Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 918 กำรเข้ำหอที่ล่ำช้ำ

ตอนที่918 กำรเข้ำหอที่ล่ำช้ำ
คืนนั้นเป็นครั้งแรกที่เฟิงหยูเองนอนในต ำหนักหยูในฐำนะ
เจ้ำนำยหญิงนำงไม่ใช่คนที่สำมำรถนอนบนเตียงได้เท่ำนั้น ไม่ว่ำมัน
จะเป็นชีวิตก่อนหน้ำนี้หรือชีวิตตอนนี้ของนำง ทั้งคู่ก็แตกต่ำงกัน และ
นำงไม่ได้มีที่อยู่อำศัยที่ตำยตัวไว้ ดังนั้นนำงจึงสำมำรถนอนหลับได้ใน
สภำพแวดล้อมใหม่ ๆ
แต่คืนนี้แตกต่ำงกันเล็กน้อยสถำนะของนำงเปลี่ยนไป นำงไม่ได้
เป็นแขกอีกแล้ว นำงเป็นเจ้ำนำยแทน ใครจะรู้ว่ำนำยก ำนัลอำวุโสโจว
ก ำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อพบว่ำนำงกับซวนเทียนหมิงยังไม่ได้เข้ำหอกัน
อย่ำงแท้จริง นำงวำงผ้ำเช็ดหน้ำสีขำวไว้บนเตียงเป็นพิเศษ เฟิงหยูเอง
มองแล้วพูดไม่ออกเลย และมันก็เกิดขึ้น ซวนเทียนหมิงกอดนำงจำก
ด้ำนหลังโดยกล่ำวว่ำ “ชำยำรัก ช่วงเวลำกำรไว้ทุกข์ 100 วันผ่ำนไป
แล้ว ตอนนี้เรำมำท ำให้กำรแต่งงำนครั้งนี้เสร็จสมบูรณ์ได้หรือไม่ ? ”
นำงนับวันด้วยนิ้วมือของนำง“100 วัน สำมเดือนผ่ำนไปอย่ำง
รวดเร็ว”
“หืม? ” คนบำงคนไม่มีควำมสุข “ชำยำรัก เจ้ำหมำยควำมว่ำ
เจ้ำหวังว่ำวันนี้จะไม่มำเร็วขนำดนี้หรือ ? เจ้ำยังไม่ต้องกำรที่จะเข้ำหอ
กับสำมีหรือ”
“นั่นไม่ใช่มัน…”

“ถ้ำอย่ำงนั้นเจ้ำก็อยำกจะเข้ำหอกับสำมี”
เฟิงหยูเองรู้สึกว่ำนำงจะแพ้เสมอเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ดังนั้นนำงจึง
ปิดปำก แต่ถึงแม้ว่ำนำงไม่ต้องกำรพูดถึงมันก็มีบำงคนที่อยำกพูดถึง
มัน และเขำไม่เพียงแต่ใช้ปำกเพื่อสื่อสำร เขำต้องกำรทดลองด้วยมือ
ของพวกเขำ เช่นเดียวกับอุ้งเท้ำของหมำป่ำ พวกมันไม่เชื่อฟังเลย
เฟิงหยูเองเพิ่งปัดพวกมันออกจำกสะโพก มันก็มำถึงหน้ำอก เมื่อ
พวกมันถูกผลักออกจำกหน้ำอก มันก็ไปที่คอ
เฟิงหยูเองก ำลังจะหมดแรงต้ำนทำน! นำงยังเป็นผู้หญิงที่ปกติ
และมีสุขภำพดีด้วย ค ำว่ำผู้ใหญ่เป็นเพียงในแง่ของโลกโบรำณ แต่
นำงยังคงมีวิญญำณที่มำจำกยุคสมัยใหม่ นี่เป็นวิญญำณที่ครบ
ก ำหนดแล้ว ! วิญญำณนี้กระตุ้นฮอร์โมนของนำง ! ซวนเทียนหมิงไม่
สำมำรถหยุดมือได้ ตอนนี้มือของเขำเริ่มถอดเสื้อผ้ำของนำงแล้ว !
