Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 530 ระยะทาง

เมื่อมำถึงท่ำเรือกลุ่มของซวนเทียนหมิงซื้อม้ำเร็ว 10 ตัวและรถม้ำ
จำกนั้นก็รีบกลับเมืองหลวง

เฟิงจื่อหรูได้รับกำรช่วยเหลือ และกลุ่มพลธนูศักดิ์สิทธิ์ของเฉียนโจวถูก
ฆ่ำทั้งหมด อย่ำงไรก็ตำมไม่มีใครสำมำรถรับรองได้ว่ำจะไม่มีศัตรูอื่น
ซ่อนอยู่ที่อื่น ตะวันตกเฉียงเหนือท ำให้ศัตรูพ่ำยแพ้ และนี่เป็นกำรเปิด
ช่องว่ำงขนำดใหญ่ในรำชวงศ์ต้ำชุน ศัตรูสำมำรถเข้ำมำได้ตำมที่พอใจ
และไม่สำมำรถหยุดยั้งได้

ระหว่ำงทำงซวนเทียนหมิงและเฟิงจื่อหรูได้ท ำงำนร่วมกันเพื่อให้เฟิงหยู
เองเห็น “กำรฝึกอบรมด้ำนอุดมกำรณ์” ด้วยเหตุผลหลักที่เฟิงจื่อหรู
ต้องกำรที่จะวำงพู่กันและหยิบดำบ เขำต้องกำรยืนอยู่ในสนำมรบ
เดียวกับเฟิงหยูเอง และเขำก็ให้เหตุผลที่น่ำยินดีกับตัวเองว่ำ “ท่ำนพี่ไม่
ต้องกำรที่จะปกป้องข้ำหรือ ? หำกท่ำนพี่ไม่ให้ข้ำอยู่เคียงข้ำงเจ้ำ ท่ำนพี่
จะปกป้องข้ำได้อย่ำงไร ! ” ในขณะที่พูดสิ่งนี้เขำโบกมือเล็ก ๆ ตรงหน้ำ
นำง “ถ้ำข้ำไม่ได้อยู่ข้ำงท่ำนพี่ ท่ำนพี่จะปกป้องข้ำจนถึงจุดที่ข้ำสูญเสีย
นิ้วมือ ถ้ำข้ำถูกลักพำตัวอีกสองสำมครั้ง ข้ำก็จะไม่สำมำรถที่จะหยิบ
ตะเกียบได้อีกแล้วขอรับ”

เฟิงหยูเองกลัวสิ่งนี้มำกที่สุด และดวงตำของนำงก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง
ทันที ไม่ต้องพูดถึงกำรวำงพู่กันเพื่อหยิบดำบ แม้ว่ำเด็กคนนี้บอกว่ำเขำ
ต้องกำรใช้ชีวิตของเขำเพื่อนอนนับเงิน นำงจะต้องเต็มใจ

ดังนั้นผลลัพธ์สุดท้ำยของเรื่องนี้คือเฟิงหยูเองตัดสินใจที่จะ
ประนีประนอม อย่ำงไรก็ตำมนำงเห็นด้วยกับเฟิงจื่อหรู “เมื่อได้รับกำร
รักษำหลังจำกกลับไปที่เมืองหลวง เจ้ำจะไปที่ค่ำยทหำรกับข้ำ และเจ้ำ
จะได้เรียนรู้ทักษะกำรต่อสู้จำกทหำร เจ้ำจะได้เรียนรู้ยุทธศำสตร์กำรศึก
จำกกลุ่มสนับสนุน เจ้ำจะขี้เกียจไม่ได้”

เฟิงจื่อหรูพยักหน้ำ “ท่ำนพี่ไม่ต้องกังวล ข้ำรู้ว่ำข้ำต้องกำรอะไร” ขณะที่
เขำพูดเขำดูเหมือนจะมีจิตวิญญำณสูง นี่เป็นท่ำทำงของเด็กอำยุแปด
ขวบได้อย่ำงไร ? มันเป็นเพียงแค่ควำมแก่แดดที่ท ำให้เฟิงหยูเองรู้สึก
เศร้ำเล็กน้อย ถ้ำเป็นไปได้นำงอยำกให้น้องชำยของนำงเชื่อฟังกว่ำนี้
หน่อย นำงจะกำงปีกเพื่อปกป้องเขำและท ำให้เขำมีควำมสุขในวัยเด็ก

