Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่919 ลูกสะใภ้ใหม่ยกน ้ำชำ

เมื่อทั้งสองเข้ำไปในพระรำชวังก็เลยอำหำรกลำงวันไปแล้ว
ฮ่องเต้เพิ่งทำนอำหำรกลำงวันในต ำหนักศศิเหมันต์ เขำยังพูดคุยกับ
พราชำยำหยุน “ดูเหมือนว่ำวันนี้หมิงเอ๋อคงมำไม่ได้ และเรำจะต้องรอ
พรุ่งนี้”
อย่ำงไรก็ตำมพราชำยำหยุนกล่ำวว่ำ“นั่นอำจไม่เป็นเช่นนั้น
พวกเขำอำจมำหลังจำกกินอำหำรกลำงวัน ! ”
ขณะที่นำงก ำลังพูดเรื่องนี้นำงก ำนัลคนหนึ่งมำรำยงำนว่ำ “ฝ่ำ
บำท พราชำยำหยุน องค์ชำยหยูและพราชำยำหยูเข้ำมำพระรำชวัง
แล้วเพคะ”
ฮ่องเต้ยืนขึ้นและลูบมือของเขำทันที“เปี้ยนเปี้ยน กำรคำดเดำ
ของเจ้ำแม่นย ำจริง ๆ ในที่สุดเจ้ำเด็กเหลือขอก็พำชำยำของเขำเข้ำ
มำในพระรำชวัง ! ” หลังจำกกล่ำวแบบนี้เขำก็มองไปที่พราชำยำหยุน
“ชำยำที่เพิ่งแต่งงำนต้องยกน ้ำชำ เจ้ำจะไปห้องโถงจำวเหอกับข้ำ
หรือไม่ หรือให้พวกเขำมำที่นี่”
พราชำยำหยุนโบกมือแล้วกล่ำวด้วยควำมเกียจคร้ำน“ข้ำไม่ไป
และไม่จ ำเป็นต้องอยู่ต่อ องค์ชำยและพราชำยำต้องยกน ้ำชำถวำย
ฮ่องเต้และฮองเฮำ ข้ำจะไม่เข้ำร่วม ไปเร็ว ! อย่ำรบกวนกฎส ำหรับ
เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เดี๋ยวพวกเขำคงจะมำหำข้ำที่นี่เอง”

เดิมทีฮ่องเต้ต้องกำรที่จะกล่ำวเพิ่มอีกเล็กน้อยแต่จำงหยวน
เตือนเขำจำกด้ำนข้ำง “ท ำตำมนั้นเถิดพะยะค่ะ ! ลองนึกถึงผู้คนที่
องค์ชำยแปดยังติดต่อสื่อสำรอยู่ ปัญหำใดของฝ่ำบำทไม่ได้เกิดจำก
ปัญหำเหล่ำนี้ และฝ่ำบำทยังต้องกำรที่จะสร้ำงปัญหำเพิ่มขึ้นส ำหรับ
องค์ชำยเก้ำ ? ”
ฮ่องเต้มองไปขันทีด้ำนข้ำงเขำต้องกำรที่จะกล่ำวอีกเล็กน้อย
อย่ำงไรก็ตำมเขำรู้สึกว่ำสิ่งที่ขันทีจำงพูดถูกต้อง เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เขำ
ผิดจริง ๆ ลืมไปเลย เขำโบกมือ “ไปกันเถิด ! ไปห้องโถงจำวเหอ
นอกจำกนี้ให้ฮองเฮำเตรียมตัวด้วย”
องค์ชำยหยูพำองค์หญิงจี่อันเข้ำมำในพระรำชวังเพื่อยกน ้ำชำ
ถวำยฮ่องเต้และฮองเฮำข่ำวเรื่องนี้แพร่กระจำยไปทั่วพระรำชวังและ
หลำยคนมีควำมสุขส ำหรับเรื่องนี้ อย่ำงไรก็ตำมยังมีอีกหลำยคนที่ไม่
มีควำมสุข ยกตัวอย่ำงเช่น ท่ำนผู้หญิงหยวนและพระสนมอีกหลำย
คนในต ำหนักในของฮ่องเต้ที่ไม่ได้รับควำมโปรดปรำน ในปัจจุบัน
ครอบครัวของพวกนำงสนับสนุนองค์ชำยแปด ไม่ใช่ว่ำพวกนำงไม่รู้
พวกนำงยังคงนิ่งเงียบมำนำนหลำยปี และในที่สุดจิตใจของพวกนำงก็
ด้ำนชำ อย่ำงไรก็ตำม จำกกำรกระท ำขององค์ชำยแปด พวกเขำ
ตื่นเต้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่ำซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองเข้ำมำใน
พระรำชวัง บรรดำพระสนมที่ถูกทอดทิ้งมำนำนหลำยปีก็เริ่มรวมตัว
กันเป็นกลุ่มและพูดคุยกลอุบำยเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพวกนำงเอง

พิธียกน ้ำชำของภรรยำที่เพิ่งแต่งงำนซึ่งต้องยกน ้ำชำให้กับแม่
สำมีเป็นสิ่งที่ได้รับควำมสนใจจำกคนหมู่มำกโดยธรรมชำติพระรำชวัง
นั้นเหมือนกัน แต่ฮ่องเต้นั้นเป็นกันเองมำก นอกจำกนี้ฮองเฮำยังรู้สึก
ว่ำตัวนำงเองไม่ใช่มำรดำผู้ให้ก ำเนิดของซวนเทียนหมิง และซวน
เทียนหมิงไม่เคยสนิทสนมกับคนอื่น นำงไม่ต้องกำรที่จะท ำให้เกิด
ปัญหำใด ๆ ซึ่งจะท ำให้คนในต ำหนักศศิเหมันต์ไม่พอใจ นั่นเป็น
สำเหตุที่นำงร้องขอให้จัดพิธีอย่ำงเรียบง่ำย มันจะได้รับกำรพิจำรณำ
ว่ำสมำชิกในครอบครัวทักทำยกัน และไม่จ ำเป็นต้องมีพิธีกำร
มำกมำย
ฮองเฮำและฮ่องเต้เป็นผู้ร่วมมือที่ดีมำโดยตลอดนำงสำมำรถคิด
ได้ว่ำฮ่องเต้ก ำลังคิดอะไรอยู่ และแผนกำรของควำมเรียบง่ำยนั้น
สอดคล้องกับควำมต้องกำรของฮ่องเต้ ท้ำยที่สุดแล้วฮ่องเต้รู้สึกว่ำ
ควำมสัมพันธ์ของเขำกับพราชำยำหยุนตอนนี้ดีขึ้น แต่ผู้หญิงคนนั้น
นี้ยังมีนิสัยเจ้ำอำรมณ์เหมือนบุตรชำยของพวกเขำ ใครจะรู้เมื่อไหร่
นำงจะไม่มีควำมสุขและโทษเขำ ! หำกด้ำนนี้จัดพิธียกน ้ำชำอย่ำง
ยิ่งใหญ่ เขำคงกลับไปต ำหนักศศิเหมันต์แล้ว นั่นเป็นสำเหตุที่ฮ่องเต้
ทรงพอใจอย่ำงมำกกับกำรจัดกำรของฮองเฮำ และยกย่องนำงเป็น
ครั้งแรกว่ำ “ฮองเฮำเก่งมำกในกำรมองเห็นภำพรวมที่กว้ำงขึ้น”
พิธียกน ้ำชำของเฟิงหยูเองนั้นง่ำยมำกนำงคุกเข่ำค ำนับ 3 ครั้ง
ยกน ้ำชำ 2 ถ้วย และนั่นก็เป็นจุดสิ้นสุดของมัน ฮ่องเต้และฮองเฮำแต่
ละคนมอบอั่งเปำให้ ฮองเฮำกล่ำวกับนำงว่ำ “ตอนนี้เจ้ำเป็นพราชำยำ

แล้ว เจ้ำไม่ใช่คนธรรมดำอีกต่อไป เมื่อเจ้ำกลับมำที่พระรำชวัง สวม
