Gate of God - ตอนที่ 1105 แต่งงานกับข้าแล้วเจ้าจะไม่เสียใจ

ตอนที่ 1105 แต่งงานกับข้าแล้วเจ้าจะไม่เสียใจ

….

ภูเขาสวรรค์นั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ดอกไม้ผลิบานไปทั่วกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วอากาศ ก้อนเมฆสีขาวลอยไปมาในอากาศ บรรยากาศรอบๆภูเขานั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันเก่าแก่โบราณ

อย่างไรก็ตามสถานที่อันงดงามเช่นนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความขัดแย้ง

เทพปีศาจและเทพอสูรจำนวนมากออกมาจากประตูเทพเจ้าของอสูรและปีศาจไม่หยุดหย่อน

กองทัพขนาดใหญ่จากทั้งอาณาจักรเซี่ยอาณาจักรแสงจันทร์ จักรวรรดินักรบศักดิ์สิทธิ์ จักรวรรดินักรบสูงสุด ล้วนรวมตัวกันอยู่ที่นี่

”กลิ่นหอมนั้นรุนแรงมากข้ารู้สึกว่าพลังของตัวเองกำลังจะก้าวไปอีกขั้น”

”ที่นี่มันวิเศษมากพลังของพวกเราสามารถเพิ่มขึ้นได้ด้วยการดมกลิ่นหอมของดอกไม้!”

”รีบปีนขึ้นไปบนภูเขา!”

เหล่าทหารจากทั้งสี่อาณาจักรล้วนตื่นเต้นเพียงได้กลิ่นพลังของบางคนก็เพิ่มขึ้นแล้ว

”จักรพรรดิแห่งอาณาจักรเซี่ยเจ้ามาจากบนภูเขาใช่หรือไม่? ด้านบนเป็นเช่นไรบ้าง?” จักรพรรดิแห่งอาณาจักรแสงจันทร์ถามขึ้นมา

เขาสัมผัสได้ว่ากลิ่นหอมนั้นพิเศษมาก

อย่างไรก็ตามเขายังถามออกมาด้วยความระมัดระวัง

”ข้าไม่แน่ใจนักแต่ว่าแหล่งพลังเทพเจ้านั้นได้ถูกเปิดออกแล้ว” หลินมู่ไป่ส่ายหน้า

”แต่ท่านกำลังลงจากภูเขางั้นรึ?”จักรพรรดิแห่งอาณาจักรนักรบสูงสุดกล่าวขึ้นมาด้วยความแปลกใจ　　”ใช่แล้ว”หลินมู่ไป่พยักหน้า

”ข้าเข้าใจแล้วส่วนตัวข้านั้นคิดว่าการที่แหล่งพลังเทพเจ้าถูกเปิดออกนั้นเป็นโอกาสอันดีของพวกเรา ข้าจะมุ่งขึ้นไปบนนั้น อย่างไรก็ตาม…”

”ข้าเข้าใจสิ่งที่ท่านกังวลดีหลังจากขึ้นไปบนภูเขาแล้วพวกเราจะแยกทัพออกจากกัน แต่อาณาจักรล้วนเคลื่อนไหวอย่างอิสระ”

”ฮ่าฮ่าฮ่า…ยอดเยี่ยม”

”พวกเราจะทำตามที่ท่านบอก”

”ข้าเองก็ไม่มีข้อขัดข้อง”

จักรพรรดิองค์อื่นๆล้วนพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อมีโอกาสดีๆสิ่งที่พวกเขากังวลมากที่สุดคือการทะเลาะเบาะแว้งเพื่อแย่งชิงทรัพยากรเหล่านั้น วิธีที่ดีที่สุดคือแยกกันไปคนละทิศละทาง

…

อารมณ์ของมู่ฉิงเฟิงเต็มไปด้วยความซับซ้อน　　หลังจากกินดอกไม้เข้าไปสิบกว่าดอกเขาสามารถสัมผัสได้ว่าพลังของตัวเองนั้นมากขึ้นจนเกือบจะสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับเทพเจ้าได้แล้ว

