GOD-WING เซียนสไนเปอร์ โค้ชขั้นเทพ [นิยายแปล] - ตอนที่ 9 เซียนสเก็ตช์ภาพ (1)
ตอนที่ 9 เซียนสเก็ตช์ภาพ (1)
สือเดี่ยวปีนเล่นตําแหน่งบุกชนตัวสํารองของทีมชาติ ในการ แย่งเวิลด์คัพรอบนี้ได้ลงสนามแค่ครั้งเดียว เด็กหนุ่มแบกปืนกลท่าทางน่า เกรงขาม พุ่งอยู่หน้าสุด ทว่าเวลาที่ควรรุกกลับไม่กล้ารุก เอาแต่ซ่อนตัวคอย โอกาส กระทั่งโดนตัวจู่โจมฝ่ายศัตรูอ้อมมาโจมตีถึงค่อยลนลานยิงปืน แต่ กระสุนที่ยิงปังๆๆ ก็แฉลบไปทั่ว จนเหมือนกําลังสเก็ตช์ภาพโครงร่างอีกฝ่าย
อยู่
คําว่า “เซียนสเก็ตช์ภาพ’ ของเจียงเส้าอวี่ จึงขยี้ใส่จุดอ่อน ยองลือเสี่ยวปินแบบเฉาะเดียวเห็นเลือด
สือเดี่ยวปืนจุกเสียดในอก เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สายตาที่มองจอ คอมฯ เปลี่ยนเป็นตั้งใจขั้นสุด สองมือรัวคีย์บอร์ดพิมพ์ตอบ [ในเมื่อคุณเก่ง ขนาดนั้น งั้นเกมนี้คุณเป็นฝ่ายเลือกแมปเลยครับ]
[เล่นไปงั้นๆ] : นายเลือกดีกว่า เลือกแมปที่นายชํานาญที่สุดมาเล่นให้
ฉันดูหน่อย
[สือเสี่ยวปิน] : …
โม่หานเทียนข้างๆ เตือนสติเขา “เสี่ยวปิน อย่าไหลตามเกมหมอนั่น เยากําลังเล่นสงครามจิตวิทยา จงใจและให้นายเสียสมาธิ!”
แน่ๆ”
ลือเสี่ยวปืนชะงัก ก่อนพยักหน้าตอบ “พี่พูดถูก สงครามจิตวิทยา
โม่หานเทียน “นายเลือกแมปที่ตัวชนได้โชว์ของที่สุด แล้วยิงอัดหมอ
นั่นให้เละเลย!”
ศิลา
สื่อเสี่ยวปินเปิดคลังแมป กดเลือกแมปหนึ่งทันที——สนามรบกอง
มันเป็นแมปที่เต็มไปด้วยสิ่งกีดขวางอย่างที่พบเห็นได้บ่อยตอนเล่น
เกม กองหินรูปทรงประหลาดสูง านับไม่ถ้วนกระจายอยู่ทั่วแมป ผู้เล่นต้อง รบกันท่ามกลางตรอกซอกหินมากมาย แมปนี้มีความซับซ้อนมาก ควรซ่อน ตัวตอนไหน ควรยิงปืนเมื่อไร เคลื่อนที่ยังไง ล้วนเป็นการทดสอบไหวพริบ การตัดสินใจของผู้เล่นทั้งสิ้น
เลือกแบบซับซ้อนขนาดนี้? ท่าทางเจ้าหนูนี่จะเอาจริงแล้ว
เจียงเส้าอวี่กดปุ่มพร้อม เปลี่ยนอาวุธอย่างรวดเร็ว
อาวุธหลักของเขายังคงเป็นปืนกลที่ดุดันข่มขวัญอย่าง ปืนกล ทอมป์สัน-เรจจิ้งเฟลม’ ส่วนอาวุธรองเปลี่ยนมาใช้ปืนใหญ่เลเซอร์ มันคือปืน กลขนาดใหญ่ที่หนักที่สุดในเกม มีกระสุนแค่สี่นัด เมื่อตั้งปีนแล้วจะพา เคลื่อนที่ไปไหนไม่ได้ แต่กระสุนปืนใหญ่ที่ยิงออกไปมีพลังทําลายล้างสูงถึงขั้น ระเบิดภูเขาเผากระท่อม ถ้ายิงใส่ศัตรูบนพื้นราบทางตรง ก็สามารถสร้าง
