Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 528 สามี มันเป็นของหมั้นของข้า

นั่นเป็นวิธีที่ผู้คนต้องท ำ เมื่อสิ่งที่ยังไม่ได้ท ำก็จะรู้สึกกลัวที่จะท ำมัน
หรือรู้สึกว่ำมันไม่สำมำรถท ำได้ แต่เมื่อพวกเขำต้องท ำมันจริง ๆ แล้วจะ
ท ำเป็นทันที : มันไม่ยำก !

เมื่อก่อนเฟิงจื่อหรูไม่เคยคิดว่ำจะมีสักวันหนึ่งที่เขำจะยกมีดแล้วตัดนิ้ว
ของคนอื่น แม้กระนั้นโลกก็ไม่อำจคำดเดำได้ มันเป็นสิ่งเดียวกันกับที่
เขำไม่เคยคิดว่ำจะมีคนอื่นตัดนิ้วของเขำ ค ำพูดของเฟิงหยูเองสะท้อน
ออกมำในใจของเขำว่ำ “คนที่ไม่โหดร้ำยไม่สำมำรถอยู่ได้อย่ำงมั่นคง
หำกคนไม่โหดร้ำยพวกเขำจะไม่มั่นคง ! ”

พี่สำวของเขำพูดถูก ! หำกเขำต้องกำรแข็งแกร่งขึ้น เขำจะต้องโหดร้ำย
!

เฟิงจื่อหรูยิ้มให้เห็นฟันและขยับมีดทหำรในมือของเขำ คนที่มีชีวิตทั้งห้ำ
คนจำกเฉียนโจวถูกเด็กคนนี้ตัดนิ้วในพริบตำ

คนเหล่ำนั้นแข็งแกร่งเหมือนเหล็ก พวกเขำกัดปำกของพวกเขำแน่น ไม่
ส่งเสียงแม้แต่คนเดียว แต่นั่นหมำยถึงควำมตำยมำเยือนแล้ว ในเวลำนี้
เฟิงจื่อหรูดุร้ำยจนเฟิงหยูเองหยุดเขำไม่ได้ ทั้งห้ำคนกลำยเป็นซำกศพ
ในพริบตำ

ควำมเกลียดชังในใจของเขำไม่ได้เกิดขึ้นกับคนเหล่ำนี้จำกเฉียนโจว คน
ที่เขำเกลียดที่สุดคือบิดำของเขำ กำรตัดในวันนี้เป็นกำรฝึกซ้อม ไม่ช้ำก็
เร็วจะมีวันหนึ่งที่มีดของเขำพำดที่คอของจินหยวน ผู้ใดจะสนใจเรื่องฟ้ำ
ดินลงโทษ กับบิดำแบบนั้น แม้ว่ำเขำจะต้องตำย เขำก็ยังไม่ต้องกำรอีก
ฝ่ำย !

เฟิงหยูเองเดินไปข้ำงหน้ำไม่กี่ก้ำว และดึงน้องชำยเข้ำสู่อ้อมกอดของ
นำงจำกด้ำนหลัง นำงรู้สึกถึงร่ำงกำยของเด็กชำยที่สั่น มีควำมเกลียด
ชังในร่ำงกำยที่สั่นพร้อมกับควำมกลัว ควำมกลัวครั้งแรกของเขำที่ฆ่ำ
คนจะอยู่ในใจของเขำเป็นเวลำหลำยปี ในควำมเป็นจริงจะคงอยู่ตลอด
ชีวิต แต่ในเวลำเดียวกันด้วยควำมเกลียดชังและควำมกลัวแบบนี้ เขำ
จะไม่พูดเกี่ยวกับควำมชอบธรรมมำกเท่ำกับเหยำซื่อ อนำคตของเขำจะ
ไม่ยำกอีกต่อไป

ซวนเทียนหมิงสั่งให้คนจัดกำรศพ เขำหันหน้ำไปทำงเจ้ำของเรือ
เจ้ำของเรือไม่กล้ำก้ำวไปข้ำงหน้ำ เขำกวักมือเรียกอีกฝ่ำย “มำนี่สิ”