กำรเดินทำงยังคงด ำเนินต่อไป และในที่สุดประสำทของเฟิงหยูเองก็เริ่ม
ผ่อนคลำย พิงซวนเทียนหมิง นำงก็หลับสนิทหลังจำกนั้นไม่นำน ซวน
เทียนหมิงกอดผู้หญิงคนนี้ไว้แน่นในอ้อมกอดของเขำ และควำมปวดใจ
ที่ไม่สำมำรถแสดงออกมำได้ปรำกฏขึ้น

เนื่องจำกบำนซูต้องให้เหยำเซียนช่วยเขำ และเนื่องจำกทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
ในเวลำนี้พวกเขำจะต้องเข้ำไปในพระรำชวังเพื่อคำรวะฮ่องเต้ ดังนั้น
ซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองจึงไม่กลับไปที่ค่ำยทหำร พวกเขำกลับไปที่
เมืองหลวงแทน

ในที่สุดเมื่อพวกเขำผ่ำนประตูของเมืองหลวง เฟิงหยูเองจับหน้ำอกนำง
แน่นรู้สึกว่ำหัวใจของนำงหล่นลงมำจำกสถำนที่ที่อันตรำยมำกก่อนที่
จะกลับไปยังต ำแหน่งเดิม

นำงยิ้มอย่ำงขมขื่น “ในอดีตที่ผ่ำนมำข้ำไม่คิดว่ำเมืองหลวงจะท ำให้ข้ำ
สงบจิตสงบใจ แต่นั่นเป็นเพรำะข้ำไม่เคยเจออะไรที่หนักเกินไป และ
ควำมรู้สึกของกำรเป็นเจ้ำของไม่ได้มำอย่ำงง่ำยดำย”

หลังจำกเข้ำมำในเมืองหลวง องครักษ์เงำก็แยกย้ำยกันไปในขณะที่มุ่ง
หน้ำไปยังต ำหนักหยู เป่ยจื่อขับรถขนส่งน ำกลุ่มไปทำงคฤหำสน์เหยำ
เป็นผลให้พวกเขำไปเสียเที่ยว บ่ำวรับใช้ของคฤหำสน์เหย้ำกล่ำวว่ำ
“ท่ำนใต้เท้ำเหยำเข้ำไปในพระรำชวังขอรับ ท่ำนถูกฮ่องเต้เรียกไปดื่ม
เหล้ำองุ่นขอรับ” ค ำพูดที่กล่ำวนั้นถูกฝึกฝนอย่ำงมำก เห็นได้ชัดว่ำสิ่ง
เหล่ำนี้กลำยเป็นเรื่องธรรมดำไปหมด

เฟิงหยูเองพูดไม่ออก ระหว่ำงเดินทำงไปที่พระรำชวัง นำงพูดกับซวน
เทียนหมิงว่ำ “เจ้ำช่วยเสด็จพ่อไม่มัดท่ำนปู่ของข้ำหรือไม่ ? เมื่ออำยุ
มำกพวกเขำไม่สำมำรถดื่มได้มำกขนำดนั้น”

ซวนเทียนหมิงกล่ำว “ถ้ำข้ำอยู่ในเมืองหลวง ข้ำจะสำมำรถควบคุมมัน
ได้ แต่เมื่อข้ำออกนอกเมืองหลวง เขำจะเป็นเจ้ำนำย”

เฟิงจื่อหรูรู้สึกงงงวย และถำมว่ำ “ฮ่องเต้ไม่ใช่เจ้ำนำยตั้งแต่ต้นด้วยหรือ
ขอรับ ? ”

เฟิงหยูเองบอกเขำว่ำ “ทุกคนมีจุดอ่อน ด้วยกำรน ำเสนอของพี่เขยของ
เจ้ำ เขำรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อยในฐำนะเจ้ำนำย”

ซวนเทียนหมิงกล่ำวเสริม “ในควำมเป็นจริงแม้ว่ำข้ำจะไม่ได้เป็น
เจ้ำนำย ในพระรำชวังก็ไม่เคยมีเขำ นอกจำกนี้ยังมีเสด็จแม่คอยดูแล
เขำอยู่”