นำงควรจะร้องไห้หรือนำงควรจะซ่อนตัวหรือไม่? ดูเหมือนว่ำนำง
จะหนีไม่พ้น และ… นำงไม่มีที่ซ่อน ใครเคยได้ยินว่ำมีผู้หญิงไม่ยอมให้
สำมีแตะต้องพวกนำงหลังจำกแต่งงำนแล้วหลำยเดือน ยิ่งกว่ำนั้นนี่
คือในต ำหนักหยู หำกทั้งสองยังไม่เข้ำหออย่ำงแท้จริง ผู้ชำยจะเสีย
หน้ำอย่ำงแท้จริงใช่หรือไม่ มันเป็นแค่ว่ำนำง… ดีมำก ! ไม่ใช่ว่ำนำงไม่
ต้องกำร มันเป็นแค่…ฮ่ำ ๆ นำงรู้สึกเขินนิดหน่อย !
องค์หญิงจี่อันผู้กล้ำหำญกลำยเป็นเหมือนลูกแมวตัวน้อยเมื่อ
เสื้อผ้ำของนำงถูกถอด ผิวขำวนวลก็ถูกเปิดเผย ภำยใต้กำรสัมผัส
ของซวนเทียนหมิง ผิวจะตอบสนองโดยสัญชำตญำณ และ

เปลี่ยนเป็นสีแดงและร้อน ลมหำยใจของนำงเริ่มติดขัด เมื่อควำมรู้สึก
คำดหวังเล็กน้อยเริ่มที่จะเติมเต็มหัวใจของนำง หวังว่ำมือเหล่ำนั้นจะ
เดินหน้ำต่อไป
เมื่อเห็นใบหน้ำเล็กๆ ของชำยำของเขำเปลี่ยนเป็นสีแดง ควำม
ร้อน หัวใจของซวนเทียนหมิงชื่นชมยินดี ! เขำอดทนเป็นเวลำ 3 ปี !
ในที่สุดเขำก็สำมำรถเพลิดเพลินกับกำรกินเนื้อ ! มีเพียงลูกแกะที่เขำ
เลี้ยงเป็นกำรส่วนตัวเท่ำนั้นที่จะอร่อยมำก ! และให้ควำมมั่นใจ !
เขำกลำยเป็นเหมือนหมำป่ำที่หิวโหยหลังจำกถอดเสื้อผ้ำออก
เขำผลักนำงลงบนเตียง ก่อนอื่นเขำสูดกลิ่นนำง จำกนั้นเขำก็จูบนำง
หอมหวำนมำก ดูเหมือนว่ำนำงจะอร่อยมำก
ใบหน้ำของเฟิงหยูเองแดงมำกจนรำวกับจะคั้นเลือดออกมำได้
แต่ร่ำงกำยของนำงก็ยินดีต้อนรับ ในขณะที่นำงตะโกนผ่ำนฟันกรำม
“ซวนเทียนหมิง ! เจ้ำวำยร้ำย ! เจ้ำเจ้ำหมำป่ำดุร้ำยมำก ! ”
แต่เมื่อเขำได้ยินค ำพูดเหล่ำนั้นและพวกเขำก็กลำยเป็น “สำมี
เจ้ำวิเศษที่สุด ! รีบมำกินข้ำสิ ! ” เขำพยักหน้ำด้วยควำมพึงพอใจ
“ไม่ต้องรีบ สำมีก ำลังมำ ! ”
“เจ้ำ…เจ้ำก ำลังจะไปไหน ? ” ชำยำสำวบนเตียงมีใบหน้ำเปื้อน
น ้ำตำ นำงประหม่ำมำกจริง ๆ นำงมีชีวิตอยู่สองโลก นำงท ำสิ่งนี้เป็น
ครั้งแรก ! นำงควรท ำอะไรตอนนี้ นำงเคยได้ยินว่ำนำงต้องแกล้งไม่
เต็มใจ ? นี่จะท ำให้นำงดูดี แต่จริง ๆ แล้วมันควรจะผลักชำยคนนั้น
ออกไปหรือไม่ ? นำงเคยได้ยินด้วยว่ำนำงต้องเปรำะบำง ? สิ่งนี้จะท ำ

ให้สำมีเห็นอกเห็นใจมำกขึ้น ? ในชีวิตที่ผ่ำนมำของนำง นำงได้อ่ำน
นิยำยรัก ๆ ใคร่ ๆ มีผู้หญิงที่ร้อง บำงคนร้องไห้ บำงคนให้ควำม
ร่วมมือ และมีบำงคนที่เฉยเมย และก้ำวร้ำว… แต่นำงไม่รู้วิธีกำรท ำสิ่ง
นี้ !