เจ้ำของเรือที่ซ่อนตัวตลอดเวลำ เขำได้ยินกำรสนทนำระหว่ำงทั้งสอง
ฝ่ำยชัดเจน เขำรู้ว่ำตัวตนของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ำเขำในเวลำนี้ เมื่อเขำ
ได้ยินซวนเทียนหมิงเรียกเขำมำ เขำก็ตะกำยไปข้ำงหน้ำทันทีแล้ว
คุกเข่ำบนพื้นเสียงดังกล่ำวว่ำ “ข้ำน้อยคำรวะองค์ชำยเก้ำพะยะค่ะ !
องค์ชำยได้โปรดไว้ชีวิตข้ำน้อยด้วยเถิดพะยะค่ะ ! ”

ซวนเทียนหมิงหัวเรำะเยำะ “เจ้ำท ำอะไรผิดไป ท ำไมเจ้ำถึงขอร้ององค์
ชำยผู้นี้ให้ไว้ชีวิตเจ้ำ”

ชำยคนนั้นโค้งค ำนับอีกครั้ง “ข้ำน้อยไม่ทรำบว่ำคนเหล่ำนั้นมำจำก
เฉียนโจว และให้พวกเขำลงเรือ นี่คือควำมผิดร้ำยแรง ข้ำน้อยยอมรับ
ควำมผิดนี้ แต่ขอให้องค์ชำยทรงให้อภัยด้วยพะยะค่ะ” หลังจำกท ำงำน
ล่องเรือมำนำนหลำยปี เขำก็ฉลำดมำก เขำรู้ว่ำเขำเป็นคนประเภทไหน
และอะไรที่เขำไม่สำมำรถท ำได้ เขำยังสำมำรถบอกได้ว่ำคนประเภทใด
ไม่สำมำรถให้เหตุผลได้ ซวนเทียนหมิงเป็นคนแบบนั้น ! หำกเขำ
ยอมรับควำมผิดของเขำอย่ำงเหมำะสม บำงทีเขำอำจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้
แม้กระนั้นถ้ำเขำปฏิเสธ มีแนวโน้มที่จะจบลงด้วยควำมตำย

ซวนเทียนหมิงมองดูเขำชั่วขณะหนึ่งและไม่ได้พูดอะไรเลย เจ้ำของเรือ
เพิ่งได้รับเงินเพื่อบรรทุกแขก ส ำหรับผู้คนจำกเฉียนโจวที่แอบเข้ำมำใน
รำชวงศ์ต้ำชุนถือเป็นควำมผิดของตระกูลซวนของเขำ มันไม่ใช่
ควำมผิดของพลเมือง กำรพูดของเขำเป็นคนที่ท ำให้ปราชำชนของเขำ
หวำดกลัว

เขำลอบถอนใจกับตัวเองและพูดด้วยน ้ำเสียงที่อ่อนโยน “ลุกขึ้น เรื่องนี้
ไม่เกี่ยวกับเจ้ำ” เขำกล่ำวต่อว่ำ “ท ำไมเรือของเจ้ำถึงย้อนกลับมำ ?”

เจ้ำของเรือถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอกแล้วตอบว่ำ “ระหว่ำงทำงเรำ
เจอพำยุ ท ำให้เรำต้องย้อนกลับพะยะค่ะ ไม่ปิดบังจำกองค์ชำย แต่กำร
ย้อนกลับมำ เกิดเรื่องที่แม่น ้ำเป็งขึ้นหลำยครั้งในแต่ละเดือน โดยเฉพำะ
อย่ำงยิ่งเนื่องจำกตอนนี้เป็นช่วงกลำงฤดูใบไม้ร่วง เมื่อลมแรงเกินไป ถ้ำ
เรำไม่ย้อนกลับมำก็มีโอกำสที่เรือจะล่มได้พะยะค่ะ”