ปิ่นปักผมหงส์เพลิง นั่นคือสิ่งที่เจ้ำควรสวม”
พิธีที่นั่นง่ำยมำกนำงยกน ้ำชำแล้วฟังฮองเฮำกล่ำวกับนำงอย่ำง
สนิทสนม ตั้งแต่ต้นจนจบกินเวลำมำกกว่ำครึ่งชั่วยำม ก่อนที่พวก
เขำจะถูกส่งไปที่ต ำหนักศศิเหมันต์ ฮ่องเต้ย่อมเสด็จไปด้วยเป็น
ธรรมดำ
คืนนั้นต ำหนักศศิเหมันต์จัดงำนฉลองโดยซวนเทียนหมิง
และเฟิงหยูเองเป็นจุดสนใจหลัก
โดยปกติแล้วต ำหนักศศิเหมันต์ก็ค่อนข้ำงมีชีวิตชีวำเช่นกันมี
หลำยครั้งที่พราชำยำหยุนจะเรียกนำงร ำมำแสดง แต่ควำมมีชีวิตชีวำ
ในวันนี้มีหัวข้อพิเศษ : กำรแต่งงำนของซวนเทียนหมิง เขำแต่งงำน
กับหลำนสำวของเหยำเซียน ส ำหรับพราชำยำหยุน นี่เป็นสิ่งที่ดีงำม
ที่สุดในโลก
ในช่วงงำนเลี้ยงตอนเย็นซวนเทียนฮั่วก็เข้ำร่วมด้วย หลังจำกที่
กำรร้องเพลงและกำรร่ำยร ำผ่ำนไป เขำก็นั่งเงียบ ๆ ในมุมหนึ่งแล้ว
เล่นพิณ อีกครั้งที่เขำสวมเสื้อคลุมสีขำวและเขำก็ยังคงดูดี เมื่อเฟิง
หยูเองมองเขำ ดวงตำของนำงเปิดเผยบำงสิ่งบำงอย่ำงที่กลำยเป็น
ควำมรักอันอบอุ่น
พราชำยำหยุนกล่ำวว่ำ“หมิงเอ๋อและอำเองได้แต่งงำนกันแล้ว
และในที่สุดก็สำมำรถแก้ไขเรื่องส ำคัญได้อย่ำงหนึ่ง” หลังจำกกล่ำว
แบบนี้นำงเหลียวมองไปในทิศทำงของซวนเทียนฮั่ว

ซวนเทียนฮั่วยิ้มอย่ำงขมขื่นแต่ไม่ได้กล่ำวอะไรเลยเขำส่ำยหน้ำ
เล็กน้อยในขณะที่ยังคงเล่นพิณต่อไป เขำเพิ่งมอบของขวัญให้กับ
ซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองหลังจำกงำนเลี้ยงสิ้นสุดลง และถึงเวลำ
ต้องออกจำกพระรำชวัง
มันเป็นปิ่นปักผมที่ท ำจำกไข่มุกแท้ไม่สำมำรถถือว่ำหรูหรำและ
มันดูแก่ไปหน่อย อย่ำงไรก็ตำมมันเป็นสิ่งที่ค่อนข้ำงน่ำพอใจ มันสวย
และเรียบง่ำย และไม่ได้ประดับด้วยทองค ำหรือหยก มันเพียงแค่ฉำย
รัศมีของตัวเองอย่ำงเงียบ ๆ
พราชำยำหยุนกระซิบบอกนำงว่ำมันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่มำรดำ
ของซวนเทียนฮั่วเหลือทิ้งไว้ก่อนเสียชีวิตหลังจำกเฟิงหยูเองได้ยินสิ่ง
นี้ นำงก็ไม่สำมำรถท ำอะไรได้เลย เนื่องจำกซวนเทียนฮั่วเลือกที่จะ
มอบให้นำง นำงจึงไม่สำมำรถปฏิเสธได้ หลังจำกคิดไปเล็กน้อย นำงก็
เก็บมันไว้ในมิติของนำง เนื่องจำกมันเป็นของพราชำยำจำว นำงจะ
วำงมันไว้ในมิติเพื่อรักษำมันไว้ !
