Gate of God - ตอนที่ 1115 โชคดีในโชคร้าย

ตอนที่ 1115 โชคดีในโชคร้าย

พลังของมนุษย์ทุกคนที่เพิ่มขึ้นนั้นเป็นเรื่องที่ดีมันจะทำให้มนุษยชาติมีโอกาสที่จะผ่านช่วงวิกฤติไปได้มากขึ้น

ฟางเจิ้งจือเงยหน้ามองไปไกลอสูรร้ายโบราณทั้งสามกับสิบสองพ่อมดบาดเจ็บเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามเพราะอยู่ในแหล่งพลังเทพเจ้าบาดแผลของพวกมันได้รับการรักษาอย่างรวดรวเร็ว ก่อนที่พวกมันจะกลับมาต่อสู้ต่อด้วยความแน่วแน่

อย่างไรก็ตามทันใดนั้นลำแสงสีทองได้พุ่งลงมาที่พื้น

มันเร็วมาก

”โฮก!”ฮุนตุ๋นคำรามออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว

หงโหย่วและสิบสองพ่อมดก็ตกตะลึงเช่นกันพวกเขากำลังจะได้ผลไม้แต่มีบางอย่างแย่งไป

”คุนเผิง!”ฉงฉีตะโกนออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว เขารู้ว่าต้องเป็นคุนเผิงแน่นอน

”ฮ่าฮ่าฮ่า…”เสียงหัวเราะดังลั่นไปทั่วท้องฟ้า

แสงสีทองสว่างจ้าปีกของมันขยายใหญ่ขึ้นเกือบสองเท่าบดบังไปทั่วท้องฟ้า

ผลไม้เทพเจ้าเพียงลูกเดียวสามารถเพิ่มพลังของผู้ที่อยู่ในระดับเทพเจ้าขึ้นได้หลายเท่า

มันน่าหวาหวั่นเกินไป

”เดี๋ยวนะถ้าแหล่งพลังเทพเจ้าสามารถทำให้พลังเพิ่มขึ้นได้หลายเท่า แล้วทำไมมันถึงถูกปิดผนึก?” ฟางเจิ้งจือไม่ได้เร่งรีบเข้าไปชิงผลไม้ แต่เขาคิดถึงสิ่งผิดปกติบางอย่าง

ความจริงแล้วมีความลับอยู่มากมมายที่เขายังหาคำตอบไม่ได้

ข้อแรกคือความจริงเบื้องหลังสงครามในยุคโบราณแม้จะมีบันทึกบนศิลาและสุสานของจักรพรรดิฮวงอยู่ แต่บันทึกเหล่านั้นคลุมเครือเกินไป

ราวกับว่า…

มีใครบางคนจงใจเปลี่ยนแปลงข้อมูล

มันแปลกมาก

ที่สำคัญที่สุดคือความคิดของอสูรและปีศาจพวกมันดูไม่ได้เรียนรู้จากสงครามในยุคโบราณเลยแม้แต่น้อย

ข้อที่สองคือทำไมจักรพรรดิฮวงถึงไปอยู่บนจักรวาลได้และเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น

ข้อที่สามคือมีบันทึกเกี่ยวกับแหล่งพลังเทพเจ้าน้อยมากแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย อย่างเช่นบันทึกโบราณของหยุนชิงวู มีกล่าวถึงผลไม้และดอกไม้ที่ช่วยเพิ่มพลัง

สิ่งเหล่านี้อาจจะดูเหลือเชื่อแต่มันกำลังเกิดขึ้นจริง

หากแหล่งพลังเทพเจ้าสามารถช่วยให้พลังเพิ่มขึ้นได้ขนาดนี้เท่ากับใครก็สามารถแข็งแกร่งได้　　แล้วทำไมมันถึงถูกปิดผนึก?

สถานที่ที่สามารถทำให้คนกลายเป็นเทพเจ้าได้…

”แล้วปัญหามันอยู่ตรงไหน?ดินแดนต้องห้ามที่หยุนชิงวูกล่าวคืออะไร?” ฟางเจิ้งจือนึกไม่ออกจริงๆ

เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

หรือหยุนชิงวูยังซ่อนบางสิ่งไว้อีก?

ฟางเจิ้งจือรู้สึกว่าตัวเองกำลังมืดแปดด้าน

ทันใดนั้นเองเขาได้ยินเสียงร้องที่ตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น

”พลังของข้าเพิ่มขึ้น”

”หัวใจของข้าได้รับการชำระล้างข้าสามารถทะลวงผ่านระดับพลังได้แล้ว!”

”วิเศษมากจากระดับอภินิหารไปสู่ระดับจุติ!”

”…”　　เสียงตื่นเต้นดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าอันมืดทึบของจักรพรรดิทั้งสามที่ค่อยๆผ่อนคลายลงเมื่อเห็นผลลัพธ์ของแหล่งพลังเทพเจ้า

”แหล่งพลังเทพเจ้า…คืออะไรกันแน่?”ฟางเจิ้งจือยังคงประหลาดใจ แต่ไม่มีใครสนใจเขา

หลินมู่ไป่กำลงส่งทหารจำนวนมากเข้าไปในแหล่งพลังเพทเจ้า

แม้แต่มู่ฉิงเฟิงและคนอื่นๆก็เริ่มกินดอกไม้ต่อ…

โม่ฉานฉือที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก่อนหน้านี้หลังจากกินดอกไม้ไปหลายดอก ไม่เพียงแต่อาการบาดเจ็บของเขาจะดีขึ้น แต่พลังของเขาเพิ่มขึ้นหลายเท่า

”ข้ารู้สึกว่าอายุของข้าลดลงเกือบยี่สิบปี!”โม่ฉานฉือตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

มู่ฉิงเฟิงเองก็เช่นกันความฝันที่จะไปถึงระดับเทพเจ้าของเขาใกล้เป็นจริง เขาไม่ยอมหยุดง่ายๆแน่นอน　　ทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความสุข

มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับอีกฝั่งหนึ่ง

ฮุนตุ๋นถูกพ่อมดทั้งสิบสองก่อกวนจนทำให้คุนเผิงมีโอกาสเข้ามาแย่งชิงผลไม้ไปได้มันต้องการจะฆ่าคุนเผิงทิ้งอย่างไรก็ตามตอนนี้พลังของมันเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมากจนมันไม่สามารถทำอะไรได้

มันสามารถทำได้เพียงระบายความโกรธใส่พ่อมดทั้งสิบสอง

”ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทุกคน!”ฮุนตุ๋นคำรามพร้อมกระโจนออกไปด้านหน้า มันต้องการจะบดขยี้พ่อมดทั้งสิบสอง

เศษหินขนาดใหญ่กระเด็นไปทั่ว

แม้เหล่าพ่อมดทั้งสิบสองจะแข็งแกร่งแต่ก็ไม่สามารถรับมือกับความบ้าคลั่งของฮุนตุ๋น

จากนั้นการไล่ล่าก็เริ่มต้นขึ้น

การบาดเจ็บที่ไม่จำเป็นเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเทพอสูรที่อ่อนแอกว่าถูกฮุนตุ๋นหยียบย่ำและฆ่าทิ้งก่อนที่พวกมันจะได้กินดอกไม้　　พื้นย้อมไปด้วยสีแดง

เลือดไหลนองแหล่งพลังเทพเจ้า

อย่างไรก็ตามมันไม่สามารถกลบกลิ่นหอมของดอกไม้ได้

ผลไม้อีกลูกปรากฎขึ้นในเวลาไม่นาน

มันเป็นผลไม้สีขาวที่ดูเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง

เหล่าเทพอสูรจ้องมองมันด้วยสายตาอันแดงก่ำ

”ทำไมผลไม้ถึงโผล่ออกมาจากฝั่งนั้นเพียงอย่างเดียว?”ปิงหยางดูไม่พอใจเป็นอย่างมาก

”มันอาจจะเป็นความโชคดีในโชคร้าย”ฉือกูเหยียนกล่าวเรียบๆ

”พี่เหยียนหมายความว่ายังไง?”ปิงหยางไม่เข้าใจสิ่งที่ฉือกูเหยียนกล่าว

”ถ้าผลไม้ปรากฎขึ้นในดินแดนฝั่งนี้พวกเราจะทำยังไงถ้าพวกเทพอสูรและปีศาจพุ่งเข้ามา”ฉือกูเหยียนถามกลับ　　”ก็แค่สู้กับพวกมัน!”ปิงหยางกล่าวด้วยท่าทีอันมุ่งมั่น