ซวนเทียนหมิงพยักหน้ำ เมื่อเขำมำที่นี่ในอดีต เขำก็เคยได้ยินเกี่ยวกับ
สถำนกำรณ์เช่นนี้ ดังนั้นเขำจึงไม่ได้ขออะไรเพิ่มเติมและเอ่ยว่ำ “เจ้ำไป
ได้ ดูแลกำรแล่นเรือ น ำแขกบนเรือล ำนี้ไปอย่ำงปลอดภัย” ในขณะที่พูด
สิ่งนี้เขำมองเข้ำไปในแม่น ้ำอีกครั้ง ผู้คนที่มีชีวิตขึ้นฝั่งแล้วและคนตำย
จมลงไปที่ก้นแม่น ้ำ ควำมเจ็บปวดที่เจำะทะลุหัวใจของเขำอีกครั้ง “อำ
เอง” เขำก้มหน้ำลงเล็กน้อยแล้วกระซิบ “ให้เงินกับแขกบนเรือ”

เฟิงหยูเองพยักหน้ำ และโน้มตัวเข้ำหำด้ำนของซวนเทียนหมิง จำกนั้น
นำงก็ดึงกระเป๋ำเล็ก ๆ ออกมำจำกแขนเสื้อของนำง ภำยในกระเป๋ำมี
แท่งโลหะสีเงินมูลค่ำ 5 เหรียญเงินแต่ละอัน มูลค่ำรวมในกระเป๋ำคือ
1,000 เหรียญเงิน

ซวนเทียนหมิงมอบเงินให้กับเป่ยจื่อและสั่ง “มอบให้กับแขกบนเรือ แต่
ละคนได้รับ 5 เหรียญเงิน เพื่อปลอบขวัญ” เป่ยจื่อพยักหน้ำ และพำวัง
ซวนกับบำนซูมำจัดกำรเรื่องนี้ ซวนเทียนหมิงถำมเจ้ำของเรือว่ำ “เจ้ำจะ
แล่นเรือต่อหรือไม่ ? ”

เจ้ำของเรือพยักหน้ำ “พะยะค่ะ”

“อืม” เขำโบกมือ “ไปได้!”

เจ้ำของเรือโค้งค ำนับและถอยกลับอย่ำงรวดเร็ว หลังจำกนั้นไม่นำนเรือ
ก็เริ่มเดินทำงอีกครั้ง หลังจำกได้รับค ำสั่งจำกซวนเทียนหมิง องครักษ์
เงำ 3 คนรับเงินจำกเฟิงหยูเองและเริ่มแจกจ่ำยให้กับผู้คนบนฝั่ง
หลังจำกพวกเขำประสบกับเหตุกำรณ์ครั้งนี้ กำรใช้เรือล ำนี้จะไม่ท ำงำน
แน่นอน มีคนจ ำนวนมำกเกินไป หำกพวกเขำทั้งหมดขึ้นบนเรือจะมี
ปัญหำกับน ้ำหนักของเรือ อย่ำงไรก็ตำมโชคดีที่มีสถำนที่ที่พวกเขำ
สำมำรถอยู่ใกล้ชำยฝั่งที่พวกเขำได้ลงจอด ด้วยหวงซวนและองครักษ์
เงำรวมทั้งเงิน พวกเขำจะสำมำรถได้รับควำมสะดวกสบำยชั่วครำว

นักเดินเรือบำงคนเตรียมห้องส่วนตัวไม่กี่ห้องส ำหรับพวกเขำ และทุก
คนเข้ำไปข้ำงในเฟิงหยูเอง ซวนเทียนหมิงและเฟิงจื่อหรูอยู่ด้วยกันใน
ห้อง เฟิงจื่อหรูยังคงกลัวอยู่เล็กน้อย เมื่อรวมกับวันที่วุ่นวำยหลำยครั้ง
ส่งผลให้เฟิงจื่อหรูนอนหลับไปไม่นำนหลังจำกนอนลงบนเตียงในห้อง
ส่วนตัว หัวใจของเฟิงหยูเองปวดร้ำว ขณะที่นำงจับหัวของเฟิงจื่อหรู
นำงถอดเสื้อผ้ำของเขำออกไปโดยไม่คิดอะไรเลย และทั้งสำมก็เข้ำมำ
ในมิติของนำง

