Gate of God - ตอนที่ 1066 เจ้าเป็นเพียงแค่สวะเท่านั้น

ตอนที่ 1066 เจ้าเป็นเพียงแค่สวะเท่านั้น

มันเร็วมาก

กรงเล็บมังกรถึงตัวฉือกูเหยียนในทันทีราวกับย้ายตำแหน่งในพริบตา

ตูม!

กรงเล็บมังกรชนกับดาบไร้ร่องรอย

ร่างของฉือกูเหยียนกระเด็นถอยไปเหมือนอุกาบาตใบหน้าของนางกลายเป็นซีดขาว

”ทำไมนางไม่หลบ?”เฉียนยู่ตกใจมากเมื่อเห็นเช่นนั้น

นั่นเพราะฉือกูเหยียนไม่ใช่คนที่จะปราณีศัตรูอย่างแน่นอนแม้การโจมตีของมังกรจะรวดเร็ว แต่ถ้าเฉียนยู่เป็นฉือกูเหยียน นางยังมีโอกาสที่จะหลบการโจมตีได้

ถึงอย่างนั้นฉือกูเหยียนไม่ได้หลบ

กลับกันนางพุ่งเข้าหากรงเล็บ　　ถุย!ฉือกูเหยียนถ่มเลือดออกมาคำหนึ่ง ใบหน้าของนางซีดขาวลงมาก

”หืมเจ้าไม่มีโอกาสรอดไปได้!”เสียงของมังกรเต็มไปด้วยความเย็นชา

เฉียนยู่กำมือแน่นในฐานะผู้นำหอคอยหลิงหยุน นางไม่สามารถทนดูเหล่าศิษย์สละชีวิตเพื่อนางได้ ยิ่งกว่านั้นฉือกูเหยียนได้รับบาดเจ็บเพื่อถ่วงเวลาให้นางหนีไป

นางไม่สามารถทำเช่นนั้นได้

หากต้องมีคนตายคนนั้นต้องเป็นนาง

”ฉือกูเหยียนในเมื่อเจ้าเรียกข้าว่าท่านป้า ข้าจะไม่มีวันทิ้งเจ้าแน่นอน!”เฉียนยู่เริ่มเคลื่อนไหวพร้อมกับแสงสีเงินที่ส่องสว่างเหนือหัว

นางจับดาบสองเล่มแน่นดวงจันทร์ทั้งแปดส่องสว่างขึ้นในทันที

”ห็ก็แค่มดปลวดอีกตัวหนึ่ง”มังกรจูหลงจ้องมองที่ดวงจันทร์ทั้งแปดดวงเหนือหัวเฉียนยู่　　เขาไม่คิดจะโจมตีเฉียนยู่แม้แต่น้อย

มันเป็นความเย่อหยิ่งของมังกร

อย่างไรก็ตามในตอนนั้นเองฉือกูเหยียนที่ล้มกับพื้นก็ลืมตาขึ้น

แครก!นางลุกขึ้นยืนอีกครั้งพร้อมกับกระแทกเท้าไปที่พื้นพร้อมกับโอบกอดร่างของเฉียนยู่เอาไว้และกระโดดออกไป

”ไปกันเถอะ!”ฉือกูเหยียนพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงพร้อมกับกอดเฉียนยู่เอาไว้

ท่าทีของเฉียนยู่เปลี่ยนไป

แม้ฉือกูเหยียนจะไม่ได้พูดอะไรมากแต่เฉียนยู่สามารถรับรู้ได้ทุกอย่าง ฉือกูเหยียนไม่ได้สลบไปเพราะการโจมตีจากมังกรจูหลง

นั่นหมายความว่า…

ฉือกูเหยียนทำทุกอย่างไปเพราะมีเป้าหมาย

นางสู้กับมังกรจูหลงเพื่อเสี่ยงที่จะหลบหนีไปพร้อมกับเฉียนยู่　　”เป็นแผนที่ฉลาดมาก!”เฉียนยู่ตกตะลึง แม้แผนของฉือกูเหยียนจะมีความเสี่ยงมากก็ตาม

นั่นเพราะหากมังกรจู่หลงไม่เชื่อว่านางหมดสติสถานการณ์จะกลายเป็นเลวร้ายทันที

และด้วยอาการบาดเจ็บของนางหากโดนโจมตีอีกครั้งเท่ากับตายแน่นอน

อย่างไรก็ตามนางคาดการณ์ไว้ก่อนแล้วว่ามังกรจู่หลงจะไม่โจมตีครั้งที่สอง?

