Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 529 พี่เขยจะให้การสนับสนุนเจ้า

เฟิงหยูเองไม่เคยคิดเลยว่ำวันนี้จะมำถึงเมื่อนำงต้องอธิบำยว่ำปืน
ท ำงำนอย่ำงไรให้กับคนในยุคโบรำณฟัง ใช้กระสุนปืนอย่ำงไรและจะใช้
ปืนอย่ำงไร โชคดีที่ควำมสำมำรถของซวนเทียนหมิงในกำรเข้ำใจสิ่งต่ำง
ๆ เป็นสิ่งที่ดีมำก และเขำไม่ได้ท ำอะไรโง่ ๆ อย่ำงอยำกลองปืนบนเรือ
เขำไม่ได้ถำมว่ำท ำไมนำงถึงมีเรื่องแบบนี้

โดยสรุปเมื่อเฟิงหยูเองสอนเขำรู้สิ่งที่จ ำเป็นต้องสอน นำงเห็นว่ำเขำ
ไม่ได้ถำมต่อ ดังนั้นนำงจึงถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอก

เนื่องจำกมันถูกน ำออกมำก็ต้องมีเหตุผลที่จะน ำมันออกมำ นำงคิดมำ
นำนแล้วว่ำนำงจะต้องเตรียมของหมั้นที่ดีให้กับตัวเอง แต่ตระกูลของ
ฮ่องเต้มีเงินและอัญมณีมำกมำย แม้ว่ำนำงจะเตรียม นำงก็ไม่สำมำรถ
น ำสิ่งที่ดีมำให้ซวนเทียนหมิงได้ เมื่อพูดถึงปืน นำงก็รู้ตัว ถ้ำนำงใช้สิ่งนี้
เป็นของหมั้นมันก็ค่อนข้ำงดี ไม่ว่ำซวนเทียนหมิงจะเก่งศิลปะกำรต่อสู้ก็
เสี่ยงที่จะได้รับบำดเจ็บและเสียชีวิตในสนำมรบเสมอ กำรมีปืนพิเศษ
เพื่อปกป้องชีวิตของเขำจะดีกว่ำอำวุธรุ่นเก่ำ ๆ เสมอ

“ถือไว้” นำงบอกซวนเทียนหมิง “กระสุนอยู่ในมิติของข้ำ ข้ำจะให้เจ้ำ
มำกกว่ำนี้เมื่อเจ้ำกลับไป” หลังจำกคิดไปเล็กน้อยนำงกล่ำวเสริมว่ำ
“ในควำมเป็นจริงข้ำไม่ต้องกำรให้เรื่องแบบนี้ปรำกฏในรำชวงศ์ต้ำชุน
ส ำหรับสิ่งที่ท้ำทำยสวรรค์ปรำกฏขึ้นเร็ว ๆ นี้ มันชัดเจนว่ำ
ประวัติศำสตร์จะเปลี่ยนแปลง ซวนเทียนหมิง ไม่ว่ำเรื่องนี้จะดีหรือไม่ดี
ไม่มีใครสำมำรถบอกล่วงหน้ำได้ อำจเป็นสิ่งที่ดีส ำหรับเรำตอนนี้ แต่ใน
อนำคต…”

ซวนเทียนหมิงรู้ว่ำนำงก ำลังพูดถึงอะไร สิ่งใดในมิติของนำงที่ไม่ได้ท้ำ
ทำยสวรรค์ หำกสิ่งต่ำง ๆ เหล่ำนั้นปรำกฏในรำชวงศ์ต้ำชุน บำงทีโลก
อำจจะตกอยู่ในควำมวุ่นวำย เขำคิดเล็กน้อยและยัดปืนใส่มือของเฟิง
หยูเอง จำกนั้นเขำก็พูดพร้อมกับมองเฟิงหยูเอง “เก็บไว้ก่อน เมื่อเรำน ำ
ทัพไปทำงเหนือ ข้ำจะเอำมันไปด้วย เก็บไว้ในมิติ ด้วยวิธีนี้บุคคลที่สำม
จะไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้”

เฟิงหยูเองไม่เถียง นำงพยักหน้ำและเอำปืนสองกระบอกออกไป
“ตอนนี้พวกมันจะต้องอยู่กับข้ำ”