ซวนเทียนหมิงน ำเฟิงจื่อหรูที่หลับไปอำบน ้ำ จำกนั้นเขำก็สลับกับเฟิง
หยูเอง ในมิตินี้เฟิงหยูเองได้เตรียมเสื้อผ้ำส ำรองไว้ส ำหรับทั้งสำมนำน
แล้ว ในเวลำนี้นำงมีโอกำสที่จะใช้ประโยชน์จำกพวกมัน

หลังจำกที่ทุกคนอำบน ้ำแล้ว ทั้งสำมก็ออกมำอีกครั้ง หลังจำกพำเฟิงจื่
อหรูไปนอนแล้ว ซวนเทียนหมิงกล่ำวว่ำ “หลังจำกเรำไปถึงฝั่งแล้ว เรำ
ต้องรีบไปเสี่ยวโจว เรำต้องรีบเตือนทำงกำรให้มำช่วยผู้คนที่นี่”

เฟิงหยูเองดึงบะหมี่ที่ปรุงสดใหม่ออกจำกมิติของนำงขณะที่กล่ำวว่ำ
“ข้ำกลัวว่ำคนในแม่น ้ำจะไม่สำมำรถงมศพขึ้นมำได้ ข้ำต้องรับผิดชอบ
เรื่องนี้ ข้ำ…ควรกลับไปที่เมืองหลวง และขอให้เสด็จพ่อทรงให้อภัยให้
ข้ำ”

ซวนเทียนหมิงส่ำยหัวอย่ำงไร้ประโยชน์ “เรื่องเกิดจำกวิธีกำรหลอม
เหล็ก เจ้ำต้องรู้ว่ำตอนนี้รำชวงศ์ต้ำชุนอยู่ในสถำนกำรณ์เดียวกับซงซุย
ในอดีต ประเด็นเรื่องเหล็กร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ นี่เป็นภำระที่รำชวงศ์ต้ำ
ชุนต้องอดทน พูดไปเรื่องของรำชวงศ์ต้ำชุนไม่เหมำะกับเด็กอย่ำงเจ้ำ”

นำงยิ้มอย่ำงขมขื่น “มีหลำยสิ่งหลำยอย่ำงที่เกิดขึ้นพร้อมกัน และ
เกิดขึ้นในเวลำเดียวกัน ในท้ำยที่สุดมันก็ไม่มีควำมชัดเจนว่ำใครต้อง
เสียใจที่สุด”

ขณะที่นำงอยู่บนเรือล ำก่อนหน้ำนี้ เฟิงหยูเองก็น ำเอำบะหมี่จ ำนวน
มำกออกมำ จำกนั้นนำงก็แจกผู้คนน ำไปแจกที่ห้องอื่น นำงคิดอีก
เล็กน้อยแล้วน ำขนมออกมำชิ้นหนึ่ง นำงเดินไปรอบ ๆ เรือแล้วมอบให้
เด็ก ๆ ที่กลัว

ฝนตกหนักหยุดประมำณเที่ยง และพระอำทิตย์ก็ออกมำไม่นำน ทุกคน
ถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอก เจ้ำของเรือมำถำมซวนเทียนหมิงสองสำม
ครั้งว่ำเขำอยำกกินอะไร เรือมีปลำสองสำมตัวที่สำมำรถย่ำงได้ ซวน
เทียนหมิงคิดเล็กน้อยแล้วสั่งให้ท ำซุป อย่ำงไรก็ตำมมันจะไม่ใช่ส ำหรับ
เขำ มันจะถูกแบ่งระหว่ำงแขกทุกคนบนเรือ เจ้ำของเรือไม่ได้พูดอะไร
เลยและไปจัดกำร และเขำก็ท ำอย่ำงเชี่ยวชำญ

หลังจำกควำมวุ่นวำย ทุกคนหมดแรง เมื่อเฟิงหยูเองนอนลงบนเตียงถัด
จำกเฟิงจื่อหรู นำงก็นอนหลับเช่นกัน ซวนเทียนหมิงนอนอยู่ข้ำง ๆ นำง
ขณะที่กอดนำงไว้แน่นกลัวว่ำผู้หญิงคนนี้จะไม่หลับอย่ำงสงบและเตะ
เขำตกเตียง