ร่ำงกำยทั้งหมดของเฟิงหยูเองสั่นไหวในขณะที่ปำกเล็ก ๆ ของ
นำงเม้มแน่น ดูเหมือนว่ำนำงก ำลังจะร้องไห้ อย่ำงไรก็ตำมใครจะรู้ว่ำ
รูปลักษณ์แบบนี้จะท ำให้ผู้ชำยรู้สึกประทับใจ ส ำหรับสำมีของนำง
หัวใจของเขำเกือบจะกระโจนออกจำกอกของเขำ
“ชำยำรักสำมีหิวมำก ข้ำรอไม่ได้แล้ว” เสียงของซวนเทียนหมิง
เป็นเสียงแหบห้ำวและควำมรู้สึกอันร้อนแรงของเขำก็มำถึงจุดสูงสุด
ก่อนที่เฟิงหยูเองจะตอบสนอง ฉำกร้อนแรงของ “ลูกแกะที่ถูกกิน” ก็
เริ่มขึ้น
เฟิงหยูเองที่น่ำสงสำรนำงผ่ำนมำสองชีวิตแต่ไม่เคยมี
ประสบกำรณ์แบบนี้มำก่อน อย่ำงไรก็ตำมในคืนนี้นำงถูกสำมีของนำง
จับกินตั้งแต่พระอำทิตย์ตกจนถึงพระอำทิตย์ขึ้น และร่ำงเล็ก ๆ ของ
นำงเริ่มหำยจำกควำมเจ็บปวดในตอนแรกและเริ่มคำดหวังถึง
บำงอย่ำงจนกระทั่งบรรลุควำมปรำรถนำ และในที่สุดเมื่อหมำป่ำสีเทำ
ตัวใหญ่ก็เผยรอยยิ้มชั่วร้ำยและแสดงควำมรู้สึกอบอุ่นของเขำ แกะสี
ขำวตัวเล็ก ๆ ก ำลังคิดอยู่ว่ำนำงจะตั้งครรภ์หรือไม่ ? กำรคลอดบุตร
ตอนอำยุ 15 หรือ 16 ปีนั้นเป็นเรื่องยำกมำก หลังจำกคิดและค ำนวณ
ท่ำนปู่ของนำงก็ปรำกฏตัวขึ้น นำงจะได้ฉีดยำ แต่นำงไม่ต้องกำรเป็น

มำรดำตั้งแต่อำยุยังน้อย นำงยังมีหลำยสิ่งที่นำงต้องท ำ ! ใน
สภำพแวดล้อมที่วุ่นวำยและไม่มั่นคงเช่นนี้ กำรมีบุตรจะหมำยถึง
ควำมกังวลมำกขึ้น นำงจะสำมำรถปกป้องบุตรของนำงเองได้หรือไม่
?