“ไม่” เขำกล่ำวต่อ “ไม่จ ำเป็นต้องกังวลมำกเกี่ยวกับสิ่งที่ควรปรำกฏ
และสิ่งที่ไม่ควรท ำ เท่ำที่ข้ำเห็น เมื่อเจ้ำสำมำรถมีพื้นที่ว่ำงแบบนั้นได้
หมำยควำมว่ำสิ่งต่ำง ๆ นี้ถูกก ำหนดให้ปรำกฏในโลกนี้อย่ำงแน่นอน
ไม่ว่ำจะเกิดขึ้นไม่ช้ำก็เร็วก็ขึ้นอยู่กับโอกำส อำเอง เจ้ำไม่ต้องรู้สึกว่ำ
เป็นภำระมำกเกินไป เพียงไปไหลกับตำมน ้ำ”

ในส่วนที่เกี่ยวกับปัญหำนี้ เฟิงหยูเองได้คิดมำก่อน เนื่องจำกสวรรค์ได้
จัดให้นำงมำถึงโลกนี้พร้อมกับมิติทำงกำรแพทย์ที่เต็มไปด้วยยำแผน
ปัจจุบันและควำมสำมำรถในกำรจ ำลองแบบเวทมนต์ มันจึงเป็นสิ่งที่
ชัดเจนว่ำจะเกิดขึ้น แม้ว่ำจะไม่ใช่นำง แต่ก็มีอีกคนที่จะท ำสิ่งเหล่ำนี้ให้
ส ำเร็จ

รำชวงศ์ต้ำชุนไม่ได้เป็นประวัติศำสตร์ที่นำงรู้ ดังนั้นกำรเปลี่ยนแปลงที่
นำงท ำจะไม่ส่งผลกระทบต่อประวัติศำสตร์ของนำง

เฟิงหยูเองพยำยำมคิดถึงสิ่งต่ำง ๆ ที่ผ่ำนมำและนำงก็ไม่รู้สึกว่ำขัดแย้ง
กันอีกแล้ว นำงดึงสติของนำงเข้ำไปในมิติของนำงและค้นหำ เมื่อนำง
เข้ำไปอำบน ้ำ นำงได้พบบำนซูที่ห้องผ่ำตัด ควำมสำมำรถของมิติใน
กำรรักษำสภำพของสิ่งของท ำให้เขำยังไม่ได้สติ แต่แผลที่เริ่ม
เปลี่ยนเป็นสีด ำยังท ำให้หัวใจของนำงเจ็บปวด

“อำกำรบำดเจ็บของบำนซูเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่บำดแผลที่ถูกยำพิษ”
นำงขมวดคิ้วและกล่ำวว่ำ “ข้ำรักษำผ่ำตัดแผลได้ แต่กำรรักษำพิษมัน
จะดีที่สุดถ้ำเรำถำมคนที่เฉียนโจวเพื่อแก้พิษ แต่นี่เป็นไปไม่ได้ เรำต้อง
รอจนกว่ำเรำกลับไปที่เมืองหลวงเพื่อให้ท่ำนปู่ดู” เหยำเซียนเป็น
ผู้เชี่ยวชำญด้ำนแบคทีเรีย เหยำเซียนได้พัฒนำวัคซีนแล้ว เฟิงหยูเอง
เชื่อมั่นว่ำเหยำเซียนจะสำมำรถรักษำพิษที่แทรกซึมอยู่ในร่ำงกำยของ
บำนซู เขำแค่ต้องกำรเวลำและไม่จ ำเป็นต้องกังวลมำกเกินไป แต่คนที่
ได้รับบำดเจ็บจำกเฉียนโจวที่ถูกโยนลงไปท ำให้นำงถำมเซียนเทียนหมิง
“คนผู้นั้นควรได้รับกำรจัดกำรอย่ำงไร ? ”

