Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 365 เด็กบ้า ถ้าข้าไม่จัดการเจ้าวันนี้ ข้าคงไม่ได้แซ่

ซวน
ซวนเทียนหมิงรู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่ดีมาก เขาดึงมือเล็ก ๆ
ของเฟิงหยูเองและกล่าวว่า“ดี ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยนอนด้วยกัน
มาก่อน”
เฟิงหยูเองชำเลืองมองเขาที่ด้านข้าง “ข้าขออาบน้ำก่อน”
“ก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้อาบน้ำด้วยกันก็เหมือนอาบน้ำด้วยกัน”
“ลามก ! ” นางจ้องไปที่ซวนเทียนหมิงอย่างดุดัน จากนั้นก็
ปล่อยรถเข็น นางเดินเข้าไปในห้องนอน นางพูดว่า: “หาห้อง
ใหม่ให้องค์ชายอีกห้องหนึ่ง เอาที่อยู่ห่างจากองค์หญิงแห่ง
มณฑลไปเล็กน้อย”
ซวนเทียนหมิงประท้วง “ไม่ดี ! ”
“นี่เป็นสิ่งที่ดีมาก ! ” เมื่อนางเดินเข้าห้อง นางก็ปิดประตู
ทันที
นางกำนัลถามซวนเทียนหมิง
“องค์ชายเลือกห้องอื่นหรือไม่เพคะ” นางทำได้เพียงแค่นี้
อย่างไรก็ตามซวนเทียนหมิงมีความคิดเป็นของตัวเอง “องค์
หญิงแห่งมณฑลจี่อันขี้อายเสมอ มีคนนอกอยู่ที่นี่ นางคงอาย
แน่ ๆ เจ้าควรออกไปก่อน อีกสักครู่นางจะเปิดประตูให้องค์
ชายผู้นี้”
นางกำนัลทิ้งความสงสัยไว้ ซวนเทียนหมิงนั่งหันหน้าไปทาง
ประตูห้องด้วยสีหน้าเศร้าสลด
เขาควรจะเข้าไป ?
ผลลัพธ์ของเขาที่จะเข้าไป ?
ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่พอใจ นางจะโจมตีหรือไม่ ?
เขาตบตัวเอง ทำไมเขาต้องคิดมาก ? ผู้หญิงคนนั้นกล้าปีน
ลงขึ้นเตียงของเขาในกลางดึก เป็นไปได้อย่างไรที่เขาซึ่งเป็น
ผู้ใหญ่แล้ว ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปในห้องตอนกลางวัน ?
ในฐานะองค์ชาย เขาจะขี้ขลาดไม่ได้ !
เขาขยับรถเข็นไปถึงหน้าประตู เอื้อมมือออกไปเขาผลักประตู
เปิดออก
ดูสิ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ลั่นดาล นั่นหมายความว่านางกำลังรอ
เขาอยู่ ! แน่นอนว่าผู้ชายที่ดีพร้อมจะไม่ยอมให้ผู้หญิงดูหมิ่น
เมื่อคิดเช่นนี้ซวนเทียนหมิงหมุนรถเข็นเข้าไปในห้องรถ ด้วย
มืออีกข้างหนึ่งเขาปิดประตูไว้
เขารู้สึกว่าห้องนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหมอก นางกำนัลคงจะต้อง
เตรียมอาบน้ำก่อนหน้านี้ ความร้อนของน้ำทำให้ห้องเต็มไป
ด้วยไอน้ำ
เขามองไปที่ต้นกำเนิดของไอน้ำ และเห็นว่ามีร่างบางถอด
เสื้อผ้าออกไปด้านหลัง มีเสื้อชั้นนอกแขวนอยู่บนราว
ริมฝีปากของซวนเทียนหมิงม้วนตัวเป็นรอยยิ้มชั่วร้าย เขาคิด
กับตัวเองว่าผู้หญิงคนนี้ตัวเล็กมากและยังใช้การไม่ได้ แต่
การหยอกล้อนางก็ยังสนุกอยู่ดี
เขาขยับรถเข็นไปในทิศทางนั้นและไอน้ำเริ่มมากขึ้น เมื่อเขา
มาถึงหน้าอ่างอาบน้ำ เขาก็ยังสามารถดมกลิ่นหอมของกลีบ
ดอกไม้ในไอน้ำ เขาเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ เขาต้องการ
ที่จะทำให้เด็กหญิงตกใจ ใบหน้าที่น่ากลัวของเขา เขาขยับ
อย่างรวดเร็วและลงจากรถเข็นของเขา ดำน้ำตรงไปหานาง
แต่เขาไม่สามารถจินตนาการได้อย่างแน่นอน! เขาพบว่าคนที่
เขาเห็นชัดเจนหายไป เขาผุดขึ้นและรีบไป ในตอนแรกเขา
วางแผนที่จะอุ้มนางขึ้นเพื่อนั่งลงรถเข็น ใครจะรู้ว่าเขาจะว่าง
เปล่า เอื้อมมือไปรอบ ๆ แต่จับนางไม่ได้
ซวนเทียนหมิงงุนงง นางหายไปไหน ?
ในช่วงเวลาที่เขาตกตะลึง เขาฟื้นตัวช้าเล็กน้อย เมื่อห้องถูก
ปกคลุมด้วยไอน้ำและพื้นลื่น รถเข็นก็เลื่อนถอยหลังไป
เล็กน้อย
เขาหามันไม่เจอ ตอนนี้สิ่งที่เขากลัวคือล้มลงกับพื้น ดังนั้น
เขาปรับตัวเองและทำอย่างดีที่สุดเพื่อไม่ให้อยู่ในตำแหน่งที่
ลำบาก อย่างไรก็ตามเขาไม่คิดว่าในเวลานี้จะมีการ
เคลื่อนไหวอย่างฉับพลันจากด้านหลัง เขาไม่สามารถโต้ตอบ
กับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ใน ขณะที่มือเล็ก ๆ จับคอของเขาและผลัก
เขาไปข้างหน้า
ซวนเทียนหมิงไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ “ปัง” เขาก้มลงไป
ในอ่างไม้อย่างสิ้นเชิง
ใครจะรู้ว่าอ่างนั้นถูกเตรียมไว้อย่างไร มันใหญ่มากใหญ่พอ
สำหรับคนสองคนที่จะนอนแช่ในเวลาเดียวกันพร้อมกับมี
พื้นที่ว่างมากมาย เขาล้มลงไปและสำลักน้ำไปหนึ่งอึก ใน
ที่สุดเมื่อเขาพยายามที่จะเงยหน้าของเขาขึ้นจากน้ำ เขาได้
ยินเสียงหัวเราะคิกคักมาจากด้านข้างของอ่างไม้
มองไปเขาเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งพันผ้าขาว ยืนเท้าเอว นาง
หัวเราะจนตัวงอ อาจเป็นเพราะห้องนั้นร้อนเกินไป แต่
ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางเป็นสีแดงสดทำให้นางดูเหมือนแอป
เปิ้ล และมันก็ดูดีทีเดียว
ซวนเทียนหมิงนั่งอยู่ในน้ำและไม่ลุกขึ้น เขากอดหน้าอกและ
พูดอย่างหงุดหงิดมากว่า “อาเอง ถ้าเจ้าต้องการที่จะอาบน้ำ
กับสามีของเจ้าก็พูดมาตามตรง ไม่จำเป็นต้องใช้กำลังมาก
สามีไม่ใช่คนหวงตัว”
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ข้างนอกอ่างวางแขนของนางไว้ข้างอ่าง
และมองเขาด้วยรอยยิ้ม “องค์ชายเก้าที่สง่างาม เจ้ารู้จัก
ละอายบ้างหรือไม่ ? ”
ซวนเทียนหมิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้ยางอายอย่างสมบูรณ์ “เมื่อ
เปรียบเทียบกับหญิงสาวที่รักปีนขึ้นไปบนเตียงขององค์ชาย
ในตอนกลางคืน เจ้าคิดว่าอย่างใดไร้ยางอายมากกว่ากัน ? ”
“เจ้าเป็นคนที่ไร้ยางอายมากกว่า” เฟิงหยูเองหุบยิ้มและพูด
กับเขาว่า “แทนที่จะเถียงกันที่นี่ ข้ากังวลเรื่องที่จะกลับไปหา
ท่านแม่ เมื่อข้าออกจากคฤหาสน์ นางยังหลับอยู่ ตอนนี้ก็
ผ่านไปวันครึ่งแล้ว ไม่รู้ว่านางตื่นมากี่ครั้งแล้ว”
ซวนเทียนหมิงเห็นว่านางมีปัญหา และเมื่อเอื้อมมือที่เปียก
ออกมา เขาก็นวดบริเวณคิ้วระหว่างนาง “ไม่ต้องห่วง
หรอก พี่เจ็ดไปที่เรือนตงเซิงเพื่อดูแลนางแล้ว พี่เจ็ดนำหมอ