พวกเขำนอนหลับจนถึงเที่ยงคืน ขณะที่เฟิงหยูเองตื่นขึ้นมำด้วยควำม
ร้อน ในควำมฝันของนำง นำงรู้สึกรำวกับมีเตำไฟอยู่ข้ำง ๆ นำง เมื่อ
ควำมคิดนี้ปรำกฏขึ้น จิตใจของนำงก็ตกใจและนำงก็ลืมตำทันที

ในช่วงเวลำเดียวกันที่นำงลืมตำ ซวนเทียนหมิงก็ลืมตำเช่นกัน จำกนั้น
เขำก็ถำมนำงอย่ำงเงียบ ๆ “มันคืออะไร ? ”

เฟิงหยูเองรู้สึกว่ำร่ำงกำยเฟิงจื่อหรูร้อน มันร้อนมำก

“จื่อหรูมีไข้” นำงลุกขึ้นนั่ง จำกนั้นนำงก็เอื้อมมือไปที่แขนเสื้อของนำง
แล้วดึงเทอร์โมมิเตอร์ออกมำ

ซวนเทียนหมิงก็ลุกขึ้นนั่งแล้วมอง จำกนั้นเขำก็จับมือซ้ำยที่นิ้วหำยไป
หลังจำกมองไปครู่หนึ่งเขำขมวดคิ้วแล้วกล่ำวว่ำ “กำรโดนฝนเป็นเรื่อง
เล็กน้อย ที่ส ำคัญกว่ำนั้นแผลของเขำก็อักเสบด้วย”

ควำมละอำยปรำกฏอยู่ในดวงตำของเฟิงหยูเองอีกครั้ง เขำพูดกับนำง
อย่ำงรวดเร็ว “ไม่จ ำเป็นต้องรู้สึกถึงควำมรับผิดชอบเช่นนี้ เฟิงจื่อหรูเป็น
บุตรของตระกูลเฟิง ภูมิหลังของเขำระบุว่ำเขำจะมีชีวิตที่ยำกล ำบำก
ดังนั้นนี่ไม่ใช่ควำมผิดของเจ้ำ”

นำงรู้ว่ำมันไม่ใช่ควำมผิดของนำงทั้งหมด แต่ถ้ำนำงระมัดระวังมำกกว่ำ
นี้ ถ้ำนำงสอนวิธีกำรหลีกเลี่ยงลูกธนูให้กับองครักษ์เงำ เฟิงจื่อหรูจะไม่
ถูกลักพำตัวมำแน่นอน สหำยทั้งสิบคนนั้นคงไม่ตำยอย่ำงโหดเหี้ยม ใน
ท้ำยที่สุดมันก็เป็นเพรำะนำงที่ประมำท ควำมรับผิดชอบนี้ไม่ใช่สิ่งที่
นำงสำมำรถหลีกเลี่ยงได้

ริมฝีปำกของเฟิงหยูเองกระตุกเป็นรอยยิ้มที่น่ำเกลียดยิ่งกว่ำใบหน้ำที่
ร้องไห้ “ทุกคนมีชีวิตของตัวเอง ข้ำอยำกจะเห็นว่ำชีวิตของเฟิงจินหยวน
อยู่ในมือของใคร”

ซวนเทียนหมิงพูดอย่ำงเย็นชำ “คนผู้นั้นไม่สำมำรถฆ่ำได้ในตอนนี้ แผน
ที่สำมของเฉียนโจวเป็นอีกแผนที่หนึ่งที่ต้องพบ แต่ถ้ำเจ้ำต้องกำรแก้
แค้น นั่นก็เป็นเรื่องดี”

