Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 527 ข้าต้องการฆ่าเขา

ด้วยการโต้กลับของเฟิงหยูเอง และหลังจากยิงพลธนูศักดิ์สิทธิ์ของ
เฉียนโจวจนข้อมือแตกด้วยอาวุธลึกลับนี้ พวกเขาไม่สามารถใช้ธนูได้
อีกต่อไป องครักษ์เงาของราชวงศ์ต้าชุนพุ่งทะยานไปข้างหน้าและ
สถานการณ์พลิกกลับ

กลุ่มพลธนูศักดิ์สิทธิ์จากเฉียนโจวที่ตอนนี้ถูกทำลายข้อมือไม่สามารถ
ยกธนูได้อีกต่อไป สำหรับองครักษ์เงาที่เฟิงหยูเองและซวนเทียนหมิง
ยังคงมีชีวิตอยู่แทบจะไม่ได้เป็นอะไร อย่างไรพวกเขาจะอยู่ในสภาพที่
จะต่อสู้กับองครักษ์เงาของซวนเทียนหมิงได้อย่างไร นี่เป็นเพียงการฆ่า
ฝ่ายเดียวอย่างแท้จริง มันเป็นการต่อสู้ที่ไม่ยุติธรรมอย่างแท้จริง

ในขณะที่เลือดบนดาดฟ้าไหลเหมือนแม่น ้า แขกทุกคนซ่อนตัวอยู่ใน
กระท่อมไม่กล้าออกมา มีเพียงเสียงเด็กร้องไห้ เช้าตรู่ก็ยิ่งเยือกเย็นกว่า
เมื่อฝนตกหนัก

เฟิงหยูเองวางปืนสี่กระบอกที่นางถือไว้ในมิติ ในชีวิตก่อนหน้านี้ กลุ่ม
แพทย์ทหารพิเศษที่จัดโดยกองทัพไม่เพียงแต่ต้องการให้นางมี
ความสามารถทางการแพทย์ระดับสูง นางยังต้องมีความเชี่ยวชาญใน
ศิลปะการต่อสู้และเป็นนักแม่นปืน มิฉะนั้นแม้แต่แพทย์ที่ดีที่สุดก็ยังไม่
สามารถช่วยชีวิตคนที่ได้รับบาดเจ็บได้มากขึ้นจากการถูกกระสุนปืน

เฟิงหยูเองวางปืนไว้ในมิติของนาง มันเป็นเพียงว่านางไม่เคยคิดว่านาง
จะใช้มันในยุคนี้อย่างแท้จริง นางไม่ต้องการที่จะนำอาวุธปืนมาใช้เร็ว
เกินไปที่จะยุคนี้ นางไม่เคยต้องการที่จะลงน ้าด้วยการโค่นล้มกฎของ
ยุคนี้ อย่างไรก็ตามสถานการณ์ไม่ได้พัฒนาในลักษณะที่นางต้องการ
ท่ามกลางทุกสิ่งดูเหมือนว่ามีมือผลักนางไปข้างหน้าบังคับให้นางค่อย
ๆ นำสิ่งที่ไม่ได้เป็นของโลกนี้ออกมา

นางคิดว่าสิ่งนี้จะต้องเป็นชะตากรรมใช่ไหม

เฟิงหยูเองใช้ความวุ่นวายพุ่งไปยังกรง ยกมีดทหารในมือของนางตัด
เปิดล็อค เฟิงจื่อหรูที่ถูกขังอยู่ข้างในเป็นเวลานาน ดังนั้นข้อต่อของเขา
จึงค่อนข้างแข็ง นอกจากนี้ยังมีบาดแผลมากมายในร่างกายของเขา
นางจะต้องระมัดระวังอย่างมากเมื่อพาเขาออกมา

นางอยากกอดเฟิงจื่อหรู ในโลกนี้เขาเป็นเพียงคนเดียวที่นางสามารถ
แสดงความรักของนางจากมุมมองของเจ้าของร่างเดิม เพราะเขาต้อง
ทนทุกข์ทรมานมากเพราะนาง สวรรค์รู้ดีว่าเฟิงหยูเองต้องการดึง
น้องชายคนนี้เข้ามากอดและเริ่มร้องไห้