ซวนเทียนหมิงรู้ว่ำนำงก ำลังพูดถึงใคร เขำพูดอย่ำงเย็นชำ “พำมัน
กลับไปที่เมืองหลวง เขำท ำลำยเรือและฆ่ำรำษฎรของรำชวงศ์ต้ำชุน ทุก
คนจะเป็นศัตรูของรำชวงศ์ต้ำชุน และเฉียนโจวมำถึงจุดนี้แล้ว ไม่
จ ำเป็นส ำหรับเรำที่จะรักษำสันติ”

“นั่นเป็นสิ่งที่ดีเช่นกัน” นำงกล่ำว “ข้ำเก็บนิ้วของคนของเฉียนโจวไว้
ทั้งหมด ข้ำเก็บไว้ในกล่องแล้วส่งไปทำงเหนือ เรำจะส่งมันกลับไปที่
เฉียนโจวได้อย่ำงไร ? ”

ซวนเทียนหมิงพยักหน้ำ “ข้ำจะจัดกำรสิ่งนี้เอง”

เรือกลับไปที่ท่ำเรือที่พวกเขำออกเดินทำงในตอนเย็น

หลังจำกไข้ของเฟิงจื่อหรูบรรเทำลง เขำขี่หลังเป่ยจื่อตลอดเวลำ แม้ว่ำ
เขำจะคัดค้ำนมำหลำยครั้งโดยบอกว่ำเขำสำมำรถเดินได้ แต่เป่ยจื่อก็
ยังยืนหยัดอยู่ เด็กไม่สำมำรถเป็นอิสระได้และไม่สำมำรถถูกพำกลับไป
ในลักษณะที่ไม่ได้รับสิทธิเท่ำนั้น

แผลที่นิ้วก้อยของเขำหำยแล้วหลังจำกได้รับกำรรักษำโดยเฟิงหยูเอง
มันถูกห่อด้วยผ้ำสีขำว และองครักษ์เงำได้รวมตัวเป็นวงกลมรอบ ๆ ทั้ง
สองพร้อมกับซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเอง ทุกคนลงไปที่ท่ำเรืออย่ำง
รวดเร็ว เฟิงจื่อหรูเหวี่ยงมือเล็ก ๆ ของเขำขณะที่พิงหลังของเป่ยจื่อ และ
กล่ำวกับเฟิงหยูเอง “ท่ำนพี่ไม่จ ำเป็นต้องเชื่อมต่อนิ้วที่ถูกตัดของข้ำ ข้ำ
คิดว่ำจะปล่อยให้มันหำยไปแบบนี้”

ใจของเฟิงหยูเองสั่นไหว เรื่องนี้ได้กลำยเป็นปมในใจของนำง ทุกครั้งที่
นำงเห็นมือซ้ำยของเฟิงจื่อหรูมีเพียงสี่นิ้ว หัวใจของนำงก็จะเริ่มเจ็บปวด
อย่ำงเหลือล้น

ซวนเทียนหมิงรู้ว่ำนำงรู้สึกอย่ำงไร ดังนั้นเขำจึงยื่นมือไปจับมือของนำง
ไว้แน่น โดยไม่รอให้เฟิงหยูเองพูด เขำตอบเฟิงจื่อหรู “ได้ มันจะไม่
เชื่อมต่อกัน ผู้ชำยต้องกล้ำหำญ อำกำรบำดเจ็บเล็กน้อยนี้ไม่มีอะไร
มำก”

“ขอรับ” เฟิงจื่อหรูพยักหน้ำเอื้อมมือไปที่ซวนเทียนหมิง ซวนเทียนหมิง
เดินไปด้ำนข้ำงหน้ำรวดเร็ว และได้ยินเด็กกล่ำวว่ำ “พี่เขย ข้ำอยำกคุย
กับท่ำนพี่”

เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว “ถ้ำมีเรื่องจะพูด เจ้ำควรพูดคุยกับข้ำไม่ใช่หรือ ? ”

เฟิงจื่อหรูรู้สึกอำย “ท่ำนอำจไม่เห็นด้วยกับข้ำ”

นำงไม่สนใจเฟิงจื่อหรู นำงจ้องมองไปที่ซวนเทียนหมิง นำงจ้องมอง
อย่ำงมีควำมหมำย : สิ่งที่ข้ำจะไม่เห็นด้วย เจ้ำลองยอมรับมัน