ค ำพูดเหล่ำนี้ได้รับกำรตรวจสอบเมื่อพวกเขำมำถึงทำงเข้ำห้องโถง
สวรรค์ เมื่อพวกเขำเห็นบ่ำวรับใช้จำกต ำหนักศศิเหมันต์พูดคุยกับจำง
หยวน “พราชำยำของเรำกล่ำวว่ำได้กลิ่นสุรำไปถึงต ำหนักศศิเหมันต์อัน
ไกลโพ้น นำงบอกว่ำกลิ่นเหม็นมำก และนำงก็นอนไม่หลับ นำงส่งข้ำ
เพื่อมำดูว่ำเหล้ำองุ่นขวดไหนในห้องโถงสวรรค์หกหรือไม่”

จำงหยวนยิ้ม “ไหที่สองแล้ว พราชำยำน่ำอัศจรรย์จริง ข้ำจะให้คน
จัดกำรทันที เรำต้องไม่รบกวนพราชำยำ”

“ดี” บ่ำวรับใช้พยักหน้ำ “จำกนั้นข้ำขอตัวกลับก่อน โอ้ ใช่แล้ว ข้ำได้ยิน
มำว่ำหมอเหยำเข้ำมำในพระรำชวังหรือ ? ”

จำงหยวนไม่กล้ำซ่อนมันโดยกล่ำวว่ำ “แน่นอน ในขณะนี้เขำอยู่กับฝ่ำ
บำท… ตอนนี้เขำก ำลังติดตำมฮ่องเต้เพื่อศึกษำใบสั่งยำใหม่”

“อ่ำ” บ่ำวรับใช้พยักหน้ำ “จำกนั้นข้ำหวังว่ำพวกเขำจะสำมำรถหำใบสั่ง
ยำที่มีประสิทธิภำพในกำรเลิกดื่มได้”

สีหน้ำของซวนเทียนหมิงย ่ำแย่ลงในขณะที่เขำพำชำยำและน้องเมียไป
ข้ำงหน้ำ จำงหยวนก ำลังจะกลับเข้ำไปในห้องโถง เขำเห็นกลุ่มเดินมำ
หำเขำ เขำเดินไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็วเพื่อต้อนรับพวกเขำ “โอ้ ! องค์
หญิง ท ำไมท่ำนมำ ? ท่ำนไม่ได้ไปที่ค่ำยทหำรหรือพะยะค่ะ ? ”

ซวนเทียนหมิงโบกมือแล้วตะคอกพร้อมจ้องที่จำงหยวน “ข้ำไม่ได้บอก
ให้เจ้ำจับตำดูตำแก่เพื่อให้แน่ใจว่ำเขำจะไม่ดื่มไม่ใช่หรือ ? ”

จำงหยวนเกือบร้อง “ฝ่ำบำทไม่มีอะไรท ำขอรับ ! ตอนเที่ยงฝ่ำบำททรง
ส่งบ่ำวรับใช้ผู้นี้ไปที่ต ำหนักศศิเหมันต์เพื่อส่งมอบถั่วสนที่ปอกเปลือก
เมื่อบ่ำวรับใช้ผู้นี้ออกไป เขำก็ส่งคนไปเชิญใต้เท้ำเหยำมำพะยะค่ะ ฮ่ำ
ๆ ข้ำจะไม่ปิดบังองค์ชำย ข้ำจับตำดูฝ่ำบำทไม่ได้พะยะค่ะ ฝ่ำบำทจะ
หำข้อแก้ตัวทุกอย่ำงเพื่อเชิญใต้เท้ำเหยำเข้ำมำในพระรำชวัง แม้ว่ำใต้
เท้ำเหยำจะอยู่ที่ร้ำนห้องโถงสมุนไพร ฝ่ำบำทก็ยังสำมำรถเรียกได้ ฝ่ำ
บำทแกล้งเจ็บป่วยสำมครั้งเพื่อให้ใต้เท้ำเหยำมำดูพะยะค่ะ”

เฟิงหยูเองเอำมือก่ำยหน้ำผำก นี่มันช่ำงน่ำร ำคำญกว่ำกำรกังวลเรื่อง
ควำมรัก

ขณะที่พวกเขำก ำลังพูด เสียงของฮ่องเต้ตะโกนจำกข้ำงใน “หยวนน้อย
! ไปเอำสุรำอีกขวดมำให้เรำ ! ”

