Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 11 ทดสอบมีดกับราชาทูน่า - novel-lucky

“เดี๋ยวนะ! มึงอ่านญี่ปุ่นออกด้วยหรอวะไอ้ราม แต่ช่างเถอะตอนนี้กูอยากรู้ว่ามันเป็นของจริงรึปล่าวมากกว่ารอกูแป๊ปหนึ่ง” การินกล่าวออกมาด้วยความสงสัยก่อนจะกดโทรศัพท์หาคนที่สามารถให้คำตอบเรื่องนี้เขาได้

“อะไรของมันวะ ช่างเถอะเอาอันนี้แล้วกัน” รามไม่สนใจการินที่กำลังคุยโทรศัพท์ด้วยความเคร่งเครียดเขาหยิบกล่องมีดขึ้นมาก่อนจะตรงไปหาชายชราที่นั่งดื่มชาอยู่

“เออ คุณลุงครับผมต้องการมีดชุดนี้น่ะครับไม่ทราบว่าราคามันประมาณเท่าไหร่” ที่รามกล่าวถามไปแบบนั้นเพราะมันไม่มีป้ายราคาติดอยู่นั่นเอง

“หืม? เจ้าหนูเอ็งแน่ใจหรอว่าจะเอามีดชุดนั้นน่ะ” ชายชรากล่าวถามรามด้วยความสงสัยเพราะมีดชุดนี้อยู่ที่ร้านของเขามานานมากแล้วแต่ไม่มีคนหยิบมันไปเป็นเจ้าของแม้แต่นิดเดียว เขาว่ากันว่าสิ่งของทุกชิ้นมักมีจิตวิญญาณอยู่ในตัวของมันเองโดยเฉพาะสิ่งของที่ทำขึ้นด้วยแรงกายและแรงใจ

“ครับ ผมอยากได้ชุดมีดเล่มนี้เพราะดูจากขนาดแล้วมันน่าจะเหมาะกับมือผมดีครับ แหะ ๆ ” รามกล่าวพร้อมเกาหัวตัวเอง

“หึหึ งั้นไปลองมีดกันก่อนมั้ยเผื่อการตัดสินใจของเอ็งอาจผิดพลาดก็ได้” ชายชราพูดพร้อมลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะกล่าวกับรามให้ตามเขาไปด้านหลังร้าน

รามหันไปมองการินที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ก่อนจะเดินเข้าไปบอกเพื่อนของเขาว่าขอไปลองมีดที่หลังร้าน การินเองกำลังจะเอ่ยห้ามแต่ไม่ทันเพราะรามนั้นเดินเข้าไปหลังร้านเรียบร้อยแล้ว

ด้านหลังร้าน รามที่เดินตามชายชราเข้ามานั้นก็ต้องร้องว้าวออกมาเพราะมันมีอุปกรณ์การทำอาหารที่ครบครันเป็นอย่างมากเครื่องเทศต่าง ๆ ถูกวางไว้เป็นสัดส่วนอย่างเป็นระเบียบพร้อมมีชื่อเขียนไว้เพื่อให้ง่ายต่อการหาและหยิบนำมันมาใช้งาน

ตึง! ชายชรานำกล่อง ๆ หนึ่งมาวางไว้ตรงหน้ารามพร้อมกับไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวกล้องจนรามสามารถสัมผัสกับมันได้ “ข้าจะให้เอ็งลองมีดกับสิ่งนี้” ชายชราเปิดกล่องออกไอเย็มทะลักออกมาจากกล่องทันที

“คุณลุงแน่ใจหรอครับว่าจะให้ผมลองมีดกับเจ้านี่จริง ๆ ” รามกล่าวถามออกไปด้วยความโง่งมเพราะที่อยู่จรงหน้าเขาคือหนึ่งในสุดยอดวัตถุดิบล้ำค่าที่มีราคาแพงและหายากที่สุดในโลก Giant blufin tuna (ทูน่าครีบน้ำเงินเหนือ)

“โหะ ๆ ๆ เอ็งไม่ต้องห่วงหรอกข้ามีพวกนี้เยอะใช้ไปตัวสองตัวจะเป็นอะไรไป” ชายชราหัวเราะออกมาพร้อมกล่าวกับรามด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายรามกับไอ้ของที่อยู่ตรงหน้าหาซื้อได้ตามตลาดสดนั่นแหละ (ก็ซื้อได้นะที่ตลาดปลาญี่ปุ่นไง:ลุงเซ็น)