ข่ำวกำรกลับมำของเฟิงหยูเองได้แพร่กระจำยไปทั่วแน่นอนว่ำ
สิ่งนี้รวมถึงเฟิงเฟินไดด้วย ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่ำนเฟิงเฟินไดอำรมณ์ไม่
ดี เพรำะนำงโกรธองค์ชำยห้ำตลอดเวลำที่มำเยี่ยมนำง เมื่อทั้งสอง
ทะเลำะกัน ในขณะที่ดงหยิงอยู่ในเรือนและนำงไม่สำมำรถได้ยินสิ่งที่
เป็นเรื่องโต้แย้ง นำงได้ยินเพียงพวกเขำบอกว่ำพวกเขำจะเข้ำไปใน
พระรำชวัง

ในวันนี้เองที่องค์ชำยห้ำมำและพำเฟิงเฟินไดไปที่พระรำชวังเป็น
กำรส่วนตัวโดยมีดงหยิงตำมพวกเขำไปด้วย ตอนนี้เองที่นำงเข้ำใจว่ำ
สิ่งที่คุณหนูของนำงได้ท ำในช่วงสองสำมวันที่ผ่ำนมำ เพรำะนำง
ต้องกำรที่จะเข้ำพระรำชวัง ส ำหรับเป้ำหมำยของนำงในกำรเข้ำสู่
พระรำชวัง เมื่อทั้งสำมยืนอยู่ต่อหน้ำต ำหนักจิงซี ดงหยิงก็เข้ำใจดี
ปรำกฎว่ำนำงปฏิเสธที่จะยอมแพ้ !
องค์ชำยห้ำไม่อำจโต้เถียงกับเฟิงเฟินไดได้อีกต่อไปเขำเหยียด
แขนของเขำ เขำชี้ไปที่ประตูของต ำหนักจิงซี และกล่ำวกับเฟิงเฟินได
“โดยปกติแล้วต ำหนักจิงซีจะไม่อนุญำตให้บุคคลภำยนอกเข้ำไป และ
จะไม่อนุญำตให้ท่ำนผู้หญิงหลี่ออกมำ แต่เมื่อเจ้ำยืนยันที่จะมำ องค์
ชำยเตรียมทุกอย่ำงให้เจ้ำ เฟินได ข้ำได้บอกเจ้ำแล้ว น่ำเสียดำยที่เจ้ำ
ไม่ฟัง จำกนั้นไปข้ำงหน้ำ ! ไม่ว่ำจะด้วยวิธีใด สถำนกำรณ์ก็วุ่นวำย
ไปหมดแล้ว ข้ำอยำกจะเห็นว่ำมันวุ่นวำยแค่ไหน”
เมื่อค ำพูดของเขำออกมำเฟิงเฟินไดก็หมดควำมอดทนและเริ่ม
ก้ำวเข้ำสู่ต ำหนักจิงซีทันที เมื่อผ่ำนเขำ นำงถ่มน ้ำลำย “ข้ำไม่ได้ท ำ
สิ่งนี้เพื่อประโยชน์ของเจ้ำหรือ ! ”
กำรมองเฟิงเฟินไดน ำบ่ำวรับใช้ของนำงไปที่ต ำหนักจิงซีโดย
ผ่ำนทำงเข้ำเล็กๆ ซวนเทียนหยำนมองเป็นเวลำนำนด้วยคิ้วที่ขมวด
ทันใดนั้นเขำก็กล่ำวกับผู้ดูแลที่ด้ำนข้ำงของเขำ “บอกข้ำทีว่ำนี่เป็น
โชคชะตำหรือไม่ ? ”

ผู้ดูแลคนนี้ได้อยู่กับเขำหลำยปีเมื่อเขำได้ยินว่ำโชคชะตำ เขำก็
เข้ำใจในสิ่งที่เจ้ำนำยพูด ในขณะที่คุณหนูสี่ตระกูลเฟิงแอบเข้ำไปใน
ประตูที่เปิดแทบไม่ได้เลย นำงจึงใจแข็งและดื้อรั้น เมื่อใดที่คุณหนูสี่
ตระกูลเฟิงกลำยเป็นคนดื้อรั้นเหมือนคนผู้นั้น ? และเมื่อไหร่ที่ร่ำงของ
คุณหนูสี่ตระกูลเฟิงเริ่มคล้ำยกับคนผู้นั้นตั้งแต่นั้นมำ ?