ทันใดนั้นเสียงของเหยำเซียนก็มำทันที “เอำมำ 2 ขวด ! ”

เฟิงหยูเองซ่อนตัวอยู่หลังซวนเทียนหมิง “ข้ำจัดกำรสิ่งนี้ไม่ได้ ข้ำจะ
ปล่อยให้เจ้ำจัดกำร”

ซวนเทียนหมิงก็เดือดร้อนอย่ำงยิ่งเมื่อเขำเริ่มเดินเข้ำไป

จำงหยวนยั่วยุอยู่ข้ำงหลังเขำ ในขณะที่วิ่งเหยำะ ๆ เขำกล่ำวว่ำ “ฝ่ำ
บำทอย่ำตะโกนพะยะค่ะ ! ข้ำจะบอกฝ่ำบำทว่ำต ำหนักศศิเหมันต์ได้ส่ง
คนมำแจ้งเรำพะยะค่ะ หำกฝ่ำบำทยังคงดื่ม พราชำยำหยุนจะมีอำกำร
ปวดหัวและนอนไม่หลับ ข้ำจะปล่อยให้ฝ่ำบำทท ำแบบนี้ไม่ได้พะยะค่ะ
! ”

เมื่อได้ยินกำรกล่ำวถึงพราชำยำหยุน ฮ่องเต้ก็เข้ำมำแทนที่ ร่ำงกำยของ
เขำสั่น และเขำจ้องมองไป

เหยำเซียนดื่มหนักมำ ถือจอกสุรำของเขำด้วยมือเดียว เขำไม่ลืมที่จะ
หัวเรำะเยำะฮ่องเต้ “เจ้ำคือเจ้ำนำย แต่เจ้ำกลัวชำยำของเจ้ำ ! ”

เฟิงหยูเองวิ่งไปข้ำงหน้ำด้วยควำมกลัวและปิดปำกของเหยำเซียน
จำกนั้นนำงก็กระซิบอย่ำงเงียบ ๆ ในหูของเขำ “ท่ำนปู่ ท่ำนไม่ต้องกำร
มีชีวิตอีกต่อไปหรือ ? หยุดพูดเร็ว”

ฮ่องเต้เห็นเฟิงหยูเองปรำกฏตัว และกระพริบตำในตอนแรก จำกนั้นเขำ
หันไปมองซวนเทียนหมิงและเฟิงจื่อหรู เขำต้องกำรที่จะพูดอะไร
บำงอย่ำง แต่เขำก็ยังเลือกที่จะถำมจำงหยวน “เจ้ำหมำยถึงกำรพูดว่ำมี
กำรเคลื่อนไหวจำกที่รักของข้ำหรือ ? ”

จำงหยวนกล่ำวว่ำ “พราชำยำหยุนกล่ำวว่ำ นำงเหม็นกลิ่นสุรำและได้
กลิ่นมันแต่ไกล นำงไม่สำมำรถหลับได้ ดังนั้น…”

“ข้ำไม่ดื่มแล้ว ! เอำมันไปให้พ้น ! ” ฮ่องเต้ตัดสินใจทันทีและบอกกับ
เหยำเซียนว่ำ “ในอนำคตเรำจะไม่ดื่มในพระรำชวัง ชำยำของข้ำไม่ชอบ
กลิ่นของเล้ำองุ่น”

ในที่สุดจำงหยวนก็ถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอก แต่เขำก็ไม่สบำยใจ
อย่ำงที่เขำได้ยินฮ่องเต้กล่ำวว่ำ “ครั้งต่อไปเรำจะแอบไปดื่มที่คฤหำสน์
เหยำของเจ้ำ”

ค ำพูดเหล่ำนี้เกือบจะท ำให้จำงหยวนหลั่งเลือด ขันทีทนมำนำน แต่ไม่
สำมำรถที่จะพูดได้ว่ำ “เพียงแค่ฝ่ำบำทดื่ม พราชำยำหยุนก็ไม่เต็มใจที่
จะพบฝ่ำบำท”