“เอ็งไม่ต้องห่วงเรื่องราคาหรอก หึหึ ข้าเป็นคนบอกเอ็งให้มาลองมีดเองเพราะงั้นวัตถุดิบตรงหน้าเอ็งไม่ต้องเสียเงิน” ชายชราเดาความคิดของรามออกจึงกล่าวออกไปเพื่อแก้ข้อสงสัยที่รามนั้นคิดถามว่าชายชรารู้ได้ยังไง แววตาไงล่ะ ทุกการกระทำทุกความคิดมักจะฉายขึ้นมาในแววตาก่อนเสมอ ชายชราจึงรับรู้ได้ถึงความกังวลในแววตาของรามนั่นเอง

“เอ่อ…จะดีหรอครับ” รามยังคงไม่อยากใช้วัตถุดิบนี้อยู่ดีนั่นแหละ

“โว้ย! เอ็งนิข้าบอกให้ใช้ก็ใช้ไปเถอะลีลาอยู่นั่นเริ่มซักที!” ชายชราเริ่มหงุดหงิดเล็กน้อยที่อีกฝ่ายเอาแต่ลังเลไม่อยากทำอย่างนั้นไม่อยากทำอย่างนี้คนแบบนี้แล้วสำหรับชายชรามันโคตรน่ารำคาญจริง ๆ

“ขะ ครับ” รามตอบรับเสียงสั่นก่อนจะตรงไปหยิบทูน่าออกจากกล่องวางไว้บนเขียงสำหรับแล่ปลาโดยเฉพาะ รามใช้มือของเขาค่อย ๆ ลูบตัวปลาเบา ๆ พร้อมกับที่หน้าจอสีฟ้าเด้งขึ้นมาพร้อมทั้งรายละเอียดที่แตกต่างจากเห็ดพฤกษาและใบชุบชีวิต

[บลูฟินทูน่า]

รายละเอียด: บลูฟินทูน่าหรือเรียกอีกชื่อคือทูาน่าครีบน้ำเงินเหนือ เป็นสุดยอดวัตถุดิบระดับโลกโดยส่วนที่อร่อยที่สุดคือส่วนท้องหรือเรียกกันว่าโอโทโร่ซึ่งมีไขมันแทรกอยู่มาก

ระดับความยาก: A+

รามที่อ่านรายละเอียดวัถุดิบที่เขาต้องจัดการก็อดไม่ได้ที่จะลอบถอนหายใจออกมา ก็แน่ละเขาแค่จะมาซื้อมีดเพื่อไปฝึกการหั่น แล่ ง่าย ๆ คือรามนั้นเป็นมือใหม่ที่โคตร ๆ ของมือใหม่แล้วเขาต้องมาเจอกับวัตถุดิบที่โคตรแพงและยากแบบนี้อีก

‘เอาก็เอาวะ!’ รามคิดในใจก่อนจะเปิดกล่องมีดพร้อมกับรายละเอียดของมีทั้งสามเล่มเด้งขึ้นมาต่อหน้าของราม มันบอกทั้งวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิตรวมถึงวิธีการใช้มีดของแต่ละเล่มด้วย รามหยิบมีดแล่ปลาขึ้นมา เขาสัพผัสได้ถึงน้ำหนักที่พอดีไม่เบาเกินและไม่หนักจนเกินไป

[เปิดระบบช่วยเหลือ]

หน้าจอสีฟ้าเด้งขึ้นมาต่อหน้ารามเพียงสามวิก่อนที่มันจะดับลงไปโดยอัตโนมัติแต่ในตอนนี้รามไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้นสายตาของเขาจ้องไปยังจุดต่าง ๆ ของบลูฟินทูน่าสมาธิของเขาพุ่งสูงสุด เขาคิดเพียงแค่ว่าเขาต้องไม่ทำให้วัตุดิบตรงหน้านั้นเสียปล่าว!

วิ้ง! “หืม? เจ้าหนูนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ” ชายชรายกยิ้มขึ้นก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ พร้อมกับจ้องมองดูการลงมีดแล่ปลาครั้งแรกของเด็กที่กล้าหยิบมีดที่เขาสร้างขึ้นมาจับแล้วมือไม่สั่นเลยแม้แต่นิดเดียว

“ไอ้ราม….กูตาม….” การินที่เปิดเข้ามาที่ประตูด้านหลังพร้อมทั้งตะโกนเรียกเพื่อนของเขาออกไปแต่ก็ต้องปิดปากเงียบเพราะสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้ามันไม่ได้เรียกว่าการแล่ปลาแม้แต่นิดเดียวแต่มันคือศิลปะชั้นสูงเลยก็ว่าได้

ชายชราปลายตามองเอ็ดการินไปเพราะตอนนี้เด็กตรงหน้าของเขาต้องการสมาธิเป็นอย่างมากการินเมื่อเจอกับสายตาของชายชราก็เงียบลงพร้อมค่อย ๆ เดินไปยังโต๊ะที่รามนั้นกำลังแล่ปลาอยู่

ชิ้นส่วนแล้วส่วนเล่าถูกแล่ออกมาด้วยความปราณีตจนในที่สุดชิ้นส่วนสุดท้ายของบลูฟินทูน่าก็ถูกวางไว้บนถาดสำหรับใส่วัตถุดิบ

ฟู่~ รามใช้แขนเสื้อของเขาปาดเหงื่อที่ไหลออกมาแม้ว่าภายในห้องนั้นจะมีเครื่องปรับอากาศแต่ความกดดันที่รามได้รับนั้นมันยิ่งกว่านั้นมาก

แปะ แปะ แปะ “ยอดเยี่ยมมากไอ้หนู เอ็งเป็นคนที่แรกเลยนะที่สามารถใช้มีดเล่มนั้นได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ” ชายชราปรบมือพร้อมพูดชื่นชมรามออกไป แต่รามในตอนนี้กำลังงุนงงอยู่ว่าทำไมชายชราถึงชื่นชมเขา

“ไอ้ราม! มึงบอกกูมาว่ามึงใช้มีดแบบนั้นได้ยังไง” การินตรงเข้าไปเขย่าร่างของรามพร้อมถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“ไอ้การินหยุดเขย่ากูโว้ย! เดี๋ยวแทงให้เลยนิ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมึนงงเพราะเมื่อกี้เขาใช้พลังกายเป็นอย่างมากในการแล่วัตถุดิบดังกล่าว

“เอ่อ…โทษทีว่ะกูอึ้งไปหน่อยแค่นั้นเองว่าแต่มึงแล่ปลาอะไรวะตัวโคตรใหญ่” ที่การินถามออกไปเพราะเขาเข้ามาตอนที่รามแล่ปลาไปได้แล้ว 2/3 ส่วนของทั้งหมดเขาจึงไม่ได้เห็นตอนที่มันมาแบบตัวเป็น ๆ

“ขอโทษที่รบกวนจังหวะนะเจ้าหนูข้าขอมีดเล่มนั้นหน่อย” ชายชราเอ่ยขัดจังหวะการถามตอบ รามจึงส่งมีดที่เขาแล่ให้ชายชราไป ชายชราสำรวจดูมีดครู่หนึ่งก่อนจะทำสิ่งที่ทั้งเขาและการินอ้าปากค้าง

ชายชราหยิบชิ้นส่วนที่รามแล่ไว้ก่อนจะโยนมันขึ้นกลางอากาศพร้อมกับตวัดมีดเบา ๆ ก่อนจะส่งคืนให้ราม ชิ้นส่วนที่ชายชราโยนไปนั้นกลับตกถึงจานอาหารพร้อมกับที่มันกลายเป็นซาซิมิที่มีชิ้นและขนาดที่เท่า ๆ กันจากนั้นชายชราก็ตรงไปยังตู้เย็นและตู้เก็บซอสพร้อมกับหยิบโชยุและวาซาบิสดออกมา

ชายชราหยิบชิ้นปลาสีแดงสดที่มีสวดลายที่สวยงามขึ้นมาก่อนจะนำมันเข้าปากไป รสชาติหวานของเนื้อปลาลลายในปากทันที “อื่ม…รสชาติดี พวกเอ็งก็ลองกินดูโดยเฉพาะไอ้หนูที่เป็นคนแล่

ทั้งรามและการินกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับหยิบซาซิมิเข้าปากและแน่นอนว่าเนื้อมันแน่นและหวานมากแถมไม่มีกลิ่นคาวแม้แต่นิดเดียว””อร่อย”” ทั้งสองคนพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

“เอาละเจ้าหนูถือว่าเอ็งเหมาะสมกับชุดมีดนี้งั้นข้าขายชุดมีดนี้ให้ในราคา 1,000,000 บาทถ้วน แถมวัตถุดินที่เอ็งแล่ด้วย” ชายชรากล่าวราคาของมีดออกไปให้รามรับรู้

“ได้ครับงั้นจ่ายผ่านโทรศัพท์แล้วกัน” รามไม่ปฏิเสธเขาตอบตกลงทันทีก่อนที่รามจะหยิบโทรศัพท์พร้อมทั้งแสกนไปที่ AtPay ที่ติดอยู่ทุกที่ในมุมร้านก่อนจะกดใส่จำนวนเงินลงไปแล้วกดโอนถือว่าเป็นระบบที่สะดวกเป็นอย่างมาก

** ชิ้นส่วนที่ทั้งสามกินนั้นคือเนื้อแดงของทูน่าหรือที่เรียกว่า อากามิ เป็นส่วนที่ร้านซูชินิยมนำมาทำเป็นซูชิหรือซาซิมิมากที่สุดเพราะมีราคาถูกและเนื้อแน่นรสหวาน