ลืมมันไปเถอะนำงตัดสินใจอย่ำงเงียบ ๆ นำงจะกินยำคุม ! มันจะ
เป็นกำรดีที่สุดถ้ำนำงจะเริ่มพิจำรณำเรื่องมีบุตรเมื่อนำงอำยุประมำณ
20 ปี มันจะให้เวลำนำงสองสำมปีในกำรเตรียมตัว และจะให้เวลำ
รำชวงศ์ต้ำชุนสักสองสำมปีในกำรปักหลัก
เรื่องนี้ได้รับกำรพิจำรณำจนถึงจุดนี้แกะขำวตัวเล็กหมด
พลังงำนและหลับไปด้วยควำมเหนื่อย ในควำมฝันของนำง ดู
เหมือนว่ำมีใครบำงคนก ำลังอุ้มนำงเข้ำนอนอย่ำงระมัดระวัง วำงศีรษะ
ของนำงบนหมอน หมอนเป็นสิ่งที่นำงน ำออกมำจำกมิติของนำงและ
มันก็นุ่มมำก จำกนั้นมีคนห่มผ้ำห่มให้ แต่มันก็ยกขึ้นเล็กน้อย
หลังจำกที่นำงถูกคลุม ผ้ำเช็ดตัวอุ่นเช็ดต้นขำของนำงเบำ ๆ และ
ระวังบริเวณนั้นมำกเพรำะกลัวว่ำกำรสัมผัสจะท ำให้นำงเจ็บ แต่นำงก็
ยังรู้สึกเจ็บปวดเพรำะคิ้วของนำงขมวดเล็กน้อย นำงต้องกำรลุกขึ้น
แต่นำงเหนื่อยจนนำงไม่สำมำรถลืมตำได้
เร็วมำกมีสิ่งอื่นน ำไปใช้อย่ำงอ่อนโยนกับบริเวณนั้น และขำของ
นำงแยกจำกกันเล็กน้อย ท ำให้นำงรู้สึกเขินอำยอย่ำงมำก ดู
เหมือนว่ำนำงจะรู้ว่ำพวกเขำก ำลังท ำอะไร เพรำะนำงอำจเจ็บใน
ช่วงแรกของนำง และยำที่ใช้ก็เย็นและสบำยมำก นำงคิดว่ำคงจะเป็น

วังซวนหรือหวงซวน นำงได้ยินมำว่ำสิ่งเหล่ำนี้ล้วนแต่ถูกใช้โดยบ่ำว
รับใช้ หรือยำยในยุคโบรำณ นำงไม่เคยมียำยอยู่ข้ำง ๆ นำง และมี
เพียงวังซวนและหวงซวนเป็นบ่ำวรับใช้ส่วนตัว คงเป็นเด็กหญิงสอง
คนที่มำช่วยนำง ยิ่งกว่ำนั้นนำงจ ำได้ว่ำข้ำงนอกเริ่มสว่ำงแล้วก่อนที่
นำงจะหลับตำ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ซวนเทียนหมิงจ ำเป็นต้องตื่น แต่เช้ำ
เพื่อไปรำชส ำนัก ดังนั้นบ่ำวรับใช้จึงได้เข้ำไปข้ำงใน
นำงยังคงมีเวลำว่ำงในควำมฝันของนำงเพื่อวิเครำะห์สิ่งนี้และ
นำงก็นึกถึงซวนเทียนหมิงด้วยเช่นกัน เขำจะยังคงมีแรงไปรำชส ำนัก
อยู่หรือไม่ ? เมื่อนำงคิดถึงเรื่องนี้ นำงก็ง่วงหลับไป
เมื่อนำงตื่นขึ้นมำอีกครั้งนำงกลิ้งไปมำและรู้สึกว่ำมีคนนอนข้ำง
นำง กำรหำยใจนั้นคุ้นเคยและมั่นใจ ท ำให้นำงเอื้อมมือไปกอดเขำโดย
ไม่รู้ตัวขณะพึมพ ำ “ซวนเทียนหมิง ตอนนี้กี่โมงแล้ว ? เจ้ำกลับมำ
จำกรำชส ำนักตอนเช้ำแล้วหรือ ? ”
คนที่อยู่ข้ำงนำงหัวเรำะ“องค์ชำยผู้นี้เพลิดเพลินกับคืนเข้ำหอ
