Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 531 พระสหายฮ่องเต้

อะไรคือปืนกล เฟิงหยูเองอธิบำยให้จำงหยวน “มันเป็นหอกชนิดหนึ่งที่
มีกลไกซ่อนอยู่ในนั้น”

จำงหยวนรู้สึกว่ำสิ่งนี้สมเหตุสมผล

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เฟิงหยูเองนอนในห้องโถงชั้นในของห้องโถงสวรรค์ โชค
ดีที่นำงจะนอนในห้องตะวันตกแทนที่จะเป็นห้องตะวันออกที่สงวนไว้
ส ำหรับฮ่องเต้โดยเฉพำะเฟิงจื่อหรูแสดงว่ำเขำไม่ต้องกำรเป็นมือที่สำม
และใช้ควำมคิดริเริ่มที่จะวิ่งไปที่ห้องตะวันออกเพื่อเบียดตัวบนเตียงกับ
เหยำเซียน ซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองไม่ต้องกังวลอีกต่อไปเนื่องจำก
พวกเขำหลับอย่ำงสงบ

ทำงด้ำนตะวันออกจำงหยวนน ำเก้ำอี้มำนั่งข้ำงเตียง เมื่อมองดูทั้งสำม
บนเตียงด้วยดวงตำคู่หนึ่งที่มีลักษณะคล้ำยตำปลำตำย เขำรู้สึกว่ำฉำก
นี้ผู้สูงอำยุสองคนและเด็กเล็กคนหนึ่ง ลึกลับอย่ำงแท้จริง

นี่คือแท่นบรรทมมังกร! แท่นบรรทมมังกร! ในอดีตที่ผ่ำนมำองค์ชำย
และองค์หญิงได้นอนในนั้น วันนี้สถำนกำรณ์เป็นแบบไหนกันแน่ ?
แม้แต่แพทย์หลวงก็สำมำรถนอนได้ มีค ำสั่งในสถำนะของรำชวงศ์ต้ำ
ชุนบ้ำงหรือไม่ ? หำกค ำพูดของฉำกนี้แพร่กระจำยใครจะรู้ว่ำสิ่งต่ำง ๆ
จะน่ำเกลียดแค่ไหน !

จำงหยวนเฝ้ำทั้งคืน เขำกอดเบำะขณะพิงหน้ำอกไม้ข้ำงเตียง จิตใจของ
เขำถูกครอบครองด้วยเรื่องรำวของ “พลเมืองทั่วไปก ำลังเล่ำเรื่องรำว
ของฮ่องเต้และหมอเหยำเซียนที่ก ำลังหลับอยู่บนเตียงเดียวกัน…”

ฮ่องเต้เมำค้ำงและกำรปราชุมภำคเช้ำในวันรุ่งขึ้นถูกยกเลิก ส ำหรับ
เจ้ำหน้ำที่ของรำชวงศ์ต้ำชุน สิ่งนี้กลำยเป็นเรื่องธรรมดำไปแล้วอย่ำง
มำก ตรำบใดที่องค์ชำยเก้ำไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง ฮ่องเต้ก็จะอยู่ใน
สภำพเช่นนี้ กลยุทธทุกอย่ำงที่ไม่ได้ขึ้นรำชส ำนักจะถูกน ำมำใช้ แต่เขำ
มีควำมสำมำรถที่น่ำกลัวอย่ำงแท้จริง ไม่ว่ำจะท ำอะไรรำชวงศ์ต้ำชุนก็
จะไม่ล่มสลำย หำกเขำไม่ได้ขึ้นรำชส ำนัก เขำจะยังรู้ทุกอย่ำงเกี่ยวกับ
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น หำกเขำไม่ได้เกี่ยวข้องกับกำรเมืองเรื่องภำยใต้สวรรค์
แม้แต่เรื่องเดียวก็ไม่สำมำรถหนีเขำไปได้ ดูเหมือนว่ำเขำจะไม่น่ำเชื่อถือ
แต่ค ำพูดที่พูดจะท ำให้เจ้ำหน้ำที่รู้สึกกระวนกระวำยใจอยู่เสมอ