หลังจำกอยู่ด้วยกันหลำยวัน และรับสำยตำเหล่ำนี้จำกเฟิงหยูเอง ใน
ที่สุดเขำก็ฟื้นตัวเล็กน้อย ดังนั้นซวนเทียนหมิงจึงตัดสินใจต่อต้ำน
อ ำนำจของภรรยำของเขำ “พูดมำ ! เจ้ำต้องกำรให้พี่เขยสนับสนุนเจ้ำ
หรือไม่ ! ”

เฟิงจื่อหรูจ้องที่เฟิงหยูเอง โอ้ สวรรค์ ตำของพี่สำวน่ำกลัว แต่… พี่เขย
ควรมีอ ำนำจมำกกว่ำนี้ใช่ไหม เขำรู้สึกยุ่งเหยิงอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะ
รวบรวมควำมกล้ำเพื่อแสดงควำมคิดของเขำในที่สุด “พี่เขย ข้ำไม่
อยำกกลับไปส ำนักศึกษำแล้วขอรับ”

“ได้ ! ”

“ไม่ได้ ! “

เฟิงหยูเองและซวนเทียนหมิงพูดพร้อมกัน แน่นอนพี่สำวของเขำเลือกที่
จะต่อต้ำนควำมคิดของเฟิงจื่อหรู

เฟิงจื่อหรูยกมือปิดหน้ำของเขำ เอำล่ะ เขำแสดงสิ่งที่เขำต้องกำรจะ
แสดงออก สิ่งที่ตำมมำจะอยู่ระหว่ำงคู่รัก เด็กน้อยมองที่นิ้วมือของเขำ
เขำเห็นแสงจ้ำของเฟิงหยูเองมองซวนเทียนหมิง และถำมว่ำ “ไม่มีใคร
ดูแลเด็กในแบบที่เจ้ำท ำ เขำสำมำรถท ำอะไรก็ได้และมันก็ดี แต่เขำจะ
ไม่ไปส ำนักศึกษำได้อย่ำงไร”

เขำอธิบำยให้นำงฟัง “จื่อหรูไม่ได้เป็นเด็กอีกแล้ว นอกจำกนี้ขึ้นอยู่กับ
แรงบันดำลใจและควำมเชี่ยวชำญของเขำเอง เขำควรจะสำมำรถเลือก
ทำงที่เขำต้องกำรเดินไปข้ำงหน้ำได้ ! ”

“เขำอำยุเท่ำไหร่กัน ! เขำมีแรงบันดำลใจอย่ำงจริงจังได้หรือไม่ ? ” เฟิง
หยูเอง รู้สึกรำวกับว่ำนำงเป็นผู้ใหญ่ที่ท ำให้นำงอกหัก เฟิงจื่อหรูเป็น
เพียงนักเรียนประถมในสำยตำของนำง ถ้ำนักเรียนประถมพูดว่ำเขำไม่
อยำกไปโรงเรียนนั่นจะไม่เป็นไร “ไม่ว่ำด้วยวิธีใด ข้ำก็ไม่เห็นด้วย ! เมื่อ
เขำอำยุมำกขึ้น เขำควรเข้ำโรงเรียน เขำไม่ควรคิดอะไรอีก ! ”

ซวนเทียนหมิงยิ้มอย่ำงขมขื่น “ชำยำรักอย่ำท ำอะไรตำมใจเจ้ำ”

“นี่ไม่ได้เป็นกฎเกณฑ์ ! ” นำงคิดเพิ่มอีกนิด “นี่เป็นสิทธิ์ ! ”

เป็นอย่ำงดีนั่นก็ไม่ได้ดีเหมือนกันตำมอ ำเภอใจ ซวนเทียนหมิงดึงมือ
เล็กๆ ของเฟิงจื่อหรูออกจำกใบหน้ำของเขำ และถำมเฟิงจื่อหรูอย่ำง
จริงจัง “บอกข้ำมำว่ำท ำไมเจ้ำไม่อยำกเข้ำโรงเรียน ? ”