ความเสียหายเป็นวงกว้าง
ตัวเอง
นอกจากนี้ เขายังเอาระเบิดควันที่เป็นอาวุธประเภทขว้างปาไปด้วย
จะหยิบอะไรใส่ช่องเก็บอาวุธทั้งสาม ผู้เล่นแต่ละคนต่างมีสไตล์ของ
อันที่จริงตําแหน่งบุกชนมีวิธีการเล่นที่พลิกแพลงได้หลากหลาย
เปลี่ยนกลยุทธ์แตกต่างกันไปในแต่ละแมป
เจียงเส้าอวี่ฉวยโอกาสที่การแย่งยังไม่เริ่ม เปิดแชตสาธารณะแล้ว
พิมพ์ถาม [ลือเสี่ยวปิน นายคิดว่าตัวบุกชนควรเล่นยังไง]
ลือเสี่ยวปินอึ้ง หันมองโม่หานเทียนด้วยสีหน้าสับสน “พี่โม่ เขากําลัง
ถามผมเหรอ”
โม่หานเทียนเหลือกตามองบน “ไม่ต้องไปสนเขา หมอนั่นคิดว่ากําลัง สอนหนังสือในห้องเรียนอยู่รึไง!? ก็แค่สงครามจิตวิทยา เขากําลังปั่นนาย!” ลือเสี่ยวปินพยักหน้าเห็นด้วย พิมพ์ตอบ (ผมไม่จําเป็นต้องอธิบายให้
คุณฟัง เริ่มเถอะ]
[เล่นไปงั้นๆ] : โอเค งั้นก็ใช้การต่อสู้จริงมาอธิบายแล้วกัน
การแข่งเริ่มขึ้น
โหมดสู้เดี่ยวในสนามซ้อมยิงปืนมีกฎแสนเรียบง่าย ทั้งสองฝ่ายพก
อาวุธตามใจ เข้าสู่แมปที่เลือกไว้ มาอีกฝ่ายได้ก็ถือว่าชนะ
อาวุธหลักที่สือเลี่ยวปืนพกมาคือ MP5-แบล็กไนท์” ปืนกลคลาสลิกที่ พบเห็นได้บ่อยทั่วโลก ตัวปืนสีดําสนิททั้งกระบอกเหมือนอัศวินที่รอออก ปฏิบัติภารกิจใต้รัตติกาลมืด ทั้งไม่สะดุดตาทั้งอันตราย ยิงเร็ว พลังทําลาย แข็งแกร่ง วิถีกระสุนมั่นคง
ส่วนอาวุธรอง เยาพก เดสเซิร์ทอีเกิล-เกรย์ดราก้อน” ปืนพกที่เห็นได้ ทั่วไป เหมาะกับการยิงเร็วในแมปที่มีสิ่งกีดขวางจํานวนมาก
ช่องอาวุธสุดท้าย เขาเลือกระเบิดมือ อาวุธประเภทยว้างปา ใช้เสริม ความเสียหายหรือไม่ก็อําพรางตัวเพื่อล่าถอย
เริ่มการแข่งขัน
แมปสนามรบกองศิลามีแต่สิ่งกีดขวาง หินรูปทรงแปลกประหลาดบด
บังทัศนวิสัยของผู้เล่น ผู้เล่นต้องเคลื่อนไหวไปมาท่ามกลางกองหินเหล่านี้ เจี ยงเส้าอวี่แทรกตัวไปตามแนวหิน เคลื่อนไหวว่องไวประหนึ่งสายลมพัด สือเสี่ยวปินเองก็พุ่งเข้าไปกลางแมป ค้นหาตัวอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวายดังมาจากด้านหน้าทางขวา ลือเสี่ยวปินใจกระตุก เปลี่ยนอาวุธเป็นปืนพกแล้วรีบอ้อมไปทางนั้น แต่เพิ่ง เดินได้ไม่กี่ก้าว เบื้องหน้าพลันเกิดควันขาวพวยพุ่ง สือเดี่ยวปืนรีบวูบร่างเข้า แอบหลังก้อนหินทันทีเพื่อไม่ให้ถูกอีกฝ่ายยิงโดน
วินาทีต่อมา เสียงกัมปนาทยังสะท้าน—-
ตูม!