จำงหยวนไปที่ห้องโถงใหญ่เพื่อส่งข้อควำมต่อเจ้ำหน้ำที่เกี่ยวกับกำร
ยกเลิกปราชุมของรำชส ำนัก เมื่อเขำกลับมำเขำก็เห็นว่ำฮ่องเต้ตื่นแล้ว
เขำเฝ้ำดูฮ่องเต้เอื้อมมือออกไปถึงเหยำเซียน และดึงเฟิงจื่อหรูไปที่
ด้ำนข้ำงของเขำ เขำรีบไปให้ควำมช่วยเหลือ ในขณะที่ฮ่องเต้มองไปที่
เฟิงจื่อหรูที่ง่วงนอน เขำพึมพ ำ “หนัก” จำกนั้นเขำก็บีบใบหน้ำเล็ก ๆ
ของเขำแล้วเสริม “เจ้ำอ้วนได้อย่ำงไร ? เป็นไปได้หรือไม่ว่ำอำหำรของ
ส ำนักศึกษำหยุนหลู่นั้นดีเกินไป ? ”

เฟิงจื่อหรูหน้ำงอและง่วงนอน เขำกล่ำวว่ำ “ข้ำถูกลักพำตัวไปเมื่อไม่
นำนนี้ น ้ำหนักลดไปมำกแล้วขอรับ”

ฮ่องเต้ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขำเพิ่งดึงเด็กมำแล้วจับมือที่ได้รับบำดเจ็บแล้ว
นวดซ ้ำ ๆ เขำรู้สึกอึดอัดใจ

เฟิงจื่อหรูรู้สึกว่ำวิธีที่ฮ่องเต้นวดมือของเขำนั้นคล้ำยกับวิธีที่พี่สำวท ำ
แม้แต่วิธีที่เขำถอนหำยใจก็เหมือนกัน เขำอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ำมอง
และกล่ำวกับฮ่องเต้ว่ำ “มันไม่เจ็บอีกแล้วขอรับ”

ฮ่องเต้พยักหน้ำ “เรำรู้” แต่เขำยังคงนวดมันต่อไป ดังนั้นเฟิงจื่อหรูจึง
ปล่อยให้เขำนวดต่อไป แต่ฮ่องเต้ไม่ได้ยึดมั่นในสิ่งนี้ต่อไปโดยใช้
ควำมคิดริเริ่มที่จะเริ่มสนทนำกับเขำ “เจ้ำควรพักผ่อนและรอให้มือหำย
ก่อน อย่ำงพึ่งกลับเสี่ยวโจว พี่สำวของเจ้ำจะไปค่ำยทหำรและไม่มีเวลำ
ดูแลเจ้ำ มันจะดีกว่ำถ้ำเจ้ำอยู่ในพระรำชวัง พระรำชวังปลอดภัยและมี
อำหำรอร่อยมำกมำย เรำจะท ำให้แน่ใจว่ำเจ้ำสำมำรถกินได้มำกเท่ำที่
เจ้ำต้องกำร”

เฟิงจื่อหรูไม่ได้พูดถึงว่ำเขำจะอยู่ในพระรำชวังหรือไม่ แต่เขำก็มี
ชีวิตชีวำเมื่อพูดถึงส ำนักศึกษำ เขำต้องกำรคุยกับฮ่องเต้ แต่เขำก็รู้สึก
ว่ำอีกฝ่ำยเป็นฮ่องเต้อย่ำงแท้จริง เขำไม่รู้ว่ำจะเป็นกำรสนทนำใน
ลักษณะนี้หรือไม่ เด็กคิดและหยั่งเชิงโดยถำมฮ่องเต้ว่ำ “ฝ่ำบำท ตอนนี้
ว่ำเรำนอนอยู่บนเตียงเดียวกันแล้ว เรำไม่ควรพิจำรณำ…เป็นสหำยกัน
หรือขอรับ”

ฮ่องเต้ตกตะลึงและกล่ำวในทันทีว่ำ “เจ้ำเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ แต่เจ้ำ
ก ำลังพูดถึงกำรเป็นสหำยกับเรำหรือ?”