เฟิงจื่อหรูมองดูควำมโกรธของพี่สำวและรู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่มี
บำงอย่ำงที่ท ำให้เขำรู้สึกไม่สบำยใจหำกไม่ได้พูด หลังจำกลังเลอยู่ครู่
หนึ่งเขำก็ตัดสินใจที่จะกล่ำวว่ำ “ท่ำนพี่” เขำเอื้อมมือเล็ก ๆ ของเขำจับ
แก้มของเฟิงหยูเอง และท ำให้นำงรู้สึกส ำลักเล็กน้อย เฟิงจื่อหรูกล่ำวว่ำ
“ท่ำนพี่ ไม่ใช่ว่ำข้ำไม่ชอบเรียน ข้ำไม่สนใจสิ่งที่อำจำรย์สอนมำกนัก ใน
ควำมเป็นจริงเมื่อข้ำอยู่ที่ส ำนักศึกษำ ข้ำได้เรียนรู้เรื่องต่ำง ๆ มันเป็น
อำจำรย์ส่วนใหญ่ที่สอนข้ำเป็นกำรส่วนตัว สิ่งที่อำจำรย์สอนคือ…” เขำ
จ้องมองเฟิงหยูเองและพูดด้วยควำมรู้สึกผิดเล็กน้อย “เรื่องเกี่ยวข้องกับ
กำรทหำร”

“หือ ? ” เฟิงหยูเองตกใจมำก “เจ้ำบอกว่ำอำจำรย์เย่สอนเรื่องกำรทหำร
? ”

“ขอรับ” เฟิงจื่อหรูพยักหน้ำ “อำจำรย์กล่ำวว่ำไม่ใช่ทุกคนที่เข้ำร่วม
ส ำนักศึกษำหยุนหลู่เพื่อต ำแหน่งขุนนำง และไม่ใช่ทุกคนในชีวิตนี้จะ
เริ่มจำกกำรสอบจอหงวน ท่ำนอำจำรย์กล่ำวว่ำข้ำไม่ได้ถูกก ำหนดให้
เป็นขุนนำง แต่ข้ำมีควำมสำมำรถบำงอย่ำงเมื่อพูดถึงศิลปะแห่ง
สงครำม ดังนั้นอำจำรย์จึงอยำกใช้เวลำของอำจำรย์สอนข้ำเกี่ยวกับ
ศิลปะแห่งสงครำม และอำจำรย์ไม่ต้องกำรเห็นข้ำ… นอนหลับในชั้น
เรียน”

“เจ้ำหลับในชั้นเรียนหรือ ? ” เฟิงหยูเองเองท ำตัวเหมือนเป็นผู้ปกครอง
ทันที “เฟิงจื่อหรู ข้ำส่งเจ้ำไปส ำนักศึกษำเพื่ออะไร ? เพื่อให้เจ้ำจะมี
อนำคตที่สดใส ไม่ได้ให้เจ้ำไปนอนหลับ ! ” นำงอยำกจะตบเขำจริง ๆ !

ซวนเทียนหมิงจัดกำรด้วยควำมยำกล ำบำกอย่ำงยิ่งใหญ่ในกำรคว้ำตัว
นำงไว้ เป่ยจื่ออุ้มเฟิงจื่อหรูวิ่งไปข้ำงหน้ำไม่กี่ก้ำว หลังจำกที่เขำอยู่ห่ำง
เฟิงหยูเองแล้วเขำก็หยุด เขำหันกลับไปมองเฟิงหยูเอง

เฟิงหยูเองชี้ไปที่เป่ยจื่ออย่ำงโกรธเคือง และกล่ำวว่ำ “เมื่อปีที่แล้วเมื่อ
ข้ำเห็นเจ้ำที่ภูเขำ ข้ำรู้ว่ำเจ้ำน่ะชอบขัดใจข้ำ ไม่ช้ำก็เร็วข้ำจะให้ซวน
เทียนหมิงไล่เจ้ำออก ! ”

องครักษ์เงำที่อยู่ข้ำง ๆ อยำกจะหัวเรำะจริง ๆ อย่ำงไรก็ตำมพวกเขำ
จะต้องกลั้นไว้ ซึ่งเกือบท ำให้พวกเขำทุกข์ทรมำนจำกอำกำรบำดเจ็บ
ภำยใน