”ฮ่าฮ่า..”ฉือกูเหยียนหัวเราะเบาๆก่อนจะเงียบไป

ด้านฟางเจิ้งจือเขากำลังครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง

มีโอกาสครึ่งหนึ่งที่ผลไม้จะปรากฎขึ้นฝั่งเขา

อย่างไรก็ตามผลไม้ทั้งสองลูกกลับปรากฎขึ้นในอีกฝั่งทั้งหมด

มันค่อนข้างแปลก…

สุดท้ายฟางเจิ้งจือไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะมันก็ถือว่าเป็นโชคดีในโชคร้ายอย่างที่ฉือกูเหยียนบอก

พวกเขาไม่มีพลังมากพอที่จะสามารถแย่งชิงผลไม้จากปีศาจและอสูรทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้นเขากำลังรอให้พลังในร่างกายคงที่การที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในตอนนี้นั้นเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด　　ผลการต่อสู้เพื่อแย่งชิงผลไม้ออกมาแล้ว

เทพอสูรที่รูปร่างเหมือนงูคลานออกมาจากใต้ดินและกลืนกินผลไม้เข้าไป

มันทำฮุนตุ๋นและพ่อมดทั้งสิบสองบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม

การต่อสู้ทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

บาดแผลของมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆขณะที่แหล่งพลังเทพเจ้ายังคงรักษาพวกมันไปด้วยเรื่อยๆเช่นกัน

ทันใดนั้นผลไม้อีกลูกได้ปรากฎขึ้น

และมันยังคงอยู่อีกฝั่งของดินแดน

”โฮก!!!”

”…”

”ใครหน้าไหนก็ตามกล้าขโมยผลไม้ไปจากข้าอีกต้องตาย!”ฮุนตุ๋นโกรธมาก หน้าของมันแดงก่ำ

มันไม่คิดจะแสดงความเมตตาอีกต่อไป

ไม่ว่าจะเป็นปีศาจหรืออสูรมันก็ไม่คิดจะไว้หน้า

ด้านสิบสองพ่อมดเองก็กำลังบ้าคลังเช่นกันปีศาจระดับสูงจำนวนหนึ่งตายลงเพราะฮุนตุ๋น เขาไม่มีทางปล่อยให้ฮุนตุ๋นได้ผลไม้ไปแน่นอน

”ทำไมมันถึงปรากฎขึ้นด้านนั้นอีกแล้ว?น่าหงุดหงิดจริงๆ!” ปิงหยางบ่นออกมา

ฉือกูเหยียนไม่ได้พูดอะไรนางมองไปที่หยุนชิงวูราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

ด้านหยุนชิงวูนางยืนอยู่เงียบๆ

นางไม่ได้สนใจที่จะต่อสู้เพื่อผลไม้นางยืนนิ่งราวกับเป็นรูปปั้น

ด้านจักรพรรดินีอสูรไป่ฉือเองก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเช่นกันแม้พลังของนางจะเพิ่มขึ้นก็ไม่สามารถหยุดการต่อสู้ที่เต็มไปด้วยตัวตนอันทรงพลังได้

ฟางเจิ้งจือขมวดคิ้วเล็กน้อย

ผลไม้ลูกที่สามก็ปรากฎขึ้นฝั่งนั้น

มันแปลกเกินไป　　อย่างไรก็ตามฟางเจิ้งจือต้องรออีกเล็กน้อยให้พลังของเขาคงที่ก่อนจะเริ่มโจมตี

เขารู้สึกว่าสองในสามของพลังทั้งหมดของเขาเริ่มบริสุทธิ์

��