คืนแรกกับชำยำของข้ำ เข้ำร่วมรำชส ำนักอะไรกัน”
“หืม? ” นำงขมวดคิ้วและบังคับตนเองให้ลืมตำขึ้นมำ แต่นำงก็
ยังคงง่วง นำงหำว มองอีกครั้ง ร่ำงกำยท่อนบนของซวนเทียนหมิง
เปลือยเปล่ำ และเขำก็นอนข้ำงนำงอย่ำงอิสระ แขนข้ำงหนึ่งของเขำ
ใช้เป็นหมอนให้นำงนอน เมื่อมองดูใบหน้ำที่ขี้เกียจเห็นได้ชัดว่ำเขำ
เพิ่งตื่น สิ่งนี้มีควำมคล้ำยคลึงกับคนที่กลับมำจำกรำชส ำนักได้
อย่ำงไร ? นำงงงงวย “เจ้ำไม่ได้ไปรำชส ำนักหรือ ? ”

เขำพยักหน้ำ“ใช่ ว่ำกันไปแล้วว่ำองค์ชำยผู้นี้พึ่งจะมีควำมสุขใน
คืนเข้ำหอคืนแรกของข้ำ จะมีเวลำว่ำงในกำรเข้ำรำชส ำนักได้อย่ำงไร
? ”
“แต่…”ทันใดนั้นนำงก็นึกขึ้นได้ว่ำมีใครบำงคนใช้ยำรักษำนำงใน
ตอนเช้ำเมื่อนำงหลับ นำงพยำยำมขยับร่ำงกำยและพบว่ำมันยังเจ็บ
อยู่ ควำมรู้สึกเย็นสบำยจำกยำยังคงอยู่และดูเหมือนว่ำมันเป็นเรื่อง
จริง แต่ถ้ำซวนเทียนหมิงไม่ได้ขึ้นรำชส ำนัก ก็เป็นไปไม่ได้ที่หวงซวน
และวังซวนจะเข้ำมำในห้องนอนเพื่อดูแลนำง ดังนั้น… คนที่ใช้ยำนี้
คือ … “ซวนเทียนหมิง” นำงเงยหน้ำขึ้นมองเขำด้วยควำมงุนงง “เจ้ำ
ท ำอะไรกับข้ำ ? ”
เขำหัวเรำะออกมำ“ทุกอย่ำง”
นำงโกรธมำก! หน้ำมืดครึ้ม “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้ำหมำยถึง”
“ถ้ำเช่นนั้นชำยำรักของข้ำหมำยถึงอะไร”ใบหน้ำของเขำเข้ำ
มำใกล้ ขณะที่ลมหำยใจอันร้อนแรงกระทบใบหน้ำของนำง ด้วย
ท่ำทำงที่ชั่วร้ำย มันท ำให้นำงต้องกำรที่จะดูดอกบัวสีม่วงบนหน้ำผำก
ของเขำผ่ำนนิ้วมือของนำง ด้วยเหตุนี้นำงได้ยินเขำกล่ำวว่ำ “องค์
ชำยผู้นี้รู้ว่ำชำยำรักไม่สนุกกับมันมำกนัก อันที่จริงองค์ชำยคนนี้ผิด
เอง ! ชำยำรักผู้นี้อ่อนแอเกินไป และนี่เป็นครั้งแรก องค์ชำยผู้นี้แสดง
ควำมสงสำรและไม่ได้ท ำอะไรเกินเลยไปนัก บริเวณที่ได้รับบำดเจ็บมี
ยำรักษำอยู่แล้ว หลังจำกพักอีกสองวัน สำมีจะดูแลเจ้ำอย่ำง
เหมำะสม”

ใบหน้ำของเฟิงหยูเองเปลี่ยนเป็นสีแดง…“ใครไม่สนุกมำกนัก? ”
“ถ้ำอย่ำงนั้นชำยำรักหมำยถึงกำรบอกว่ำเจ้ำสนุกกับมันอย่ำง
มำกหรือ? ”
“ข้ำ…”ลืมไปเลยมันเป็นอีกสิ่งที่ไม่สำมำรถพูดออกได้อย่ำง
ชัดเจน นำงมุดหัวของนำงไว้ใต้ผ้ำห่ม จริง ๆ แล้วนำงควรคำดกำรณ์
สิ่งนี้ คนที่ดูเหมือนว่ำพวกเขำสำมำรถน ำภัยพิบัติมำสู่อำณำจักรและ