มันเป็นเรื่องที่ควรเฉลิมฉลอง

อย่างไรก็ตามร่างจำนวนหนึ่งล้มอยู่บนพื้นตรงหน้าเขา

ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากศพของเหล่าผู้นำสำนักจำนวนหนึ่ง

พวกเขาถูกร่างของเทพอสูรขนายักษ์ที่ร่วงลมาจากประตูทับใส่และตายลงในทันที

มู่ฉิงเฟิงต้องการจะช่วยพวกเขาแต่ตอนนี้เขายังอยู่ในระดับเซียนการเข้าไปช่วยก็เท่ากับรนหาที่ตายเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้นอสูรและปีศาจมีจำนวนมากเกินไป

ทุกคนล้วนต่อสู้เพื่อพลังอันยิ่งใหญ่

ในเวลาเดียวกันมีอสูรร้ายตัวหนึ่งกำลังจ้องมองไปที่พวกของมู่ฉิงเฟิง　　”โฮก!!!”

มันเป็นอสูรที่มีเขาขนาดใหญ่อยู่บนหัวมีตัว แขนและขาเป็นสีขาว มันตบแขนลงไปบนพื้นจนเกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

จูเหยียน!

มันเป็นเทพอสูรที่ดุร้ายมาก

ที่สำคัญมันฉลาดมากจนรู้ได้ในทันทีว่าพวกเขามู่ฉิงเฟิงทั้งสี่คนอ่อนแอแค่ไหน

”มันคือ…จูเหยียน?”เซียนสวรรค์พักพิงรู้สึกผิดเล็กน้อย เขากินดอกไม้ไปจำนวนมากแต่ยังกลับไม่สามารถไปถึงระดับเทพเจ้าได้

”มันกำลังตรงมาหาพวกเรา”เหยียนเฉียนหลี่ขมวดคิ้ว

เขาสามารถมองเห็นความกระหายเลือดในสายตาของมันได้

หลังจากที่เหยียนเฉียนหลี่พูดจบจูเหยียนก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

มันมาถึงพวกเขาแทบจะในทันที　　”จวี้เอ๋อหนี!” คนแรกที่เซียนสวรรค์พักพิงกังวลมากที่สุดคือวู่จวี้เอ๋อ เขาผลักนางออกไปข้างๆและเขวี้ยงด้ายสีเงินออกไปในอากาศ

มันกลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ปกคลุมร่างของจูเหยียน

”อาจารย์!”วู่จวี้เอ๋อที่ถูกผลักออกไปไกลเป็นกังวลมาก

”หึ..”จูเหยียนยิ้มเยาะ มันจับตาข่ายเงินด้วยมือเปล่าและฉีกกระชากมันจนขาดเป็นชิ้นๆทันที

มันกำลังทดสอบพลังของพวกมู่ฉิงเฟิงและตอนนี้มันมั่นใจแล้วว่าเหยื่อของมันนั้นอ่อนแอแค่ไหน

มันยกหมัดและเหวี่ยงออกไปหาเซียนสวรรค์พักพิงทันที

”ปั้ง!”เสียงกระดูกแตกดังขึ้น

ร่างของเซียนสวรรค์พักพิงกระเด็นออกไปไกล

”เซียนสวรรค์พักพิง!”เหยียนเฉียนหลี่กังวลมาก เขาต้องการจะคว้าร่างของเซียนสวรรค์พักพิงเอาไว้

อย่างไรก็ตามจูเหยียนเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งร่างของมันกระโดดขึ้นไปสูงกว่าสิบเมตร

สีหน้าของเหยียนเฉียนหลี่เปลี่ยนไป

เขาไม่สามารถรับมือเทพอสูรด้วยตัวคนเดียวได้

”สวะ!”ก่อนที่กำปั้นของจูเหยียนจะกระทบกับใบหน้าของเหยียนเฉียนหลี่ เสียงของมู่ฉิงเฟิงก็ดังขึ้น

หลังจากนั้นนิ้วของเขาก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าราวกับมันเป็นดาบ