หลวงที่ทำการค้นคว้าเกี่ยวกับยานี้ไปด้วย เจ้าต้องใจเย็น ๆ ”
“จริงหรือ?” ในที่สุดดวงตาของนางก็เป็นประกาย
“ข้าจะโกหกเจ้าทำไม หมอหลวงผู้นี้ได้ค้นคว้าสิ่งเหล่านี้มา
หลายปีแล้ว แม้ว่าเขาจะรักษานางไม่ได้ เขาก็จะไม่รักษาแย่
แน่นอน”
เฟิงหยูเองพยักหน้า และพูดด้วยความอึดอัดเล็กน้อย “พี่เจ็ด
อยู่ที่นั่น ข้าก็สบายใจ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องยุ่งขนาดไหน พี่เจ็ดก็
แก้ไขได้”
“เฮ้ ! ” มีคนไม่มีความสุขทันที “คนที่เหมือนพี่เจ็ดควรมองดู
เท่านั้น มันจะเป็นการดีกว่าหากมองจากระยะไกลเช่นกัน เจ้า
ต้องไม่สนใจเขา เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ”
เฟิงหยูเองหันกลับมา และยิ้มอย่างมีเลศนัย “โอ้! องค์ชาย
หยูหึงหรือ ? ”
“อืม” ซวนเทียนหมิงพยักหน้า และใช้มือของเขาดึงนางเข้า
ไปหาเขา “มานี่”
“ข้าไม่ไป ! ” เฟิงหยูเองคัดค้าน จากนั้นนางก็ยืนขึ้นและยิ้ม
ทักทายผู้ที่อยู่ในน้ำ “องค์ชาย บ่าวรับใช้ผู้นี้จะอาบน้ำให้
พระองค์เองเพคะ ! ”
ซวนเทียนหมิงตัวสั่น ในขณะที่เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มี
เจตนาที่ดี เขาแค่อยากจะปฏิเสธ และพูดว่าไม่มีความจำเป็น
แต่มือเล็ก ๆ ของเฟิงหยูเองก็มาถึงตัวเขาแล้ว “มาเถิดองค์
ชาย พระองค์จะอาบน้ำทั้งที่ยังสวมชุดได้อย่างไร ถอดมัน
ออกเถิดเพคะ ! ” ขณะพูดอย่างนี้ นางขยับมือเล็ก ๆ ของ
นางไปตามร่างกายของซวนเทียนหมิง ใครจะรู้ว่านางทำอะไร
ขณะที่เสื้อคลุมของซวนเทียนหมิงถูกถอดออกจากร่างกาย
ของเขาในช่วงเวลาสั้น ๆ
สายตาของคนในน้ำเริ่มเป็นประกายขึ้นมา “ชายาที่รักยังมี
อีกครึ่งหนึ่ง ! ”
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองไม่สนใจเขา นางกลับไปที่อีกด้าน
หนึ่งของอ่างแล้วหยิบน้ำร้อนในถังเล็ก ๆ ที่วางไว้ที่นั่นแล้วเท
ลงในทีละถัง
ขณะที่นางกำลังทำแบบนี้อย่างต่อเนื่อง ซวนเทียนหมิงก็รู้ว่า
มีอะไรบางอย่างผิดปกติ “เอ่อ เดี่ยวก่อน ชายาที่รัก ! มัน
ร้อนเกินไป ! เฮ้ ! ร้อน ! มันร้อนมาก ! ” เขาจับข้อมือของ
เฟิงหยูเอง “เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันร้อนแค่ไหน”
เฟิงหยูเองพยักหน้า “ข้ารู้”
“ถ้าเจ้ารู้แล้วทำไมเจ้าต้องเทลงน้ำร้อนลงเยอะ”
“ไม่เคยได้ยินคนพูดหรือว่าหมูที่ตายแล้วไม่กลัวน้ำร้อน ? ข้า
จะลองดู” 1
“โอ้” ซวนเทียนหมิงพยักหน้า “ดูเหมือนว่าชายาที่รักชอบ
ความคิดนี้ หืม…” เขาขดมุมปากของเขา เฟิงหยูเองตระหนัก