องค์ฮ่องเต้เหี่ยวเฉำทันที

เฟิงหยูเองดึงเหยำเซียนอย่ำงรวดเร็ว “ท่ำนปู่หยุดดื่ม ข้ำมีเรื่องเร่งด่วน
เจ้ำค่ะ” ในขณะที่พูดอย่ำงนี้นำงกลัวว่ำเหยำเซียนจะไม่เงียบขรึม นำง
รีบน ำเฟิงจื่อหรูและยกมือซ้ำยให้เหยำเซียนเพื่อดู “คนของเฉียนโจวท ำ
เช่นนี้ นิ้วของเขำที่มือซ้ำยถูกตัดไป”

“อะไรนะ ? ” เหยำเซียนหยุดดื่มทันที เคำะขวดเหล้ำองุ่นดี ๆ ณ เวลำนี้
กลิ่นเหล้ำองุ่นเต็มในอำกำศอย่ำงแท้จริง แต่ไม่ว่ำจะเป็นจำงหยวน
หรือฮ่องเต้ไม่ต้องกังวลกับกลิ่นของเหล้ำองุ่น นิ้วที่หำยไปของเฟิงจื่อหรู
ท ำให้พวกเขำงงงวย ใครจะรู้ว่ำเป็นเพรำะเหยำเซียนเมำหรือโกรธ แต่
ใบหน้ำของเขำเป็นสีแดง ขณะที่เขำพยำยำมอย่ำงดีที่สุดที่จะตบโต๊ะ
ขณะตะโกน “ไอ้สำรเลวผู้นั้นเป็นใคร ? ใช่เฟิงจินหยวนหรือไม่ ? ข้ำจะ
สับมันเป็นชิ้น ๆ !”

เมื่อพูดอย่ำงนี้ เขำก็รีบออกไปข้ำงนอก แต่ซวนเทียนหมิงหยุดเขำอย่ำง
รวดเร็ว เฟิงหยูเองท ำอย่ำงดีที่สุดเพื่อให้ค ำแนะน ำ “ใจเย็น ๆ แม้ว่ำท่ำน
จะสับเขำ ท่ำนต้องหำยเมำเพื่อท ำมัน ! ท ำไมถึงบอกว่ำกำรดื่มจะ
ท ำลำยสิ่งต่ำง ๆ ดูสิ ท่ำนไม่สำมำรถท ำให้คนอื่นตื่นเต้นได้ ! ”

ครำวนี้เหยำเซียนรู้สึกว่ำเขำเมำแล้ว ไม่นำนหลังจำกยืนขึ้นเขำก็เริ่มเซ
ไปเซมำ หลังจำกโอนไปเอนมำสองสำมครั้งเขำก็นั่งลง

เฟิงหยูเองถอนหำยใจอย่ำงไร้ควำมปรำณี แต่ฮ่องเต้ก็ลูบเครำขณะจ้อง
มองตำเบิกกว้ำง และตะโกนว่ำจะแก้แค้นให้เฟิงจื่อหรู ทั้งสองมองหน้ำ
กันและเริ่มตะโกน ! รำวกับว่ำพวกเขำแข่งขันกัน

ฮ่องเต้กล่ำวว่ำ “ผู้เฒ่ำคนนี้จะก ำจัดตระกูลของมันทั้งหมด ! ”

เหยำเซียนกล่ำวว่ำ “ผู้เฒ่ำคนนี้จะล้ำงตระกูลของมันทั้งหมด ! ”

ฮ่องเต้ยังกล่ำวต่อไปว่ำ “ผู้เฒ่ำคนนี้จะขุดหลุมศพบรรพบุรุษของมัน ! ”

เหยำเซียนยังกล่ำวต่ออีกว่ำ “ผู้เฒ่ำคนนี้จะใช้ปืนกล และท ำลำย
ประเทศของมัน ! ”

ฮ่องเต้กลืนน ้ำลำยลงคอและเกือบจะส ำลัก “ปืนกลคืออะไร ? ปืนกลคือ
อะไร ?