ผู้คนในอำณำจักร พวกเขำจะมีเจตนำดีได้อย่ำงไร? พวกเขำเต็มไป
ด้วยควำมคิดที่ไม่ดี ! แต่หลังจำกควำมคิดบำงอย่ำง มันคือซวน
เทียนหมิงเองที่ช่วยท ำควำมสะอำดและทำยำให้ แม้ว่ำมันจะน่ำอำย
แต่มันก็ค่อนข้ำงหวำน ! ในโลกนี้มีมนุษย์คนไหนที่จะท ำสิ่งนี้ ไม่ต้อง
พูดถึงว่ำโลกโบรำณที่ผู้ชำยเป็นใหญ่ แต่แม้จะอยู่ในโลกสมัยใหม่
พฤติกรรมแบบนี้จะหำยำก
เมื่อชำยำสำวคิดเรื่องนี้นำงก็มีควำมสุขทันที นำงนอนหลับ
อย่ำงมีควำมสุขภำยใต้ผ้ำห่มอีกสักพัก แต่ได้ยินสำมีของนำงกล่ำว
ว่ำ “ถ้ำเจ้ำยังไม่ลุกขึ้น ข้ำจะส่งคนเข้ำไปในพระรำชวังเพื่อแจ้งเสด็จ
พ่อว่ำกำรคำรวะจะรอจนกว่ำพรุ่งนี้”
“หืม? ” เฟิงหยูเองตกตะลึง “คำรวะหรือ? คำรวะสิ่งใด ? ” นำง
ไตร่ตรองสักพักหนึ่งแล้วกล่ำวว่ำ “เจ้ำก ำลังบอกว่ำข้ำควรไปคำรวะ
เสด็จพ่อหลังจำกที่กลับมำเมืองหลวงหรือ ? แต่ขุนนำงเหล่ำนั้น
รวมตัวกันเพื่อไม่ให้อนุญำตให้ข้ำเข้ำไปในพระรำชวังอีกต่อไปแล้ว
ไม่ใช่หรือ / ” นำงไม่พอใจมำก

ซวนเทียนหมิงหัวเรำะและอุ้มนำงขึ้นมำจำกใต้ผ้ำห่มกล่ำวกับ
นำงว่ำ “ตำแก่ผู้ขี้ขลำดเหล่ำนั้นถูกจัดกำรจำกเสนำบดีทั้งสองด้วย
ค ำถำมที่ยำกและส่งข้อสอบไปแล้ว กำรเข้ำไปในพระรำชวังวันนี้ไม่ใช่
เพรำะเจ้ำกลับมำที่เมืองหลวง แต่ส ำหรับกำรแต่งงำนของเรำ ด้วย
กฎหมำยควำมกตัญญูของรำชวงศ์ต้ำชุน เรำต้องไปยกน ้ำชำถวำย
เสด็จพ่อกับฮองเฮำ แน่นอนว่ำเจ้ำต้องไปคำรวะเสด็จแม่ด้วยตัวตน
ใหม่ของเจ้ำ”
เมื่อเฟิงหยูเองได้ยินสิ่งนี้นำงก็ตระหนักว่ำนำงไม่ได้ใส่ใจ ถูกต้อง
นำงกลำยเป็นลูกสะใภ้อย่ำงแท้จริง กำรไปเยี่ยมพ่อแม่สำมีเป็นสิ่งที่
ต้องท ำ ดังนั้นนำงจึงรีบลุกขึ้น พบกับควำมเจ็บปวดจำกด้ำนล่ำง
เตือนนำงว่ำนำงไม่ได้สวมอะไร…
ซวนเทียนหมิงไม่ได้ล้อนำงต่อไปในขณะที่เขำไปช่วยและน ำ
เสื้อผ้ำใหม่มำให้ อย่ำงไรก็ตำมเฟิงหยูเองรู้สึกว่ำเพียงแค่ใส่เสื้อผ้ำ
แบบนี้ก็ไม่สบำยใจอย่ำงแท้จริง กำรเรียกใครบำงคนเพื่อเตรียมน ้ำ
ส ำหรับอำบน ้ำในตอนนี้ก็สำยเกินไป นำงจึงเข้ำไปในมิติของนำงใน
พริบตำ
สิ่งนี้ท ำให้ซวนเทียนหมิงมองอย่ำงไร้ประโยชน์ในขณะที่ชำยำ
สำวของเขำหำยตัวไปจำกเตียงและเขำไม่สำมำรถช่วยได้ เขำ
แต่งงำนกับเทพจริง ๆ !