ดีว่ามีอันตรายและต้องการหนีไป แต่น่าเสียดายไม่ว่านางจะ
แข็งแกร่งขนาดไหน นางก็ไม่สามารถเปรียบเทียบกับซวน
เทียนหมิงได้ เช่นเดียวกับที่นางคิดว่าจะวิ่ง นางก็รู้สึกว่ามี
แรงขนาดใหญ่จับข้อมือของนางก่อนที่นางจะเคลื่อนไหวได้
ร่างกายทั้งหมดของนางถูกยกขึ้นไปในอากาศก่อนที่นางถูก
ดึงลงไปในอ่าบอาบน้ำด้วย
“แค่ก ๆ ๆ ” เฟิงหยูเองสำลัก
นางไม่สามารถหนีจากหายนะที่นางได้สร้างขึ้นได้ บัดซบ น้ำ
นี้ร้อนมากๆ มันร้อนมากจริง ๆ !
นางกำลังคิดว่าน้ำร้อนจะลวกผิวของนางหรือไม่ นางล้อเล่น
กับซวนเทียนหมิง แต่นางก็ไม่เข้าใจว่าสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นได้
อย่างไร นางเพิ่งเข้าตกลงในอ่างอาบน้ำและพบว่ามันร้อน
มาก แม้กระนั้นเขาเปียกโชกตลอดเวลา เขาจะเจ็บปวด
หรือไม่ ?
ขณะที่นางกำลังคิดเกี่ยวกับสิ่งนี้ นางก็ถูกยกขึ้นไปและขึ้น
จากน้ำ
ความร้อนกระจายไปในทันทีและความเจ็บปวดก็หายไป
เช่นกัน นางลืมตาขึ้นเพื่อมองและพบว่าซวนเทียนหมิงยก
นางขึ้นมาราวกับว่าเขากำลังถือตุ๊กตาอยู่ คนหนึ่งเงยหัวขึ้น
และอีกคนหนึ่งเอนไปข้างหน้า ขณะที่ทั้งสองมองหน้ากัน
นางดูอึดอัดใจมาก
“ทำไม… เจ้ายกข้าไว้ทำไม ? ” นางเย็นลงเล็กน้อย
อย่างไรก็ตามนางได้ยินซวนเทียนหมิงพูดว่า “น้ำร้อน
เกินไป ข้าแค่ล้อเล่นเจ้านิดหน่อย แต่ข้าไม่สามารถให้เจ้าถูก
ลวกได้”
“แต่…” นางสำลักทันใดนั้น โชคดีที่ไอน้ำในห้องนั้นหนา
ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถสังเกตเห็นอะไรเลย “แต่ข้าปล่อยให้
เจ้าแช่ในน้ำร้อนนี้นานมาก ข้าขอโทษ”
“เจ้าพูดว่าอะไร ? ” เขาวางนางลงข้างนอกอ่างแล้วชี้ไปที่
อ่างน้ำในอีกด้านหนึ่ง “ไปเร็ว แล้วเทน้ำเย็นลงมา”
คราวนี้เฟิงหยูเองเชื่อฟังและเทน้ำเย็นอย่างรวดเร็ว จากนั้น
นางก็ใช้มือของนางเพื่อทดสอบน้ำ อืมนั่นเป็นอุณหภูมิที่
เหมาะสม เมื่อมองดูร่างกายของซวนเทียนหมิงอีกครั้ง นางก็
พบว่ามันเป็นสีแดงจากความร้อน นางเป็นทุกข์เล็กน้อยและ
พูดกับซวนเทียนหมิงอย่างรวดเร็ว “รอก่อน” จากนั้นนางก็
หันหลังกลับ
ซวนเทียนหมิงไม่รู้ว่านางกำลังทำอะไรอยู่ หลังจากรอครู่หนึ่ง
เขาเห็นเด็กหญิงกลับมา นางก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ชุดของ
นางแปลกมาก มันหลวมและตัวใหญ่มากพร้อมกับคาดเข็ม
ขัดที่สะโพกของนาง แต่มันดูนิ่มมาก ที่ด้านล่างเปิดเผยให้
เห็นหัวเข่านิดหน่อยเผย มันดูแปลกมาก ๆ แต่มันก็สวยมาก
เมื่อมองไปที่มือของเขา เขาพบว่านางกำลังถือขวดสีต่าง ๆ
สองสามขวด และเขาไม่ทราบว่ามันคืออะไร
เฟิงหยูเองเดินตามเขามาและวางสิ่งของในมือของนาง นาง
หยิบขวดขึ้นมาแล้วเทของลงบนมือนางแล้วพูดว่า “เขยิบไป
ข้างหน้าหน่อย ข้าจะทายาให้เจ้า”
ซวนเทียนหมิงทำตาม จากนั้นมีความสุขกับความรู้สึกที่ได้รับ
การรักษาจากนาง
เขาไม่รู้ว่าเฟิงหยูเองใช้อะไรกับหลังของเขา แต่มันเจ๋งมาก
ความรู้สึกไม่สบายที่หลังของเขาที่มาจากน้ำร้อนลวกก็หายไป
ทันทีถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกสบาย
เขามีความสุขกับมันมาก เอนหลังพิงอ่าง เขาเงยหน้าขึ้น
แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “สิ่งหนึ่งที่องค์ชายคนนี้ทำถูกต้อง
ที่สุดในชีวิตนี้คือพบเจ้าที่ภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือ”
นี่ควรจะเป็นบรรยากาศที่สวยงามมาก ซวนเทียนหมิง
สารภาพ และเฟิงหยูเองรู้สึกหวั่นไหว โดยปกติความสัมพันธ์
จะพัฒนาด้วยวิธีนี้
แต่… ใครจะรู้ว่าจิตใจของเฟิงหยูเองนั้นล่องลอยเวลาสั้น ๆ
เนื่องจากนางไม่ได้มีความโรแมนติกแม้แต่น้อยในจิตใจของ
นาง เมื่อได้ยินซวนเทียนหมิงพูดเกี่ยวกับการพบนางที่ภูเขา
ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีความสุขในทันที
“เจ้าพูดอะไร ? ใครพบกัน ในเวลานั้นขาของเจ้าได้รับ
บาดเจ็บ ซวนเทียนหมิง เจ้าลืมไปหรือว่าเจ้าติดอยู่ที่รอยแยก
ในภูเขา และข้าใช้พลังงานอย่างมากเพื่อลากเจ้าออกไป !
ข้าพาเจ้าออกไป ! ”
ซวนเทียนหมิงพูดไม่ออก “มันเป็นแค่คำพูด มันเป็นเพียงการ
แสดงความยินดีในการพบกันของเรา”
“ถึงจะเป็นเช่นนั้น เจ้าต้องนึกถึงความเป็นจริงบ้าง ! ”
“ความเป็นจริงหรือ? ข้าพูดเกินจริงไปเพียงเล็กน้อย ข้าแค่
พูดและเจ้าควรฟัง เมื่อข้าพูดเรื่องแบบนี้ เจ้าไม่รู้สึกอะไรบ้าง
เลยหรือ ?”
“รู้สึกอะไร ? เห็นได้ชัดว่าข้าเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเจ้า”
ซวนเทียนหมิงกัดฟันด้วยความโกรธ “เป็นไปได้หรือไม่ที่ข้าใส่
ใจเจ้ามากเกินไป? เจ้าจึงใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนของข้าหรือ
ถ้าข้าไม่จัดการกับเจ้าในวันนี้ ข้าก็ไม่ใช่ซวนเทียนหมิง ! ”
เมื่อพูดอย่างนี้ เขาก็ยื่นมือและดึงเฟิงหยูเองลงไป !
เด็กหญิงตกลงไปในอ่างอาบน้ำอีกครั้ง …
1 : หมูที่ตายแล้วไม่กลัวน้ำร้อนเป็นคำพูดปราชดปราชัน
เกี่ยวกับคนไร้ยางอาย คนพาลและคนหยิ่งไม่กลัวคำวิจารณ์
หรือสิ่งที่เกิดขึ้น