แต่ร่างกายของเฟิงจื่อหรูได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก ก่อนหน้านี้นางไม่
สามารถมองเห็นได้ชัดเจนเพราะฝนตกหนัก เมื่อนางเข้าใกล้นางก็
พบว่าร่างกายของเด็กนั้นถูกพันธนาการ บางที่ก็ชัดเจนว่าเขาถูกตี
ข้อมือและข้อเท้าของเขาถูกใส่ตรวนด้วย เฟิงหยูเองดึงกิ๊บออกมาจาก
มิติของนาง และปลดล็อคตรวนอย่างรวดเร็ว เมื่อข้อมือและข้อเท้าเป็น
อิสระจากพันธนาการ นางพบว่าเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช ้า ในความเป็น
จริงนางเพียงแต่แตะพวกเขาแผ่ว ๆ เท่านั้น และเด็กก็ทำนิ่วหน้า

เฟิงหยูเองรู้สึกว่าไม่มีทางที่นางจะแสดงความเสียใจออกมา ความ
เจ็บปวดแบบนั้นมาถึงกระดูกนางแล้ว นอกจากตัวนางเองแล้วยังมี
ปฏิกิริยาตามธรรมชาติของเจ้าของร่างเดิมที่ทำร้ายประสาทของนาง
ด้วย นางทรุดลงไปที่ดาดฟ้าทันทีและไม่กล้ากอดเฟิงจื่อหรูแรง นางทำ
ได้แค่ร้องไห้

เฟิงจื่อหรูกลัว ในความคิดของเขา พี่สาวของเขาเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่ง
ที่สุดในโลก ไม่มีอะไรในโลกที่สามารถทำให้นางล้มลงได้ แม้เหยาซื่อ
ตื่นขึ้นมาและพูดทุกสิ่งเหล่านี้ ถึงแม้เฟิงหยูเองจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง
อย่างรุนแรง แต่ดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความ
เศร้าโศก มันแตกต่างจากสถานการณ์ปัจจุบันที่พวกเขาเต็มไปด้วย
ความรู้สึกผิด

เขาใช้มือเล็ก ๆ ของเขาเช็ดน ้าตาของเฟิงหยูเองอย่างอ่อนโยน แต่น ้าตา
ที่ผสมกับสายฝน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขาก็ไม่สามารถเช็ดพวกมัน
ออกไปได้ทั้งหมด เฟิงจื่อหรูกังวลเล็กน้อยและกล่าวว่า “ท่านพี่อย่า
ร้องไห้ เฟิงจื่อหรูไม่เจ็บ ไม่เจ็บจริง ๆ นี่คือการบาดเจ็บภายนอกทั้งหมด
พวกมันจะดีขึ้นหลังจากได้พัก พี่เขยพูดแล้ว หากร่างกายของผู้ชายไม่มี
แผลเป็น เขาจะเรียกว่าผู้ชายได้อย่างไร ! ”

อาการบาดเจ็บจากภายนอกจะได้รับการรักษาในที่สุด นี่คือสิ่งที่เฟิงหยู
เองรู้โดยธรรมชาติ แต่ความปวดใจของนางอยู่ที่นิ้วของเด็ก นางมอง
แล้วพบว่านิ้วของเขาถูกตัดไป หลังจากผ่านไปหลายวันแล้วก็ไม่
สามารถเชื่อมต่อได้อีก

นับตั้งแต่นางมาถึงโลกนี้นางกระตือรือร้นที่จะได้รับชัยชนะ นางไม่
เพียงแต่ต้องแสวงหาการแก้แค้นให้กับเจ้าของร่างเดิม นางยังต้องใช้
ชีวิตอย่างสะดวกสบาย นางทำอย่างดีที่สุดเพื่อป้องกันมันโดยกลัวว่า
ศัตรูจะแก้แค้นคนที่อยู่ข้างนาง อย่างไรก็ตามแม้ว่านางจะระมัดระวัง
อย่างมาก นางก็ยังไม่สามารถปกป้องเด็กคนนี้ได้ ถ้าเหยาซื่อเห็นเฟิงจื่
อหรูถูกตัดนิ้ว เหยาซื่อจะไม่สามารถให้อภัยนางใช่หรือไม่

นางจับมือของเฟิงจื่อหรูและถูนิ้วที่หายไปซ ้า ๆ บาดแผลเริ่มตกสะเก็ด
แล้ว แต่ส่วนใหญ่ยังคงเป็นแผลเปิดอยู่ นางถามเฟิงจื่อหรู “เจ้าเจ็บ
หรือไม่ ? ”