ช่างน่าสะพรึงกลัว

ยิ่งกว่านั้นนางกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งอย่างมังกรด้วยแรงกดดันเช่นนี้นางยังคงมีสติวิเคราะห์สถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้

เฉียนยู่ประหลาดใจอย่างแท้จริง

นั่นเพราะตัวนางนั้นรู้ดีว่าในขณะที่ต้องเผชิญกับแรงกดดันมหาศาลการที่จะต้องรักษาความสงบเอาไว้ไม่ใช่เรื่องง่าย

สงบ　　นางต้องสงบลง

ถ้าฉือกูเหยียนทำได้ข้าก็ต้องทำให้ได้เช่นกัน!

สิ่งสำคัญอีกอย่างหนึ่งคือการมีสติ

”ถอยก่อน!”เฉียนยู่ติดสินใจ

เหล่าศิษย์หอคอยหลิงหยุนที่กำลังจู่โจมหยุดนิ่งชั่วขณะเมื่อเห็นฉือกูเหยียนและเฉียนยู่

พวกเขากลับออกมาอย่างไม่ลังเล

”พยายามหนีรึ?!ขวางพวกมัน!”ไป่ฉือไม่ชอบมังกรจูหลงนัก อย่างไรก็ตามเขาคือสัตว์โบราณของเผ่าอสูร

ยิ่งกว่านั้นเขาแข็งแกร่งมาก

หากมังกรจู่หลงไม่ปรากฎตัวขึ้นประตูเทพเจ้าของเผ่าอสูรคงถูกปิดไปแล้ว

ดังนั้นไม่ว่านางจะเต็มใจหรือไม่นางต้องร่วมมือกับมังกรจูหลงเพื่อขัดขวางฉือกูเหยียน เฉียนยู่และเหล่าศิษย์ไว้ให้ได้　　”โจมตี!”

”อย่างปล่อยให้พวกมันหนีได้!”

”ฆ่าพวกมันซะ!”

กองทัพอสูรร้องคำรามเมื่อได้ยินคำสั่งไป่ฉือและพุ่งเข้าหาเหล่าศิษย์หอคอยหลิงหยุนทันที

อย่างไรก็ตามพวกเขาเร็วกว่ามาก

มังกรจูหลงเองก็ไม่รีรอเช่นกัน

เมฆสีดำหมุนวนไปถึงฉือกูเหยียนและเฉียนยู่ทันทีร่างยักษ์ของมังกรปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า

”โฮก!”เสียงคำรามดังก้องไปทั่ว

สัตว์ร้ายยุคโบราณเทพเจ้าที่แท้จริง

มังกรคือสัตว์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคโบราณ

อย่างไรก็ตามชื่อมังกรจูหลงนั้นราวกับเป็นชื่อจากขุมนรก มันชอบการเข่นฆ่าเป็นอย่างยิ่ง

แครก!กรงเล็บทั้งสี่ของมังกรสร้างรอยแตกที่พื้น

ในฐานะเทพเจ้าเขาจะทนต่อการเย้ยหยันของมนุษย์ได้ยังไง?

”เจ้ากล้าล้อเล่นกับเทพเจ้าเช่นข้างั้นรึ?เจ้าเด็กเหลือขอ ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ” มังกรจูหลงอ้าปากพร้อมกับกางกรงเล็บที่เปล่งประกายสีน้ำเงิน

”อย่างเจ้าเรียกว่าเทพเจ้าด้วยงั้นรึ?เจ้าเป็นได้แค่เพียงสวะที่ชื่นชอบการสังหารเท่านั้น” ฉือกูเหยียนหยุดเคลื่อนไหวพร้อมกับขมวดคิ้ว