เฟิงหยูเองเข้ำใจในสิ่งที่เขำพูด และในที่สุดก็ยิ้ม “นั่นถูกต้อง ควำมตำย
คงง่ำยเกินไปส ำหรับเขำ เขำจะเป็นขันทีที่มีชีวิต และองค์หญิงผู้นี้จะหำ
วิธีอื่นอีกเป็นร้อยวิธีในกำรท ำให้เขำรู้สึกว่ำกำรมีชีวิตอยู่เลวร้ำยยิ่งกว่ำ
ควำมตำย”

เทอร์โมมิเตอร์แสดงให้เห็นว่ำเฟิงจื่อหรูมีไข้สูง 39 องศำ เฟิงหยูเองพำ
เขำเข้ำไปในมิติของนำงแล้วฉีดยำลดไข้ นำงวำงถุงน ้ำแข็งบนหน้ำผำก
ของเขำ หลังจำกอุณหภูมิลดลงนำงก็พำเขำออกจำกมิติของนำง

ซวนเทียนหมิงถอนหำยใจ “มิติของเจ้ำนั่นยอดเยี่ยมจริงๆ หำกเป็นคน
อื่นในสถำนกำรณ์เช่นนี้ พวกเขำจะตำยด้วยควำมวิตกกังวล” หลังจำก
คิดเพิ่มอีกนิดเขำถำมนำงว่ำ “เจ้ำใช้อะไรในกำรโจมตีผู้คนเหล่ำนี้จำก
เฉียนโจว ? ” เขำสงสัยอยู่เสมอเกี่ยวกับเรื่องนี้ ส ำหรับซวนเทียนหมิง
สิ่งนั้นเป็นเหมือนมิติของเฟิงหยูเอง มันเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือควำม
เข้ำใจของเขำ เขำจ ำได้อย่ำงชัดเจนถึงกระบวนกำรของเฟิงหยูเองโดย
ใช้สิ่งนั้นเพื่อฆ่ำผู้คน เขำยังจ ำได้ว่ำเฟิงหยูเองดึงอะไรบำงอย่ำงออกมำ
ก่อนที่จะมีอะไรถูกยิงออกไป มันมีผลเช่นเดียวกับคันธนูและลูกธนู แต่
มันเล็กกว่ำและเร็วกว่ำมำก เขำไม่เข้ำใจ

เฟิงหยูเองรู้ว่ำซวนเทียนหมิงจะถำมค ำถำมนี้ไม่ช้ำก็เร็ว เมื่อมีกำรน ำ
ปืนออกมำนำงก็ไม่สำมำรถท ำอะไรได้รำวกับว่ำมันไม่ได้เกิดขึ้น แม้ว่ำ
ซวนเทียนหมิงไม่ได้ถำม นำงก็จะเริ่มที่จะพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เป็นเพียง
ว่ำนำงยังคงยุ่งเกี่ยวกับแนวคิดบำงอย่ำง นำงไม่รู้ว่ำสิ่งนี้จะเป็นวิธีที่
ถูกต้องในกำรท ำสิ่งต่ำง ๆ หรือไม่

“ถ้ำเจ้ำไม่สำมำรถบอกได้ก็อย่ำพูด” ซวนเทียนหมิงเห็นว่ำคิ้วของนำงมี
รอยย่น และนำงก็ทนไม่ได้ เอื้อมมือไปที่คิ้วของนำง เขำดึงค ำถำมของ
เขำเองกลับคืนมำ “แค่ท ำเหมือนว่ำข้ำไม่เคยถำม ข้ำบอกมันก่อน มี
บำงสิ่งที่ไม่ง่ำยที่จะอธิบำย แม้ว่ำข้ำจะถำม เจ้ำก็สำมำรถเลือกที่จะไม่
ตอบได้ อำเอง ข้ำไม่ต ำหนิเจ้ำ”

นำงหัวเรำะแล้วส่ำยหัว “ไม่มีอะไรที่ข้ำจะพูดไม่ได้” นำงล้วงแขนเสื้อ
นำงดึงปืนพกสองกระบอกออกมำ นำงส่งอันหนึ่งให้ซวนเทียนหมิง และ
กล่ำวอย่ำงจริงจัง “สำมี นี่เป็นของเจ้ำ มันเป็นของหมั้นของข้ำ”