เฟิงจื่อหรูก้มหน้ำลง “ถ้ำเรำไม่ใช่เพื่อนกัน คงเป็นไปไม่ได้ที่จะสนทนำ
ขอรับ”

เมื่อฮ่องเต้ได้ยินเช่นนี้ และเปลี่ยนค ำพูดของเขำทันที “เอำล่ะ เรำเป็น
สหำยกันแล้ว พูดมำ มันคืออะไร ? ”

เฟิงจื่อหรูยิ้ม และเงยหน้ำขึ้นมองอีกครั้งโดยกล่ำวว่ำ “สหำยฮ่องเต้ ข้ำ
จะไม่ไปที่ส ำนักศึกษำอีกแล้ว” หลังจำกพูดอย่ำงนี้เขำเห็นว่ำใบหน้ำ
ของฮ่องเต้ดูน่ำเกลียดเล็กน้อย ดวงตำของเขำเบิกกว้ำง เขำกล่ำวเสริม
“ท่ำนพี่และพี่เขยของข้ำยินยอมแล้ว ! ”

ใครจะรู้ว่ำฮ่องเต้จะไม่โกรธเหมือนเฟิงหยูเอง เมื่อได้ยินว่ำเขำจะไม่เข้ำ
ส ำนักศึกษำ มันเป็นเรื่องที่น่ำประหลำดใจมำกที่ปรำกฏในดวงตำของ
เขำ จำกนั้นเขำก็แสดงควำมอยำกรู้อยำกเห็นของเขำ “ท ำไมเจ้ำถึงไม่
ไปส ำนักศึกษำ แล้วเจ้ำอยำกไปไหน?”

เฟิงจื่อหรูกล่ำว “ไปที่สนำมรบ ! ข้ำต้องกำรเรียนรู้กลยุทธทำงสงครำม
และข้ำจะน ำกองทัพไปสู่สนำมรบ” เขำพูดขณะที่มองมือของเขำเอง
“ข้ำไม่ได้สูญเสียนิ้วเพียงนิ้วเดียว ท่ำนพี่กล่ำวว่ำเมื่อเรำยึดครองเฉียน
โจว ข้ำจะไปตัดนิ้วของตระกูลเฟิงทุกคน”

“แป๊ะ ! ” ฮ่องเต้ตบขำของเขำและถอนหำยใจซ ้ำๆ กับจำงหยวน “เจ้ำ
เห็นมันหรือไม่ ? พวกเขำเป็นพี่น้องกันอย่ำงแท้จริง” ด้วยกำรพูดอย่ำงนี้
เขำปลอบโยนเฟิงจื่อหรู “เด็กที่รัก เจ้ำได้รับควำมทุกข์ทรมำน”

จำงหยวนกล่ำวเพิ่ม “อย่ำพูดเช่นนั้น ควรพระรำชทำนบำงอย่ำงพะยะ
ค่ะ”

ในเรื่องที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ฮ่องเต้คิดเรื่องนี้ค่อนข้ำงจริงจัง แต่เขำก็ยังส่ำย
หัวอย่ำงช่วยไม่ได้ ใบหน้ำของเขำค่อนข้ำงขมขื่น “ข้ำไม่รู้ว่ำจะให้อะไร
กับเจ้ำ ในช่วงหลำยปีที่ผ่ำนมำข้ำได้ตอบแทนผู้คนด้วยสิ่งนี้และสิ่งนั้น
แต่ส่วนใหญ่เป็นเพียงเงินหรืออ ำนำจ แต่เรำไม่เคยคิดเลยว่ำผู้คนที่
ได้รับเงินมีชีวิตที่ดี และผู้ที่ได้รับอ ำนำจก็ลงเอยด้วยกำรท ำชั่วซึ่งท ำให้
ชีวิตของพวกเขำสั้นลง” เขำลูบหัวของเฟิงจื่อหรูแล้วถอนหำยใจ “พวก
เรำแก่แล้ว ในควำมเป็นจริงข้ำแค่อยำกพำเจ้ำไปรอบ ๆ พระรำชวัง
ขนำดใหญ่ และเล่นรอบ ๆ พำเจ้ำไปชมเหล้ำองุ่นที่ฝังอยู่ใต้ดินอย่ำงลับ
ๆ เมื่อสิบปีก่อน และมอบอำหำรอร่อยที่สุดแก่เจ้ำ ส ำหรับสิ่งอื่น ๆ …ไม่
ช้ำก็เร็วโลกจะเป็นของคนรุ่นใหม่เช่นพวกเจ้ำ ติดตำมพี่สำวและพี่เขย
ของเจ้ำ เจ้ำจะไม่ต้องทนทุกข์และสูญเสียสิ่งใดอีก”