“พระองค์คิดมำกไปพะยะค่ะ”ผู้ดูแลไม่รู้วิธีที่จะแนะน ำเขำ และ
เขำไม่สำมำรถให้ค ำแนะน ำในเรื่องนี้ ย้อนกลับไปเมื่อองค์ชำยห้ำ
ต้องกำรที่จะหมั้นกับคุณหนูสี่ตระกูลเฟิง เขำรู้สึกอึดอัดใจกับเรื่องนี้
ท้ำยที่สุดเฟิงเฟินไดก็ไม่ได้เป็นอะไรมำกไปกว่ำบุตรสำวของอนุ ไม่ว่ำ
จะมองอย่ำงไร นำงก็ไม่คู่ควรกับองค์ชำย แต่หลังจำกที่คิดมำกขึ้น
เจ้ำนำยของเขำก็ท ำอะไรซุกซนมำหลำยปี ไม่ต้องพูดถึงบุตรสำวของ
อนุตระกูลเฟิง แต่แม้แต่นำงร ำก็สำมำรถกลำยเป็นพราชำยำรองได้
เมื่อเปรียบเทียบกับผู้หญิงเหล่ำนั้น บุตรสำวของอนุตระกูลเฟิงใน
เวลำนั้นมีสถำนะที่ดีกว่ำมำก อย่ำงไรก็ตำมใครจะรู้ว่ำ…“พระองค์ต้อง
พิจำรณำทบทวนพะยะค่ะ ! ”
“พิจำรณำทบทวนหรือ? ” ซวนเทียนหยำนยิ้มอย่ำงขมขื่น “ข้ำ
ได้พิจำรณำทบทวนแล้ว และข้ำได้พูดกับนำงแล้ว นำงมีอำรมณ์ของ
นำงและข้ำมีควำมเพียรของข้ำ นำงจะไม่ฟังข้ำและยืนยันว่ำวิธีกำร
ของนำงนั้นถูกต้อง นำงยืนยันจะด ำเนินกำรต่อ ไป และข้ำไม่สำมำรถ
หยุดนำงได้ งั้นเรำก็ปล่อยนำงไป ! ไม่ว่ำจะด้วยวิธีใด ชีวิตไม่มีอะไร
มำกไปกว่ำเกม อย่ำงน้อยที่สุดกำรได้เห็นนำงช่วย ข้ำเห็นสิ่งต่ำง ๆ ที่

หำยไป” ซวนเทียนหยำนหันกลับมำและหันเข้ำสู่เส้นทำงหลัก เหมือน
คนที่ไร้วิญญำณ เขำแค่ลอยไปมำบนทำงเดิน บำงครั้งจะมีบ่ำวรับใช้
ในพระรำชวังบำงคนเดินผ่ำนและจะชนเขำ พวกเขำจะสนใจ ในขณะ
ที่เขำจะท ำตัวรำวกับว่ำเขำไม่เคยเห็นพวกเขำ เขำเพียงแค่เดินไป
ด้วยตัวเอง เมื่อเขำไปถึงประตูพระรำชวัง เขำก็หันกลับมำและบอก
ทหำรองครักษ์ของเขำว่ำ “อย่ำตำมข้ำไป ไปรอที่ต ำหนักจิงซี
หลังจำกผู้หญิงคนนั้นออกมำ พำนำงออกจำกพระรำชวัง ! เจ้ำอย่ำ
ให้นำงสร้ำงควำมวุ่นวำยในพระรำชวัง”
หลังจำกซวนเทียนหยำนพูดเสร็จเขำทิ้งผู้ดูแลไว้ข้ำงหลังแล้ว
ปีนเข้ำไปในรถม้ำของต ำหนักหลี่
ผู้ดูแลยอมรับค ำสั่งและหันกลับมำที่พระรำชวังเดินไปที่ต ำหนักจิ
งซีอย่ำงรวดเร็วหำกองค์ชำยห้ำไม่ได้เตือนเขำ เขำจะลืมเรื่องนี้จริง ๆ
คุณหนูสี่ตระกูลเฟิงต้องไม่ถูกทิ้งไว้ในพระรำชวัง จะเกิดอะไรขึ้นถ้ำ
นำงออกมำจำกต ำหนักจิงซีและสร้ำงปัญหำ ? นั่นจะเป็นปัญหำอย่ำง
แท้จริง
ในต ำหนักจิงซีเฟิงเฟินไดดูถูกชำที่นำงก ำนัลใช้ในต ำหนักยก
มำ “มันเป็นแค่ผงชำ ท่ำนผู้หญิงหลี่จะดื่มอะไรบำงอย่ำงที่ไม่ดีได้
อย่ำงไร”
นิสัยของท่ำนผู้หญิงหลี่นั้นอ่อนแอกว่ำเดิมเล็กน้อยและนำงไม่
สำมำรถทนต่อควำมโหดเหี้ยมของเฟิงเฟินไดได้ ยิ่งกว่ำนั้นนำงไม่ได้
รับต ำแหน่งเป็นพระสนมอีกต่อไป นำงเป็นแค่ผู้หญิงผู้ต ่ำต้อยและถูก

ขังอยู่ในต ำหนักจิงซีเป็นเวลำนำน นำงไม่ได้มีส่วนร่วมในฐำนะพระ
สนมอีกต่อไป ค ำพูดของเฟิงเฟินไดท ำให้นำงสั่น กำรที่นำงสั่นท ำให้
เฟิงเฟินไดมองนำงด้วยควำมเหยียดหยำม
นำงก ำนัลที่ยกน ้ำชำมำทนไม่ไหวที่จะมองเจ้ำนำยของนำงถูก
รังแกและกล่ำวอย่ำงไม่มีควำมสุข“คุณหนูสี่ตระกูลเฟิงโปรดระวัง
ค ำพูดของเจ้ำด้วย แม้ว่ำเจ้ำนำยของข้ำถูกลดระดับลง นำงยังคงเป็น
ท่ำนผู้หญิงที่มีบุตรชำยเป็นองค์ชำย จำกตัวตนของเจ้ำ คุณหนูสี่
ตระกูลเฟิง เจ้ำไม่สำมำรถพูดแบบนี้กับท่ำนผู้หญิงหลี่ได้”
“ไม่ได้หรือ? ” เฟิงเฟินไดไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้วที่จะโกรธง่ำย ๆ
ใครจะรู้ว่ำเมื่อไรที่ควำมไร้ปรำณีของนำงได้รับกำรพัฒนำ ขณะที่นำง
กล่ำว ดวงตำของนำงก็ขยับ และมันก็มีควำมรู้สึกคล้ำยกับเฟิงเฉิน
หยู นำงไม่สนใจนำงก ำนัลและหยุดประเมินชำ นำงแค่มองไปที่ท่ำน
ผู้หญิงหลี่และถำมซ ้ำ ๆ ว่ำ “ท่ำนผู้หญิง นำนแค่ไหนแล้วที่ท่ำนได้
ออกจำกต ำหนักจิงซี ? นำนแค่ไหนแล้วที่ท่ำนได้พบผู้คน ? ”
ท่ำนผู้หญิงหลี่ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องนี้และรู้สึกรำวกับว่ำเฟิง
เฟินไดแตกต่ำงจำกเด็กที่นำงเคยพบที่ลำนล่ำสัตว์ ดูเหมือนว่ำนำงจะ
โตขึ้น นำงไม่ต้องกำรพูดกับเฟิงเฟินไดจริง ๆ แต่เมื่อเฟิงเฟินไดมำ
นำงก็ไม่สำมำรถปฏิเสธได้ ดังนั้นนำงจึงกล่ำวอย่ำงคลุมเครือว่ำ “ฝ่ำ
บำทไม่อนุญำตให้ข้ำออกจำกสถำนที่นี้ และไม่อนุญำตให้คนอื่นเข้ำ
มำโดยง่ำย ข้ำไม่ว่ำงเหมือนเจ้ำ คุณหนูสี่ตระกูลเฟิง”

“โอ้! ” เฟิงเฟินไดพยักหน้ำ “ไม่แปลกใจ ไม่แปลกใจที่ท่ำนยัง
สำมำรถกินและนอนหลับได้อย่ำงสงบสุข ไม่อย่ำงนั้นหำกเป็นมำรดำ
คนอื่น ๆ เมื่อพวกนำงพบว่ำบุตรชำยของพวกนำงท ำเช่นนั้น พวก
นำงคงไม่สำมำรถนิ่งเฉยได้…”