”ปั้ง!”ร่างกายของจูเหยียนเอนไปด้านหลัง ดวงตาสีแดงของมันแสดงให้เห็นถึงความตกใจ

มันรู้สึกว่าพวกเขามู่ฉิงเฟิงนั้นยังไม่ได้อยู่ในระดับเทพเจ้า

อย่างไรก็ตามวิชาดัชนีของมู่ฉิงเฟิงกลับทำให้มันถอยออกมาได้　　”โฮก!”จูเหยียนร้องคำราม

ด้านเหยียนเฉียนหลี่หลังจากคว้าร่างของเซียนสวรรค์พักพิงเอาไว้ได้เขารีบพุ่งออกไปให้ไกลที่สุดเพื่อรักษาระยะห่างจากจูเหยียน

”ท่านเหยียนปกป้องเซียนสวรรค์พักพิงและผู้นำนิกายวู่ ข้าจะรับมือกับมันเอง” มู่ฉิงเฟิงขมวดคิ้ว แม้ว่าเขาจะสามารถทำให้จูเหยียนถอยหนีได้ แต่นิ้วของเขากำลังรู้สึกปวดอย่างรุนแรง

ความแตกต่างของระดับเซียนและระดับเทพเจ้านั้นใหญ่หลวงมาก

”อาจารย์ท่านเป็นอะไรไหม?” วู่จวี้เอ๋อกังวลมาก

”แค่กแค่ก…ตาเฒ่าเหยียน วู่จวี้เอ๋อ ไม่ต้องสนใจข้า หนีไปซะ!” เซียนสวรรค์พังพิงกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่ซีดขาว

กระดูกหน้าอกของเขาแตกละเอียดและไม่สามารถทำอะไรได้อีกต่อไป

”เหอะ…มนุษย์อ่อนแอเช่นพวกเจ้ากล้าแย่งชิงแหล่งพลังเทพเจ้าได้เยี่ยงไร?ไม่รู้จักเจียมตัว!” จูเหยียนกล่าวด้วยความดูถูก

มู่ฉิงเฟิงที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดถอยหลังไปสามก้าวโดยไม่รู้ตัว

จูเหยียนยิ้มอย่างเย็นชาเมื่อเห็นฉากนี้

”โฮก!”มันคำรามและตบพื้นอีกครั้ง

ครั้งนี้เทพอสูรตัวอื่นๆที่กำลังแย่งชิงดอกไม้และผลไม้ต้องหันกลับไปมองมู่ฉิงเฟิง

โฮก!!!

เทพอสูรสามตัวพุ่งเข้ามาล้อมรอบพวกของมู่ฉิงเฟิงเอาไว้ทันที

”โอ้พวกเราหนีไปไหนไม่ได้แล้ว!” เหยียนเฉียนหลี่ขมวดคิ้วด้วยความกังวลเมื่อเห็นอสูรร้ายทั้งสาม

จูเหยียนตัวเดียวก็ยากเกินที่จะรับมือแล้ว

ตอนนี้พวกมันมีสี่ตัวแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะชนะ

”ท่านมู่โปรดหนีไปก่อนท่านเป็นความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติแล้ว” เหยียนเฉียนหลี่กล่าว

ตอนนี้พวกเขาไม่มีทางสู้กับเทพอสูรทั้งสี่ได้อีกต่อไปมีเพียงมู่ฉิงเฟิงเท่านั้นที่มีโอกาสหนีออกไปได้

มู่ฉิงเฟิงกำมือแน่น

เขารู้ดีว่าไม่สามารถรับมือกับเทพอสูรทั้งสี่ได้และทางออกเดียวคือการหนี

อย่างไรก็ตามเขาจะทิ้งเหยียนเฉียนหลี่และเซียนสวรรค์พักพิงไปได้งั้นหรือ?