ค ำพูดที่เขำพูดค่อนข้ำงประทับใจ ท ำไมมันถึงฟังดูเป็นเรื่องเล็กน้อย
ส ำหรับจำงหยวน เขำขมวดคิ้วและให้ค ำแนะน ำ “ฝ่ำบำทจะไม่พูดอะไร
ที่ดูสนุกกว่ำนี้ไม่ได้หรือพะยะค่ะ ? มีใครแก่งั้นหรือ ? ดูหมอเหยำ เขำ
แก่กว่ำฝ่ำบำทมำก แต่เขำก็ไม่ได้เอ่ยถึงควำมแก่ ฝ่ำบำทก ำลังพูดถึง
เรื่องควำมแก่อยู่ตลอดเวลำเพื่ออะไรพะยะค่ะ ? ”

ฮ่องเต้เงยหน้ำขึ้นมองเขำ และเฟิงจื่อหรูก็ค่อนข้ำงประหลำดใจว่ำทั้ง
สองเข้ำกันได้ดีเพียงใด เขำอดไม่ได้ที่จะถำม “สหำยฮ่องเต้ ท ำไมท่ำนมี
บ่ำวรับใช้แบบนี้อยู่ข้ำงท่ำน ? ”

ฮ่องเต้ตะโกนว่ำ “ข้ำไม่มีอะไรจะท ำดีไปกว่ำนี้แล้ว” เขำอุ้มไว้อีก
เล็กน้อยแล้วกล่ำวว่ำ “ในควำมจริงข้ำเบื่อแล้ว”

อย่ำงไรก็ตำมใครจะรู้ว่ำเฟิงหยูเองและซวนเทียนหมิงที่พึ่งมำถึงจะได้
ยินค ำพูดเหล่ำนี้ สีหน้ำของซวนเทียนหมิงจมลงขณะที่เขำพำชำยำเข้ำ
มำอย่ำงรวดเร็ว และกล่ำวว่ำ “เสด็จพ่อไม่สำมำรถสอนสิ่งที่เหมำะสม
กว่ำนี้ให้เด็กได้หรือพะยะค่ะ ? ”

อย่ำงไรก็ตำมเฟิงหยูเองดึงเขำและก้ำวไปข้ำงหน้ำโดยพูดเบำ ๆ ว่ำ
“เสด็จพ่อไม่ได้แก่เพคะ เสด็จพ่อยังไม่ได้น ำเสด็จแม่กลับมำ เสด็จพ่อ
จะแก่ได้อย่ำงไรเพคะ ? ”

เมื่อกล่ำวถึงพรำยำหยุน ฮ่องเต้ก็มีชีวิตชีวำ เขำจ ำได้ว่ำจำงหยวนดู
เหมือนจะพูดถึงพราชำยำหยุนเมื่อวำน เขำถำมอย่ำงรวดเร็ว “เมื่อคืนนี้
เกิดอะไรขึ้น ? ”

จำงหยวนพูดซ ้ำเรื่องที่บ่ำวรับใช้ของต ำหนักศศิเหมันต์มำเตือน แล้ว
เสริมว่ำ “เมื่อข้ำเห็นพราชำยำหยุนยังคงคิดถึงเรื่องนี้อยู่ กำรดื่มเหล้ำ
องุ่นเป็นอันตรำยต่อร่ำงกำย นำงก ำลังเป็นห่วงสุขภำพของฝ่ำบำท แต่
ฝ่ำบำทไม่ได้คิดห่วงตัวเองเลยพะยะค่ะ”

ซวนเทียนหมิงจ้องมองจำงหยวน เขำจะคิดห่วงตัวเองได้อย่ำงไร นี่ไม่ได้
เล่นเล่ห์เหลี่ยมกับชำยชรำคนนี้หรือ !