มังกรจูหลงนั้นแข็งแกร่งเกินไป

ยิ่งไปกว่านั้นความเร็วของมันก็ไวมาก

”เจ้ากล้าเรียกข้าว่าสวะงั้นรึ?!”มังกรจูหลงร้องคำรามพร้อมกับดวงตากลางหน้าผากที่เปิดออก

มันเหมือนหลุมดำที่มืดสนิทไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย

ในขณะนั้นเองความสว่างบนโลกดูเหมือนจะหายไปอย่างสมบูรณ์โลกทั้งใบมืดครึ้มราวกับว่ามันกลายเป็นกลางคืน

เทพแห่งภูเขาจูหลง

เขาสามารถเปลี่ยนกลางวันเป็นกลางคืนกลางคืนเป็นกลางวันได้

”ฉือกูเหยียนรีบหนีไปข้าจะจัดการเจ้าสัตว์ร้ายนี้เอง!”เฉียนยู่ดิ้นหลุดจากแขนของฉือกูเหยียนและยืนบังฉือกูเหยียนเอาไว้

นางตระหนักทันทีว่ามังกรจูหลงไม่ใช่ตัวตนระดับเทพเจ้า

แต่มันคือเทพเจ้าที่แท้จริง

”ท่านป้าเชื่อใจข้าไหม?”ฉือกูเหยียนไม่ตอบเฉียนยู่กลับกันนางค่อยๆก้าวไปด้านหน้าและมองไปยังดวงตาที่มืดสนิทของมังกรจูหลง

”อะไรกัน?”เฉียนยู่ไม่เข้าใจ

”ถ้าเชื่อใจข้าก็ทิ้งข้าไว้แล้วไปเสีย ถ้าข้าอยู่ที่นี่หอคอยหลิงหยุนและท่านป้าจะสามารถมีชีวิตต่อไป แต่ถ้าท่านป้ายังอยู่ …ทุกคนจะต้องตาย”ฉือกูเหยียนพูดด้วยความสงบ

”ถ้าข้าอยู่…ทุกคนจะตาย…”สีหน้าของเฉียนยู่เปลี่ยนไปทันทียัง

ถูกต้อง!

แม้นางไม่อยากยอมรับแต่ที่ฉือกูเหยียนพูดนั้นเป็นความจริง

ด้วยพลังของนางไม่เพียงแต่จะไม่สามารถถ่วงเวลามังกรจูหลงไว้ได้ความจริงแล้วมันจะทำให้เหล่าศิษย์หอคอยหลิงหยุนโดนไปด้วย

มีเพียงฉือกูเหยียนเท่านั้นที่จะสามารถสู้กับสัตว์ร้ายนี้ได้ดังนั้นนางจะถ่วงเวลาเพื่อให้เฉียนยู่และเหล่าศิษย์หนีไป

”ท่านป้าได้โปรดหนีไป”ฉือกูเหยียนกล่าวอย่างสงบ

”เข้าใจแล้ว!”เฉียนยู่กัดริมฝีปากจนเลือดไหลออกมานางรู้ดีว่าฉือกูเหยียนมีค่าต่อเหล่ามนุษย์มากกว่าตัวนางมาก

ถ้าเป็นไปได้นางอยากจะเสียสละตัวเองเพื่อช่วยฉือกูเหยียนอย่างไรก็ตามนางไม่มีความสามารถพอ

นางไม่มีทางเลือก

นั่นเพราะการตายของคนคนหนึ่งคุ้มค่ากว่าการสูญเสียทั้งหมดอย่างแน่นอน

”ไม่มีใครไปจากที่นี่ได้พวกเจ้าทุกคนต้องตาย!”มังกรจูหลงเรื่มเคลื่อนไหว เมฆสีดำแผ่ออกไปด้วยความรุนแรงกว่าเดิม

เฉียนยู่ตกตะลึงอีกครั้ง

ดวงตาของมังกรจูหลงกำลังหมุนวนและกลายเป็นจันทร์เสี้ยวสีเงิน

เขาสามารถเปลี่ยนตะวันจันทราได้?!

ไม่เขากลืนกินพวกมัน

เฉียนยู่เองก็มีพลังของดวงจันทร์เช่นกันนางจึงรู้ว่ามันทำงานยังไง อย่างไรก็ตามดวงจันทร์ทั้งแปดของนางต่างกับดวงจันทร์ในดวงตาของมังกรจูหลง

”กูเหยียนเจ้าต้องมีชีวิตรอดไปให้ได้นะ!”เฉียนยู่หันกลับและหนีไปอย่างไม่ลังเลเพราะมังกรจูหลงเริ่มโจมตีเข้ามาแล้ว เมฆสีดำกำลังปกคลุมทั่วทั้งภูเขา

นางรู้ดีว่าหากเมฆสีดำปกคลุมทั่วภูเขาสวรรค์มันคงเป็นไปไม่ได้แล้วที่จะหนีออกไป

”เจ้าสวะคู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า!”ฉือกูเหยียนยิ้มเมื่อเห็นเฉียนยู่หนีออกไปก่อนจะหันมองมังกรจูหลง

แสงสว่างทั้งห้าส่องประกายบนท้องฟ้า

เงาขนาดยักษ์ปรากฎขึ้นด้านหลังและปกคลุมไปทั่วร่างของนางทันที

จากนั้นฉือกูเหยียนก็พุ่งไปด้านหน้า

แสงสีม่วงส่องประกาย

หางยาวสีดำของงูงอกออกมาที่ด้านหลัง

”หืม?!”ท่าทีของมังกรจูหลงเปลี่ยนไปกลิ่นอายที่คุ้นเคยถูกปล่อยออกมาจากฉือกูเหยียนทำให้เขาชะงัก

แต่ไม่ได้ทำให้เขาหยุดเพราะตอนนี้มังกรจูหลงกำลังโกรธมากเขาตะปบกรงเล็บไปด้านหน้าอีกครั้ง　　การโจมตีทำให้พื้นที่เปิดโล่ง

มังกรจูหลงปรากฎตัวด้านหน้าฉือกูเหยียน

อย่างไรก็ตามครั้งนี้กรงเล็บไม่ได้โจมตีใส่ฉือกูเหยียนแต่เฉียวไหล่ของนางไป

ในขณะเดียวกันดาบของฉือกูเหยียนก็โจมตี

ดาบที่พุ่งลงมาจากท้องฟ้า

แสงสีม่วงนับไม่ถ้วนพุ่งโจมตีหัวของมังกรจูหลง

โฮก!

จันทร์ในดวงตาที่เปิดออกเริ่มส่องสว่างเมฆสีดำลอยปกคลุมไปทั่ว ทำให้ฉากตรงหน้าเป็นเหมือนกับจันทร์เสี้ยวยามค่ำคืน

ดาบตกกระทบกับเมฆสีดำโดยตรง

จากนั้น…

มันหายไป

จากนั้นจันทร์เสี้ยวสาดแสงสีเงินผ่านเมฆหนาพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

ตูม!เสียงฟ้าร้องดังสนั่น

ในท้องฟ้ายามค่ำคืนร่างหนึ่งปรากฎขึ้นท่ามกลางแสงดาบสีม่วง ในขณะเดียวกันก็พ่นเลือดออกมาเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามร่างนั้นปรากฎขึ้นเพียงเสี้ยววินาที

ไม่นานก็หายไปในท้องฟ้าและกลายเป็นแม่น้ำสีเงินที่ไหลผ่านท้องฟ้าพร้อมประกายแสงราวกับดวงดาว

”ข้าขอดูหน่อยว่าเจ้าจะทำได้สักแค่ไหน!”เมฆสีดำปกคลุมทั่วกรงเล็บทั้งสี่มังกรจูหลงพุ่งเข้าหาแม่น้ำสีเงินบนท้องฟ้า

เขาไม่สนใจเฉียนยู่และเหล่าศิษย์อีกต่อไป

บรรยากาศเงียบสงบ

เฉือกูเหยียนไม่ตอบมังกรจูหลง

อย่างไรก็ตามแม่น้ำสีเงินกำลังเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง　　และค่อยๆไหลเข้าหามังกรจูหลง

แม้ว่าแม่น้ำสีเงินจะไหลอย่างช้าเชื่องแต่ประกายแสงของดวงดาวนับไม่ถ้วนทำให้เห็นว่ามันกำลังปกคลุมเมฆหนาสีดำทั้งหมด

……………………………………..