”ท่านเหยียนรีบหนีไปพร้อมกับเซียนสวรรค์พักพิงและผู้นำนิกายวู่ก่อน ข้าจะถ่วงเวลาให้เอง!”สัญชาตญาณบอกให้มู่ฉิงเฟิงหนีไป แต่เขาเลือกให้เหยียนเฉียนหลี่หนีไปก่อน

ไม่มีเหตุผลอื่น

เขาไม่ต้องการรู้สึกผิด

เมื่อเทียบกับคนอื่นๆแล้วเหยียนเฉียนหลี่เชื่อใจเขามาก หลังจากพบดอกไม้พวกเขาก็มอบให้มู่ฉิงในทันทีโดยไม่ลังเล　　ตอนนี้เขาจะเห็นแก่ตัวไม่ได้

เขาทำได้เพียงเดิมพัน!

เดิมพันว่าพลังของเขาจะทะลวงเข้าสู่ระดับเทพเจ้าได้ทันเวลาเพื่อช่วยทุกคน

”หนี?ฮ่าฮ่า… ไม่มีใครหนีไปไหนได้!”จูเหยียนพูดด้วยความเยือกเย็นและก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกันอสูรร้ายอีกสามตัวก็เริ่มเคลื่อนไหว

พวกมันพุ่งเข้าหาเหยียนเฉียนหลี่และวู่จวี้เอ๋อด้วยความรวดเร็ว

”จวี้เอ๋อหนีไป!”เหยียนเฉียนหลี่ต้องการผลักวู่จวี้เอ๋อออกไป

อย่างไรก็ตามมันสายเกินไปอสูรร้ายเข้าถึงตัวและอ้าปากกว้างพร้อมจะกลืนนางลงไปทั้งตัว

”เจิ้งจือจวี้เอ๋อกำลังจะไปหาเจ้าแล้ว!”วู่จวี้เอ๋อกัดฟันแน่นและดึงสายคาดเอวออกมา มันกลายเป็นลำแสงสามสี　　แสงสว่างพุ่งเข้าสู่ปากของอสูรร้าย

มันกลายเป็นดาบยาวสามเล่มแดง ฟ้าและทอง

ดาบแทงเข้าไปในปากของพวกมันทำให้ต้องถอยออกไปหนึ่งก้าว

จากนั้นวู่จวี้เอ๋อก็ทรุดลงกับพื้น

นางต้องใช้พลังทั้งหมดเพราะนี่คือโอกาสเพียงหนึ่งเดียวถ้าหากไม่สามารถฆ่าอสูรร้ายได้ นางก็คงไม่มีทางรอดแล้ว

อสูรร้ายที่ถอยหลังไปแววตาของมันเต็มไปด้วยความเย็นชาเพราะถูกทำร้ายโดยมนุษย์ที่อ่อนแอ

อสูรร้ายโจมตีอีกครั้งมันฟาดกรงเล็บไปที่หัวของวู่จวี้เอ๋อ

”จวี้เอ๋อ!”เซียนสวรรค์พักพิงร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวด

เหยียนเฉียนหลี่หันมองด้วยสัญชาตญาณและต้องการช่วยนางอย่างไรก็ตามร่างของเขาถูกอสูรร้ายเตะออกไปไกล　　ในขณะเดียวกันวู่จวี้เอ๋อค่อยๆหลับตาลง

นางฟังเสียงลมและสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่พัดผ่านเส้นผมนางรู้ดีว่าไม่สามารถหลบได้ และไม่มีใครสามารถช่วยนางได้

นางกำลังจะตาย?

นางไม่รู้ว่าจะได้พบกับเขาอีกครั้งหรือไม่

นางหวังเพียงจะได้แต่งงานกับเขา

แม้จะเป็นนรกนางก็ไม่เสียใจและจะได้อยู่กับเขาตลอดไป

ตู้ม!

”นี่คือความตายงั้นหรือ?มัน …มันไม่เจ็บเลยแม้แต่น้อย”น้ำตาของวู่จวี้เอ๋อไหลอาบแก้ม

ความตาย

ข้าตายแล้วจริงๆ…

แต่ทำไมนางยังสามารถสัมผัสได้ถึงน้ำตาอุ่นๆบนใบหน้า? 　　สายลม

สายลมพัดผ่านใบหน้าของนาง

วู่จวี้เอ๋อค่อยๆลืมตาขึ้นอีกครั้งเพื่อมองโลกแห่งความตายแต่นางกลับเห็นร่างที่คุ้นเคยยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันสดใส