Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 10 ซื้อของ
ปรี๊ด~ เสียงนกหวีดของโค้ชอนันต์ดันขึ้นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าการซ้อมได้สิ้นสุดลงแล้ว “เอ้าคูลดาวน์ร่างกายแล้วกลับบ้านได้! ส่วนรามอยู่คุยกับโค้ชก่อน” สิ้นเสียงของโค้ชอนันต์นักกีฬาทั้งหมดก็เริ่มคูลดาวน์ร่างกายแล้วพากันไปอาบน้ำสำหรับนักกีฬา ส่วนรามนั้นหลังจากคูลดาวน์ร่างกายเสร็จก็ตรงไปหาโค้ชอนันต์ทันที
“ราม มือของเธอหายดีแล้วหรอ” โค้ชอนันต์กล่าวถามรามออกไปทันทีเพราะรามถือว่าเป็นตำแหน่ง Shooting Guard ที่ดีที่สุดในตอนนี้แถมอีกไม่ถึงสัปดาห์ก็ถึงเวลาการแข่งขันกระชับมิตรระหว่างโรงเรียนแล้ว
“เอ่อ…ใกล้หายแล้วครับแต่มันยังปวดอยู่นิดหน่อย” รามกล่าวโกหกออกไปพร้อมทั้งขอโทษอาจารย์ในใจ
“เห้อ~ เธอนี่น้า รอให้หายดีก่อนค่อยมาซ้อมก็ได้ถ้ามันอักเสบขึ้นมาหรือบาดเจ็บหนักกว่าเก่ามันจะส่งผลกับตัวเธอได้นะ อาจารย์เองไม่อยากเห็นเธอบาดเจ็บไปมากกว่านี้หรอก” โค้ชอนันต์ลูบหัวของรามพร้อมกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
“ขอบคุณครับที่เป็นห่วงครับโค้ชแต่ว่าผมเองก็ไม่อยากเอาเปรียบคนอื่นในทีมน่ะครับ ถึงมือของผมจะยังไม่หายดีแต่ว่าขาของผมยังใช้ได้ปกติ อย่างน้อยผมก็ยังได้ซ้อมรูปแบบการบุก ตั้งรับได้นะครับ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
โค้ชอนันต์อดที่จะชื่นชมรามไม่ได้แต่อีกใจหนึ่งเขาก็อยากให้รามพักจนกว่าจะหาย “เห้อ~ เอาละถึงห้ามไปเธอก็ไม่ฟังอยู่ดี งั้นวันศุกร์ค่อยมาซ้อมอีกทีแล้วกัน ถือเป็นคำสั่งห้ามขัดเข้าใจมั้ย?”
“งั้นก็ได้ครับโค้ช” รามตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่แต่ทำไงได้เพราะคำสั่งของโค้ชถือเป็นคำสั่งที่เด็ดขาดสำหรับนักกีฬา
“เพื่อตัวเธอเองนะราม เอาละไปอาบน้ำกลับบ้านได้แล้วไป” โค้ชอนันต์กล่าวกับรามด้วยความเอ็นดูก่อนจะไล่ไปอาบน้ำและให้กลับบ้าน
หลังจากรามอาบน้ำเสร็จราก็เดินออกจากโรงเรียนพร้อมกับการินระหว่างทางทั้งคู่ก็สนทนาเรื่องราวต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเกม ฟุตบอล รามหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาก็พบว่าเวลายังเหลืออยู่จึงเอ่ยชวนการินไปซื้อของเป็นเพื่อน “ไอ้การินไปมาร์เก็ตกับกูปล่าว”
“ไปไมวะ” การินถาม
“พอดีกูลงเรียนคหกรรมน่ะว่าจะไปดูเครื่องมือหน่อย”
“หืม มึงมีเงินหรอวะ เครื่องมือแต่ละชิ้นแพงเอาเรื่องอยู่นะโว้ย” การินขมวดถามกลับรามไปเพราะเขารู้ดีว่าบ้านของรามนั้นไม่ได้รวยเหมือนบ้านของเขา
“เออ พอมีอยู่ น่าจะพอซื้ออุปกรณ์ทำอาหารได้หลายชิ้น”
“แล้วมึงทำอาหารเป็นหรอวะถึงลงเรียนคหกรรมเนี่ยไม่ใช่พอทำอาหารออกมากลายเป็นอย่างอื่นนะโว้ย” การินกล่าวออกมาพร้อมทำท่าขนลุก
“ไอ้เชี้ย! เดี๋ยวกูเตะให้เลยนิตกลงจะไปเป็นเพื่อนกูมั้ย” รามกล่าวออกไปพร้อมทำท่าจะไล่เตะการิน ส่วนการินนั้นก็เตรียมวิ่งหนีลูกเตะของเพื่อนรักของเขา
“เออ ๆ หยอกเล่นแค่นี้ก็ไม่ได้ไปรถกูแล้วกัน” การินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อก่อนจะกล่าวตกลง
ทั้งคู่เดินออกมาหน้าโรงเรียนก็พบกับรถ BMW สีดำเงาจอดรอรับอยู่พร้อมกับมีชายสวมเสื้อสูทยืนรอ “จะกลับบ้านเลยรึปล่าวครับนายน้อย” ชายที่คาดว่าเป็นคนขับรถที่มารับการินกล่าวถามออกไป
“ไปมาร์เก็ตก่อนพอดีเพื่อนฉันต้องการไปซื้อของนิดหน่อย” การินกล่าวตอบคนขันรถออกไปด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ
“รับทราบครับ” ว่าแล้วคนขับรถก็เปิดประตูเขิญการินขึ้นรถส่วนรามนั้นก็ขึ้นไปนั้งด้านหลังรถเหมือนกัน
ใช้เวลาไม่นานรถก็เคลื่อนตัวมาจอดที่มาร์เก็ตแห่งกนึ่งที่มีชื่อเสียงในเรื่องคุณภาพสินค้าและแน่นอนว่าราคาเองก็สมกับคุณภาพของมันเช่นกัน ทั้งสองคนเดินไปยังโซนอุปกรณ์ทำอาหารเป็นลำดับแรก “หืม ไอ้รามแน่ใจนะว่าจะเข้าร้านนี้” การินกล่าวถามรามเพื่อความแน่ใจเพราะดูลักษณะหน้าร้านที่ตกแต่งสไตล์จีนแต่ดันไม่มีลูกค้าเข้าเลยซักคนผิดกันร้านตรงข้ามที่มีคนเข้ากันอย่างเนืองแน่น
“เออ กูขี้เกียจไปเบียดกับคนอื่น” ว่าแล้วรามก็เดินเข้าร้านดังกล่าวไปทันที
“ยินดีต้อนรับ สินค้าวางอยู่บนชั้นเลือกเอาเอง” เสียงไร้อารมณ์ของเจ้าของร้านดังขึ้นทั้งรามและการินหันไปมองต้นเสียงก็พบกับชายชราที่สวมชุดจีนนั่งดื่มชาอยู่
‘นี่ไอ้รามมึงแน่ใจนะว่าจะซื้อร้านนี้น่ะ’ การินพูดกระซิบข้าง ๆ หูของราม
‘เออซิวะ เข้ามาทั้งทีแล้วเดินดูก่อนจะเป็นไรไป’ รามกระซิบตอบกลับไปก่อนจะเดินไปดูในโซนมีดทำครัวก่อนเป็นอะนดับแรก มีดทำครัวนั้นถูกบรรจุอยู่ในกล่องไม้วางเรียงรายบนชั้นอย่างสวยงาม รามเดินดูมีดทำครัวผ่านไปกล่องแล้วกล่องเล่าก็ยังไม่เจออันที่ถูกใจเขาซักที
“เจอยังวะไอ้ราม” การินที่เดินตามรามมาติด ๆ เห็นเพื่อนของเขาไม่เลือกซักทีก็อดสงสัยไม่ได้
“ยังเลยวะ ขอเดินดูก่อนเลือกมีดก็เหมือนเลือกเสื้อนั่นแหละต้องให้พอดีมือและใช้งานได้หลากหลาย…นั่นมัน” รามกล่าวการเลือกมีดของเขาออกไปก่อนที่สายตาของเขาจะไปสบกับกล่องมีดกล่องหนึ่งที่วางอยู่โดดเดี่ยว รามเดินตรงไปยังกล่องมีดที่วางอยู่ทันที
รามจ้องมองดูภายในประกอบด้วยมีด 3 เล่มบรรจุอยู่ภายในกล่อง รามจ้องมองดูที่ขั่วใบมีดมันมีสลักชื่อผู้สา้างมีดชุดนี้ไว้อยู่ “มิคาโดะ เซ็นชิน”
“ห๊ะ! เมื่อกี่มึงว่าอะไรนะไอ้อาม” การินไม่รู้ว่าตัวเองหูฝาดไปรึปล่าวจึงถามออกไปอีกครั้งเพราะชื่อที่รามเอ่ยเมื่อกี้นั้นคือช่างตีมีดและดาบที่เป็นตำนานเลยก็ว่าได้
“มิคาโดะ เซ็นชิน ไงมันมีชื่อสลักภาษาญี่ปุ่นไว้อยู่” รามไม่พูดปล่าวพร้อมชี้ให้การินดูชื่อที่สลักไว้ที่ต้นขั่วมีด
YOU MAY ALSO LIKE