หลังจากเสียงระเบิดกึกก้องจนหูแทบดับ ก้อนหินรอบด้านถูกระเบิด เป่าจนแหลกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินปลิวว่อนในอากาศ พลังอันน่าสะพรึงของปืน ใหญ่เลเซอร์ไม่เพียงระเบิดหินก้อนใหญ่ด้านหลังสือเดี่ยวปืนจนแหลกเป็นจุ ณ แต่ยังเผาพื้น ทิ้งรอยดําไหม้เกรียมขนาดราวหนึ่งเมตรไว้ด้วย!
สือเดี่ยวปืนกลับหลังหันวิ่งทันที
นักกีฬาที่ติดทีมชาติได้ย่อมมีพรสวรรค์ไม่อ่อนด้อย เทคนิคการ
เคลื่อนที่ก็อยู่ในระดับไม่เลว ทั้งสองฝ่ายเริ่มเล่นซ่อนแอบนายไล่ฉันซ่อน
ท่ามกลางกองหินกระจัดกระจาย
ไม่นาน คือเสี่ยวปินก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากตรงทางแยกอีกครั้ง
เขาแอบอยู่หลังก้อนหิน เดินไวซิกแซ็กเป็นตัว Z อ้อมไปด้านข้าง
แล้วยิงใส่ทางแยกอย่างเด็ดขาด!
ปังปังปังปัง——
กระสุนที่ยิงออกจากปืนกลทรงพลังหนักหน่วง เจียงเส้าอวี่ที่เดินผ่าน
มาถูกกระสุนยิงเฉียดร่าง เลือดลดฮวบไปห้าสิบเปอร์เซ็นต์
– [[Devil333] ใช้ [MP5-แบล็กไนท์] ยิงโจมตีถูก [เล่นไปงั้นๆ] !]
ลือเสี่ยวปินตาเป็นประกาย
ยิงโดนแล้ว! กล้าเยาะเย้ยว่าเขาเป็นเซียนสเก็ตช์ภาพเรอะ งั้นมาดูกัน
ว่าเขาจะยิงเจ้าคนจองหองนี้จนพรุนเป็นรังผึ้งไหม!
สือเดี่ยวปีนรีบไล่ตามไป คิดจะสอยเล่นไปงั้นๆ ที่เลือดเหลือครึ่งเดียว
ไปพบพญายม
ในตอนนั้นเอง คู่ต่อสู้พลันโยนระเบิดควันออกมา กลุ่มควันหนาทํา ให้ลือเสี่ยวปินมองไม่เห็นอีก
เขาค่อยๆ หยุดฝีเท้า อีกฝ่ายเคลื่อนที่เร็ว ถ้าโยนระเบิดมือใส่มีความ เป็นไปได้สูงว่าจะพลาดเป้า งั้นค่อยใช้ปืนกลยิงกําจัดอีกฝ่ายตรงทางแยกข้าง
หน้าน่าจะแน่นอนกว่ารึเปล่า
ซอกหิน
ยังไม่ทันคิดตก เยื้องด้านหลังทางซ้ายก็ปรากฏกลุ่มควันขึ้นอีกครั้ง
ลือเสี่ยวปินเปลี่ยนทิศทางทันที
จากนั้นด้านหลังฝั่งขวาก็มีควันลอยขึ้นมาติดๆ
เล่นไปงั้นๆ เคลื่อนที่เร็วมาก เหมือนงูปราดเปรียวที่เลื้อยปราดตาม
ลือเสี่ยวปืนต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า แค่แป๊บเดียวทั่วทุกทิศกลับ
เต็มไปด้วยม่านควันหนา เขามองไม่เห็นเลยว่าคู่ต่อสู้อยู่ตรงไหน ขณะเดียวกัน เขาได้ยินเสียง “ตูม” ดังสะเทือนเลื่อนลั่นอีกครั้ง——