เฟิงจื่อหรูอยากจะบอกว่ามันไม่เจ็บ แต่นางยังถูแผล มันจะไม่เจ็บได้
อย่างไร เขากัดฟันของเขาและพยักหน้าพูดว่า “เจ็บ มันเจ็บมาก”

“มันน่าจะปวด” การจ้องมองของเฟิงหยูเองเปลี่ยนไป ความทุกข์ยาก
ก่อนหน้านี้ได้หายไปและความเย็นชาก็ปรากฏขึ้น นางบอกเฟิงจื่อหรู
“เก็บความเจ็บปวดนี้ไว้ในใจ แม้ว่าจะมีวันหนึ่งที่ความเจ็บปวดนี้
หายไปอย่าลืมเกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันนี้ ตรวจสอบให้แน่ใจว่าเจ้าไม่
ลืมคนที่พยายามจะฆ่าเจ้า”

เฟิงจื่อหรูพยักหน้า “ท่านพี่ไม่ต้องกังวล ข้าจะจำพวกเขาไว้ทั้งหมด ข้า
จำได้ว่าหน้าตาทั้งหมดได้ ข้าจำน ้าเสียงทั้งหมดได้ ข้าจะไม่ลืมแน่นอน
ขอรับ”

อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองก็เริ่มหัวเราะ เอื้อมมือไปลูบหัวน้องชายของ
นาง นางพูดอย่างไร้ประโยชน์ “เด็กโง่ อะไรคือจุดของการจดจำพวกเขา
พี่สาวของเจ้าจะให้เจ้าแก้แค้นพวกเขาด้วยตัวเองในภายหลัง อย่างไรก็
ตามการแก้แค้นที่แท้จริงนั้นเป็นสิ่งที่ต้องจัดการกับผู้คนที่สนับสนุน
พวกเขา”

เฟิงหยูเองจ้องมองเฟิงจื่อหรู ในทันใดนั้นเฟิงหยูเองก็สามารถเห็น
รูปลักษณ์ที่คุ้นเคยอย่างมาก รูปลักษณ์แบบนั้นเป็นสิ่งที่นางจะเปิดเผย
เมื่อใดก็ตามที่นางผิดหวังกับขีดจำกัดของนาง ตอนนี้เฟิงจื่อหรูก็มี
เช่นกัน

“ขอรับ” เขาจับมือของเฟิงหยูเอง และกล่าวกับนางอย่างจริงจังว่า “ข้ารู้
ว่าศัตรูตัวจริงคือใคร มันเป็นตระกูลตวนจากทางเหนือ เป็นฮ่องเต้แห่ง
เฉียนโจว และท่านพ่อของเรา ในอดีต ท่านแม่บอกว่าถ้าท่านพี่ดุร้ายต่อ
ท่านพ่อมากเกินไป ท่านพี่จะถูกฟ้าดินลงโทษ ในความเป็นจริงข้าอยาก
ถามท่านแม่เสมอ ฟ้าดินจะลงโทษเมื่อท่านพ่อพยายามฆ่าบุตรของ
ตัวเองหรือไม่ ? แต่ไม่จำเป็นต้องถามคำถามนี้ ท่านพี่, เฟิงจื่อหรูไม่กลัว
ฟ้าดินลงโทษ แม้ว่าจะมีจริง ๆ ความโกรธแค้นนั้นก็เป็นเพียงการ
ลงโทษ แม้ว่าข้าจะต้องถูกฟ้าดินลงโทษ ข้าจะส่งเขาไปสู่นรก ! ท่านพ่อ
แบบนั้นต ่ากว่าหมู”

เด็กเริ่มมีอารมณ์มากขึ้นเมื่อเขาพูดและร่างกายของเขาเริ่มสั่น เฟิงหยู
เองจับไหล่ของเขาแน่นและต้องการที่จะทำให้เขาสงบลง แต่เฟิงจื่อหรู
กล่าวต่อ “ไม่สามารถปล่อยให้เขาทำร้ายคนอื่นต่อไป ! มันไม่ใช่แค่เรา
สองคน แต่มีพี่สาม และพี่สี่ด้วย พวกเขาล้วนเป็นหมากอยู่ในมือของ
เขา พี่สามได้รับพระเมตตาจากฮ่องเต้ และพี่สี่ไม่เข้าใจอะไรเลย ทุกสิ่ง
ที่นางมองว่าดีแท้จริงนั้นไม่ดี และสิ่งที่นางเชื่อว่าไม่ดีนั้นแท้จริงแล้วดี
ท่านพี่ พวกเราทุกคนเป็นเพียงหมากรุกให้เขา เขาให้กำเนิดเราเพื่อวัน
หนึ่งเขาจะทำประโยชน์ได้ ดังนั้นเขาต้องใช้เรา ไม่ว่าเราจะมีชีวิตอยู่
หรือตายไปนั้นไม่เกี่ยวกับเขาเลย ข้าได้ยินคนของเฉียนโจวพูดว่าเขา
ขายการเคลื่อนไหวของเราหมด เขาบอกคนของเฉียนโจวว่าท่านแม่และ
ข้ามีความสำคัญต่อท่านพี่ เขาพยายามให้เฉียนโจวใช้เราเพื่อขู่ท่านพี่
ให้บอกวิธีการหลอมเหล็กแก่พวกเขา เป้าหมายของสิ่งนี้คือเพื่อให้เฉียน
โจวเข้มแข็งยิ่งขึ้น จากนั้นเฉียนโจวจะผลักดันองค์ชายห้าขึ้นบนครอง
บัลลังก์ จิตใจของเขาเต็มไปด้วยความคิดเกี่ยวกับการเป็นญาติกับ
ตระกูลของฮ่องเต้ ความคิดของเขาเต็มไปด้วยความคิดเท่านั้นเกี่ยวกับ
วิธีการได้รับประโยชน์จากตัวเอง ขายบุตรของเขาเพื่อแสวงหาความ
รุ่งโรจน์ อะไรคือจุดประสงค์ของการมีบิดาแบบนี้ ? ท่านพี่ ข้าอยากฆ่า
เขา ! ” เมื่อเขาพูดส่วนสุดท้าย เขาแน่วแน่มาก เขามองด้วยสายตาที่
เบิกกว้างมองตรงไปที่เฟิงหยูเอง

“ดี ! ” เฟิงหยูเองตอบเขาด้วยความละเอียดคล้าย ๆ กัน “ถ้าเจ้า
ต้องการฆ่าเขา ให้เดินไปข้างหน้าแล้วฆ่า ข้าจะยืนอยู่ข้างหลังเจ้า ถ้า
ท้องฟ้าถล่มลงมา ข้าจะดันมันไว้”

หลังจากที่นางพูดสิ่งนี้ นางช่วยเฟิงจื่อหรูให้ลุกขึ้นทันที การต่อสู้ที่
ดุเดือดกำลังจะสิ้นสุดลง ในขณะที่น้องชายและพี่สาวกำลังพูดอยู่ คน
ครึ่งหนึ่งจากเฉียนโจวถูกฆ่าไปแล้ว ส่วนที่เหลือกำลังดิ้นรนเพื่อมีชีวิต
อยู่ ซวนเทียนหมิงยังคงอยู่เคียงข้างนางเพื่อปกป้องนาง เขาจะโจมตี
เป็นครั้งคราว

เฟิงหยูเองกล่าว “รักษาชีวิตพวกมันให้ดี ! ให้น้องชายของข้าฆ่าพวกมัน
เพื่อฝึกฝนวิธีฆ่าคน ! ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ องครักษ์เงานั้นได้ทำการปรับยุทธวิธีของพวกเขาทันที
พวกเขาเปลี่ยนจากการฆ่าเป็นการจับเป็นพวกเขาอย่างรวดเร็ว คนที่
เหลืออีกห้าคนถูกขังอยู่บนดาดฟ้า พวกเขาทุกคนถูกถอนฟันออกและ
พิษที่อยู่ภายในก็ถูกโยนลงไปในแม่น ้า

ฝนที่ตกหนักทำให้เลือดไหลออกทำให้ดาดฟ้าสะอาด แต่อากาศก็เต็ม
ไปด้วยกลิ่นเลือดที่ไม่สามารถล้างออกได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ซวน
เทียนหมิงและเฟิงหยูเองยืนประกบข้างเฟิงจื่อหรู เขาเอามือไปวางบน
ไหล่ของเด็กและจับมันอย่างรุนแรงก่อนที่จะตะโกน “เอาเลย ! เอามีด
ทหารของพี่สาวของเจ้า แค่คิดว่าตัวเองเป็นคนขายเนื้อและพวกมันเป็น
หมู พี่เขยจะบอกเจ้าว่าก่อนที่เจ้าจะฆ่าพวกมัน เจ้าควรตัดนิ้วสิบนิ้ว
ของพวกมัน พวกมันตัดนิ้วมือของเจ้า ดังนั้นเจ้าควรตัดสิบนิ้ว ใน
อนาคตมันจะเป็นเช่นเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นใคร ตราบใดที่พวกเขารังแก
เจ้า เจ้าควรเอาคืนเป็นสิบเท่า”

เฟิงหยูเองก็พยักหน้าด้วยเช่นกัน กล่าวว่า “ถูกต้อง เฟิงจื่อหรู คนไม่
สามารถคงอยู่ได้หากพวกเขาไม่เลวทรามต ่าช้า ไปข้างหน้า ! การฆ่า
คนคือสิ่งที่เจ้าจะต้องเรียนรู้ไม่ช้าก็เร็ว เจ้าเป็นน้องชายของข้า เจ้าต้อง
มีความกล้าหาญนี้ ! ” ขณะที่นางพูด มีดทหารในมือของนางถูกยัดใส่
มือของเฟิงจื่อหรูแล้ว ในขณะเดียวกันนางก็ขยับมือไปด้านหลัง และ
ทันใดนั้นก็ให้เขาดันเด็กไปข้างหน้า

เฟิงจื่อหรูตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แม้กระนั้นเขายังไม่ยอมแพ้ เขารู้ว่านับ
จากนี้เป็นต้นไปเขาจะไม่เป็นเด็กอีกต่อไป เขาต้องยืนเคียงข้างพี่สาว
ของเขา พวกเขาจะต้องพึ่งพาซึ่งกันและกัน และปกป้องซึ่งกันและกัน
มีดในมือของเขาเป็นตัวแทนของการเริ่มต้นของการกำหนด ผู้คนที่อยู่
ตรงข้ามกับเขาเป็นหนามที่ต้องถูกลบออกจากเส้นทางของเขาด้วยมีด
เมื่อหนามถูกตัด เขาจะโตขึ้น

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวไปข้างหน้า จับมีดทหารไว้แน่น

ผู้คนจากเฉียนโจวถูกจับกุมโดยองครักษ์เงา ไม่มีใครสามารถ
เคลื่อนไหวได้ บานซูก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย ในเวลานี้เขากำลังยื่นมือของ
คนของเฉียนโจวออกมา และพูดกับเฟิงจื่อหรู “นายน้อย ถือมีดของท่าน
ให้มั่นคง และผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้จะจับนิ้วมือของมันเอง ตัดออกที
ละนิ้ว เมื่อท่านคุ้นเคยกับทักษะนี้แล้วท่านสามารถตัดได้มากขึ้นในครั้ง
เดียว เมื่อนิ้วถูกตัดออกให้ตัดมือออก ตราบใดที่ท่านต้องการ ท่าน
สามารถตัดพวกมันจนกว่าพวกมันจะไม่เหลือชิ้นดี ! ไม่ต้องกังวลนี่คือ
จุดจบที่พวกมันสมควรได้รับ”

เฟิงจื่อหรูพยักหน้า “ข้าไม่กลัว” จากนั้นเขาก็ก้าวไปข้างหน้า และยื่นมีด
ออกมาที่นิ้วชี้ของคนเฉียนโจว “ถ้าข้าไม่กล้าฆ่าคนและต้องการการ
ปกป้องในทุกที่ที่ข้าไป จะสมกับที่เป็นน้องชายขององค์หญิงจี่อันได้
อย่างไร ? ข้าจะกล้าหวังที่จะคิดต่อสู้เคียงข้างท่านพี่กับพี่เขยในสนาม
รบได้อย่างไร ? บานซูจับมือมันไว้ ข้าจะลงมือแล้ว ! ”

หลังจากพูดอย่างนี้ มีดทหารก็ฟันลงมา ด้วยชิ้นส่วนสี่นิ้วถูกตัดจากมือ
ของคนของเฉียนโจว !