ก่อนที่จะตอบค ำถำมนี้ได้ หัวของเหยำเซียนก็เอนไปทำงด้ำนข้ำง และ
เขำก็ผล็อยหลับไปบนโต๊ะ

ฮ่องเต้นั้นไม่ค่อยดีนักในขณะที่เขำนั่งเอนตัวลงนอนหลับ

ควำมโกรธในหัวใจของซวนเทียนหมิงท ำให้เขำก ำหมัด จำงหยวนเห็น
สิ่งนี้ และเริ่มรู้สึกกลัวก้ำวไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็วเพื่อหยุดเขำ
“พระองค์ไม่ว่ำจะพูดอะไร ฝ่ำบำทก็เป็นบิดำของพระองค์ พระองค์ต้อง
ไม่ตีฝ่ำบำท ! ถ้ำพระองค์โกรธมำก พระองค์จะพบคนที่พระองค์ไม่
พอใจในเมืองหลวงและเริ่มจุดไฟ ! เริ่มจุดไฟ นั่นเป็นวิธีที่บรรเทำควำม
โกรธพะยะค่ะ ! ”

แม้แต่เฟิงจื่อหรูก็แทบทนไม่ไหวที่จะฟังเรื่องนี้ต่อไป ในที่สุดเขำก็เข้ำใจ
ว่ำท ำไมฮ่องเต้องค์นี้ถึงไม่น่ำเชื่อถือเป็นครั้งครำว ด้วยขันทีแบบนี้ที่อยู่
ข้ำงเขำ เขำจะน่ำเชื่อถือได้อย่ำงไร ?

เฟิงหยูเองจัดขึ้นอย่ำงช่วยไม่ได้ จำกนั้นก็มองไปที่เหยำเซียนที่หลับไป
แล้ว นำงหวังว่ำจะให้เขำรักษำผู้ป่วย แต่เขำก็ท ำได้ค่อนข้ำงดี เมำใน
ระดับนี้ นำงชี้ไปที่ทั้งสอง และพูดกับเฟิงจื่อหรู “เจ้ำเคยเห็นสิ่งนี้หรือไม่
ผู้ชำยต้องไม่ดื่มเหล้ำองุ่น ไม่ว่ำเด็กหรือผู้ใหญ่และไม่ว่ำต ำแหน่งของ
พวกเขำ ตรำบใดที่ดื่มมำกเกินไป พวกเขำจะท ำตัวน่ำขำยหน้ำอย่ำงยิ่ง
! ”

เฟิงจื่อหรูพยักหน้ำอย่ำงรุนแรง “มันน่ำอำยเกินไปขอรับ”

“ใช่” เฟิงหยูเองกล่ำวต่อ “มันไม่ใช่แค่ควำมอับอำย แม้แต่พราชำยำ
ของเขำก็ไม่ต้องกำรเห็นหน้ำเขำ พราชำยำหยุนไม่อยำกพบเสด็จพ่อมำ
เป็นเวลำหลำยปีเพรำะเสด็จพ่อชอบดื่มเหล้ำองุ่น”

หัวใจของจำงหยวนเริ่มรู้สึกเย็นชำเมื่อได้ยินเรื่องนี้ องค์หญิงเป็น
ปฏิปักษ์ต่อศัตรูมำกแค่ไหน แค่เหล้ำองุ่น นำงมีควำมสำมำรถในกำร
สร้ำงเรื่องรำวแบบนี้ หำกฮ่องเต้ดื่มเหล้ำองุ่นพียงเล็กน้อย มันจะได้รับ
กำรแก้ไขเมื่อนำนมำแล้ว แต่เขำไม่กล้ำพูดอย่ำงนี้ เขำสำมำรถพูดคุย
กับทั้งสอง “องค์ชำย, องค์หญิง, ตำมสถำนกำรณ์นี้…”

ซวนเทียนหมิงตะคอกอย่ำงเย็นชำ “ให้คนพำทั้งสองเข้ำไปในห้องโถง
ด้ำนใน จำกนั้นจัดสิ่งของให้เป็นระเบียบ องค์หญิงและองค์ชำยผู้นี้จะ
ท ำอย่ำงไรกับกำรพักที่นี่ในคืนนี้”

จำงหยวนพยักหน้ำ และเริ่มชี้น ำบ่ำวรับใช้อย่ำงรวดเร็ว ก่อนออกเดิน
เขำมองไปที่เฟิงหยูเอง และถำมสิ่งที่ท ำให้นำงพูดไม่ออก “ปืนกลคือ
อะไรพะยะค่ะ ? ”