินไดที่เสียชีวิต
ตระกูลเฟิงจะกล้าต่อสู้กับตำหนักหยูหรือ?
“เป็นเพราะยาพิษ พวกเขาตรวจสอบสิ่งที่ฮันชิกินในตอนบ่าย
หรือไม่ ? ” นางสามารถระบุได้ว่าฮันชิถูกวางยาพิษในช่วง
บ่ายอย่างแน่นอน เพราะนางตรวจชีพจรของฮันชิเมื่อซวน
เทียนหมิงกลับไป ในเวลานั้นฮันชิมีสุขภาพที่แข็งแรง
อันชิส่ายหัว “ข้าไม่รู้ว่ามีใครถูกส่งไปสอบสวนหรือไม่ หมอผู้
นั้นกล่าวว่าอาจมีความหวังในการช่วยชีวิตเด็กหากมีการ
รักษาภายใน 1 ชั่วยาม บางทีพวกเขากำลังคิดเกี่ยวกับสิ่งนี้”
เฟิงหยูเองไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม ขณะที่นางเพิ่มความเร็วเพื่อให้
ไปถึงเรือนหยูหลาน
นางไม่คิดว่าทารกในครรภ์ของฮันชิจะเสียชีวิตไปเช่นนี้ เช่นนี้
ตระกูลเฟิงจะต้องสูญเสียบุตร ในเรื่องที่แย่ที่สุดเฟิงจินหยวน
จะรู้สึกสงสาร นางต้องทำให้แน่ใจว่าเด็กคนนี้จะเกิดมา
เพื่อให้แน่ใจว่ามันเหมาะสมกับฮันชิและการวางแผนไม่หยุด
หย่อนของบุตรสาวของนาง เช่นนี้คฤหาสน์ตระกูลเฟิงจะมี
เรื่องที่น่าตื่นเต้นยิ่งขึ้นไปอีก
เมื่อเฟิงหยูเองมาถึง หมอก็จากไปแล้ว เฟิงจินหยวนและฮู
หยินผู้เฒ่ามาต้อนรับนางด้วยตัวเอง เช่นนี้พวกเขาต้อนรับ
นางอย่างอบอุ่นและยินดีอย่างที่ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน
ไม่ใช่แค่สองคนนี้เท่านั้น แม้แต่เฟิงเฟินไดก็ก้าวไป
ข้างหน้า นางพูดอย่างโศกเศร้าและวิงวอนว่า “พี่รอง ช่วย
น้องชายของข้าด้วยเจ้าค่ะ ! ”
เฟิงหยูเองหัวเราะ “ใครบอกเจ้าว่าเป็นน้องชาย”
เฟิงเฟินไดไม่สามารถโต้เถียงกับนางได้ในเรื่องนี้ นางเปลี่ยน
คำพูดของนางทันทีว่า “ไม่ว่าจะเป็นน้องชายหรือน้องสาวก็
ดี ข้าแค่ขอให้พี่รองช่วยพวกเขาแค่นั้น”
ฮูหยินผู้เฒ่ายังกล่าวอีกว่า “อาเองเจ้าเป็นความหวังเดียว
ของพวกข้า”
ขณะที่กำลังพูดอยู่นี้ นางย้ายไปที่ด้านข้างของฮันชิและเอื้อม
มือไปจับข้อมือ หลังจากผ่านไป 3 ลมหายใจ นางก็วางมัน
ลง “ผงเห็ดหูหนูในปริมาณมากช่วยเพิ่มการไหลเวียนของ
เลือด และรบกวนทารกในครรภ์” ในขณะที่พูดสิ่งนี้นางได้รับ
ยาจากหวงซวน นางหยิบเข็มเงินออกมาพร้อมกับเปิดผ้าห่ม
และถอดเสื้อผ้าของฮันชิ ก่อนที่จะฝังเข็ม 10 เล่มที่ท้อง
ของฮันชิ จากนั้นนางก็พูดว่า “ส่งคนไปตรวจว่าอนุฮันกิน
อะไรลงไป หากมีปลาดิบให้เอามาให้ข้าดู”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น พวกเขาได้ยินอาจูอุทานออกมาว่า “อ๊ะ”
และมองที่เฟิงหยูเองด้วยความกลัว “คุณหนูรองหมายความ
ว่ามีคนทำอะไรบางอย่างให้อนุฮันกินหรือเจ้าคะ” หลังจาก
พูดเช่นนี้ ก่อนที่เฟิงหยูเองจะพูดอะไร นางมองเขม็งที่คังอี้
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ทีเป็นแพทย์
อัจฉริยะผู้เชียวชาญทั#งแพทย์สมัยใหม่ของโลก
ตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชค
ชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของ
เฮลิคอปเตอร์ นางฟื#นคืนชีพอีกครั#งในอีกโลกที
แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือ
เสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลทีตกอับของ
มารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นทีรัก
ของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี#ยม จาก
นั#นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้าน
ทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วน
เกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั#งนี# นางจะต้องตอบแทนพวกมัน
อย่างสาสม เข็มเล่มหนึง มีดผ่าตัดเล่มหนึง ชีวิต
1
ของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัว
แผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้
พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้
ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชือเสียงความมังคัง
จะเข้ามา นางจะเป็นทียอมรับของฮ่องเต้
แต่เดี7ยวก่อน เรืองทั#งหมดนันยกไว้เถอะ แล้วข้าจะ
ต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี#นะเหรอ นีมันเรือง
อะไรกัน….!
2