แน่นอนเมื่อจำงหยวนพูดจบ ฮ่องเต้ก็กล่ำวทันทีว่ำ “เรำเข้ำใจ เอ่อไปที่
ห้องใต้ดินแล้วเปิดขวดเหล้ำองุ่นทั้งหมด วันนี้เรำจะดื่มกับใต้เท้ำเหยำ
ต่อ ! บำงทีมันอำจจะเป็นที่รักที่มำหำข้ำด้วยตัวเอง” ในขณะที่พูดอย่ำง
นี้เขำเตะเหยำเซียนพลำงกล่ำวว่ำ “ตื่น ตื่นตื่น เจ้ำตื่นได้แล้ว”

ในท้ำยที่สุดเหยำเซียนอำยุมำกกว่ำและไม่สำมำรถดื่มสุรำได้
เช่นเดียวกับฮ่องเต้ นอกจำกนี้ด้วยกำรที่ทั้งสองดื่มกันอยู่เสมอ เหยำ
เซียนก็ไม่ได้เป็นวิญญำณเดียวกันเมื่อหลำยปีก่อน เพื่อนที่เรียกว่ำกำร
ดื่มด้วยกันหมำยควำมว่ำไม่สำมำรถซ่อนได้ เขำไม่สำมำรถท ำอย่ำงมี
เล่ห์เหลี่ยม ดังนั้นเหยำเซียนก็ไม่ทำนยำแก้เมำค้ำงก่อนดื่มกับฮ่องเต้
เรื่องนี้ท ำให้เขำเมำมำกกว่ำฮ่องเต้

เฟิงหยูเองรู้สึกไร้ประโยชน์อย่ำงแท้จริง และขอร้อง “เสด็จพ่อ ลูกสะใภ้
กลับมำครำวนี้เพรำะต้องกำรควำมช่วยเหลือจำกท่ำนปู่เกี่ยวกับเรื่องนี้
องครักษ์เงำของลูกสะใภ้ได้รับบำดเจ็บสำหัสและถูกยำพิษ เขำก ำลังรอ
ท่ำนปู่ไปถอนพิษเจ้ำค่ะ”

ฮ่องเต้ดูผิดหวัง เมื่อเห็นว่ำเหยำเซียนตื่นขึ้น เขำก็ไม่มีทำงเลือก
นอกจำกยอมรับ และยอมให้อีกฝ่ำยจำกไป แต่จำกนั้นเขำก็หันจ้องมอง
เฟิงจื่อหรู เฟิงจื่อหรูสั่นด้วยควำมกลัวและรีบเข้ำไปกอดเฟิงหยูเอง เขำ
พึมพ ำอย่ำงรวดเร็ว “อย่ำมองข้ำ ข้ำยังเด็ก ข้ำเป็นแค่เด็กขอรับ”
หลังจำกพูดอย่ำงนี้เขำรู้สึกว่ำมันไม่เพียงพอ เขำจึงกล่ำวเพิ่มเติมว่ำ
“ข้ำยังคงมีเรื่องส ำคัญที่จะต้องท ำ ท่ำนพ่อของข้ำได้ส่งรำยงำนไป
ยังเฉียนโจวโดยบอกพวกเขำจัดกำรพวกเรำ แม้ว่ำอันตรำยได้ผ่ำนไป
แล้ว แต่จื่อหรูก็เสียนิ้วไปและต้องไปทวงหนี้นี้กับเขำ”

เด็กพูดด้วยน ้ำเสียงที่คมชัด แต่ทัศนคติของเขำนั้นแน่วแน่มำก ควำม
เกลียดชังที่เขำรู้สึกต่อเฟิงจินหยวนพุ่งพรวดขึ้นมำอีกครั้ง และแม้แต่
ฮ่องเต้ก็ยังรู้สึกได้

เมื่อฮ่องเต้ได้ยินว่ำเฟิงจินหยวนได้ท ำสิ่งนี้ แม้ว่ำเขำจะไม่พบว่ำมัน
แปลกไปตำมควำมเข้ำใจของเขำในเรื่องของเฟิงจินหยวนก็ตำม แต่เขำ
ก็ยังรู้สึกร ำคำญอย่ำงมำก ดังนั้นเขำจึงโบกมือ “ไป ตรำบใดที่เจ้ำไม่ฆ่ำ
เขำ เจ้ำสำมำรถแก้แค้นได้ตำมที่เจ้ำต้องกำร”

เฟิงจื่อหรูตกตะลึง เขำไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เกี่ยวกับแผนที่ของเส้นเลือด
มังกรเฉียนโจว ดังนั้นเมื่อเขำอยำกที่จะให้เฟิงจินหยวนมีชีวิตอยู่ เขำก็
ถูกจับ แต่เขำไม่ได้ถำมอะไรเพิ่มเติม เขำพยักหน้ำและปีนขึ้นจำกแท่น
บรรทมมังกร ยืนอยู่ข้ำงเฟิงหยูเอง

เหยำเซียนที่ไม่สำมำรถยอมรับได้ว่ำเขำลงเอยบนแท่มบรรทมมังกร ปีน
ขึ้นไปจำกเตียงเขำดูอำยเล็กน้อย แต่ฮ่องเต้ไม่ได้คิดเรื่องนี้ เขำไม่คิดว่ำ
จะมีอะไรผิดปกติกับเหยำเซียนและเฟิงจื่อหรูที่นอนอยู่บนแท่นบรรทม
มังกร เขำโบกมือให้เหยำเซียนอย่ำงอบอุ่น บอกให้เขำกลับมำอีก

ซวนเทียนหมิงไม่สำมำรถจัดกำรกับทัศนคติที่เรียบง่ำยของบิดำของเขำ
และเขำใช้เรื่องอย่ำงเป็นทำงกำรเพื่อน ำบรรยำกำศกลับมำ “ข้ำจับคน
จำกเฉียนโจวมำ เขำยังมีชีวิตอยู่และพำกลับมำ เขำถูกขังไว้ใน
ต ำหนักหยู ท่ำนพ่อต้องกำรจัดกำรเขำอย่ำงไร”

ฮ่องเต้ถำมเขำว่ำ “มันมีประโยชน์อะไรกับเจ้ำหรือไม่”

ซวนเทียนหมิงส่ำยหัว “ไม่มี”

“เช่นนั้นก็ประหำรมัน ! ” ฮ่องเต้พูดอย่ำงไม่ตั้งใจ แต่ยิ่งเขำใช้น ้ำเสียงนี้
มำกเท่ำไร เขำก็ยิ่งจริงจังกับเรื่องนี้มำกขึ้นเท่ำนั้น “ส่งเขำให้เจ้ำเมือง
และให้ประหำรชีวิตมัน บอกทุกคนในโลกว่ำนี่เป็นทัศนคติของ
รำชวงศ์ต้ำชุน”

ซวนเทียนหมิงหวังอย่ำงนี้ เฉียนโจวและรำชวงศ์ต้ำชุนเริ่มต่อสู้ ทำง
เหนือได้ก่อกบฏ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของรำชส ำนัก ผู้คนในโลกนี้ก็มีสิทธิ์ที่จะ
รู้เช่นกัน ครำวนี้พวกเขำสำมำรถใช้กำรประหำรชีวิตนี้ได้ และพวกเขำ
สำมำรถใช้ประโยชน์จำกเฉียนโจวในกำรต่อสู้กับต้ำชุน พวกเขำ
สำมำรถใช้ควำมตำยของพลเมืองนับไม่ถ้วนจำกรำชวงศ์ต้ำชุนเพื่อ
กระตุ้นควำมโกรธแค้นทั้งอำณำจักร ส ำหรับเขำ เฉียนโจวเป็นบำงสิ่งที่
อยู่ในกระเป๋ำอยู่แล้ว

ริมฝีปำกของซวนเทียนหมิงขดตัวเป็นรอยยิ้มชั่วร้ำยเล็กน้อย น ำชำยำ
ของเขำและเฟิงจื่อหรูหันกลับมำ และออกไป

เฟิงหยูเองหันกลับมำแล้วโบกมือต่อฮ่องเต้และกล่ำวค ำอ ำลำ จำกนั้น
นำงก็มองเหยำเซียน แล้วเหยำเซียนก็รีบตำมมำ ฮ่องเต้ยืนนิ่งอยู่เป็น
เวลำนำนจนกระทั่งกลุ่มคนหำยไปลับตำ จำกนั้นเขำก็ตบหน้ำผำก “ไม่
เรำลืมบอกพวกเขำเกี่ยวกับเรื่ององค์ชำยเจ็ด”