วังซวนจับแขนของเฟิงหยูเอง และปลอบใจนำงว่ำ “คุณหนูอย่ำพึ่งโกรธ
เจ้ำค่ะ คุณหนูต้องไม่ท ำลำยสุขภำพของคุณหนูด้วยควำมโกรธ”

ซวนเทียนหมิงยังปลอบใจนำงด้วย “นั่นคืออำจำรย์เย่หร่งซึ่งเป็นท่ำน
รำชครูของฮ่องเต้ เขำยังสำมำรถท ำกำรสอนเสด็จพ่อได้ เขำจะท ำให้
เฟิงจื่อหรูหลงทำงได้ยังไง ! ”

เฟิงหยูเองกัดฟันด้วยควำมโกรธ และตอบว่ำ “ควำมสัมพันธ์ระหว่ำง
ใคร เสด็จพ่อและเขำ ? นั่นเป็นสิ่งที่ท่ำนปู่ของเจ้ำตัดสินใจ” มีอีก
เล็กน้อยที่นำงไม่กล้ำพูด เมื่อมองไปที่นิสัยของฮ่องเต้ มันก็ชัดเจนว่ำ
เขำไม่ได้เรียนอย่ำงเหมำะสมเมื่อเขำยังเด็ก

ซวนเทียนหมิงรู้สึกหมดหนทำง ค ำพูดของเฟิงหยูเองไม่ได้พูดนั้นเขียน
ขึ้นทั่วใบหน้ำของนำง ในส่วนที่เกี่ยวกับเฟิงจื่อหรูเข้ำเรียนที่ส ำนักศึกษำ
ซวนเทียนหมิงตัดสินใจที่จะโต้แย้งจำกอีกมุมมองหนึ่ง “ทำงเหนือก ำลัง
จะกลำยเป็นศัตรูกัน รำชวงศ์ต้ำชุนและเฉียนโจวใกล้จะแตกหักกันแล้ว
ผู้คนในเฉียนโจวต้องกำรวิธีในกำรหลอมเหล็ก แม้ว่ำพวกเขำจะไม่
สำมำรถได้มำ แต่พวกเขำก็ต้องท ำลำยคนที่รู้วิธี พวกเขำเลือก
ด ำเนินกำรกับคนที่เจ้ำรักแล้ว ส ำนักศึกษำหยุนหลู่ไม่ใช่สถำนที่ที่ไม่มี
เหตุกำรณ์ใด ๆ ในสถำนกำรณ์ปัจจุบันเจ้ำอนุญำตให้เขำกลับไปยัง
เสี่ยวโจวได้อย่ำงไร เจ้ำจะรู้สึกสบำยใจหรือไม่ ? ”

ต้องบอกว่ำซวนเทียนหมิงเก่งมำกในกำรพูดถึงจุดอ่อนของบุคคล ใน
ที่สุดค ำพูดเหล่ำนี้ถูกเอ่อยออกมำ จิตใจและอำรมณ์ของเฟิงหยูเองก็แย่
ลงไปด้วย

ในควำมเป็นจริงไม่ใช่ว่ำเฟิงหยูเองไม่เข้ำใจเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังกำร
มุ่งเน้นไปที่ควำมเชี่ยวชำญของคน นำงได้รับกำรเลี้ยงดูจำกครอบครัว
ของนำงด้วยวิธีนี้ นำงเริ่มเรียนรู้เรื่องต่ำง ๆ โดยเริ่มต้นด้วยสมุนไพรทำง
กำรแพทย์ กำรศึกษำภำคบังคับของนำงยังเป็นสิ่งที่เสร็จสมบูรณ์โดยมี
กำรข้ำมชั้นติดต่อกัน นำงไม่ได้เข้ำเรียนเหมือนนักเรียนปกติเป็นเวลำ
หลำยปี แต่นำงจะเปรียบเทียบเฟิงจื่อหรูกับเด็กในศตวรรษที่ 21 โดย
ธรรมชำติ เขำยังเป็นนักเรียนชั้นประถมและอำยุไม่ถึงสิบปี ควำมคิดที่
เกิดขึ้นในวัยนี้ พวกเขำเป็นผู้ใหญ่อย่ำงแท้จริงหรือไม่ ?